What do you think?
Rate this book
Huwelijksverhalen
344 pages, Paperback
First published January 1, 1953
3 people are currently reading
29 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,999 books9,842 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 6, 2025
Huwelijksverhalen is een bundeling van verhalen van Chekhov over relaties en het huwelijk. De bundel is samengesteld door de uitgever, niet op deze manier door Chekhov zelf. Chekhov schetst een onthutsend beeld van liefdesrelaties waarin de dingen vaak niet zijn wat ze lijken.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Chekhov beschrijft in veel van deze verhalen de volgende dynamiek. Als vrouwen en mannen jong zijn, zijn ze aantrekkelijk en levenslustig. Als ze ouder worden, worden ze lelijk, ongezond en uitgeblust. Veel van de mannen in deze verhalen gaan met andere mannen drinken en veel vrouwen veranderen in dikke tirannen of egoïstische opportunisten. Vrouwen en mannen komen als jonge mensen bij elkaar, in de levensfase dat ze mooi en levenslustig zijn. Hoe ontwikkelt de relatie zich met de ontwikkeling van de individuën?
Een ander thema is het verschil tussen fatsoen / deugdzaamheid en oprechte gevoelens. Veel personages hebben hun mond vol van deugdzaamheid maar vallen als puntje bij paaltje komt als een blok voor iemand anders dan met wie ze getrouwd zijn. “Hoeveel verschillende opvattingen zijn er niet in de wereld en de grootste helft daarvan wordt verkondigd door mensen die nooit in moeilijkheden hebben gezet.” In een ander verhaal laat een echtgenote van 33 zich kussen door een verliefde jongeman van 20. De echtgenoot betrapt ze en verzucht: “Daar moest ik nu mee aankomen en even onschuldig als jij zonet hebt gedaan een meisje kussen, nou, maar dan zou het scheldwoorden regenen: schurk! verleider! losbol! Maar jullie vrouwen à la De Balzac komen er altijd goedkoop af.”
Niet wat het lijkt
In veel de relaties in deze verhalen zijn de zaken niet zoals ze lijken. Een huwelijk dat er naar buiten toe goed uitziet maar in werkelijkheid stijf staat van ruzie en afkeur tussen de partners. Een vrouw die een affaire heeft met een andere man maar niet wil scheiden omdat ze dan haar status en bezit kwijtraakt. Een vrouw die zonder een man geen eigen mening weet te vormen, die wegkwijnt nadat haar man is overleden of vertrokken, en die helemaal opleeft als er een nieuwe man in haar leven komt. Of de man die triomfantelijk vertelt over een paar opwindende nachten die hij beleefde toen hij tijdens een sneeuwstorm strandde in een herberg van Polen, en die Poolse vrouwen ohlala… Blijkt dat zijn vrouw met hem meereisde en dat hij het over haar heeft. Zijn vrouwelijke publiek is dan teleurgesteld, want die hadden op een slippertje met een onbekende vrouw gehoopt. Hij leest ze de les over echtelijke trouw in de trant van als jullie nu al zo denken, hoe moet dat dan straks als je getrouwd bent? Als de verteller alsnog vertelt dat het om een andere vrouw ging, zijn ze opeens weer geïnteresseerd en komt zelfs hun verdwenen eetlust terug…
In het verhaal ‘Uit ledigheid’ betrapt notaris Nikolaj Andrejewitsj Kapitonov zijn vrouw terwijl zij bevallig liggend op een chaise-longue zoent met een 13 jaar jongere student. De vrouw bezweert dat het maar één enkele kus was. Als de notaris de student ontmoet hoort hij dat de vrouw tegenover de student de martelares heeft uitgehangen: de notaris zou alleen maar met haar getrouwd zijn voor haar geld, hij zou een bruut zijn, een tiran etc. De notaris neemt een loopje met de student en biedt aan dat die bij de vrouw intrekt en financieel voor haar gaat zorgen, of om te duelleren. Met zijn vrouw heeft hij een streng gesprek waarom zij de student zoveel leugens heeft verteld. “Met schoonheid en jeugdige frisheid kunnen jullie (oudere vrouwen, red.) ze (jonge mannen, red.) niet meer inpalmen, dus dan gaan jullie ze maar met biechten te lijf, met dat jammerlijke geleuter van jullie! Je hebt er maar op los gelogen!” Als de student het duel aanneemt vertelt de notaris lachend dat hij maar een loopje met hem nam, en dat zijn vrouw een dom leeghoofd is die de moeite van strijd niet waard is - hij is er destijds uit jeugdige verliefdheid mee getrouwd maar zou er nu liever vanaf zijn. Kortom, in dit verhaal is bijna alles anders dan je denkt.
Leeftijdsverschil
Je krijgt uit deze verhalen de indruk dat in Chekhovs tijd relaties met leeftijdsverschil vrij gangbaar waren, want ze komen een aantal maal voor in deze bundel. Hij werkt niet alle voor- en nadelen van zo’n relatie uit maar laat wel een paar keer een ouder wordende man het loodje leggen in zijn huwelijk met een jongere vrouw die zich keert naar een jongere man of iemand op wie ze echt verliefd is. De oudere man dient voor die vrouw dan vooral voor sociale status en inkomen.
Over liefde
In het verhaal ‘Over liefde’ laat Chekhov de hoofdpersoon mijmeren over de Russische ziel die vooral geïnteresseerd zou zijn in problemen, en of een liefdesrelatie wel deugdzaam is of niet, verstandig of stom en hoe die zal eindigen. De hoofdpersoon bekent pas helemaal aan het eind van het verhaal aan een getrouwde vrouw zijn liefde, die wederzijds blijkt te zijn, wanneer het allemaal allang te laat is natuurlijk. Beide verliefden zijn ongelukkig en verdrietig. Chekhov laat de man bedenken hoe illusoir alles wat tussen hen in heeft gestaan, is. Hij laat hoofdpersoon bedenken dat echte liefde over grotere grootheden gaat dan gelukkig of ongelukkig, zonde of deugdzaamheid zoals die normaal worden begrepen.
Slang
In ‘De reuzeslang en het konijn’ doet een man ons een methode aan de hand om een getrouwde vrouw voor je te winnen. Hij stelt voor om het aan te leggen met de man van die vrouw. Tegen die man hemel je zijn vrouw op zodra je hem tegenkomt. Je veronderstelt dat de man dit thuis aan zijn vrouw vertelt. Hoe meer van dit soort momenten, hoe geïnteresseerder de vrouw in je wordt, totdat zij zelf contact met je zoekt. Los van of dit echt zo werkt, is dit natuurlijk je reinste manipulatie, echt het werk van een slang uit de titel. Manipulatie komt vaker voor in deze verhalen, meestal van vrouw naar man, zoals hier: “Zij keek hem aan en voelde zich aangenaam gestreeld door het egoïstische gevoel van superioriteit, dat de beminde vrouw heeft over de verliefde man. Het beviel haar wel, dat die sterke reus van een kerel, die zo intelligent en zo goed ontwikkeld was en ook talent heette te hebben, daar nu met zijn mannelijke, norse gezicht en zijn grote zwarte baard gehoorzaam naast haar was gaan zitten en het hoofd liet hangen.”
Liefde?
Mensen vallen in deze verhalen vrij gemakkelijk en snel voor elkaar. Dat wil zeggen, Chekhov besteedt weinig woorden aan het subtiele spel van aantrekken, afstoten en ontdekken dat dit proces tussen mensen kenmerkt. De vraag is of er sprake is van liefde in huwelijken, of dat die volgens Chekhov veelal arrangementen zijn tussen mensen die elkaar min of meer toevallig treffen in het leven. Nu leefde Chekhov in een andere tijd dan nu en weten we nu misschien meer dan toen over wat verliefdheid is - het proces van projecteren van veel gemis uit je kindertijd op iemand anders die dat dan allemaal goed moet maken in je leven; veelal heeft de persoon op wie je verliefd wordt kenmerken van één van je ouders, en vaak degene met wie je de moeilijkste relatie had in je jeugd. Dit legt natuurlijk een enorme claim op relaties in de toekomst; de partners kunnen die torenhoge verwachtingen niet waarmaken. Ik denk inmiddels dat we af moeten van het huwelijk als een eeuwige romantische liefde en toe moeten naar een samenlevingsvorm met een einddatum. Op de einddatum staat het het koppel vrij om te verlengen, juist de wetenschap bij aanvang dat het stopt, houdt de partners scherper en meer gericht op autonomie na afloop. Want ook in Chekhov’s verhalen eindigen veel huwelijken in scheiding of op zijn minst verwijdering, net als tegenwoordig. Ondanks een groot verschil in tijd en cultuur tussen toen en nu, en tussen daar en hier. Blijkbaar raakt Chekhov aan iets universeel menselijks, en dat ziet er eerlijk gezegd niet erg florissant uit.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Chekhov beschrijft in veel van deze verhalen de volgende dynamiek. Als vrouwen en mannen jong zijn, zijn ze aantrekkelijk en levenslustig. Als ze ouder worden, worden ze lelijk, ongezond en uitgeblust. Veel van de mannen in deze verhalen gaan met andere mannen drinken en veel vrouwen veranderen in dikke tirannen of egoïstische opportunisten. Vrouwen en mannen komen als jonge mensen bij elkaar, in de levensfase dat ze mooi en levenslustig zijn. Hoe ontwikkelt de relatie zich met de ontwikkeling van de individuën?
