De wereld van een traumachirurg in een academisch ziekenhuis is weinig alledaags. Marijn Houwert vertelt over de schietpartij in de tram in Utrecht en een jonge moeder die een zelfmoordpoging doet, en hoe dat nooit went. Hij schrijft over de opleiding, het zetten van vinkjes, de zin en onzin van wetenschappelijk onderzoek en de hoge druk tot publiceren en promoveren. Ook gaat hij in op het cliché van de ‘snijgeile’ chirurg die van voetbal en snelle auto’s houdt.
Houwert schrijft zoals je dit verwacht van een traumachirurg: een tikkeltje rauw, soms kort door de bocht, maar wel eerlijk en recht uit het hart.
Realistisch inkijkje binnen de traumachirurgie. Vanuit mijn eigen oogpunt (coschap) gezien, beschrijft het erg herkenbare verhalen en situaties. Aanrader voor mensen met een medische achtergrond. Minder toegankelijk voor mensen zonder enige medische kennis (hoewel nog steeds interessant voor ieder die hierin is geinteresseerd). 3,5/5 ⭐️
“Zorg voor je mensen” van Marijn Houwert is een persoonlijk manifest over de traumazorg. Cave: affiniteit met voetbal en auto’s is een pre. Quote: "Je moet je gevoel van eigenwaarde ergens aan ontlenen, en ik blijf een traumachirurg”.
Semi-autobiografisch geschreven met diverse ervaringen uit de eigen opleidingstijd en erna, inclusief de aangrijpende tramaanslag op 18 maart 2019. Een belangrijk deel van het boek gaat echter niet over Marijn, maar de manier waarop de assistentenopleiding en traumazorg is georganiseerd. Tussendoor volgen terechte en herkenbare frustraties over de regel- of administratieve lastendruk (de grootste irritatie in de zorg) en uitlatingen naar onderzoeks-fetisjisme en doctorandus-deficit. Ook zijn wijsheden van oude chirurgen meegenomen, waaronder de eye-opener ‘inclusieve besluitvorming’ van De Kolonel. Het boek eindigt met een uitgebreide ode, een lofzang aan peers en mentoren. Het adagium “Zorg voor je mensen” betreft immers niet alleen patiënten, maar ook jonge klaren en assistenten (niet) in opleiding.
Een interessant boek. En toch een beetje teleurstellend. Waarom? Nou....
Ik had meer verhalen over 'de praktijk' verwacht. Niet de grote-lijnen-verhalen zoals die nu verteld werden, maar echt over patiënten/casussen/dilemma's.
Wat ik echter pas, was meer de organisatorische kant van zijn leven, als medicus. Ook erg interessant, want een inkijkje in hoe het eraan toegaat in een (academisch) ziekenhuis met al zijn regels & voorschriften voor indiensttreding, voorwaarden voor een baan als starts of chirurg krijg je als leek niet al te vaak. Ook al heb ik geen medische achtergrond, de bijzondere wereld van de bureaucratie is ook op veel andere plaatsen te bewonderen. Op veel plekken zijn er paarse krokodillen te over, zal ik maar zeggen.
Oftewel: interessant boek, maar het had wat meer over de patiënten mogen gaan.
Verzameling van aardige inkijkjes in hoe het er aan toe gaat in het ziekenhuis, in het huishouden van een traumachirurg, bij medische opleidingen en in onderzoek. Het gaat van de hak op de tak, het gaat nergens echt diep op in en er is ook geen groter verhaal. Daarmee is het best aardig, maar het maakt geen indruk. Waarschijnlijk vooral leuk om te lezen als je overweegt een opleiding in deze richting te gaan doen, maar als je op zoek bent naar medische informatie, een managementboek of een meeslepend verhaal over hoe de zorg beter kan, kun je beter iets anders lezen.
Het audioboek vond ik matig voorgelezen, de inspreker klinkt schreeuwerig en gehaast alsof hij verslag doet van een spannende voetbalwedstrijd. Kortom, mocht je interesse hebben in het boek, dan kun je het beter zelf lezen.
Interessant boek met lekker korte hoofdstukken. Was verrast over de verscheidenheid aan onderwerpen die werden besproken en dat het niet alleen over het medische aspect ging, maar ook om de organisatie eromheen. Geeft stof tot nadenken, maar is op zichzelf niet zo diepgaand. Twijfel tussen 3 en 4 sterren, maar voor nu zijn het er 3.
Leuke verzameling columns, geschreven door de zoon van een vriendin/collega. Ik weet niet of het ook interessant is voor mensen, die niet in de medische wereld bekend zijn. Vooral interessant de opmerkingen over de doorgeslagen "wetenschappelijke"eisen voor jonge chirurgen.