What do you think?
Rate this book
Extra levens: schrijvers over videogames
De videogame bestaat 50 jaar. Wereldwijd spelen miljarden mensen computerspellen, toch komen games nauwelijks aan bod in de laaglandse literatuur. Dichter en gamer Arnoud van Adrichem besloot deze leemte op te vullen en nodigde Nederlandse en Vlaamse auteurs uit om een essay te schrijven over een game naar keuze. Wat volgt zijn persoonlijke, literaire essays over klassiekers als Mario Bros., The Legend of Zelda en Street Fighter, maar ook over indie-games als The Stanley Parable en The Endless Forest – en over de liefde voor gamen in het algemeen. Extra levens biedt niet alleen een literaire cultuurgeschiedenis aan de hand van diverse games en consoles en verschillende generaties spelers, bovenal breekt het een lans voor de intellectuele waarde van gamen, opdat we videogames als kunstgenre en entertainment eindelijk serieus nemen.
221 pages, Paperback
First published July 1, 2022
1 person is currently reading
22 people want to read
About the author
Arnoud van Adrichem
10 booksArnoud van Adrichem (1978) is dichter, hoofdredacteur van Parmentier en lid van de redactieraad van DW B. Daarnaast is hij medeoprichter en redacteur van het platform voor literaire kritiek De Reactor, van het literaire weblog Ooteoote en uitgever bij Perdu.
In 2008 debuteerde hij met de dichtbundel Vis (Contact). Vis werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs voor nieuwe Nederlandstalige poëzie 2008 en bekroond met de Hugues C. Pernathprijs 2009 en het Charlotte Köhler Stipendium 2009. Ook was Vis de voorjaarsaanbeveling van de Poëzieclub. Eveneens in 2008 verscheen de bibliofiele bundel Buiten (Druksel). Onder de titel Stemvork (IJzer) bundelde hij in 2010 de essays, gedichten en vertalingen die hij samen met Jan Lauwereyns maakte. In datzelfde jaar bracht hij daarnaast de dichtbundel Een veelvoud ervan (Contact) uit. Deze bundel werd genomineerd voor de J.C. Bloem-poëzieprijs 2011.
Van Adrichem publiceerde gedichten en essays in onder meer DW B, De Gids, Nieuwzuid, nY, Streven, Revolver en yang. Voor Parmentier stelde hij dossiers samen over onder andere postpostmodernisme, terrorisme, ecologie, de kredietcrisis, Language-poëzie, fotoromans, haute couture en elektronische literatuur. Voor DW B maakte hij dossiers over het sprookje ‘Jaap en bonenstaak’ (samen met Elma van Haren), voetnoten en Amerika.
In 2008 debuteerde hij met de dichtbundel Vis (Contact). Vis werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs voor nieuwe Nederlandstalige poëzie 2008 en bekroond met de Hugues C. Pernathprijs 2009 en het Charlotte Köhler Stipendium 2009. Ook was Vis de voorjaarsaanbeveling van de Poëzieclub. Eveneens in 2008 verscheen de bibliofiele bundel Buiten (Druksel). Onder de titel Stemvork (IJzer) bundelde hij in 2010 de essays, gedichten en vertalingen die hij samen met Jan Lauwereyns maakte. In datzelfde jaar bracht hij daarnaast de dichtbundel Een veelvoud ervan (Contact) uit. Deze bundel werd genomineerd voor de J.C. Bloem-poëzieprijs 2011.
Van Adrichem publiceerde gedichten en essays in onder meer DW B, De Gids, Nieuwzuid, nY, Streven, Revolver en yang. Voor Parmentier stelde hij dossiers samen over onder andere postpostmodernisme, terrorisme, ecologie, de kredietcrisis, Language-poëzie, fotoromans, haute couture en elektronische literatuur. Voor DW B maakte hij dossiers over het sprookje ‘Jaap en bonenstaak’ (samen met Elma van Haren), voetnoten en Amerika.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 17, 2022
Speeltijd
Noem mij een nostalgische gamer. Ik moet een tiener geweest zijn toen ik in het plaatselijke recreatieoord voor het eerst een videokast zag flikkeren. Mortal Kombat. Later zag ik bij vrienden thuis ook Street Fighter en Tony Hawk's Pro Skater. Die eerste beelden maakten van mij meteen een potentiële gameverslaafde. Mijn verbeelding werd pas echt getriggerd toen ik tijdens een zomervakantie in Zuid-Frankrijk over Resident Evil hoorde vertellen. Games hebben altijd een soort mythische aantrekkingskracht op mij uitgeoefend.