Een ander thema is het verschil tussen fatsoen / deugdzaamheid en oprechte gevoelens. Veel personages hebben hun mond vol van deugdzaamheid maar vallen als puntje bij paaltje komt als een blok voor iemand anders dan met wie ze getrouwd zijn. “Hoeveel verschillende opvattingen zijn er niet in de wereld en de grootste helft daarvan wordt verkondigd door mensen die nooit in moeilijkheden hebben gezet.” In een ander verhaal laat een echtgenote van 33 zich kussen door een verliefde jongeman van 20. De echtgenoot betrapt ze en verzucht: “Daar moest ik nu mee aankomen en even onschuldig als jij zonet hebt gedaan een meisje kussen, nou, maar dan zou het scheldwoorden regenen: schurk! verleider! losbol! Maar jullie vrouwen à la De Balzac komen er altijd goedkoop af.”
Niet wat het lijkt
In veel de relaties in deze verhalen zijn de zaken niet zoals ze lijken. Een huwelijk dat er naar buiten toe goed uitziet maar in werkelijkheid stijf staat van ruzie en afkeur tussen de partners. Een vrouw die een affaire heeft met een andere man maar niet wil scheiden omdat ze dan haar status en bezit kwijtraakt. Een vrouw die zonder een man geen eigen mening weet te vormen, die wegkwijnt nadat haar man is overleden of vertrokken, en die helemaal opleeft als er een nieuwe man in haar leven komt. Of de man die triomfantelijk vertelt over een paar opwindende nachten die hij beleefde toen hij tijdens een sneeuwstorm strandde in een herberg van Polen, en die Poolse vrouwen ohlala… Blijkt dat zijn vrouw met hem meereisde en dat hij het over haar heeft. Zijn vrouwelijke publiek is dan teleurgesteld, want die hadden op een slippertje met een onbekende vrouw gehoopt. Hij leest ze de les over echtelijke trouw in de trant van als jullie nu al zo denken, hoe moet dat dan straks als je getrouwd bent? Als de verteller alsnog vertelt dat het om een andere vrouw ging, zijn ze opeens weer geïnteresseerd en komt zelfs hun verdwenen eetlust terug…
In het verhaal ‘Uit ledigheid’ betrapt notaris Nikolaj Andrejewitsj Kapitonov zijn vrouw terwijl zij bevallig liggend op een chaise-longue zoent met een 13 jaar jongere student. De vrouw bezweert dat het maar één enkele kus was. Als de notaris de student ontmoet hoort hij dat de vrouw tegenover de student de martelares heeft uitgehangen: de notaris zou alleen maar met haar getrouwd zijn voor haar geld, hij zou een bruut zijn, een tiran etc. De notaris neemt een loopje met de student en biedt aan dat die bij de vrouw intrekt en financieel voor haar gaat zorgen, of om te duelleren. Met zijn vrouw heeft hij een streng gesprek waarom zij de student zoveel leugens heeft verteld. “Met schoonheid en jeugdige frisheid kunnen jullie (oudere vrouwen, red.) ze (jonge mannen, red.) niet meer inpalmen, dus dan gaan jullie ze maar met biechten te lijf, met dat jammerlijke geleuter van jullie! Je hebt er maar op los gelogen!” Als de student het duel aanneemt vertelt de notaris lachend dat hij maar een loopje met hem nam, en dat zijn vrouw een dom leeghoofd is die de moeite van strijd niet waard is - hij is er destijds uit jeugdige verliefdheid mee getrouwd maar zou er nu liever vanaf zijn. Kortom, in dit verhaal is bijna alles anders dan je denkt.
Leeftijdsverschil
Je krijgt uit deze verhalen de indruk dat in Chekhovs tijd relaties met leeftijdsverschil vrij gangbaar waren, want ze komen een aantal maal voor in deze bundel. Hij werkt niet alle voor- en nadelen van zo’n relatie uit maar laat wel een paar keer een ouder wordende man het loodje leggen in zijn huwelijk met een jongere vrouw die zich keert naar een jongere man of iemand op wie ze echt verliefd is. De oudere man dient voor die vrouw dan vooral voor sociale status en inkomen.
Over liefde
In het verhaal ‘Over liefde’ laat Chekhov de hoofdpersoon mijmeren over de Russische ziel die vooral geïnteresseerd zou zijn in problemen, en of een liefdesrelatie wel deugdzaam is of niet, verstandig of stom en hoe die zal eindigen. De hoofdpersoon bekent pas helemaal aan het eind van het verhaal aan een getrouwde vrouw zijn liefde, die wederzijds blijkt te zijn, wanneer het allemaal allang te laat is natuurlijk. Beide verliefden zijn ongelukkig en verdrietig. Chekhov laat de man bedenken hoe illusoir alles wat tussen hen in heeft gestaan, is. Hij laat hoofdpersoon bedenken dat echte liefde over grotere grootheden gaat dan gelukkig of ongelukkig, zonde of deugdzaamheid zoals die normaal worden begrepen.
Slang
In ‘De reuzeslang en het konijn’ doet een man ons een methode aan de hand om een getrouwde vrouw voor je te winnen. Hij stelt voor om het aan te leggen met de man van die vrouw. Tegen die man hemel je zijn vrouw op zodra je hem tegenkomt. Je veronderstelt dat de man dit thuis aan zijn vrouw vertelt. Hoe meer van dit soort momenten, hoe geïnteresseerder de vrouw in je wordt, totdat zij zelf contact met je zoekt. Los van of dit echt zo werkt, is dit natuurlijk je reinste manipulatie, echt het werk van een slang uit de titel. Manipulatie komt vaker voor in deze verhalen, meestal van vrouw naar man, zoals hier: “Zij keek hem aan en voelde zich aangenaam gestreeld door het egoïstische gevoel van superioriteit, dat de beminde vrouw heeft over de verliefde man. Het beviel haar wel, dat die sterke reus van een kerel, die zo intelligent en zo goed ontwikkeld was en ook talent heette te hebben, daar nu met zijn mannelijke, norse gezicht en zijn grote zwarte baard gehoorzaam naast haar was gaan zitten en het hoofd liet hangen.”
Liefde?
Mensen vallen in deze verhalen vrij gemakkelijk en snel voor elkaar. Dat wil zeggen, Chekhov besteedt weinig woorden aan het subtiele spel van aantrekken, afstoten en ontdekken dat dit proces tussen mensen kenmerkt. De vraag is of er sprake is van liefde in huwelijken, of dat die volgens Chekhov veelal arrangementen zijn tussen mensen die elkaar min of meer toevallig treffen in het leven. Nu leefde Chekhov in een andere tijd dan nu en weten we nu misschien meer dan toen over wat verliefdheid is - het proces van projecteren van veel gemis uit je kindertijd op iemand anders die dat dan allemaal goed moet maken in je leven; veelal heeft de persoon op wie je verliefd wordt kenmerken van één van je ouders, en vaak degene met wie je de moeilijkste relatie had in je jeugd. Dit legt natuurlijk een enorme claim op relaties in de toekomst; de partners kunnen die torenhoge verwachtingen niet waarmaken. Ik denk inmiddels dat we af moeten van het huwelijk als een eeuwige romantische liefde en toe moeten naar een samenlevingsvorm met een einddatum. Op de einddatum staat het het koppel vrij om te verlengen, juist de wetenschap bij aanvang dat het stopt, houdt de partners scherper en meer gericht op autonomie na afloop. Want ook in Chekhov’s verhalen eindigen veel huwelijken in scheiding of op zijn minst verwijdering, net als tegenwoordig. Ondanks een groot verschil in tijd en cultuur tussen toen en nu, en tussen daar en hier. Blijkbaar raakt Chekhov aan iets universeel menselijks, en dat ziet er eerlijk gezegd niet erg florissant uit.
August 27, 2023
Dit boek stond al jaren in mijn kast (inderdaad een huwelijkscadeau). Nu eindelijk gelezen en ik was verkocht: niks gedateerd, maar heerlijke psychologische inzichten. Ik ga meer lezen van Tsjechov.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews