What do you think?
Rate this book
Witchpunk #1
Witchpunk: Ανάθεμα
Στη γη της Κρέστα, η μαγεία ευδοκιμεί μα είναι απαγορευμένη. Τάγματα κυνηγών μαγισσών σπέρνουν φωτιά και θερίζουν θάνατο, μα όσο κοντά κι αν φτάνουν στην εξάλειψή τους, οι μάγισσες δεν πέφτουν ποτέ ολοκληρωτικά.
Στρατεύματα από την ήπειρο της Σκάρου περνούν στην Κρέστα πάνω από την άγρια θάλασσα που τις χωρίζει. Με τη βοήθεια των μηχανικών τους κατασκευών καταλαμβάνουν γρήγορα τα ανατολικά σύνορα, ανοίγοντας πληγές στη γη και αρπάζοντας το πολύτιμο για εκείνους κάρβουνο.
Τρεις γυναίκες ξεδιπλώνουν γεγονότα, ιστορίες και θρύλους. Η Μάργκο επιβιώνει τον τελευταίο χρόνο στην πρώτη αποικία των μηχανουργών, τη Σκόλνταρ. Έχοντας προχωρήσει στην προσθήκη ενός μηχανικού άκρου, ψάχνει να βρει τη θέση της ανάμεσα σε μέταλλο, ατμό και θάνατο. Η Σέιτζ, μια μάγισσα της Κρέστα, παλεύει να φέρει την ισορροπία στη γη της, σε μια χρονική περίοδο είκοσι ετών. Η ιστορία της εναλλάσσεται ανάμεσα σε ένα κυνήγι μαγισσών και στην κατάβαση των μηχανουργών. Τέλος, η Άστριντ, μια κυνηγός μαγισσών που είχε χάσει τη ζωή της τριάντα χρόνια πριν, περπατάει ξανά στην Κρέστα. Αναστημένη και καταραμένη, διασχίζει τη γη ώστε να φέρει εις πέρας μια αποστολή με αντάλλαγμα τις πληροφορίες που χρειάζεται για να αναπαυθεί.
Στρατεύματα από την ήπειρο της Σκάρου περνούν στην Κρέστα πάνω από την άγρια θάλασσα που τις χωρίζει. Με τη βοήθεια των μηχανικών τους κατασκευών καταλαμβάνουν γρήγορα τα ανατολικά σύνορα, ανοίγοντας πληγές στη γη και αρπάζοντας το πολύτιμο για εκείνους κάρβουνο.
Τρεις γυναίκες ξεδιπλώνουν γεγονότα, ιστορίες και θρύλους. Η Μάργκο επιβιώνει τον τελευταίο χρόνο στην πρώτη αποικία των μηχανουργών, τη Σκόλνταρ. Έχοντας προχωρήσει στην προσθήκη ενός μηχανικού άκρου, ψάχνει να βρει τη θέση της ανάμεσα σε μέταλλο, ατμό και θάνατο. Η Σέιτζ, μια μάγισσα της Κρέστα, παλεύει να φέρει την ισορροπία στη γη της, σε μια χρονική περίοδο είκοσι ετών. Η ιστορία της εναλλάσσεται ανάμεσα σε ένα κυνήγι μαγισσών και στην κατάβαση των μηχανουργών. Τέλος, η Άστριντ, μια κυνηγός μαγισσών που είχε χάσει τη ζωή της τριάντα χρόνια πριν, περπατάει ξανά στην Κρέστα. Αναστημένη και καταραμένη, διασχίζει τη γη ώστε να φέρει εις πέρας μια αποστολή με αντάλλαγμα τις πληροφορίες που χρειάζεται για να αναπαυθεί.
554 pages, Paperback
Published April 10, 2021
5 people are currently reading
178 people want to read
About the author
Χρύσα Αναστασίου
6 books133 followersΗ Χρύσα Αναστασίου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1992 στην πόλη των Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και πήρε το πτυχίο της με ειδικότητα σεναρίου. Αγαπάει τη συγγραφή και την ανάγνωση ιστοριών και ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Σήμερα κατοικεί στην Αθήνα, όπου και δουλεύει πάνω σε νέες ιστορίες. Περνά τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο της παρακολουθώντας κινηματογραφικές ταινίες και παίζοντας video games.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
May 1, 2021
★★★★½
Αν και δεν συνηθίζω να διαβάζω μυθιστορήματα φαντασίας, αν και προτιμώ βιβλία μικρότερα στο μέγεθος και παρόλο που ήμουν τρομαγμένη κι από τα δυο στην αρχή, εν τέλει το Witchpunk ήταν το βιβλίο που δεν ήξερα πως χρειαζόμουν! Η Χρύσα Αναστασίου, που από το πρώτο της κιόλας μυθιστόρημα απέδειξε πως δικαιούται μια θέση ανάμεσα στα περισσότερα υποσχόμενα ονόματα της ελληνικής λογοτεχνίας στο είδος, επιστρέφει τώρα με τον πρώτο τόμο μιας τριλογίας που θεματολογικά αγγίζει αχνά το αποτύπωμα του ντεμπούτου της, εμπλουτίζοντας ωστόσο τον καινούριο της κόσμο με περισσότερα και πολύ πιο διαφορετικά φανταστικά στοιχεία.
Γνωρίζουμε έτσι την Κρέστα, μια γη που την ματώνουν οι ανεξέλεγκτες εξορύξεις άνθρακα και οι μάγισσες που πέφτουν για να την προστατέψουν, μέσα από τα μάτια της Μάργκο, μιας νεαρής γυναίκας από την πλευρά των μηχανικών που πολεμούν την μαγεία με θηριώδεις ατσάλινες κατασκευές, της Σέιτζ, μιας ώριμης μάγισσας που το πολυτάραχο παρελθόν της και το δύσπεπτο παρόν της την αναγκάζουν να επωμισθεί ευθύνες που την λυγίζουν και που προσπαθεί, με την ψυχραιμία και την λογική της, να υπερασπιστεί την μαγική της πατρίδα και την κόρη της νεκρής της αδερφής, που έχει δώσει όρκο να προστατεύει, και της Άστριντ, μιας θρυλικής κυνηγού μαγισσών που σκοτώθηκε πριν χρόνια, και που τώρα επέστρεψε ανάμεσα στους ζωντανούς για μια τελευταία περιπέτεια που θα της εξασφαλίσει γαλήνη στο επέκεινα. Οι τρεις γυναίκες μας ταξιδεύουν στην Σκόλνταρ, την αποικία των μηχανουργών όπου οι άνθρωποι συχνά ανταλλάζουν την σάρκα με μέταλλο, από το Χέμλοκ στο Κρίμσεν, όπου τα πολύχρωμα στοιχειά περιφέρονται στον αέρα σαν αναμνήσεις εποχών περασμένων, κι από το Όζρυν στο Όνυς και το Φόλφαϊτ όπου το έδαφος κοχλάζει από τις κατάρες και την μαγεία.
Πρώτα πρώτα, θέλω να αναφέρω το εξής: εάν δεν ήξερα πως το βιβλίο το είχε γράψει η Χρύσα, θα πίστευα πως ήτανε πόνημα ενός συγγραφέα πολύ πιο έμπειρου στον χώρο απ’ όσο εκείνη. Η τάξη και η ψυχραιμία με τις οποίες δομεί, οργανώνει και κινεί την πλοκή της είναι εντυπωσιακές, όπως και η ομοιογένεια στην ταχύτητα, το σασπένς και το ύφος που δένει σφιχτά ολόκληρο το βιβλίο. Οι τρεις κύριοι χαρακτήρες έχουν ο καθένας την δική του προσωπικότητα, την δική του ηθική, τα δικά του οράματα και την δική του φωνή, που ενώ δεν συμφωνούν απαραίτητα με τα αντίστοιχα της συγγραφέως, σκιαγραφούνται συμπαγώς και με πειστικότητα χωρίς ν’ αφήνουν χάσματα και αμφιβολίες για τα κίνητρα και τις πράξεις τους. Η κοσμοπλασία, δε, ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας —δεδομένου πως βουτάμε σ’ έναν κόσμο για τον οποίο αναπόφευκτα δεν γνωρίζουμε τίποτα—, είναι στιβαρή και σφιχτοδεμένη και πολύ, πολύ προσεγμένη, με αποτέλεσμα ήπια και σταδιακά να μας ανοίγεται ένα λογοτεχνικό σύμπαν γεμάτο εικόνες, ανθρώπους, γεγονότα, θρύλους, πλάσματα και κινδύνους που δεν είναι καθόλου δύσκολο να τα χωνέψει κανείς παρόλη την πολυπλοκότητά τους, ακριβώς επειδή ο χειρισμός εκ μέρους της Χρύσας ήταν τόσο έμπειρος και τόσο ομαλός, ώστε η αφομοίωση ολοκληρώθηκε από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια.
Bonus: είμαι από εκείνους τους αναγνώστες που διαβάζουν πιο αργά κι από την ταχύτητα του πετάγματος της πεταλούδας. Βιβλία σ’ αυτό το μέγεθος συνήθως μου παίρνουν δυο και τρεις εβδομάδες να τα τελειώσω, αλλά ετούτο εδώ το καταβρόχθισα σε κάτι λιγότερο από έξι μέρες. Αν και (για τα κότσια μου, τουλάχιστον) είναι τεράστιο, καθόλου δεν κατάλαβα πώς έφυγαν οι σελίδες, η ώρα περνούσε χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, και κατέληξα απλώς στο φινάλε να το κλείσω με την σκέψη πως θα ήθελα να ήταν ακόμη μεγαλύτερο.
Αυτό το μισό αστεράκι το χάνει μονάχα για κάτι μικρές λεπτομέρειες. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ν’ αγαπάω την ελληνική γλώσσα, που μέσα από δικά μου διαβάσματα και μελέτες κατέληξα ως ενήλικη να την σέβομαι περισσότερο, οπότε λίγο-πολύ έχω ακούσια εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να εντοπίζει την τέχνη της στην λογοτεχνία. Αυτό λοιπόν που δεν μου ταίριαξε στο Witchpunk, παρά το όμορφο ύφος της Χρύσας και την σύνταξη και τις λέξεις της που έπλαθαν εύκολα εικόνες και συναισθήματα, ήταν ορισμένοι επαναλαμβανόμενοι αγγλισμοί και μικρές σημασιολογικές αστοχίες που υποβάθμισαν την τέχνη της γλώσσας της παρά την θαυμαστή τέχνη της μυθοπλασίας της. Είναι μεν μια τάση της μοντέρνας ελληνικής λογοτεχνίας να ενσωματώνονται και να αφομοιώνονται τέτοιου είδους σχήματα, και μπορώ να καταλάβω γιατί αρέσει σε πολλούς συγγραφείς να πειραματίζονται και σε πολλούς αναγνώστες να τα συναντούν διαβάζοντας, όμως η αλλοίωση που επιφέρουν βρίσκει αντίθετες τις (συντηρητικές…) λογοτεχνικές απόψεις μου. Έμεινα ακόμη με κάποια ερωτήματα που νιώθω ότι θα ήθελα να είχαν απαντηθεί στο πρώτο βιβλίο (), όμως είμαι ήδη πραγματικά ενθουσιασμένη στην προοπτική να πάρω τις απαντήσεις μου στο δεύτερο!
Εν πολλοίς (πάρα πολλοίς…), η Χρύσα Αναστασίου έχει αποκτήσει μια τρομερά ένθερμη θαυμάστρια που περιμένει με πολλή αγωνία το δεύτερο κεφάλαιο στην ιστορία των ηρώων της, που την ευχαριστεί από καρδιάς που δημιούργησε έναν χαρακτήρα όπως η Μάργκο (λάτρεψα, λάτρεψα την Μάργκο!), και που την παρακαλεί να γράφει και να διορθώνει γρηγορότερα! Ανυπομονώ να ταξιδέψω ξανά στον κόσμο της Κρέστα και να παρακολουθήσω την εξέλιξη της Χρύσας και του κόσμου της και των υπέροχων χαρακτήρων της, και συστήνω το Witchpunk ανεπιφύλακτα ακόμη και στους πιο απαιτητικούς αναγνώστες της φανταστικής λογοτεχνίας!
Αν και δεν συνηθίζω να διαβάζω μυθιστορήματα φαντασίας, αν και προτιμώ βιβλία μικρότερα στο μέγεθος και παρόλο που ήμουν τρομαγμένη κι από τα δυο στην αρχή, εν τέλει το Witchpunk ήταν το βιβλίο που δεν ήξερα πως χρειαζόμουν! Η Χρύσα Αναστασίου, που από το πρώτο της κιόλας μυθιστόρημα απέδειξε πως δικαιούται μια θέση ανάμεσα στα περισσότερα υποσχόμενα ονόματα της ελληνικής λογοτεχνίας στο είδος, επιστρέφει τώρα με τον πρώτο τόμο μιας τριλογίας που θεματολογικά αγγίζει αχνά το αποτύπωμα του ντεμπούτου της, εμπλουτίζοντας ωστόσο τον καινούριο της κόσμο με περισσότερα και πολύ πιο διαφορετικά φανταστικά στοιχεία.
Γνωρίζουμε έτσι την Κρέστα, μια γη που την ματώνουν οι ανεξέλεγκτες εξορύξεις άνθρακα και οι μάγισσες που πέφτουν για να την προστατέψουν, μέσα από τα μάτια της Μάργκο, μιας νεαρής γυναίκας από την πλευρά των μηχανικών που πολεμούν την μαγεία με θηριώδεις ατσάλινες κατασκευές, της Σέιτζ, μιας ώριμης μάγισσας που το πολυτάραχο παρελθόν της και το δύσπεπτο παρόν της την αναγκάζουν να επωμισθεί ευθύνες που την λυγίζουν και που προσπαθεί, με την ψυχραιμία και την λογική της, να υπερασπιστεί την μαγική της πατρίδα και την κόρη της νεκρής της αδερφής, που έχει δώσει όρκο να προστατεύει, και της Άστριντ, μιας θρυλικής κυνηγού μαγισσών που σκοτώθηκε πριν χρόνια, και που τώρα επέστρεψε ανάμεσα στους ζωντανούς για μια τελευταία περιπέτεια που θα της εξασφαλίσει γαλήνη στο επέκεινα. Οι τρεις γυναίκες μας ταξιδεύουν στην Σκόλνταρ, την αποικία των μηχανουργών όπου οι άνθρωποι συχνά ανταλλάζουν την σάρκα με μέταλλο, από το Χέμλοκ στο Κρίμσεν, όπου τα πολύχρωμα στοιχειά περιφέρονται στον αέρα σαν αναμνήσεις εποχών περασμένων, κι από το Όζρυν στο Όνυς και το Φόλφαϊτ όπου το έδαφος κοχλάζει από τις κατάρες και την μαγεία.