Gelukkig hielden mijn ouders de boot een beetje af. Gamen werd in ons gezin vooral afgeschilderd als tijdverlies. Pas na heel lang aandringen kreeg ik uiteindelijk voor het eerst zelf een videogame. Het geweldloze NBA Live 98 op pc. (Wisten mijn ouders veel dat ik bij de buurjongen ook Carmageddon kon spelen.) Ik hield vooral van de Houston Rockets. De pixelversies van Charles Barkley en Hakeem Olajuwan werden echte sporthelden voor mij. Later speelde ik het liefst first-person shooters. Zonder de deskundige opvoeding van mijn ouders zou ik maar al te graag mijn jeugd hebben vergooid aan Half-Life of Wolfenstein. Nog meer dan in boeken werd ik zelf het personage en trad ik een andere wereld binnen. Zeer tegen de zin van mijn vader. 'Zit jij nu weer achter die computer? Ik zie altijd hetzelfde. Altijd dat geweertje onderaan.'
Sinds de lockdown van 2020 heb ik het ouderlijke juk omtrent gamen van me afgegooid. Ik vond dat ik voldoende 'berenjachten' had doorstaan om mezelf eens te trakteren. Ik liet een PS4 aan huis leveren. Ik ben er sindsdien al uren aan verloren. Of is het gewonnen?
'Extra levens' was voor mij een feest van herkenning. Arnoud Van Adrichem laat in dit boek een twintigtal schrijvers aan het woord die games niet benaderen als een vieze, verderfelijk en te verguizen vorm van tijdverdrijf maar als een narratief waardevol medium dat je onderdompelt in andere werelden.
De bijdragen zijn uiteenlopend van aard. Uitgangspunt van elk stuk is steeds één concrete game. In sommige stukken wordt die titel vrij analytisch benaderd. Andere stukken zijn dan weer persoonlijker en emotioneler. Dat levert een boeiende mozaïek op van inzichten en standpunten. Ook de Vlamingen zijn vertegenwoordigd. Gaea Schoeters schreef over eindeloos (en doelloos) dwalen in wondere werelden en Joost Vandecasteele overtuigde me om The Stanley Parable in te duiken.
Maar ook het niveau van de bijdragen is uiteenlopend van aard. Van Haroon Ali en Lisa Weeda wil ik na 'Extra levens' meer lezen. In het geval van Eline Muijres daarentegen is de game waarover ze schrijft helaas veel beter dan het essay. Opmerkelijk als gemene deler is de haat-liefdeverhouding ten opzichte van games die Van Adrichem zelf ook in zijn inleiding al aanhaalt: "Ik ben een gamer. Wat een zegen, wat een ramp."
Met 'Extra levens' wil Van Adrichem de game als medium opwaarderen. Door aansluiting te zoeken in de literaire wereld wordt het pad wat verder geplaveid. "De gedachte dat middelbare scholen op een dag niet alleen een leeslijst hanteren maar ook videogames voorschrijven zal velen absurd in de oren klinken." De leraar Nederlands in mij ziet vooral kansen.
Het is niet toevallig dat ik dit stuk zelf begon met herinneringen uit mijn jeugd. Nogal wat schrijvers in dit boek behoren tot een generatie die opgroeide met de allereerste videogames. Zo geeft Rasit Elibol in zijn stuk treffend het gevoel weer van een thirtysomething die op een nostalgische manier terugblikt op weggegamede nachten maar nu worstelt met het echte leven.
Mijn zoontjes liggen op dit uur net in hun bed.
Press x to continue.
Noem mij een nostalgische gamer. Ik moet een tiener geweest zijn toen ik in het plaatselijke recreatieoord voor het eerst een videokast zag flikkeren. Mortal Kombat. Later zag ik bij vrienden thuis ook Street Fighter en Tony Hawk's Pro Skater. Die eerste beelden maakten van mij meteen een potentiële gameverslaafde. Mijn verbeelding werd pas echt getriggerd toen ik tijdens een zomervakantie in Zuid-Frankrijk over Resident Evil hoorde vertellen. Games hebben altijd een soort mythische aantrekkingskracht op mij uitgeoefend.
