Er wordt gezegd dat de Fabriek een persoonlijke zoektocht is. Dat het voor iedereen anders is. Dat het inzicht geeft in jezelf. Wat een bullshit! Ik ben toch wie ik ben? Daar heb ik geen hulp bij nodig. Mijn leven is prima. Het is 2084. Jasper is 16 en wordt opgeroepen om naar de Fabriek te gaan. Eerst lijkt het een zalige vakantie. Dan komt Jasper erachter dat sommige praktijken in de Fabriek immoreel zijn. Samen met enkele vrienden komt hij in opstand. De groep jongeren valt uit elkaar. Ze moeten zichzelf, hun levenswijze en hun toekomst in vraag stellen om de game uit te spelen. 'Iedereen vindt zichzelf uniek,' zegt tante Lien. 'Dat is ook zo. Maar er zijn maar een aantal verschillende types mensen. Bovendien hebben we enorm veel informatie over jullie omdat we alle data verwerken van jullie surfgedrag, jullie posts, vlogs, wie jullie volgen enzovoort. Wie jullie zijn en wat jullie doen is daardoor erg voorspelbaar.'
Ik las dit boek als begeleider van groep 5 bij De Leesjury.
Het is een boek met een ontzettend potentieel, maar het is echt erbarmelijk uitgewerkt. De thema’s die de auteur probeert in de verf te zetten - mensen leven op hun telefoons in plaats van naast elkaar, jongeren moeten kritisch leren denken enz - zijn zo krachtig en zo belangrijk in jeugdboek, maar als je hoofdpersonage het hele boek lang enkel ‘shit’ en ‘koleire’ loopt te roepen, vind ik dat bijzonder jammer.
Dit verhaal had zo immens veel meer kunnen zijn. Heel benieuwd wat de lezers er zelf van vinden
Matig verhaal en irritant vaak gebruik gemaakt van de woorden 'shit' en 'koleire'. Dat laatste woord heb ik meer dan 60 keer op die 140 pagina's gelezen, erg jammer.
Parallel met m'n 13-jarige zoon gelezen; hij moest het lezen voor een schoolopdracht en de mama wil natuurlijk alle boeken lezen die op de salontafel terecht komen 😁 Ik stoorde me wel wat aan het herhalende taalgebruik van de auteur; een boek hoeft niet vol te staan met vloekwoorden. Echter was de boodschap van dit boek wel heel duidelijk; niet alleen voor jongeren om even over na te denken, ook als volwassenen kunnen we hier beter eens bij stilstaan.
Heel tof boek, makkelijk te lezen voor jongeren met leesmoeilijkheden. Super fijn dat het ondanks de makkelijk insteek toch een inhoudelijk goed verhaal is!
Al na twee hoofdstukjes stoorde ik me aan het overmatige gebruik van 'shit', 'koleire' en 'koleireshit'. Als leerkracht heb ik in twintig jaar nog geen enkele puber met 'koleire' horen vloeken. Maar goed, misschien wel in 2084? De insteek van het boek is zeker goed gevonden en zo'n fabriek zou niet slecht zijn om de schermverslaafde jeugd weer het echte leven bij te brengen. De schrijfster probeert de lezer een onderliggende morele boodschap mee te geven. Het doet mij wat denken aan de Hunger Games/Big Brother. Anderzijds vond ik het bij momenten wel wat houterig geschreven. Toch helemaal uitgelezen (vanuit de beleving van een veertienjarige) omdat enkele van m'n leerlingen dit boek kozen voor de leesopdracht.
Ik heb dit boek gelezen omdat het in de selectie van de Leesjury zit. Zelf zou ik het niet snel kiezen. Ik begrijp wel waar de auteur naartoe wil en welke lezer ze wil aantrekken maar mij raakte het niet echt. De opmerking van 'shit' en 'koleire' die ik in een ander review las, volg ik helemaal. Het leek bijna een stopwoord en dan wordt het ergerlijk. Ik hoop dat Danckers er de beoogde lezers mee kan boeien. Dit was geen boek voor mij...
(Ik werd er echt gek van dat dit woord zo vaak voorkwam in het boek, oef.)
Schitterend idee, maar jammer van de uitwerking. We stonden zo lang stil bij de blokjes en de werking van de fabriek, en dan ging het einde plots zo snel vooruit net wanneer het eigenlijk interessant begon te worden.