Πρώτα πρώτα, θέλω να αναφέρω το εξής: εάν δεν ήξερα πως το βιβλίο το είχε γράψει η Χρύσα, θα πίστευα πως ήτανε πόνημα ενός συγγραφέα πολύ πιο έμπειρου στον χώρο απ’ όσο εκείνη. Η τάξη και η ψυχραιμία με τις οποίες δομεί, οργανώνει και κινεί την πλοκή της είναι εντυπωσιακές, όπως και η ομοιογένεια στην ταχύτητα, το σασπένς και το ύφος που δένει σφιχτά ολόκληρο το βιβλίο. Οι τρεις κύριοι χαρακτήρες έχουν ο καθένας την δική του προσωπικότητα, την δική του ηθική, τα δικά του οράματα και την δική του φωνή, που ενώ δεν συμφωνούν απαραίτητα με τα αντίστοιχα της συγγραφέως, σκιαγραφούνται συμπαγώς και με πειστικότητα χωρίς ν’ αφήνουν χάσματα και αμφιβολίες για τα κίνητρα και τις πράξεις τους. Η κοσμοπλασία, δε, ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας —δεδομένου πως βουτάμε σ’ έναν κόσμο για τον οποίο αναπόφευκτα δεν γνωρίζουμε τίποτα—, είναι στιβαρή και σφιχτοδεμένη και πολύ, πολύ προσεγμένη, με αποτέλεσμα ήπια και σταδιακά να μας ανοίγεται ένα λογοτεχνικό σύμπαν γεμάτο εικόνες, ανθρώπους, γεγονότα, θρύλους, πλάσματα και κινδύνους που δεν είναι καθόλου δύσκολο να τα χωνέψει κανείς παρόλη την πολυπλοκότητά τους, ακριβώς επειδή ο χειρισμός εκ μέρους της Χρύσας ήταν τόσο έμπειρος και τόσο ομαλός, ώστε η αφομοίωση ολοκληρώθηκε από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια.
Bonus: είμαι από εκείνους τους αναγνώστες που διαβάζουν πιο αργά κι από την ταχύτητα του πετάγματος της πεταλούδας. Βιβλία σ’ αυτό το μέγεθος συνήθως μου παίρνουν δυο και τρεις εβδομάδες να τα τελειώσω, αλλά ετούτο εδώ το καταβρόχθισα σε κάτι λιγότερο από έξι μέρες. Αν και (για τα κότσια μου, τουλάχιστον) είναι τεράστιο, καθόλου δεν κατάλαβα πώς έφυγαν οι σελίδες, η ώρα περνούσε χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, και κατέληξα απλώς στο φινάλε να το κλείσω με την σκέψη πως θα ήθελα να ήταν ακόμη μεγαλύτερο.
Αυτό το μισό αστεράκι το χάνει μονάχα για κάτι μικρές λεπτομέρειες. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ν’ αγαπάω την ελληνική γλώσσα, που μέσα από δικά μου διαβάσματα και μελέτες κατέληξα ως ενήλικη να την σέβομαι περισσότερο, οπότε λίγο-πολύ έχω ακούσια εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να εντοπίζει την τέχνη της στην λογοτεχνία. Αυτό λοιπόν που δεν μου ταίριαξε στο Witchpunk, παρά το όμορφο ύφος της Χρύσας και την σύνταξη και τις λέξεις της που έπλαθαν εύκολα εικόνες και συναισθήματα, ήταν ορισμένοι επαναλαμβανόμενοι αγγλισμοί και μικρές σημασιολογικές αστοχίες που υποβάθμισαν την τέχνη της γλώσσας της παρά την θαυμαστή τέχνη της μυθοπλασίας της. Είναι μεν μια τάση της μοντέρνας ελληνικής λογοτεχνίας να ενσωματώνονται και να αφομοιώνονται τέτοιου είδους σχήματα, και μπορώ να καταλάβω γιατί αρέσει σε πολλούς συγγραφείς να πειραματίζονται και σε πολλούς αναγνώστες να τα συναντούν διαβάζοντας, όμως η αλλοίωση που επιφέρουν βρίσκει αντίθετες τις (συντηρητικές…) λογοτεχνικές απόψεις μου. Έμεινα ακόμη με κάποια ερωτήματα που νιώθω ότι θα ήθελα να είχαν απαντηθεί στο πρώτο βιβλίο (), όμως είμαι ήδη πραγματικά ενθουσιασμένη στην προοπτική να πάρω τις απαντήσεις μου στο δεύτερο!
Εν πολλοίς (πάρα πολλοίς…), η Χρύσα Αναστασίου έχει αποκτήσει μια τρομερά ένθερμη θαυμάστρια που περιμένει με πολλή αγωνία το δεύτερο κεφάλαιο στην ιστορία των ηρώων της, που την ευχαριστεί από καρδιάς που δημιούργησε έναν χαρακτήρα όπως η Μάργκο (λάτρεψα, λάτρεψα την Μάργκο!), και που την παρακαλεί να γράφει και να διορθώνει γρηγορότερα! Ανυπομονώ να ταξιδέψω ξανά στον κόσμο της Κρέστα και να παρακολουθήσω την εξέλιξη της Χρύσας και του κόσμου της και των υπέροχων χαρακτήρων της, και συστήνω το Witchpunk ανεπιφύλακτα ακόμη και στους πιο απαιτητικούς αναγνώστες της φανταστικής λογοτεχνίας!
September 19, 2021
Αρχικά να πω πως ντρέπομαι που άργησα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Έλεγα να το πιάσω στις διακοπές για να το απολαύσω χωρίς άγχος και μαθήματα, αλλά τα γεράματα με έκαναν mood reader, οπότε το άφησα για το φθινόπωρο. Με την πρώτη δροσούλα και ψιχάλες (άσχετα αν είμαστε πάλι με το βρακί) βούτηξα το Witchpunk και ξεκίνησα το ταξίδι στην Κρέστα.
Η Κρέστα λοιπόν είναι μια ήπειρος όπου κάποτε οι μάγισσες ζούσαν πιο ήρεμα, μέχρι τον ερχομό των μηχανών και των συνοδών τους. Εκ τότε κυνηγούνται, καταδικάζονται, θανατώνονται. Ο αιώνιος φόβος για το άγνωστο, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός, η πολύ άσχημη ανθρώπινη φύση έχουν δημιουργήσει έναν κόσμο γεμάτο αίμα, μιζέρια και γράσο. Στο πρώτο βιβλίο της σειράς λοιπόν, η ιστορία αυτού του κόσμου ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια των τριών πρωταγωνιστριών. Της Μάργκο (ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΜΟΥ), μιας μηχανουργού με ακρωτηριασμένο άκρο, της Άστριντ, μιας κυνηγού μαγισσών που έχει έρθει από τους νεκρούς για μία ακόμα αποστολή και της Σέιτζ μιας μάγισσας.
Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και οι διαφορές με την Η κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου είναι πασιφανείς. Ο κόσμος της κοιλάδας ήταν αγγελικά πλασμένος, αλλά εδώ έχουμε κίνδυνο, σκοτάδι και χαρακτήρες ατελείς. Στόχος τους είναι η επιβίωση, οπότε υπάρχει μια αμφιβόλου ηθική και γι' αυτό τους αγαπάμε. Μπορείς εύκολα να δεις τον εαυτό σου στα πρόσωπα αγωνίας τους. Επιπλέον, μιας κι έχουμε να κάνουμε με σειρά, η Χρύσα έχει επενδύσει πάρα πολύ στην κοσμοπλασία και το καταλαβαίνει κάθε αναγνώστης. Μέσα από τις σελίδες δε μαθαίνουμε μόνο για τους χαρακτήρες, αλλά και τα χαρακτηριστικά αυτού του κόσμου που διαφέρει αρκετά από ό,τι εγώ, τουλάχιστον, έχω συνηθίσει. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα παντρειά του punk με τις μάγισσες, πράγμα που δεν έχω ξαναδεί και εκτιμώ πολύ τη μύηση της Χρύσας.
Η γραφή είναι απλά τέλεια. Δε θα μπορούσε κανείς να της προσάψει τίποτα. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι αφηγηματικό και μπορεί κανείς να απολαύσει αυτή την ώριμη και αρκετά λυρική πένα. Μου έλειψαν οι διάλογοι και στιγμές δράσης που ξέρω ότι μπορεί άνετα να αποτυπώσει η συγγραφέας στο χαρτί , αλλά πιστεύω ότι θα μου δοθούν όλα στη συνέχεια.
Κατά γενική ομολογία ήταν ένα πάρα πολύ δυνατό βιβλίο που κάθε λάτρης της φαντασίας αξίζει να πιάσει στα χέρια του. Ανυπομονώ πάρα πολύ να δω τι μας επιφυλάσσει η συνέχεια, καθώς και για λίγες στιγμές ευτυχίας για τη Σέιτζ. Είναι η αμέσως επόμενη αγαπημένη και με πλήγωσε το πόσο δύσκολα περνάει.
Η Κρέστα λοιπόν είναι μια ήπειρος όπου κάποτε οι μάγισσες ζούσαν πιο ήρεμα, μέχρι τον ερχομό των μηχανών και των συνοδών τους. Εκ τότε κυνηγούνται, καταδικάζονται, θανατώνονται. Ο αιώνιος φόβος για το άγνωστο, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός, η πολύ άσχημη ανθρώπινη φύση έχουν δημιουργήσει έναν κόσμο γεμάτο αίμα, μιζέρια και γράσο. Στο πρώτο βιβλίο της σειράς λοιπόν, η ιστορία αυτού του κόσμου ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια των τριών πρωταγωνιστριών. Της Μάργκο (ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΜΟΥ), μιας μηχανουργού με ακρωτηριασμένο άκρο, της Άστριντ, μιας κυνηγού μαγισσών που έχει έρθει από τους νεκρούς για μία ακόμα αποστολή και της Σέιτζ μιας μάγισσας.
Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και οι διαφορές με την Η κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου είναι πασιφανείς. Ο κόσμος της κοιλάδας ήταν αγγελικά πλασμένος, αλλά εδώ έχουμε κίνδυνο, σκοτάδι και χαρακτήρες ατελείς. Στόχος τους είναι η επιβίωση, οπότε υπάρχει μια αμφιβόλου ηθική και γι' αυτό τους αγαπάμε. Μπορείς εύκολα να δεις τον εαυτό σου στα πρόσωπα αγωνίας τους. Επιπλέον, μιας κι έχουμε να κάνουμε με σειρά, η Χρύσα έχει επενδύσει πάρα πολύ στην κοσμοπλασία και το καταλαβαίνει κάθε αναγνώστης. Μέσα από τις σελίδες δε μαθαίνουμε μόνο για τους χαρακτήρες, αλλά και τα χαρακτηριστικά αυτού του κόσμου που διαφέρει αρκετά από ό,τι εγώ, τουλάχιστον, έχω συνηθίσει. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα παντρειά του punk με τις μάγισσες, πράγμα που δεν έχω ξαναδεί και εκτιμώ πολύ τη μύηση της Χρύσας.
Η γραφή είναι απλά τέλεια. Δε θα μπορούσε κανείς να της προσάψει τίποτα. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι αφηγηματικό και μπορεί κανείς να απολαύσει αυτή την ώριμη και αρκετά λυρική πένα. Μου έλειψαν οι διάλογοι και στιγμές δράσης που ξέρω ότι μπορεί άνετα να αποτυπώσει η συγγραφέας στο χαρτί , αλλά πιστεύω ότι θα μου δοθούν όλα στη συνέχεια.
Κατά γενική ομολογία ήταν ένα πάρα πολύ δυνατό βιβλίο που κάθε λάτρης της φαντασίας αξίζει να πιάσει στα χέρια του. Ανυπομονώ πάρα πολύ να δω τι μας επιφυλάσσει η συνέχεια, καθώς και για λίγες στιγμές ευτυχίας για τη Σέιτζ. Είναι η αμέσως επόμενη αγαπημένη και με πλήγωσε το πόσο δύσκολα περνάει.
June 3, 2021
Διαβάστε ολόκληρη την άποψή μου έτσι όπως αναρτήθηκε στη lefalok.gr : https://www.lefalok.gr/diavasame-03-0...
Το Witchpunk είναι ένα άρτιο μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο φαντασίας υψηλών προδιαγραφών.
Ασχέτως αναγνωστικών προτιμήσεων, βιβλία σαν κι αυτό τιμούν τον χώρο μας και την εμπιστοσύνη του κοινού. Εξαιρετική γραφή, εξαίσια κοσμοπλασία, χαρακτήρες ολοζώντανοι που δεν σου αφήνουν άλλη επιλογή παρά να δεθείς μαζί τους, πλοκή όμορφα δομημένη και μια διήγηση που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή.
Πέντε αστέρια με όλη μου την καρδιά.
Υγ: Σέιτζ=έρωτας.
Υγ: Για όσους δεν κατάλαβαν, θεωρώ το πρώτο μέρος του Witchpunk ως ένα από τα καλύτερα βιβλία του ελληνικού φανταστικού.
Το Witchpunk είναι ένα άρτιο μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο φαντασίας υψηλών προδιαγραφών.
Ασχέτως αναγνωστικών προτιμήσεων, βιβλία σαν κι αυτό τιμούν τον χώρο μας και την εμπιστοσύνη του κοινού. Εξαιρετική γραφή, εξαίσια κοσμοπλασία, χαρακτήρες ολοζώντανοι που δεν σου αφήνουν άλλη επιλογή παρά να δεθείς μαζί τους, πλοκή όμορφα δομημένη και μια διήγηση που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή.
Πέντε αστέρια με όλη μου την καρδιά.
Υγ: Σέιτζ=έρωτας.
Υγ: Για όσους δεν κατάλαβαν, θεωρώ το πρώτο μέρος του Witchpunk ως ένα από τα καλύτερα βιβλία του ελληνικού φανταστικού.
June 13, 2021
Προτού ξεκινήσω το μυθιστόρημα με είχε ιντριγκάρει το γεγονός πως το ‘’καστ’’ είναι γυναικοκρατούμενο. Εκτενέστερα, γνωρίζουμε τη μηχανουργό Μάργκο, τη μάγισσα Σέιτζ και την κυνηγό μαγισσών Άστριντ. Τρεις γυναικείοι χαρακτήρες ισοδυναμούν με τρεις διαφορετικές αφηγήσεις (POV) αφενός για να εμπλακούμε συναισθηματικά, αφετέρου για να εξερευνήσουμε κάθε σημείο της Κρέστα. Δεν μπορώ να μην επισημάνω την ειδοποιό διαφορά που διακρίνει κάθε ηρωίδα. Στην αρχή ξεχώρισα τη μάγισσα Σέιτζ αλλά όσο περνούσαν οι σελίδες δέθηκα περισσότερο με την Άστριντ λόγω του δυναμισμού και του καταραμένου παρελθόντος της. Aλλά η Χρύσα πως τα κατάφερε (!) και στο τέλος η Μάργκο έκλεψε την παράσταση. Χρήση μαγικού ξορκιού ή αφηγηματικής ευστροφίας;
Αναμφισβήτητα, το βιβλίο ξεχειλίζει από παραστατικές περιγραφές (π.χ το κεφάλαιο 33 είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα) και το βασικότερο η κοσμοπλασία είναι σωστά σχεδιασμένη. Όπως επιβάλλεται σε κάθε τίμιο μυθιστόρημα φαντασίας περιέχει και χάρτη για να φανταζόμαστε τις ηρωίδες που παρελαύνουν. Επιπροσθέτως, βρήκα ιδιαίτερα βοηθητικό το γλωσσάρι στην αρχή του βιβλίου (ανέτρεξα σε εκείνο ουκ ολίγες φορές) για να βυθιστώ ανενόχλητη στον κόσμο που έπλασε η συγγραφέας. Όμως θα ήθελα να είναι μεγαλύτερο το διαλογικό μέρος για να ρέει πιο γρήγορα η ιστορία και να κερδίζω αναγνωστικές ανάσες. Σίγουρα δεν είμαι η κατάλληλη για να μιλήσω για το steampunk στοιχείο αλλά θεωρώ πως το παντρεύει έξυπνα με το φαντασιακό, χωρίς να επικαλύπτει το ένα το άλλο. O επίλογος δεν αφήνει περιθώρια για να μη συνεχίσουμε την τριλογία που υπόσχεται μαγικές συγκινήσεις.
H κριτική δημοσιεύτηκε πρώτα στο One girl, one pen
Αναμφισβήτητα, το βιβλίο ξεχειλίζει από παραστατικές περιγραφές (π.χ το κεφάλαιο 33 είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα) και το βασικότερο η κοσμοπλασία είναι σωστά σχεδιασμένη. Όπως επιβάλλεται σε κάθε τίμιο μυθιστόρημα φαντασίας περιέχει και χάρτη για να φανταζόμαστε τις ηρωίδες που παρελαύνουν. Επιπροσθέτως, βρήκα ιδιαίτερα βοηθητικό το γλωσσάρι στην αρχή του βιβλίου (ανέτρεξα σε εκείνο ουκ ολίγες φορές) για να βυθιστώ ανενόχλητη στον κόσμο που έπλασε η συγγραφέας. Όμως θα ήθελα να είναι μεγαλύτερο το διαλογικό μέρος για να ρέει πιο γρήγορα η ιστορία και να κερδίζω αναγνωστικές ανάσες. Σίγουρα δεν είμαι η κατάλληλη για να μιλήσω για το steampunk στοιχείο αλλά θεωρώ πως το παντρεύει έξυπνα με το φαντασιακό, χωρίς να επικαλύπτει το ένα το άλλο. O επίλογος δεν αφήνει περιθώρια για να μη συνεχίσουμε την τριλογία που υπόσχεται μαγικές συγκινήσεις.
H κριτική δημοσιεύτηκε πρώτα στο One girl, one pen
Read
April 23, 2021
July 24, 2022
Δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω να μιλάω για το Witchpunk. Πριν αρχίσω να το διαβάζω, γνώριζα τα εξής: α) Έχει να κάνει με μια μάγισσα (Σέιτζ), μια κοπέλα με μηχανικό χέρι (Μάργκο) και με μια κυνηγό μαγισσών (Άστριντ) των οποίων οι ιστορίες συνδέονται, β) Έχει sapphic ζευγάρια και γ) Είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και έχει τέλος που σε αφήνει άφων@.
Αρχικά, να πω ότι η κοσμοπλασία είναι υπέροχη. Κάθε φορά που έκλεινα το βιβλίο, ανυπομονούσα να το ανοίξω ξανά και να βρεθώ στην Κρέστα (ίσως όχι στο δάσος με τις τεράστιες αράχνες δοου😨). Είχε οτι ήθελα και με το παραπάνω. Steampunk στοιχεία με αστική φαντασία; Το έχει στο κομμάτι της Μάργκο. Κλασική φαντασία με μάγισσες μέσα στα δάση, ξόρκια και συναισθήματα; Υπάρχει η ιστορία της Σέιτζ. Σκοτεινή φαντασία σε συνδυασμό με μια επική περιπέτεια που μου θύμισε Robert Jordan με το δικό της τρόπο; Εκεί έρχεται η Άστριντ. Κάθε οπτική είχε κάτι το διαφορετικό να προσφέρει. Μου άρεσαν εξίσου και οι τρεις, αν και σαν χαρακτήρα συμπαθώ περισσότερο την Σέιτζ. Εδώ φυσικά να πω οτι η σκιαγράφηση ήταν εξαιρετική. Αν και στην αρχή είχα την εντύπωση πως οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν έμοιαζαν να έχουν πολλή συμμετοχή, κατάλαβα πως αυτό συνέβαινε γιατί ήταν το ξεκίνημα της ιστορίας. Μόλις αρχίζει να απλώνει τις ρίζες της, γίνεται φανερό πως κάθε δευτερεύων χαρακτήρας έχει αρκετά να προσφέρει στην πλοκή.
Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση και μου άρεσε αρκετά ήταν πως το σύνολο των χαρακτήρων ήταν γυναίκες. Ο ανδρικός πληθυσμός μέχρι τις 250-300 σελίδες ήταν ελάχιστος. Στην συνέχεια, μπήκαν και άνδρες αλλά οι γυναίκες ήταν αυτές που αποτελούσαν την πλειονότητα.
Τώρα, όσον αφορά την γραφή, ξεκινώντας το βιβλίο έβλεπα αρκετή καλογραμμένη αφήγηση χωρίς να βλέπω διαλόγους. Βέβαια, αργότερα φάνηκε πως υπήρχαν λόγοι για τους οποίους συνέβαινε αυτό. Στο σύνολό της η γλώσσα της συγγραφέως ήταν πιο πλούσια απ'οτι περίμενα, με γλαφυρές περιγραφές που ήταν αρκετές για να καταλαβαίνω τι συνέβαινε.
Η πλοκή ήταν καλοδουλεμένη. Προσωπικά, άργησα λιγάκι να καταλάβω προς τα που πηγαίνει, αλλά με το που μπήκα στο ζουμί, διάβαζα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Υπήρχαν δύο μεγάλα plot twists. Το πρώτο το περίμενα κάπως αλλά το δεύτερο ήρθε σαν χαστούκι και με άφησε άφωνη για κάμποση ώρα.
Δεν έχω να πω κάτι το αρνητικό για το Witchpunk. Έχουν περάσει αρκετές ώρες από τότε που το τελείωσα ενώ γράφω αυτή την κριτική και το μόνο που σκέφτομαι είναι: πως μου άρεσε πάρα πολύ και ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΚΑΣΩ!;!!!
Σίγουρα το προτείνω σε λάτρεις της φαντασίας. Η πένα της Χρύσας Αναστασίου θα σας μαγέψει. 😊
Αρχικά, να πω ότι η κοσμοπλασία είναι υπέροχη. Κάθε φορά που έκλεινα το βιβλίο, ανυπομονούσα να το ανοίξω ξανά και να βρεθώ στην Κρέστα (ίσως όχι στο δάσος με τις τεράστιες αράχνες δοου😨). Είχε οτι ήθελα και με το παραπάνω. Steampunk στοιχεία με αστική φαντασία; Το έχει στο κομμάτι της Μάργκο. Κλασική φαντασία με μάγισσες μέσα στα δάση, ξόρκια και συναισθήματα; Υπάρχει η ιστορία της Σέιτζ. Σκοτεινή φαντασία σε συνδυασμό με μια επική περιπέτεια που μου θύμισε Robert Jordan με το δικό της τρόπο; Εκεί έρχεται η Άστριντ. Κάθε οπτική είχε κάτι το διαφορετικό να προσφέρει. Μου άρεσαν εξίσου και οι τρεις, αν και σαν χαρακτήρα συμπαθώ περισσότερο την Σέιτζ. Εδώ φυσικά να πω οτι η σκιαγράφηση ήταν εξαιρετική. Αν και στην αρχή είχα την εντύπωση πως οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν έμοιαζαν να έχουν πολλή συμμετοχή, κατάλαβα πως αυτό συνέβαινε γιατί ήταν το ξεκίνημα της ιστορίας. Μόλις αρχίζει να απλώνει τις ρίζες της, γίνεται φανερό πως κάθε δευτερεύων χαρακτήρας έχει αρκετά να προσφέρει στην πλοκή.
Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση και μου άρεσε αρκετά ήταν πως το σύνολο των χαρακτήρων ήταν γυναίκες. Ο ανδρικός πληθυσμός μέχρι τις 250-300 σελίδες ήταν ελάχιστος. Στην συνέχεια, μπήκαν και άνδρες αλλά οι γυναίκες ήταν αυτές που αποτελούσαν την πλειονότητα.
Τώρα, όσον αφορά την γραφή, ξεκινώντας το βιβλίο έβλεπα αρκετή καλογραμμένη αφήγηση χωρίς να βλέπω διαλόγους. Βέβαια, αργότερα φάνηκε πως υπήρχαν λόγοι για τους οποίους συνέβαινε αυτό. Στο σύνολό της η γλώσσα της συγγραφέως ήταν πιο πλούσια απ'οτι περίμενα, με γλαφυρές περιγραφές που ήταν αρκετές για να καταλαβαίνω τι συνέβαινε.
Η πλοκή ήταν καλοδουλεμένη. Προσωπικά, άργησα λιγάκι να καταλάβω προς τα που πηγαίνει, αλλά με το που μπήκα στο ζουμί, διάβαζα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Υπήρχαν δύο μεγάλα plot twists. Το πρώτο το περίμενα κάπως αλλά το δεύτερο ήρθε σαν χαστούκι και με άφησε άφωνη για κάμποση ώρα.
Δεν έχω να πω κάτι το αρνητικό για το Witchpunk. Έχουν περάσει αρκετές ώρες από τότε που το τελείωσα ενώ γράφω αυτή την κριτική και το μόνο που σκέφτομαι είναι: πως μου άρεσε πάρα πολύ και ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΚΑΣΩ!;!!!
Σίγουρα το προτείνω σε λάτρεις της φαντασίας. Η πένα της Χρύσας Αναστασίου θα σας μαγέψει. 😊
November 11, 2022
Excellent! Από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία του φανταστικού που έχω διαβάσει, ξεχωρίζει στον βούρκο της ερασιτεχνικοτητας και την γενικότερης μιζέριας που επικρατεί στο χώρο εντός συνόρων...
Βιβλίο που οφείλει να έχει το κοινό που του αξίζει, μακάρι να φύγει έξω και να βρει έναν καλύτερο δρόμο.
Άξιζε τον αναγνωστικό χρόνο σίγουρα.
Βιβλίο που οφείλει να έχει το κοινό που του αξίζει, μακάρι να φύγει έξω και να βρει έναν καλύτερο δρόμο.
Άξιζε τον αναγνωστικό χρόνο σίγουρα.
April 27, 2021
Η Χρύσα Αναστασίου με φιλοδοξία και θράσος μας παρέδωσε το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς φαντασίας η οποία απαιτεί, τραβάει και προσηλώνει το αναγνωστικό ενδιαφέρον μας.
Αυτό το βιβλίο είχε τόσα πολλά να προσφέρει και συνέχισε να δίνει ξεπερνώντας τις προσδοκίες μου. Με ξάφνιασε, με μαγνήτισε, με συγκίνησε, με εκνεύρισε και με έκανε να θυμηθώ γιατί μου αρέσουν τέτοιου είδους ιστορίες (να διαβάζω σαν αναγνώστης και να προσπαθώ να γράψω σαν συγγραφέας). Εκτιμώ απεριόριστα αυτή την ιστορία γιατί εφάπτεται σχεδόν απόλυτα στα γούστα μου. Είναι ένα ιδιαίτερο είδος φαντασίας – είναι Witchpunk.
To Witchpunk: Ανάθεμα είναι ένα βιβλίο φαντασίας που μας εισάγει σε έναν κόσμο μαραμένο, πληγιασμένο, σκοτεινό, ζοφερό, ανελέητο και πανέμορφα μαγευτικό και υπέροχο.Τρισκατάρατα θηρία περπατούν την μία άκρη της γης ενώ στην άλλη ανυψώνονται μηχανές. Μάγισσες, οι κυνηγοί τους και άνθρωποι με μεταλλικά μέλη έρχονται σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και με το οικοσύστημα του κόσμου τον οποίο ρημάζει ένας πόλεμος με πολλά μέτωπα. Σε αυτόν τον κόσμο βλέπουμε χαρακτήρες με τις αρετές και τις αδυναμίες τους, βλέπουμε μια μάχη μεταξύ του αγνού, του φυσικού και του παραδοσιακού έναντι του αναγκαίου, του τεχνητού και του ορθολογικού. Άτομα που στο όνομα του κοινού καλού φέρονται με τυφλό εγωισμό, άτομα που για τους δικούς τους σκοπούς καταλήγουν να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες και άτομα που ψάχνουν δείγματα θαλπωρής και αγάπης σε μια εποχή που μόνο με την ζοφερότερη έννοια μπορεί να χαρακτηριστεί ρομαντική.
Έχουμε να κάνουμε με τρεις ηρωίδες (Μάργκο, Άστριντ, Σέιτζ) και εναλλάξ διαβάζουμε κεφάλαια από τρεις διαφορετικές οπτικές. Επίσης βλέπουμε γεγονότα σε διαφορετικές χρονολογίες. Συχνά μεταπηδάμε από το παρελθόν στο μέλλον, άλλοτε ξέροντας την ακριβή ημερομηνία και άλλοτε όχι. Οι τρεις ιστορίες φαίνεται να τρέχουν παράλληλα για να συναντηθούν σε ένα κοινό σημείο, ωστόσο αυτό δεν είναι απόλυτα αληθές. Ο λόγος που η αφήγηση δεν μας δίνετα�� γραμμικά αλλά σε τμήματα χρόνου είναι τόσο ένα ουσιαστικό κομμάτι της πλοκής όσο και ένα αφηγηματικό τέχνασμα της Χρύσας. Αν αυτή η ιστορία μας δινόταν χρονολογικά, σαν καταγραφή γεγονότων ιστορικού βιβλίου, το έργο θα ήταν χειρότερο. Με τον τρόπο που έχει επιλέξει, η συγγραφέας ορίζει ένα ιδιαίτερο βηματισμό για την ιστορία και την πλοκή, δημιουργεί υπό-πλοκές που αφορούν το κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, την κάθε αφηγηματική οπτική ξεχωριστά και το βιβλίο σαν σύνολο, από κοινού.
Ίσως να είναι δύσκολο να το εξηγήσω σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει και χωρίς να κάνω σπόιλ, ωστόσο θα προσπαθήσω να το θέσω ως εξής: Υπάρχει μια ενιαία θεματική η οποία αφορά και τις τρεις ιστορίες. Υπάρχουν κοσμολογικές πληροφορίες τις οποίες λαμβάνουμε και αφορούν όλο το έργο και τον κόσμο του βιβλίου. Υπάρχει αυτό ως συνεκτικό στοιχείο της πλοκής που συναντάμε στην αφήγηση κάθε χαρακτήρα. Ακόμη, υπάρχει μια ενιαία πλοκή που δεν αφορά επακριβώς και δεσμευτικά και τις τρεις ηρωίδες, μα αφορά το βιβλίο. Γιατί το διαβάζουμε αυτό; Γιατί είναι το πρώτο από τα τρία βιβλία; Που πάει αυτή η ιστορία; Οι απαντήσεις αυτές συνδέουν τις οπτικές μεταξύ τους σε ένα επίπεδο που ακόμη δεν έχει πλήρως ξετυλιχθεί. Έπειτα, υπάρχουν ξεχωριστές θεματικές για καθεμιά χαρακτήρα. Διαφορετικά πράγματα επιθυμεί η Μάργκο από την Άστριντ και από την Σέιτζ, οι τρεις τους χαράζουν διαφορετικούς δρόμους σε διαφορετικές εποχές και μέρη. Το πού θα οδηγηθεί η ιστορία της καθεμίας (στα όρια αυτού του ενός βιβλίου) είναι ο δεύτερος και πιο ελκυστικός άξονας του Witchpunk. Τέλος υπάρχουν και οι μικρό-υποθέσεις και οι υπό-πλοκές που εμφανίζονται σε κάθε κεφάλαιο της καθεμιάς κοπέλας και επιλύονται στο κεφάλαιο εκείνο ή σε κάποιο επόμενο. Υπάρχει αρκετός χώρος και χρόνος να εκτυλιχθούν όλα αυτά χωρίς το βιβλίο να καταντάει βαρετό ή μπερδεμένο και αυτό οφείλεται στον τρόπο που η συγγραφέας έχει προσεκτικά τοποθετήσει τα κομμάτια και φροντίσει όλα να είναι στην εντέλεια.
Θα μιλήσω για τις ηρωίδες. Ο λόγος μου θα είναι του τύπου "μιλάς με γρίφους γέροντα" γιατί δεν θέλω να δώσω σπόιλς, αλλά περισσότερο θα καταλάβουν αυτοί που ξέρουν τις ηρωίδες μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Επίσης θέλω να τονίσω ότι η καθεμιά οπτική συμπληρώνεται από μια ιδιαίτερη γλώσσα την οποία φροντίζει η Χρύσα να επαναλαμβάνει και να απομονώνει στα συγκεκριμένα κομμάτια. Ο τρόπος που η συγγραφέας περιγράφει είναι μεστός, άρτιος, με ροή και σκοπό. Είναι εξίσου λογοτεχνικός και αφηγηματικός, οι περιγραφές ρέουν πανέμορφα σε ουσιαστικές πληροφορίες ενώ ταυτόχρονα χτίζουν μια σκηνή. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις των ηρωίδων είναι πάντα ξεκάθαρα και δοσμένα όταν και όποτε χρειάζονται με τον τρόπο που πρέπει. Είχα πει ξανά πως η Χρύσα Αναστασίου λεπτολογεί όταν αφηγείται και εδώ αυτό αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα - καθετί είναι μια ιστορία, η αφορμή για μια ιστορία πέρα από μια μεταβατική πρόταση, σκηνή ή διάλογο. Πολλές φορές λαμβάνουμε πληροφορίες που παρεμβάλλονται σε όσα συμβαίνουν και απορρέουν από αυτά. 9 στις 10 φορές χωρίς υπερβολή αυτό γίνεται αριστοτεχνικά και υπάρχει και 1 πιθανότητα να μου φανεί κάτι φλύαρο ή όχι τόσο ταιριαστό.
Τα κεφάλαια της Σέιτζ έχουν να κάνουν με το μυστήριο. Εδώ βλέπουμε τις Μάγισσες, την μία μεγάλη φράξια που μας απασχολεί και εξερευνούμε την μαγεία του κόσμου της Κρέστα. Κάνουμε χρονικά άλματα σε μια περίοδο εικοσαετίας μαζί με την Σέιτζ του Κρίμσεν, η οποία ξεκινά ως μαία και καταλήγει στο πλάι της Αρχιμάγισσας του Πύργου. Η Σείτζ είναι ένας πολύπλοκος χαρακτήρας του οποίου τα γνωρίσματα ξεδιπλώνονται από νωρίς, μα υπάρχει αρκετό βάθος στην προσωπικότητά της το οποίο βλέπουμε στην ιστορία. Υπάρχει κάτι μαγευτικό, φυσικό και γήινο στα κεφάλαια αυτά. Βλέπουμε μαγεία, ρούνους, τη σύνδεση με τη φύση και τη γη, πώς όλα σχετίζονται με το παρελθόν, τους θρύλους και τους μύθους, γιατί οι παραδόσεις μετράνε και ποιους απόηχους έχουν αφήσει. Η οπτική της Σέιτζ είναι που με γέμισε απορίες για τον κόσμο του Witchpunk και επίσης φρόντισε να με ταΐσει με απαντήσεις. Η κάστα των χαρακτήρων εδώ είναι αρκετά μεγάλη, μα αξιοσημείωτη και ενδιαφέρουσα. Όλα όσα συμβαίνουν με τις μάγισσες και όλες οι υπό-πλοκές που πλέκονται σε αυτά τα κεφάλαια είναι υπέροχες. Γίνονται τόσα πολλά στα κεφάλαια της Σέιτζ που δεν μπορώ καν να τα απαριθμήσω όλα ή να τα ξεμπλέξω απ’ το κουβάρι της «ευφάνταστης φανταστικής λογοτεχνίας» που τα έχω καταχωρήσει στο μυαλό μου.
Σε αντίθεση, τα κεφάλαια της Μαργκό έχουν να κάνουν με την εξερεύνηση. Wanderlust, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Αντί να υπάρχει ένα μυστήριο ριζωμένο στο παρελθόν και να μου γεννούνται απορίες περί κοσμολογίας τις οποίες μπορώ να αναρωτιέμαι και να προσπαθώ να επιλύσω με εικασίες ώσπου να διαβάσω την σωστή εξήγηση, εδώ η Χρύσα με παίρνει απ' το χέρι, με μπουκώνει με ένα γλειφιτζούρι και με πάει βόλτα όπου θέλει εκείνη. Δεν έχω λόγο εδώ, δεν μπορώ να φανταστώ καν τι πρόκειται να δω. Δεν έχω χρόνο για απορίες. Ανακαλύπτω έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο και χαίρομαι απλά που τον εξερευνώ. Αυτός είναι ο κόσμος της αντίπερα όχθης, με τις μηχανές και την άλλη μεγάλη φράξια που μας αφορά. Οτιδήποτε έχει να κάνει με τα κεφάλαια της Μάργκο, τους μηχανουργούς, τους συλλέκτες, την steampunk αισθητική, τα σοκάκια από μέταλλο και τον ουρανό από ατμό - όλα είναι θεσπέσια και δεν χόρτασα να τα βλέπω. Η ιστορία της Μάργκο είναι η πιο αναπάντεχα ενδιαφέρουσα. Συνεχώς προσφέρει - τοπία, χαρακτήρες, προοπτικές, εξελίξεις - και η Μάργκο η ίδια καταλήγει μια εξαιρετική ηρωίδα. Αυτή η οπτική είναι η πιο ενδιαφέρουσα για μένα προσωπικά, ειδικά σε συνδυασμό και αντιδιαστολή με το κλίμα της οπτικής της Σέιτζ. Όλα και όλοι στα κεφάλαια της Μάργκο έχουν μια γοητεία που δεν είναι εύκολο να την επικοινωνήσω. Είναι απλά υπέροχο. Η συγγραφέας έχει ταλέντο στο να κάνει τα πιο απλά πράγματα να μοιάζουν τα πιο σημαντικά. Αυτή η μάχη για τα καθημερινά μικρό-προβλήματα στο οικοσύστημα που η Μάργκο ζει, οι αλληλεπιδράσεις της με την οικογένεια του Έντμουντ και η προσπάθειά της να ισορροπήσει και να βρει τον εαυτό της είναι ένα εξαιρετικό δείγμα συγγραφικής ικανότητας.
Η Άστριντ είναι μια κυνηγός μαγισσών από το παρελθόν η οποία βρίσκεται ζωντανή και καταραμένη 33 χρόνια μετά την εποχή της, εγκλωβισμένη σε ένα κυνήγι φαντασμάτων του παρελθόντος και απαντήσεων. Η Άστριντ περιβάλλεται από σκοτάδι, βρομιά, σήψη, αίμα και ζέχνει θάνατο. Η δικιά της θεματική είναι περίπλοκη, πιο ξεχωριστή από τις άλλες δύο. Μίλησα πριν για εντέλεια, προσοχή και μεράκι στο κάθε στοιχείο, ώστε ως μονάδα που ονομάζουμε κεφάλαιο, σκηνή ή στοιχείο πλοκής να είναι τόσο λειτουργικό όσο και στο σύνολο που ονομάζουμε βιβλίο, τριλογία ή ιστορία. In a vacuum - που λέγαμε στο χωριό μου - τα κεφάλαια της Άστριντ δεν είναι άσχημα. Αν αυτό το 1/3 του βιβλίου το διάβαζα ξέχωρα, με τη σειρά και χωρίς παρεμβολές άλλων οπτικών (στο μέτρο που δεν χρειάζεται να μπλέξει με τα υπόλοιπα στοιχεία του βιβλίου αυτή η οπτική), θα είχα να πω πολύ πιθανώς καλύτερα λόγια. Ως κομμάτι του Witchpunk: Ανάθεμα, τα βρήκα τα πιο αδύναμα κεφάλαια όμως. Προφανώς, δεν συνέβη αναπάντεχα κάτι και η Χρύσα ξέχασε να γράφει ή να στήνει ιστορίες.
Κατ' εμέ, αργεί υπερβολικά να φτάσει σε ένα ενδιαφέρον σημείο και όλα κάπως αργούν να συμβούν. Αναλώνουμε χρόνο ακολουθώντας την Άστριντ η οποία μας προσφέρει ένα μυστήριο, μια ματιά σε μια διαφορετική πτυχή του κόσμου, σκηνές δράσης και λίγο απ' όλα. Μα, κάτι πέρασε και δεν κόλλησε για μένα. Ίσως κάποιες σκηνές δράσης μου φάνηκαν κουραστικές (όπως το κυνήγι στο δάσος), ίσως το ότι η Άστριντ δεν έχει από νωρίς κάποιον να είναι αντίβαρο στον χαρακτήρα της (Κάλεν), ίσως επειδή όταν οι άλλες οπτικές βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία η Άστριντ κάνει κάτι πολύ ξένο (ξιφομαχεί με αράχνες).
Δεν υπάρχει κάτι "κακό" με ένα κομμάτι του βιβλίου - ούτε κακογραμμένο είναι, ούτε αχρείαστο και ούτε θα ήθελα να λείπει. Δεν θεωρώ αυτά τα κεφάλαια βαρετά, μιας που ανά πάσα στιγμή θυμόμουν που είχε μείνει η ιστορία. Μου έμειναν ως τα λιγότερο ενδιαφέροντα και κάποια σημεία πέρασαν και δεν κόλλησαν. Τα μισά από αυτά τα ευχαριστήθηκα σίγουρα, ειδικά πηγαίνοντας προς το τέλος. Η Άστριντ σαν χαρακτήρας επιτέλεσε τον ρόλο της άψογα. Ο κόσμος που χτίστηκε γύρω της και όσα έκανε ήταν διασκεδαστικά - όχι όσο τα υπόλοιπα όμως.
Νιώθω ότι κάπου σε μια άλλη κριτική θα υπάρχει κάποιος που θα θεωρεί τα κεφάλαια της Μάργκο βαρετά λέγοντας "μα καλά τι ενδιαφέρον είχε η Μπρούτζινη Αγορά τέλος πάντων;" και εγώ θα εκνευριστώ όπως εκνευρίζεται εκείνος που έριξα την Άστριντ και οι δυο μας θα μονομαχήσουμε σε μια παραλία στο ηλιοβασίλεμα. Θέλω να πω ότι είναι θέμα γούστου. Τα μικρό-προβλήματα που εντοπίζω στην Άστριντ δεν αφαιρούν από το βιβλίο, δεν το κάνουν χειρότερο και δεν απέχουν τόσο από το καλό - όπως είπα, σε σχέση με τις άλλες δυο οπτικές ήταν η πιο αδύναμη... παραμένει ένα καλό κομμάτι με μικρά ψεγάδια.
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου δεν είναι τόσο φανταχτερές ή ηχηρές προσωπικότητες, ωστόσο προσφέρουν μια αναντικατάστατη λειτουργικότητα στην ιστορία. Υπάρχουν χαρακτήρες όπως ο Ρατ, η Ωρέλια ή η Μπέλροουζ που παρότι δεν έχουν τον άπλετο χρόνο και χώρο να ξεδιπλωθούν όπως οι βασικές ηρωίδες, έχουν αρκετά δυνατά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τις ξεχωρίζουν. Από την άλλη χαρακτήρες όπως ο Άλαστορ, ο Βέρεντ ή ο Ακάρ που αν και χαρακτηρίζονται από δείγματα προσωπικότητας, ο ρόλος τους παραμένει μικρός και χωρίς συνέπειες. Βλέπουμε χαρακτήρες που ακροβατούν σε ένα όριο ακριβώς πίσω από τις πρωταγωνίστριες των οποίων ο ρόλος είναι εκείνος των δευτεραγωνιστών μα σε αντίθεση με τους άλλους κατέχουν μια πιο σημαντική θέση στο βιβλίο (όπως η Λούρα και ο Κάλεν). Αναπτύσσονται άλλοτε ικανοποιητικά και άλλοτε ίσως να υπάρχει χώρος για περισσότερα πράγματα. Δεδομένου ότι σε μια σειρά βιβλίων δεν είναι εύκολο ή σωστό να κρίνω χαρακτήρες από τον πρώτο κιόλας τόμο, δεν έχω να πω ότι κάποια έλλειψη υπάρχει - σίγουρα, για κάποιους, θα υπάρχει η εξελικτική πορεία στα επόμενα βιβλία. Ανυπομονώ.
Άσχετα με το τι είδους χαρακτήρα συναντάμε στο βιβλίο, πάντα έχει το σωστό αντίκτυπο, ρόλο και θέση σε αναλογία και συσχέτιση με την εκάστοτε ηρωίδα. Η εμφάνιση του κάθε χαρακτήρα που δεν είναι εκείνες, αλληλεπιδρά ουσιωδώς με εκείνες. Ίσως να μην μας αφορά τι είδους άτομο να είναι ο κάθε κομπάρσος, μα κάλλιστα ίσως μας αφορά τη γνώμη/σχέση/άποψη έχουν οι πρωταγωνίστριες με εκείνον. Ο τρόπος που η Χρύσα Αναστασίου αφήνει τα συναισθήματα και τις σκέψεις των τριών γυναικών να ξεδιπλωθούν δίνει νόημα στον κάθε άλλο χαρακτήρα, άσχετα με το αν είναι από μόνος του σημαντικός ή όχι. Οι ηρωίδες νοηματοδοτούν το καθετί βλέπουμε στις σελίδες του βιβλίου και οποιονδήποτε εμφανίζεται με έναν μοναδικό τρόπο που κάνει καλό και στην δική τους ανάπτυξη και στην (επιφανειακή ή βαθύτερη) σκιαγράφηση των άλλων.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία ακόμη για τα οποία δεν θεωρώ απαραίτητο να μιλήσω. Το σύστημα μαγείας, οι πολιτικές ισορροπίες, τα μέτωπα του πολέμου, οι μύθοι και η προϊστορία και τόσα άλλα στοιχεία. Όλα τους φαίνεται να έχουν βάθος, σκέψη και μελέτη πίσω τους, μα δεν μπορώ να τα κρίνω από το πρώτο βιβλίο. Σίγουρα, φαίνεται μια άρτια και ικανοποιητική πρώτη βάση, μα υπάρχουν τόσα που δεν ξέρουμε ακόμη και περιμένω από την ιστορία που δεν θα ήθελα να θέσω ερωτήματα που πιστεύω ότι θα απαντηθούν. Ακόμη, δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να θέσω ερωτήματα που μου φάνηκαν αδυναμίες ή κενά της πλοκής. Κάποια πράγματα προσωπικά θα ήθελα να τα είχα δει πιο ανεπτυγμένα, μα φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου και κάνοντας μια ανασκόπηση, δεν θεωρώ πως κάτι μου έλλειψε κιόλας (ενώ άλλα πράγματα καλό είναι που έμειναν αμφιλεγόμενα, όπως τα χρώματα των στοιχειών). Αναμένω λοιπόν να βυθιστώ περισσότερο στο lore όταν η Χρύσα κρίνει πως έφτασε η κατάλληλη ώρα.
Τα τελευταία 8-10~ κεφάλαια ήταν πραγματικά απ' τις πιο ενδιαφέρουσες αναγνωστικές εμπειρίες που έχω βρει ποτέ σε ελληνικό βιβλίο φαντασίας. Αποκορύφωμα το κεφάλαιο 32 για το οποίο θα μπορούσα να γράψω μια διπλάσιου μεγέθους κριτική εξηγώντας γιατί είναι ένα τόσο καλό κεφάλαιο που μου αρέσει πολύ. Το τέλος του βιβλίου έρχεται μέσα από απανωτές κλιμακώσεις σε μια σκάλα πάσης φύσεως εντάσεων οι οποίες εξαναγκάζουν σε ένα απότομο άλμα χωρίς αλεξίπτωτο. Κατά την πτώση βλέπεις γύρω σου να περνάνε και να μεγεθύνονται όλα - το τελευταίο κεφάλαιο, η τελευταία σελίδα, η τελευταία παράγραφος, η τελευταία πρόταση - με τερματικό την ίδια την αρχή του βιβλίου, το οποίο ίσως να επιδέχεται δεύτερης ανάγνωσης όσο περιμένουμε για την συνέχεια.
Εν κατακλείδι, εύχομαι η Χρύσα να ήταν στο ίδιο δωμάτιο με μένα όταν διάβασα το τέλος του βιβλίου και να έβλεπε τις αντιδράσεις μου. Ταυτόχρονα, η Χρύσα είμαι βέβαιος πως θα (έπρεπε να) απεύχεται κάτι τέτοιο.
Προτείνω σε όλους τους λάτρεις του φανταστικού να πιάσουν στα χέρια τους αυτό το έργο. Είναι ένα έργο υψηλών προδιαγραφών (τις οποίες θέτει η ίδια η συγγραφέας και δεν ορίζονται από κανέναν άλλο κανόνα) και πιστεύω πως δεν θα σας απογοητεύσει. Έχει αρκετά στοιχεία και πολλά να συζητηθούν, άλλα άψογα, άλλα φανταστικά και άλλα καλά μόνο, όλα σε αρκετά υψηλό συγγραφικό επίπεδο.
Αυτό το βιβλίο είχε τόσα πολλά να προσφέρει και συνέχισε να δίνει ξεπερνώντας τις προσδοκίες μου. Με ξάφνιασε, με μαγνήτισε, με συγκίνησε, με εκνεύρισε και με έκανε να θυμηθώ γιατί μου αρέσουν τέτοιου είδους ιστορίες (να διαβάζω σαν αναγνώστης και να προσπαθώ να γράψω σαν συγγραφέας). Εκτιμώ απεριόριστα αυτή την ιστορία γιατί εφάπτεται σχεδόν απόλυτα στα γούστα μου. Είναι ένα ιδιαίτερο είδος φαντασίας – είναι Witchpunk.
To Witchpunk: Ανάθεμα είναι ένα βιβλίο φαντασίας που μας εισάγει σε έναν κόσμο μαραμένο, πληγιασμένο, σκοτεινό, ζοφερό, ανελέητο και πανέμορφα μαγευτικό και υπέροχο.Τρισκατάρατα θηρία περπατούν την μία άκρη της γης ενώ στην άλλη ανυψώνονται μηχανές. Μάγισσες, οι κυνηγοί τους και άνθρωποι με μεταλλικά μέλη έρχονται σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και με το οικοσύστημα του κόσμου τον οποίο ρημάζει ένας πόλεμος με πολλά μέτωπα. Σε αυτόν τον κόσμο βλέπουμε χαρακτήρες με τις αρετές και τις αδυναμίες τους, βλέπουμε μια μάχη μεταξύ του αγνού, του φυσικού και του παραδοσιακού έναντι του αναγκαίου, του τεχνητού και του ορθολογικού. Άτομα που στο όνομα του κοινού καλού φέρονται με τυφλό εγωισμό, άτομα που για τους δικούς τους σκοπούς καταλήγουν να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες και άτομα που ψάχνουν δείγματα θαλπωρής και αγάπης σε μια εποχή που μόνο με την ζοφερότερη έννοια μπορεί να χαρακτηριστεί ρομαντική.
Έχουμε να κάνουμε με τρεις ηρωίδες (Μάργκο, Άστριντ, Σέιτζ) και εναλλάξ διαβάζουμε κεφάλαια από τρεις διαφορετικές οπτικές. Επίσης βλέπουμε γεγονότα σε διαφορετικές χρονολογίες. Συχνά μεταπηδάμε από το παρελθόν στο μέλλον, άλλοτε ξέροντας την ακριβή ημερομηνία και άλλοτε όχι. Οι τρεις ιστορίες φαίνεται να τρέχουν παράλληλα για να συναντηθούν σε ένα κοινό σημείο, ωστόσο αυτό δεν είναι απόλυτα αληθές. Ο λόγος που η αφήγηση δεν μας δίνετα�� γραμμικά αλλά σε τμήματα χρόνου είναι τόσο ένα ουσιαστικό κομμάτι της πλοκής όσο και ένα αφηγηματικό τέχνασμα της Χρύσας. Αν αυτή η ιστορία μας δινόταν χρονολογικά, σαν καταγραφή γεγονότων ιστορικού βιβλίου, το έργο θα ήταν χειρότερο. Με τον τρόπο που έχει επιλέξει, η συγγραφέας ορίζει ένα ιδιαίτερο βηματισμό για την ιστορία και την πλοκή, δημιουργεί υπό-πλοκές που αφορούν το κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, την κάθε αφηγηματική οπτική ξεχωριστά και το βιβλίο σαν σύνολο, από κοινού.
Ίσως να είναι δύσκολο να το εξηγήσω σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει και χωρίς να κάνω σπόιλ, ωστόσο θα προσπαθήσω να το θέσω ως εξής: Υπάρχει μια ενιαία θεματική η οποία αφορά και τις τρεις ιστορίες. Υπάρχουν κοσμολογικές πληροφορίες τις οποίες λαμβάνουμε και αφορούν όλο το έργο και τον κόσμο του βιβλίου. Υπάρχει αυτό ως συνεκτικό στοιχείο της πλοκής που συναντάμε στην αφήγηση κάθε χαρακτήρα. Ακόμη, υπάρχει μια ενιαία πλοκή που δεν αφορά επακριβώς και δεσμευτικά και τις τρεις ηρωίδες, μα αφορά το βιβλίο. Γιατί το διαβάζουμε αυτό; Γιατί είναι το πρώτο από τα τρία βιβλία; Που πάει αυτή η ιστορία; Οι απαντήσεις αυτές συνδέουν τις οπτικές μεταξύ τους σε ένα επίπεδο που ακόμη δεν έχει πλήρως ξετυλιχθεί. Έπειτα, υπάρχουν ξεχωριστές θεματικές για καθεμιά χαρακτήρα. Διαφορετικά πράγματα επιθυμεί η Μάργκο από την Άστριντ και από την Σέιτζ, οι τρεις τους χαράζουν διαφορετικούς δρόμους σε διαφορετικές εποχές και μέρη. Το πού θα οδηγηθεί η ιστορία της καθεμίας (στα όρια αυτού του ενός βιβλίου) είναι ο δεύτερος και πιο ελκυστικός άξονας του Witchpunk. Τέλος υπάρχουν και οι μικρό-υποθέσεις και οι υπό-πλοκές που εμφανίζονται σε κάθε κεφάλαιο της καθεμιάς κοπέλας και επιλύονται στο κεφάλαιο εκείνο ή σε κάποιο επόμενο. Υπάρχει αρκετός χώρος και χρόνος να εκτυλιχθούν όλα αυτά χωρίς το βιβλίο να καταντάει βαρετό ή μπερδεμένο και αυτό οφείλεται στον τρόπο που η συγγραφέας έχει προσεκτικά τοποθετήσει τα κομμάτια και φροντίσει όλα να είναι στην εντέλεια.
Θα μιλήσω για τις ηρωίδες. Ο λόγος μου θα είναι του τύπου "μιλάς με γρίφους γέροντα" γιατί δεν θέλω να δώσω σπόιλς, αλλά περισσότερο θα καταλάβουν αυτοί που ξέρουν τις ηρωίδες μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Επίσης θέλω να τονίσω ότι η καθεμιά οπτική συμπληρώνεται από μια ιδιαίτερη γλώσσα την οποία φροντίζει η Χρύσα να επαναλαμβάνει και να απομονώνει στα συγκεκριμένα κομμάτια. Ο τρόπος που η συγγραφέας περιγράφει είναι μεστός, άρτιος, με ροή και σκοπό. Είναι εξίσου λογοτεχνικός και αφηγηματικός, οι περιγραφές ρέουν πανέμορφα σε ουσιαστικές πληροφορίες ενώ ταυτόχρονα χτίζουν μια σκηνή. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις των ηρωίδων είναι πάντα ξεκάθαρα και δοσμένα όταν και όποτε χρειάζονται με τον τρόπο που πρέπει. Είχα πει ξανά πως η Χρύσα Αναστασίου λεπτολογεί όταν αφηγείται και εδώ αυτό αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα - καθετί είναι μια ιστορία, η αφορμή για μια ιστορία πέρα από μια μεταβατική πρόταση, σκηνή ή διάλογο. Πολλές φορές λαμβάνουμε πληροφορίες που παρεμβάλλονται σε όσα συμβαίνουν και απορρέουν από αυτά. 9 στις 10 φορές χωρίς υπερβολή αυτό γίνεται αριστοτεχνικά και υπάρχει και 1 πιθανότητα να μου φανεί κάτι φλύαρο ή όχι τόσο ταιριαστό.
Τα κεφάλαια της Σέιτζ έχουν να κάνουν με το μυστήριο. Εδώ βλέπουμε τις Μάγισσες, την μία μεγάλη φράξια που μας απασχολεί και εξερευνούμε την μαγεία του κόσμου της Κρέστα. Κάνουμε χρονικά άλματα σε μια περίοδο εικοσαετίας μαζί με την Σέιτζ του Κρίμσεν, η οποία ξεκινά ως μαία και καταλήγει στο πλάι της Αρχιμάγισσας του Πύργου. Η Σείτζ είναι ένας πολύπλοκος χαρακτήρας του οποίου τα γνωρίσματα ξεδιπλώνονται από νωρίς, μα υπάρχει αρκετό βάθος στην προσωπικότητά της το οποίο βλέπουμε στην ιστορία. Υπάρχει κάτι μαγευτικό, φυσικό και γήινο στα κεφάλαια αυτά. Βλέπουμε μαγεία, ρούνους, τη σύνδεση με τη φύση και τη γη, πώς όλα σχετίζονται με το παρελθόν, τους θρύλους και τους μύθους, γιατί οι παραδόσεις μετράνε και ποιους απόηχους έχουν αφήσει. Η οπτική της Σέιτζ είναι που με γέμισε απορίες για τον κόσμο του Witchpunk και επίσης φρόντισε να με ταΐσει με απαντήσεις. Η κάστα των χαρακτήρων εδώ είναι αρκετά μεγάλη, μα αξιοσημείωτη και ενδιαφέρουσα. Όλα όσα συμβαίνουν με τις μάγισσες και όλες οι υπό-πλοκές που πλέκονται σε αυτά τα κεφάλαια είναι υπέροχες. Γίνονται τόσα πολλά στα κεφάλαια της Σέιτζ που δεν μπορώ καν να τα απαριθμήσω όλα ή να τα ξεμπλέξω απ’ το κουβάρι της «ευφάνταστης φανταστικής λογοτεχνίας» που τα έχω καταχωρήσει στο μυαλό μου.
Σε αντίθεση, τα κεφάλαια της Μαργκό έχουν να κάνουν με την εξερεύνηση. Wanderlust, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Αντί να υπάρχει ένα μυστήριο ριζωμένο στο παρελθόν και να μου γεννούνται απορίες περί κοσμολογίας τις οποίες μπορώ να αναρωτιέμαι και να προσπαθώ να επιλύσω με εικασίες ώσπου να διαβάσω την σωστή εξήγηση, εδώ η Χρύσα με παίρνει απ' το χέρι, με μπουκώνει με ένα γλειφιτζούρι και με πάει βόλτα όπου θέλει εκείνη. Δεν έχω λόγο εδώ, δεν μπορώ να φανταστώ καν τι πρόκειται να δω. Δεν έχω χρόνο για απορίες. Ανακαλύπτω έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο και χαίρομαι απλά που τον εξερευνώ. Αυτός είναι ο κόσμος της αντίπερα όχθης, με τις μηχανές και την άλλη μεγάλη φράξια που μας αφορά. Οτιδήποτε έχει να κάνει με τα κεφάλαια της Μάργκο, τους μηχανουργούς, τους συλλέκτες, την steampunk αισθητική, τα σοκάκια από μέταλλο και τον ουρανό από ατμό - όλα είναι θεσπέσια και δεν χόρτασα να τα βλέπω. Η ιστορία της Μάργκο είναι η πιο αναπάντεχα ενδιαφέρουσα. Συνεχώς προσφέρει - τοπία, χαρακτήρες, προοπτικές, εξελίξεις - και η Μάργκο η ίδια καταλήγει μια εξαιρετική ηρωίδα. Αυτή η οπτική είναι η πιο ενδιαφέρουσα για μένα προσωπικά, ειδικά σε συνδυασμό και αντιδιαστολή με το κλίμα της οπτικής της Σέιτζ. Όλα και όλοι στα κεφάλαια της Μάργκο έχουν μια γοητεία που δεν είναι εύκολο να την επικοινωνήσω. Είναι απλά υπέροχο. Η συγγραφέας έχει ταλέντο στο να κάνει τα πιο απλά πράγματα να μοιάζουν τα πιο σημαντικά. Αυτή η μάχη για τα καθημερινά μικρό-προβλήματα στο οικοσύστημα που η Μάργκο ζει, οι αλληλεπιδράσεις της με την οικογένεια του Έντμουντ και η προσπάθειά της να ισορροπήσει και να βρει τον εαυτό της είναι ένα εξαιρετικό δείγμα συγγραφικής ικανότητας.
Η Άστριντ είναι μια κυνηγός μαγισσών από το παρελθόν η οποία βρίσκεται ζωντανή και καταραμένη 33 χρόνια μετά την εποχή της, εγκλωβισμένη σε ένα κυνήγι φαντασμάτων του παρελθόντος και απαντήσεων. Η Άστριντ περιβάλλεται από σκοτάδι, βρομιά, σήψη, αίμα και ζέχνει θάνατο. Η δικιά της θεματική είναι περίπλοκη, πιο ξεχωριστή από τις άλλες δύο. Μίλησα πριν για εντέλεια, προσοχή και μεράκι στο κάθε στοιχείο, ώστε ως μονάδα που ονομάζουμε κεφάλαιο, σκηνή ή στοιχείο πλοκής να είναι τόσο λειτουργικό όσο και στο σύνολο που ονομάζουμε βιβλίο, τριλογία ή ιστορία. In a vacuum - που λέγαμε στο χωριό μου - τα κεφάλαια της Άστριντ δεν είναι άσχημα. Αν αυτό το 1/3 του βιβλίου το διάβαζα ξέχωρα, με τη σειρά και χωρίς παρεμβολές άλλων οπτικών (στο μέτρο που δεν χρειάζεται να μπλέξει με τα υπόλοιπα στοιχεία του βιβλίου αυτή η οπτική), θα είχα να πω πολύ πιθανώς καλύτερα λόγια. Ως κομμάτι του Witchpunk: Ανάθεμα, τα βρήκα τα πιο αδύναμα κεφάλαια όμως. Προφανώς, δεν συνέβη αναπάντεχα κάτι και η Χρύσα ξέχασε να γράφει ή να στήνει ιστορίες.
Κατ' εμέ, αργεί υπερβολικά να φτάσει σε ένα ενδιαφέρον σημείο και όλα κάπως αργούν να συμβούν. Αναλώνουμε χρόνο ακολουθώντας την Άστριντ η οποία μας προσφέρει ένα μυστήριο, μια ματιά σε μια διαφορετική πτυχή του κόσμου, σκηνές δράσης και λίγο απ' όλα. Μα, κάτι πέρασε και δεν κόλλησε για μένα. Ίσως κάποιες σκηνές δράσης μου φάνηκαν κουραστικές (όπως το κυνήγι στο δάσος), ίσως το ότι η Άστριντ δεν έχει από νωρίς κάποιον να είναι αντίβαρο στον χαρακτήρα της (Κάλεν), ίσως επειδή όταν οι άλλες οπτικές βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία η Άστριντ κάνει κάτι πολύ ξένο (ξιφομαχεί με αράχνες).
Δεν υπάρχει κάτι "κακό" με ένα κομμάτι του βιβλίου - ούτε κακογραμμένο είναι, ούτε αχρείαστο και ούτε θα ήθελα να λείπει. Δεν θεωρώ αυτά τα κεφάλαια βαρετά, μιας που ανά πάσα στιγμή θυμόμουν που είχε μείνει η ιστορία. Μου έμειναν ως τα λιγότερο ενδιαφέροντα και κάποια σημεία πέρασαν και δεν κόλλησαν. Τα μισά από αυτά τα ευχαριστήθηκα σίγουρα, ειδικά πηγαίνοντας προς το τέλος. Η Άστριντ σαν χαρακτήρας επιτέλεσε τον ρόλο της άψογα. Ο κόσμος που χτίστηκε γύρω της και όσα έκανε ήταν διασκεδαστικά - όχι όσο τα υπόλοιπα όμως.
Νιώθω ότι κάπου σε μια άλλη κριτική θα υπάρχει κάποιος που θα θεωρεί τα κεφάλαια της Μάργκο βαρετά λέγοντας "μα καλά τι ενδιαφέρον είχε η Μπρούτζινη Αγορά τέλος πάντων;" και εγώ θα εκνευριστώ όπως εκνευρίζεται εκείνος που έριξα την Άστριντ και οι δυο μας θα μονομαχήσουμε σε μια παραλία στο ηλιοβασίλεμα. Θέλω να πω ότι είναι θέμα γούστου. Τα μικρό-προβλήματα που εντοπίζω στην Άστριντ δεν αφαιρούν από το βιβλίο, δεν το κάνουν χειρότερο και δεν απέχουν τόσο από το καλό - όπως είπα, σε σχέση με τις άλλες δυο οπτικές ήταν η πιο αδύναμη... παραμένει ένα καλό κομμάτι με μικρά ψεγάδια.
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου δεν είναι τόσο φανταχτερές ή ηχηρές προσωπικότητες, ωστόσο προσφέρουν μια αναντικατάστατη λειτουργικότητα στην ιστορία. Υπάρχουν χαρακτήρες όπως ο Ρατ, η Ωρέλια ή η Μπέλροουζ που παρότι δεν έχουν τον άπλετο χρόνο και χώρο να ξεδιπλωθούν όπως οι βασικές ηρωίδες, έχουν αρκετά δυνατά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τις ξεχωρίζουν. Από την άλλη χαρακτήρες όπως ο Άλαστορ, ο Βέρεντ ή ο Ακάρ που αν και χαρακτηρίζονται από δείγματα προσωπικότητας, ο ρόλος τους παραμένει μικρός και χωρίς συνέπειες. Βλέπουμε χαρακτήρες που ακροβατούν σε ένα όριο ακριβώς πίσω από τις πρωταγωνίστριες των οποίων ο ρόλος είναι εκείνος των δευτεραγωνιστών μα σε αντίθεση με τους άλλους κατέχουν μια πιο σημαντική θέση στο βιβλίο (όπως η Λούρα και ο Κάλεν). Αναπτύσσονται άλλοτε ικανοποιητικά και άλλοτε ίσως να υπάρχει χώρος για περισσότερα πράγματα. Δεδομένου ότι σε μια σειρά βιβλίων δεν είναι εύκολο ή σωστό να κρίνω χαρακτήρες από τον πρώτο κιόλας τόμο, δεν έχω να πω ότι κάποια έλλειψη υπάρχει - σίγουρα, για κάποιους, θα υπάρχει η εξελικτική πορεία στα επόμενα βιβλία. Ανυπομονώ.
Άσχετα με το τι είδους χαρακτήρα συναντάμε στο βιβλίο, πάντα έχει το σωστό αντίκτυπο, ρόλο και θέση σε αναλογία και συσχέτιση με την εκάστοτε ηρωίδα. Η εμφάνιση του κάθε χαρακτήρα που δεν είναι εκείνες, αλληλεπιδρά ουσιωδώς με εκείνες. Ίσως να μην μας αφορά τι είδους άτομο να είναι ο κάθε κομπάρσος, μα κάλλιστα ίσως μας αφορά τη γνώμη/σχέση/άποψη έχουν οι πρωταγωνίστριες με εκείνον. Ο τρόπος που η Χρύσα Αναστασίου αφήνει τα συναισθήματα και τις σκέψεις των τριών γυναικών να ξεδιπλωθούν δίνει νόημα στον κάθε άλλο χαρακτήρα, άσχετα με το αν είναι από μόνος του σημαντικός ή όχι. Οι ηρωίδες νοηματοδοτούν το καθετί βλέπουμε στις σελίδες του βιβλίου και οποιονδήποτε εμφανίζεται με έναν μοναδικό τρόπο που κάνει καλό και στην δική τους ανάπτυξη και στην (επιφανειακή ή βαθύτερη) σκιαγράφηση των άλλων.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία ακόμη για τα οποία δεν θεωρώ απαραίτητο να μιλήσω. Το σύστημα μαγείας, οι πολιτικές ισορροπίες, τα μέτωπα του πολέμου, οι μύθοι και η προϊστορία και τόσα άλλα στοιχεία. Όλα τους φαίνεται να έχουν βάθος, σκέψη και μελέτη πίσω τους, μα δεν μπορώ να τα κρίνω από το πρώτο βιβλίο. Σίγουρα, φαίνεται μια άρτια και ικανοποιητική πρώτη βάση, μα υπάρχουν τόσα που δεν ξέρουμε ακόμη και περιμένω από την ιστορία που δεν θα ήθελα να θέσω ερωτήματα που πιστεύω ότι θα απαντηθούν. Ακόμη, δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να θέσω ερωτήματα που μου φάνηκαν αδυναμίες ή κενά της πλοκής. Κάποια πράγματα προσωπικά θα ήθελα να τα είχα δει πιο ανεπτυγμένα, μα φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου και κάνοντας μια ανασκόπηση, δεν θεωρώ πως κάτι μου έλλειψε κιόλας (ενώ άλλα πράγματα καλό είναι που έμειναν αμφιλεγόμενα, όπως τα χρώματα των στοιχειών). Αναμένω λοιπόν να βυθιστώ περισσότερο στο lore όταν η Χρύσα κρίνει πως έφτασε η κατάλληλη ώρα.
Τα τελευταία 8-10~ κεφάλαια ήταν πραγματικά απ' τις πιο ενδιαφέρουσες αναγνωστικές εμπειρίες που έχω βρει ποτέ σε ελληνικό βιβλίο φαντασίας. Αποκορύφωμα το κεφάλαιο 32 για το οποίο θα μπορούσα να γράψω μια διπλάσιου μεγέθους κριτική εξηγώντας γιατί είναι ένα τόσο καλό κεφάλαιο που μου αρέσει πολύ. Το τέλος του βιβλίου έρχεται μέσα από απανωτές κλιμακώσεις σε μια σκάλα πάσης φύσεως εντάσεων οι οποίες εξαναγκάζουν σε ένα απότομο άλμα χωρίς αλεξίπτωτο. Κατά την πτώση βλέπεις γύρω σου να περνάνε και να μεγεθύνονται όλα - το τελευταίο κεφάλαιο, η τελευταία σελίδα, η τελευταία παράγραφος, η τελευταία πρόταση - με τερματικό την ίδια την αρχή του βιβλίου, το οποίο ίσως να επιδέχεται δεύτερης ανάγνωσης όσο περιμένουμε για την συνέχεια.
Εν κατακλείδι, εύχομαι η Χρύσα να ήταν στο ίδιο δωμάτιο με μένα όταν διάβασα το τέλος του βιβλίου και να έβλεπε τις αντιδράσεις μου. Ταυτόχρονα, η Χρύσα είμαι βέβαιος πως θα (έπρεπε να) απεύχεται κάτι τέτοιο.
Προτείνω σε όλους τους λάτρεις του φανταστικού να πιάσουν στα χέρια τους αυτό το έργο. Είναι ένα έργο υψηλών προδιαγραφών (τις οποίες θέτει η ίδια η συγγραφέας και δεν ορίζονται από κανέναν άλλο κανόνα) και πιστεύω πως δεν θα σας απογοητεύσει. Έχει αρκετά στοιχεία και πολλά να συζητηθούν, άλλα άψογα, άλλα φανταστικά και άλλα καλά μόνο, όλα σε αρκετά υψηλό συγγραφικό επίπεδο.
May 21, 2021
Joyous!
May 16, 2022
Ένα αρκετά ενδιαφέρον και πολύ διαφορετικό από ότι έχω διαβάσει, βιβλίο φαντασίας με στοιχεία steampunk, που ομολογώ δεν γνώριζα, και ίσως γι’ αυτό στην αρχή να μπερδεύτηκα λίγο, όμως διαβάζοντας το μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που η συγγραφέας έδεσε τη φαντασία με την μηχανική και δημιούργησε αυτόν τον ξεχωριστό κόσμο.
Πολύ ωραία γραφή με όμορφες περιγραφές που με έκαναν να νιώθω μέρος του κόσμου αυτού. Μου άρεσε το γεγονός ότι οι πρωταγωνίστριες ήταν τρείς δυναμικές γυναίκες και ο τρόπος που εξελισσόταν οι ιστορίες τους ήταν μοναδικός και βλέπαμε την πορεία της κάθε μιας ξεχωριστά ανά κεφάλαια.
Η ανατροπή στο τέλος ήταν τόσο έξυπνη και με άφησε άφωνη. Ανυπομονώ για την συνέχεια που προμηνύεται δυνατή!
Πολύ ωραία γραφή με όμορφες περιγραφές που με έκαναν να νιώθω μέρος του κόσμου αυτού. Μου άρεσε το γεγονός ότι οι πρωταγωνίστριες ήταν τρείς δυναμικές γυναίκες και ο τρόπος που εξελισσόταν οι ιστορίες τους ήταν μοναδικός και βλέπαμε την πορεία της κάθε μιας ξεχωριστά ανά κεφάλαια.
Η ανατροπή στο τέλος ήταν τόσο έξυπνη και με άφησε άφωνη. Ανυπομονώ για την συνέχεια που προμηνύεται δυνατή!
November 6, 2022
Μάργκο. Σέιτζ. Άστριντ. Οι τρεις τους μου προσέφεραν ένα απολαυστικό ταξίδι στην Κρέστα.
Παρακολουθούμε την ιστορία μίας μηχανουργού, μίας μάγισσας αλλά και μίας κυνηγού μαγισσών να εκτυλίσσεται σε αυτό το πρώτο μέρος της σειράς της Χρύσας Βασιλείου. Είναι η πρώτη μου επαφή με τη γραφή της και ήδη ανυπομονώ για τη συνέχεια. Οι περιγραφές ήταν ζωντανές και η συγγραφές σου μεταφέρει το κλίμα, τις μυρωδιές και τις εικόνες που επικρατούν στις διάφορες μεριές της ηπείρου.