Gelukkig hielden mijn ouders de boot een beetje af. Gamen werd in ons gezin vooral afgeschilderd als tijdverlies. Pas na heel lang aandringen kreeg ik uiteindelijk voor het eerst zelf een videogame. Het geweldloze NBA Live 98 op pc. (Wisten mijn ouders veel dat ik bij de buurjongen ook Carmageddon kon spelen.) Ik hield vooral van de Houston Rockets. De pixelversies van Charles Barkley en Hakeem Olajuwan werden echte sporthelden voor mij. Later speelde ik het liefst first-person shooters. Zonder de deskundige opvoeding van mijn ouders zou ik maar al te graag mijn jeugd hebben vergooid aan Half-Life of Wolfenstein. Nog meer dan in boeken werd ik zelf het personage en trad ik een andere wereld binnen. Zeer tegen de zin van mijn vader. 'Zit jij nu weer achter die computer? Ik zie altijd hetzelfde. Altijd dat geweertje onderaan.'
Sinds de lockdown van 2020 heb ik het ouderlijke juk omtrent gamen van me afgegooid. Ik vond dat ik voldoende 'berenjachten' had doorstaan om mezelf eens te trakteren. Ik liet een PS4 aan huis leveren. Ik ben er sindsdien al uren aan verloren. Of is het gewonnen?
'Extra levens' was voor mij een feest van herkenning. Arnoud Van Adrichem laat in dit boek een twintigtal schrijvers aan het woord die games niet benaderen als een vieze, verderfelijk en te verguizen vorm van tijdverdrijf maar als een narratief waardevol medium dat je onderdompelt in andere werelden.
De bijdragen zijn uiteenlopend van aard. Uitgangspunt van elk stuk is steeds één concrete game. In sommige stukken wordt die titel vrij analytisch benaderd. Andere stukken zijn dan weer persoonlijker en emotioneler. Dat levert een boeiende mozaïek op van inzichten en standpunten. Ook de Vlamingen zijn vertegenwoordigd. Gaea Schoeters schreef over eindeloos (en doelloos) dwalen in wondere werelden en Joost Vandecasteele overtuigde me om The Stanley Parable in te duiken.
Maar ook het niveau van de bijdragen is uiteenlopend van aard. Van Haroon Ali en Lisa Weeda wil ik na 'Extra levens' meer lezen. In het geval van Eline Muijres daarentegen is de game waarover ze schrijft helaas veel beter dan het essay. Opmerkelijk als gemene deler is de haat-liefdeverhouding ten opzichte van games die Van Adrichem zelf ook in zijn inleiding al aanhaalt: "Ik ben een gamer. Wat een zegen, wat een ramp."
Met 'Extra levens' wil Van Adrichem de game als medium opwaarderen. Door aansluiting te zoeken in de literaire wereld wordt het pad wat verder geplaveid. "De gedachte dat middelbare scholen op een dag niet alleen een leeslijst hanteren maar ook videogames voorschrijven zal velen absurd in de oren klinken." De leraar Nederlands in mij ziet vooral kansen.
Het is niet toevallig dat ik dit stuk zelf begon met herinneringen uit mijn jeugd. Nogal wat schrijvers in dit boek behoren tot een generatie die opgroeide met de allereerste videogames. Zo geeft Rasit Elibol in zijn stuk treffend het gevoel weer van een thirtysomething die op een nostalgische manier terugblikt op weggegamede nachten maar nu worstelt met het echte leven.
Mijn zoontjes liggen op dit uur net in hun bed.
Press x to continue.
January 31, 2023
3.5
Interessante essays over games van toen en nu. Heerlijk om te lezen hoe andere in aanraking zijn gekomen met de wereld van het gamen en waar hun hart sneller van ging kloppen. Hier en daar een spoiler van games waar ik nog mee bezig ben of aan moet beginnen maar die neem ik voorlief. Genoten van de verhalen over games die ik zelf graag speel of alleen van naam ken. Zeker een aanrader voor iedereen die opgeslokt kan worden in een game en daarbij de wereld om zich heen vergeet.
Interessante essays over games van toen en nu. Heerlijk om te lezen hoe andere in aanraking zijn gekomen met de wereld van het gamen en waar hun hart sneller van ging kloppen. Hier en daar een spoiler van games waar ik nog mee bezig ben of aan moet beginnen maar die neem ik voorlief. Genoten van de verhalen over games die ik zelf graag speel of alleen van naam ken. Zeker een aanrader voor iedereen die opgeslokt kan worden in een game en daarbij de wereld om zich heen vergeet.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews