Ανοχύρωτη πόλη

by Θωμάς Τσαλαπάτης

Το παρόν βιβλίο δεν αποτελεί ένα βιβλίο απολογισμού, μια συλλογή άρθρων ή μια ανθολόγηση τυχαίων στιγμών. Αποτελεί την ψηλάφηση μιας διαδρομής καταγραφών γύρω από τον χώρο σε μια δεδομένη χρονική περίοδο. Τον χώρο ειπωμένο ως γειτονιά και ως πόλη. Τον χώρο ως κόσμο σε μια φαντασιακή προέκταση του ανήκειν. Την περιπλάνηση, τη λεπτομέρεια, τις καταγραφές. Την ανάγκη τα κείμενά σου να ανήκουν στους δρόμους, στο βάδισμα και στη ροή τους.
Στον πυρήνα του βιβλίου υπάρχει η πόλη και τα σημεία της, οι κάτοικοι ως διαχειριστές και διαμορφωτές τους, ο χρόνος ως διαρκώς διερχόμενος και ως μόνιμη υπενθύμιση της ρευστότητας και της αλλαγής. Η κρίση και ο τρόπος που αυτή εκβάλλει στην περίοδο της πανδημίας αποτελούν τις νοηματικές προϋποθέσεις των κειμένων. Το διαρκές φόντο μπροστά από το οποίο τα κείμενα αυτά αποκτούν το νόημά τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

196 pages, Paperback

First published December 1, 2020

About the author

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Είναι ποιητής, θεατρικός συγγραφέας & κριτικός λογοτεχνίας (εφημερίδες Εποχή και Εφημερίδα των Συντακτών). Το 2007 έγραψε και συν-σκηνοθέτησε το θεατρικό έργο Όλα τα ρολόγια της πόλης ή ο γέρος και η φωτοτυπία. Από το 2009 έως το 2013 ασχολήθηκε με τη Stand Up Comedy, ανεβάζοντας παραστάσεις όπως Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ για παιδιά και Αυνανισμός και μισαλλοδοξία: μια ιστορία έρωτα και Stand Up, σε συναυλιακούς χώρους, θέατρα, μπαρ, φεστιβάλ, καταλήψεις, κλπ.

Το πρώτο του βιβλίο ποίησης, Το ξημέρωμα είναι σφαγή Κύριε Κρακ (Εκάτη, 2011), βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα (από κοινού με τη συλλογή Ιπποκράτους 15 του Θωμά Ιωάννου). Ακολούθησε η συλλογή Άλμπα (Εκάτη, 2015), που εκδόθηκε το 2017 στη Γαλλία σε μετάφραση της Nicole Chaperon (δίγλωσση έκδοση, Editions Desmos - Le Lien), διασκευάστηκε για το θέατρο και παραστάθηκε στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης. Το 2017 εξέδωσε τα θεατρικά κείμενα Πνιγμός/Ανκόρ (εκδ. Μωβ Σκίουρος), μια παραγγελία του Θ. Τερζόπουλου για το Θέατρο Άττις. Από τις εκδόσεις Εκάτη κυκλοφορεί ένα βιβλίο ποιημάτων του W.B. Yeats που μετέφρασε από τα αγγλικά μαζί με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο.

Τον Μάιο του 2018 κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία της ποίησης του Premio InediTO - Colline di Torino για την ανέκδοτη ποιητική ενότητα Περιστατικά Circostanze σε μετάφραση στα Ιταλικά της Viviana Sebastio.

Το σύνολο των κειμένων του περιλαμβάνονται στο ιστολόγιο Groucho Marxism (http://tsalapatis.blogspot.com).

Reviews

[Δημήτρης · Rating 5 out of 5]

Η «Ανοχύρωτη Πόλη» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εκάτη στο τέλος του 2020 και αποτελείται από μία συλλογή άρθρων που έγραψε την τελευταία δεκαετία ο Θωμάς Τσαλαπάτης. Άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα των Συντακτών και στην εφημερίδα Η Εποχή.
Ο τρόπος γραφής των άρθρων μαγνητίζει σχεδόν αμέσως. Με κάτι ανάμεσα, σε άρθρο, δοκίμιο, διήγημα και πεζό ποίημα, ο Θωμάς Τσαλαπάτης παρουσιάζει την ωδή του στην πρωτεύουσα. Πρωτίστως για την περιοχή του, την Κυψέλη και δευτερευόντως για το υπόλοιπο κέντρο. Η ζωή στην Αθήνα της κρίσης, η άνοδος του ρατσισμού και της Χρυσής Αυγής, η αλληλεγγύη, τα μαγαζιά που κλείνουν, η ηρεμία που προσφέρει αυτή η πόλη σε όσους αγαπάνε να τη μισούν μεταξύ άλλων και συνολικά οι αντιθέσεις της Μητροπόλης.
Το τελευταίο τρίτο του βιβλίου αποτελείται από άρθρα με αφορμή πόλεις του εξωτερικού. Είτε πόλεις που ο Θωμάς Τσαλαπάτης έχει επισκεφτεί είτε όχι. Άρθρα με τα ίδια συγγραφικά χαρακτηριστικά για τα Τίρανα, για την καταστροφή των αρχαιοτήτων από το Ισλαμικό Κράτος στη Μοσούλη, για την επίθεση στο Μπατακλάν, για την καταστροφή του Αρχαιολογικού Μουσείου στο Ρίο ντε Τζανέιρο και πολλά άλλα.
Εν κατακλείδι η «Ανοχύρωτη Πόλη» είναι μια συλλογή άρθρων που μπορεί να γράφτηκαν με διαφορά κάτι λιγότερο από μια δεκαετία, αλλά παρατηρεί κανείς πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα όλα αυτά τα χρόνια αλλά ταυτόχρονα και πόσο ίδια μένει. Και θα παραμένει.

ΥΓ: «Όσο κι αν μας κουράζουν σήμερα, τα Εξάρχεια θα είναι οι παρελθούσες συναντήσεις και οι συναντήσεις μας με το παρελθόν, το ακαριαίο του παρόντος μιας τυχαίας γνωριμίας και το μέλλον του κάθε τυχαίου ενδεχομένου. Χρωστάμε όλοι μας μια συγγνώμη από αυτή την περιοχή. Κι εμείς ακόμα που την αντιλαμβανόμαστε σαν γειτονιά μας αλλά τη βαραίνουμε ανελλιπώς με τα 30, τα 40, τα 50 μας χρόνια. Μια συγγνώμη γιατί καθημερινά προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας πως ωριμάσαμε, πως μεγαλώσαμε, πως δε χωράμε σε παλιές συμπεριφορές. Μια συγγνώμη για όλο το αυθόρμητο που χάθηκε στις ευθύνες μας, στο ξαφνικό που χάθηκε στον προγραμματισμό, στις νύχτες που χάθηκαν στο ξημέρωμα».