Σκιαγραφείται ένα δυστοπικό μέλλον με εξορύξεις και ανθρώπους με ατσάλινα μέλη, ενώ τα στοιχειά που ακολουθούν τις μάγισσες μου δημιουργούσαν πολύ όμορφες εικόνες που έρχονταν σε αντίθεση με το σκληρό παρών των μηχανουργών.
Τα κεφάλαια ήταν μικρά και κάθε ένα ακολουθούσε μία από τις τρεις πρωταγωνίστριες. Για την γραφή της Χρύσας δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Οι περιγραφές ήταν υπέροχες και ζωντανές, ενώ μεταδίδει την ατμόσφαιρα ήδη από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Επιπλέον, η κοσμοπλασία της ήταν άρτια έχοντας δώσει ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες του κόσμου. Οι χαρακτήρες που έχει πλάσει είναι ζωντανοί, με τα ελαττώματά τους και επικεντρώνονται στην επιβίωσή τους.
Δική μου αγαπημένη ήταν η Άστριντ. Μία κυνηγός μαγισσών που επέστρεψε από τους νεκρούς για να φέρει εις πέρας μία τελευταία αποστολή πριν αναπαυθεί για πάντα.
Το βιβλίο είχε απ’ όλα: Ζωντανές περιγραφές, δυναμικές πρωταγωνίστριες και plot twist και φτάνοντας στις τελευταίες σελίδες του το μόνο που σκεφτόμουν είναι πως θα ήθελα να έχω στα χέρια μου και το επόμενο.
Παρακολουθούμε την ιστορία μίας μηχανουργού, μίας μάγισσας αλλά και μίας κυνηγού μαγισσών να εκτυλίσσεται σε αυτό το πρώτο μέρος της σειράς της Χρύσας Βασιλείου. Είναι η πρώτη μου επαφή με τη γραφή της και ήδη ανυπομονώ για τη συνέχεια. Οι περιγραφές ήταν ζωντανές και η συγγραφές σου μεταφέρει το κλίμα, τις μυρωδιές και τις εικόνες που επικρατούν στις διάφορες μεριές της ηπείρου.
Σκιαγραφείται ένα δυστοπικό μέλλον με εξορύξεις και ανθρώπους με ατσάλινα μέλη, ενώ τα στοιχειά που ακολουθούν τις μάγισσες μου δημιουργούσαν πολύ όμορφες εικόνες που έρχονταν σε αντίθεση με το σκληρό παρών των μηχανουργών.
Τα κεφάλαια ήταν μικρά και κάθε ένα ακολουθούσε μία από τις τρεις πρωταγωνίστριες. Για την γραφή της Χρύσας δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Οι περιγραφές ήταν υπέροχες και ζωντανές, ενώ μεταδίδει την ατμόσφαιρα ήδη από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Επιπλέον, η κοσμοπλασία της ήταν άρτια έχοντας δώσει ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες του κόσμου. Οι χαρακτήρες που έχει πλάσει είναι ζωντανοί, με τα ελαττώματά τους και επικεντρώνονται στην επιβίωσή τους.
Δική μου αγαπημένη ήταν η Άστριντ. Μία κυνηγός μαγισσών που επέστρεψε από τους νεκρούς για να φέρει εις πέρας μία τελευταία αποστολή πριν αναπαυθεί για πάντα.
Το βιβλίο είχε απ’ όλα: Ζωντανές περιγραφές, δυναμικές πρωταγωνίστριες και plot twist και φτάνοντας στις τελευταίες σελίδες του το μόνο που σκεφτόμουν είναι πως θα ήθελα να έχω στα χέρια μου και το επόμενο.
June 20, 2022
Θα ξεκινήσω αυτήν την κριτική μιλώντας λιγάκι για την αναγνωστική μου εμπειρία, κάτι που δε συνηθίζω, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο βιβλίο που μου έκαψε τον εγκέφαλο κατά την ανάγνωση ή με εξέπληξε στο 100% (για το Witchpunk ισχύουν και τα 2).
Το να διαβάζω Witchpunk ήταν σαν να βλέπω την πρώτη σεζόν Witcher (πριν πείτε κάτι, όχι, δεν έχουν καμία ομοιότητα ούτε τα συγκρίνω). Η πρώτη σεζόν Witcher έβγαλε νόημα (χρονικά) το τελευταίο λεπτό. Επίσης, μεγαλύτερη σημασία είχε όχι η πλοκή αλλά οι χαρακτήρες. Να δούμε από πού ξεκίνησαν, τι πέρασαν, πώς και γιατί άλλαξαν, τι τους σημάδεψε και στο τέλος τέλος ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και γιατί με ενδιαφέρουν οι ίδιοι και το ταξίδι τους. Το Witchpunk είναι ακριβώς το ίδιο. Πρόκειται για μια εισαγωγή σε έναν εντελώς άγνωστο κόσμο με πολύ ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία και στοιχεία steampunk και γνωριμία με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες: μια μάγισσα, μια κυνηγό μαγισσών και μια συλλέκτρια σε έναν μαγικό κόσμο που όμως απεχθάνεται τη μαγεία.
Αυτό το βιβλίο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, που ήταν ήδη υψηλές, αφού πρόκειται για ένα από τα πιο πρωτότυπα εγχώρια βιβλία φαντασίας. Η συγγραφέας δε φοβάται να αφήσει την περπατημένη, να πάρει ρίσκα και να παραδώσει ένα άρτιο αποτέλεσμα, που δεν μπορώ να το συγκρίνω με κανένα βιβλίο που έχω διαβάσει.
To Witchpunk: Ανάθεμα μας εισάγει σε έναν κόσμο που δε θα θέλαμε να ζούμε, σκοτεινό, διχασμένο, επικίνδυνο αλλά ταυτόχρονα σαγηνευτικό. Ακολουθούμε ένα αμιγώς γυναικείο καστ (ΠΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΠΙΛΟΓΗ), τρεις ηρωίδες (Μάργκο, Άστριντ, Σέιτζ) των οποίων τα κομμάτια εναλλάσσονται. Ο χρόνος είναι σπασμένος. Δε θέλω να τον εξηγήσω, αφού θα στερήσει κάτι από την απόλαυση. Θεωρώ πως ήταν εσκεμμένο να νιώθει ο αναγνώστης μπερδεμένος, χαμένος όπως και οι ηρωίδες σε έναν τέτοιο κόσμο. Θα πω μόνο πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Παρά το μέγεθός του, μπορώ να πω ότι διαβάστηκε ευχάριστα, ενώ είναι στα σχέδιά μου να το ξαναδιαβάσω σύντομα, αφού πιστεύω στη δεύτερη ανάγνωση θα αναγνωρίσω περισσότερα κρυμμένα στοιχεία και θα εκτιμήσω περισσότερο άλλα που είχα αγνοήσει και κατάλαβα στο τέλος. Η γλώσσα της αφήγησης ήταν από τα δυνατότερα στοιχεία, όμορφη, περιγραφική, γεμάτη συναισθήματα αλλά και ωμή. Θα ήθελα λίγο παραπάνω έμφαση στους διαλόγους σε συγκεκριμένα σημεία (βέβαια, στο μεγαλύτερο μέρος τα ταξίδια των ηρώων είναι αρκετά μοναχικά). Επίσης, παρότι η δράση ήταν αργή, ήταν τόσο ενδιαφέρων ο κόσμος και οι χαρακτήρες που δε με ενόχλησε. Θέλει υπομονή, η οποία όμως θα ανταμειφθεί.
Η αγαπημένη μου χαρακτήρας ήταν η Σέιτζ, η οποία εμφανίζεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδου (αυτό το λέει, δεν είναι σπόιλ) μέσα από την οπτική της οποίας εξερευνούμε τη μαγεία του κόσμου της Κρέστα. Η Μαργκό με μπέρδεψε από την αρχή, αφού μια τη συμπαθούσα, μια την έβλεπα με καχυχοψία κλπ. Η Άστριντ ήταν ό,τι χειρότερο και ήθελα να την κοπανήσω το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Μέχρι και αυτή όμως κάποια στιγμή πέρασε στην γκρίζα ζώνη. Καμία δεν ήταν τέλεια και αυτό τις έκανε πραγματικές.
Συνολικά, θεωρώ το Witchpunk από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία high fantasy που έχω διαβάσει. Με ωραία γλώσσα, πρωτοτυπία, τρισδιάστατους χαρακτήρες και προσοχή στη λεπτομέρεια, η Χρύσα δημιούργησε έναν κόσμο που εύχομαι να επισκεφτώ ξανά σύντομα.
Το να διαβάζω Witchpunk ήταν σαν να βλέπω την πρώτη σεζόν Witcher (πριν πείτε κάτι, όχι, δεν έχουν καμία ομοιότητα ούτε τα συγκρίνω). Η πρώτη σεζόν Witcher έβγαλε νόημα (χρονικά) το τελευταίο λεπτό. Επίσης, μεγαλύτερη σημασία είχε όχι η πλοκή αλλά οι χαρακτήρες. Να δούμε από πού ξεκίνησαν, τι πέρασαν, πώς και γιατί άλλαξαν, τι τους σημάδεψε και στο τέλος τέλος ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και γιατί με ενδιαφέρουν οι ίδιοι και το ταξίδι τους. Το Witchpunk είναι ακριβώς το ίδιο. Πρόκειται για μια εισαγωγή σε έναν εντελώς άγνωστο κόσμο με πολύ ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία και στοιχεία steampunk και γνωριμία με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες: μια μάγισσα, μια κυνηγό μαγισσών και μια συλλέκτρια σε έναν μαγικό κόσμο που όμως απεχθάνεται τη μαγεία.
Αυτό το βιβλίο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, που ήταν ήδη υψηλές, αφού πρόκειται για ένα από τα πιο πρωτότυπα εγχώρια βιβλία φαντασίας. Η συγγραφέας δε φοβάται να αφήσει την περπατημένη, να πάρει ρίσκα και να παραδώσει ένα άρτιο αποτέλεσμα, που δεν μπορώ να το συγκρίνω με κανένα βιβλίο που έχω διαβάσει.
To Witchpunk: Ανάθεμα μας εισάγει σε έναν κόσμο που δε θα θέλαμε να ζούμε, σκοτεινό, διχασμένο, επικίνδυνο αλλά ταυτόχρονα σαγηνευτικό. Ακολουθούμε ένα αμιγώς γυναικείο καστ (ΠΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΠΙΛΟΓΗ), τρεις ηρωίδες (Μάργκο, Άστριντ, Σέιτζ) των οποίων τα κομμάτια εναλλάσσονται. Ο χρόνος είναι σπασμένος. Δε θέλω να τον εξηγήσω, αφού θα στερήσει κάτι από την απόλαυση. Θεωρώ πως ήταν εσκεμμένο να νιώθει ο αναγνώστης μπερδεμένος, χαμένος όπως και οι ηρωίδες σε έναν τέτοιο κόσμο. Θα πω μόνο πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Παρά το μέγεθός του, μπορώ να πω ότι διαβάστηκε ευχάριστα, ενώ είναι στα σχέδιά μου να το ξαναδιαβάσω σύντομα, αφού πιστεύω στη δεύτερη ανάγνωση θα αναγνωρίσω περισσότερα κρυμμένα στοιχεία και θα εκτιμήσω περισσότερο άλλα που είχα αγνοήσει και κατάλαβα στο τέλος. Η γλώσσα της αφήγησης ήταν από τα δυνατότερα στοιχεία, όμορφη, περιγραφική, γεμάτη συναισθήματα αλλά και ωμή. Θα ήθελα λίγο παραπάνω έμφαση στους διαλόγους σε συγκεκριμένα σημεία (βέβαια, στο μεγαλύτερο μέρος τα ταξίδια των ηρώων είναι αρκετά μοναχικά). Επίσης, παρότι η δράση ήταν αργή, ήταν τόσο ενδιαφέρων ο κόσμος και οι χαρακτήρες που δε με ενόχλησε. Θέλει υπομονή, η οποία όμως θα ανταμειφθεί.
Η αγαπημένη μου χαρακτήρας ήταν η Σέιτζ, η οποία εμφανίζεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδου (αυτό το λέει, δεν είναι σπόιλ) μέσα από την οπτική της οποίας εξερευνούμε τη μαγεία του κόσμου της Κρέστα. Η Μαργκό με μπέρδεψε από την αρχή, αφού μια τη συμπαθούσα, μια την έβλεπα με καχυχοψία κλπ. Η Άστριντ ήταν ό,τι χειρότερο και ήθελα να την κοπανήσω το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Μέχρι και αυτή όμως κάποια στιγμή πέρασε στην γκρίζα ζώνη. Καμία δεν ήταν τέλεια και αυτό τις έκανε πραγματικές.
Συνολικά, θεωρώ το Witchpunk από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία high fantasy που έχω διαβάσει. Με ωραία γλώσσα, πρωτοτυπία, τρισδιάστατους χαρακτήρες και προσοχή στη λεπτομέρεια, η Χρύσα δημιούργησε έναν κόσμο που εύχομαι να επισκεφτώ ξανά σύντομα.
May 3, 2021
Είχα καιρό να διαβάσω ελληνικό fantasy και η αλήθεια είναι πως κάποτε διάβαζα πολλά βιβλία αυτού του είδους. Αποφάσισα να ξαναεπιστρέψω στο είδος με ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία το�� steampunk, κάτι που δεν έχω διαβάσει ξανά στο παρελθόν, και που με τράβηξε τόσο από την υπόθεση, όσο και από το μοναδικής αισθητικής εξώφυλλο. Καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ήμουν σίγουρη πως είχα κάνει την καλύτερη επιλογή, αίσθηση η οποία εντάθηκε ιδιαίτερα στις τελευταίες σελίδες.
Στο Witchpunk έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε τρεις διαφορετικές βασικές πλοκές, αφού οι πρωταγωνίστριες είναι τρεις, τρεις υπέροχες δυναμικές ηρωίδες, γεμάτες πάθη, δυναμισμό, μυστικά, λάθη και αλήθειες. Τρεις πραγματικές γυναίκες που ζουν σε ένα εξ ολοκλήρου φανταστικό μέρος, όπου η κάθε μία προσπαθεί να βρει την δική της αποστολή και να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, την ώρα που μαίνεται ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα σε μηχανές και μάγισσες. Η Μάργκο, δρα ως συλλέκτρια στην πόλη των μηχανουργών, κρύβοντας την πραγματική της ταυτότητα και προσπαθώντας να προσαρμοστεί για την ώρα στην νέα της ζωή και να συμβιβαστεί με το νέο μηχανικό αριστερό της χέρι. Η Σέιτζ είναι μία μάγισσα που ζει ως θεραπεύτρια και προστάτιδα-δασκάλα κυρίως της νεαρής ανιψιάς της, της οποίας την φροντίδα ανέλαβε μετά τον θάνατο της αδελφής της. Την ιστορία της την παρακολουθούμε σε παρόν και παρελθόν. Και η Άστριντ, που είναι και η πιο αγαπημένη μου, είναι μία κυνηγός μαγισσών που επέστρεψε στη ζωή με σκοπό να φέρει εις πέρας μία αποστολή πριν εκείνη αναπαυθεί για πάντα.
Μία ενδιαφέρουσα ιστορία που κυλάει ομαλά, καλογραμμένη, με υπέροχη δουλειά στην επιμέλεια, ειδικά αν αναλογιστούμε πως το βιβλίο ξεπερνάει τις 500 σελίδες και παρόλα αυτά δεν θυμάμαι να βρήκα κανένα τυπογραφικό λάθος πράγμα εξαιρετικά σπάνιο σε τόσο ογκώδη βιβλία. Η δράση γίνεται καταιγιστική όσο πλησιάζουμε προς το φινάλε, με τις ανατροπές στα τελευταία κεφάλαια να είναι απανωτές, ενώ φτάνοντας στη τελευταία σελίδα δεν γίνεται να μην θέλεις να μπορούσες να διαβάσεις τη συνέχεια εδώ και τώρα (μία συνέχεια που ελπίζω να μην αργήσει). Μία ιστορία που ειλικρινά ευχαριστήθηκα και χαίρομαι πάρα πολύ που επανήλθα στο αγαπημένο ελληνικό fantasy με κάτι τόσο φρέσκο, εξαιρετικά γραμμένο, με μοναδική πλοκή που δεν κάνει ''κοιλιά'' σε κανένα σημείο της αφήγησης και με καταπληκτικούς γυναικείους χαρακτήρες. Αναμένω με αγωνία τα επόμενα.
Στο Witchpunk έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε τρεις διαφορετικές βασικές πλοκές, αφού οι πρωταγωνίστριες είναι τρεις, τρεις υπέροχες δυναμικές ηρωίδες, γεμάτες πάθη, δυναμισμό, μυστικά, λάθη και αλήθειες. Τρεις πραγματικές γυναίκες που ζουν σε ένα εξ ολοκλήρου φανταστικό μέρος, όπου η κάθε μία προσπαθεί να βρει την δική της αποστολή και να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, την ώρα που μαίνεται ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα σε μηχανές και μάγισσες. Η Μάργκο, δρα ως συλλέκτρια στην πόλη των μηχανουργών, κρύβοντας την πραγματική της ταυτότητα και προσπαθώντας να προσαρμοστεί για την ώρα στην νέα της ζωή και να συμβιβαστεί με το νέο μηχανικό αριστερό της χέρι. Η Σέιτζ είναι μία μάγισσα που ζει ως θεραπεύτρια και προστάτιδα-δασκάλα κυρίως της νεαρής ανιψιάς της, της οποίας την φροντίδα ανέλαβε μετά τον θάνατο της αδελφής της. Την ιστορία της την παρακολουθούμε σε παρόν και παρελθόν. Και η Άστριντ, που είναι και η πιο αγαπημένη μου, είναι μία κυνηγός μαγισσών που επέστρεψε στη ζωή με σκοπό να φέρει εις πέρας μία αποστολή πριν εκείνη αναπαυθεί για πάντα.
Μία ενδιαφέρουσα ιστορία που κυλάει ομαλά, καλογραμμένη, με υπέροχη δουλειά στην επιμέλεια, ειδικά αν αναλογιστούμε πως το βιβλίο ξεπερνάει τις 500 σελίδες και παρόλα αυτά δεν θυμάμαι να βρήκα κανένα τυπογραφικό λάθος πράγμα εξαιρετικά σπάνιο σε τόσο ογκώδη βιβλία. Η δράση γίνεται καταιγιστική όσο πλησιάζουμε προς το φινάλε, με τις ανατροπές στα τελευταία κεφάλαια να είναι απανωτές, ενώ φτάνοντας στη τελευταία σελίδα δεν γίνεται να μην θέλεις να μπορούσες να διαβάσεις τη συνέχεια εδώ και τώρα (μία συνέχεια που ελπίζω να μην αργήσει). Μία ιστορία που ειλικρινά ευχαριστήθηκα και χαίρομαι πάρα πολύ που επανήλθα στο αγαπημένο ελληνικό fantasy με κάτι τόσο φρέσκο, εξαιρετικά γραμμένο, με μοναδική πλοκή που δεν κάνει ''κοιλιά'' σε κανένα σημείο της αφήγησης και με καταπληκτικούς γυναικείους χαρακτήρες. Αναμένω με αγωνία τα επόμενα.
May 9, 2021
The end tho!!!
Αν και με τη Χρύσα κάνουμε παρέα εδώ και ενάμιση χρόνο, είχα διαβάσει ένα πολύ μικρό δείγμα γραφής της (επειδή είμαι τόσο καλή φίλη που δεν έχω διαβάσει το πρώτο της βιβλίο). Ξεκινώντας λοιπόν το Witchpunk δεν είχα ιδέα τι να περιμένω. Το πρώτο που συνειδητοποίησα από τις πρώτες σελίδες είναι το πόσο μου άρεσε ο τρόπος γραφής της. Έχει τη λυρικότητα που απαιτούν οι περιγραφές στο fantasy, χωρίς όμως η γλώσσα να είναι βαριά και κουραστική.
Η εξέλιξη της ιστορίας είναι αργή μιας και είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς και στόχος του είναι να μας γνωρίσει τους χαρακτήρες και τον κόσμο της Κρέστα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο βιβλίο είναι ο τρόπος που παρουσιάζονται οι πρωταγωνίστριες του βιβλίου. Έχουμε τρεις δυναμικές γυναίκες, η κάθε μία με το στόχο και τα μυστικά της, που όμως δεν έχουν ως μοναδικό στοιχείο του χαρακτήρα τους το ότι είναι badass. Πρόκειται για ολοκληρωμένους, ρεαλιστικούς χαρακτήρες με προτερήματα και μειονεκτήματα, που προσπαθούν να επιβιώσουν στον πόλεμο μεταξύ μηχανών και μαγισσών. Προσωπικά, η αγαπημένη μου είναι η Μάργκο. Την είχα ξεχωρίσει απ' όταν είχε γίνει η αρχική παρουσίαση των χαρακτήρων από τη συγγραφέα στο προφίλ της στο ίνσταγκραμ και όσο τη γνώριζα καλύτερα μέσα από το βιβλίο επιβεβαιωνόμουν για την επιλογή μου.
Πρέπει να ομολογήσω ότι η ιστορία της Σέιτζ, η οποία δεν έχει γραμμική αφήγηση, με μπέρδεψε αρκετά στην αρχή, όσο προσπαθούσα να μάθω τους χαρακτήρες. Αυτό ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι τις πρώτες μέρες δε διάβαζα πάνω από 1-2 κεφάλαια τη μέρα. Αυτό δεν κράτησε πολύ βέβαια, μιας και η ιστορία με κέρδισε και άρχισα να να διαβάζω πολύ περισσότερο.
Όσο για την Άστριντ, πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου για να τη γνωρίσουμε, μιας και είναι η πιο μυστηριώδης, όταν όμως αρχίσαμε να τη γνωρίζουμε πραγματικά ήταν εύκολο και να δεχθώ μαζί της.
Δεν λείπουν φυσικά από το βιβλίο και οι σκηνές μάχης και δράσης. Κι αν νομίζετε ότι δεν έχει ανατροπές, το τέλος θα σας αλλάξει γνώμη.
Όσον αφορά το world-building, αν και η μαγεία είναι απ' τα θέματα που δε με ελκύουν, εδώ φαίνεται αρκετά ρεαλιστική και δουλεύει σε απόλυτη αρμονία με τον κόσμο που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας. Το Ανάθεμα έχει επικεντρωθεί στα στοιχεία της μαγείας, οπότε ελπίζω ότι το επόμενο βιβλίο της σειράς θα μας δώσει περισσότερα στοιχεία για τον κόσμο των μηχανών, ώστε να δούμε και την άλλη πλευρά του πολέμου.
Αν και με τη Χρύσα κάνουμε παρέα εδώ και ενάμιση χρόνο, είχα διαβάσει ένα πολύ μικρό δείγμα γραφής της (επειδή είμαι τόσο καλή φίλη που δεν έχω διαβάσει το πρώτο της βιβλίο). Ξεκινώντας λοιπόν το Witchpunk δεν είχα ιδέα τι να περιμένω. Το πρώτο που συνειδητοποίησα από τις πρώτες σελίδες είναι το πόσο μου άρεσε ο τρόπος γραφής της. Έχει τη λυρικότητα που απαιτούν οι περιγραφές στο fantasy, χωρίς όμως η γλώσσα να είναι βαριά και κουραστική.
Η εξέλιξη της ιστορίας είναι αργή μιας και είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς και στόχος του είναι να μας γνωρίσει τους χαρακτήρες και τον κόσμο της Κρέστα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο βιβλίο είναι ο τρόπος που παρουσιάζονται οι πρωταγωνίστριες του βιβλίου. Έχουμε τρεις δυναμικές γυναίκες, η κάθε μία με το στόχο και τα μυστικά της, που όμως δεν έχουν ως μοναδικό στοιχείο του χαρακτήρα τους το ότι είναι badass. Πρόκειται για ολοκληρωμένους, ρεαλιστικούς χαρακτήρες με προτερήματα και μειονεκτήματα, που προσπαθούν να επιβιώσουν στον πόλεμο μεταξύ μηχανών και μαγισσών. Προσωπικά, η αγαπημένη μου είναι η Μάργκο. Την είχα ξεχωρίσει απ' όταν είχε γίνει η αρχική παρουσίαση των χαρακτήρων από τη συγγραφέα στο προφίλ της στο ίνσταγκραμ και όσο τη γνώριζα καλύτερα μέσα από το βιβλίο επιβεβαιωνόμουν για την επιλογή μου.
Πρέπει να ομολογήσω ότι η ιστορία της Σέιτζ, η οποία δεν έχει γραμμική αφήγηση, με μπέρδεψε αρκετά στην αρχή, όσο προσπαθούσα να μάθω τους χαρακτήρες. Αυτό ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι τις πρώτες μέρες δε διάβαζα πάνω από 1-2 κεφάλαια τη μέρα. Αυτό δεν κράτησε πολύ βέβαια, μιας και η ιστορία με κέρδισε και άρχισα να να διαβάζω πολύ περισσότερο.
Όσο για την Άστριντ, πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου για να τη γνωρίσουμε, μιας και είναι η πιο μυστηριώδης, όταν όμως αρχίσαμε να τη γνωρίζουμε πραγματικά ήταν εύκολο και να δεχθώ μαζί της.
Δεν λείπουν φυσικά από το βιβλίο και οι σκηνές μάχης και δράσης. Κι αν νομίζετε ότι δεν έχει ανατροπές, το τέλος θα σας αλλάξει γνώμη.
Όσον αφορά το world-building, αν και η μαγεία είναι απ' τα θέματα που δε με ελκύουν, εδώ φαίνεται αρκετά ρεαλιστική και δουλεύει σε απόλυτη αρμονία με τον κόσμο που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας. Το Ανάθεμα έχει επικεντρωθεί στα στοιχεία της μαγείας, οπότε ελπίζω ότι το επόμενο βιβλίο της σειράς θα μας δώσει περισσότερα στοιχεία για τον κόσμο των μηχανών, ώστε να δούμε και την άλλη πλευρά του πολέμου.
July 26, 2022
Witchpunk took me a few months to finish because I just couldn't focus for too long, and I may have to do a reread once the second book is out to freshen things up and catch all the hints, but man it was SO GOOD.
• Multiple all-female POV chapters and character-driven story? Check.
• Detailed world-building plus an underlying larger-than-life plot? Check.
• A dark fantasy/steampunk setting where people are getting modded with mechanical parts and witchcraft is hunted down? Check.
• Amazingly well-written, believable characters and beautiful prose and descriptions (be it action, magic, scenery or dress)? Check.
• Also that ending?? Mind-blowing! 👏🏼
There are literally zero reasons not to read and support Witchpunk. The country's fantasy scene needs content like this and it also needs to start exporting!
• Multiple all-female POV chapters and character-driven story? Check.
• Detailed world-building plus an underlying larger-than-life plot? Check.
• A dark fantasy/steampunk setting where people are getting modded with mechanical parts and witchcraft is hunted down? Check.
• Amazingly well-written, believable characters and beautiful prose and descriptions (be it action, magic, scenery or dress)? Check.
• Also that ending?? Mind-blowing! 👏🏼
There are literally zero reasons not to read and support Witchpunk. The country's fantasy scene needs content like this and it also needs to start exporting!
January 28, 2022
Ενα φοβερά ατμοσφαιρικό βιβλιο που με ταξίδεψε στη μαγευτική Κρέστα, με έκανε να αγαπήσω και να μισήσω χαρακτήρες (Σέιτζ 🧡). Ξεχώρισα σίγουρα τις περιγραφές του κόσμου και της μαγείας, με φοβερές λεπτομέρειες που με έκαναν να απολαύσω πραγματικά την ανάγνωση και να χαθώ στις σελίδες. Ίσως θα ήθελα λίγη παραπάνω δράση, αλλά σε αυτό το βιβλίο έχουμε κυρίως το set-up με τη δράση να έρχεται στα επόμενα.
Ανυπομονώ για τη συνέχεια! Χρύσα πραγματικά μπράβο!
Ανυπομονώ για τη συνέχεια! Χρύσα πραγματικά μπράβο!
Read
December 22, 2022Πραγματικά αξιοθαύμαστη δουλειά. Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω το έργο αυτό με μία λέξη, αυτή θα ήταν "μεθοδικότητα".
Χειρίζεται τρεις οπτικές γωνίες με αριστουργηματικό τρόπο, δίνοντας την πληροφορία αργά, με το σταγονόμετρο, κι απαιτώντας την προσοχή του αναγνώστη συνεχώς.
Όχι, δεν πρόκειται για εύκολο βιβλίο. Η κοσμοπλασία είναι ζόρικη κι ό,τι έχει ειπωθεί, έστω και επιδερμικά, ακόμα κι αν έχει υπονοηθεί, έπειτα θεωρείται δεδομένο. Κι αυτό καθιστά την ιστορία για δυνατούς λύτες, που λέμε. Για να φτάσει κανείς ως το τέλος και στις ανατροπές που αυτό κρύβει, οφείλει κανείς να διαβεί τις γεμάτες περιγραφές τοποθεσίες της Κρέστα, την απελπισία των πεδίων μάχης, την στρυφνή πόλη των μηχανουργών...
Αλλά ας πιάσουμε μία μία τις οπτικές γωνίες:
1) Μάργκο: Η ιστορία που θα αργήσει να πάρει μπρος. Αρχικά, έχει πολλή κοσμοπλασία και μας δείχνει τα πράγματα από μια οπτική που δεν περιμένουμε. Άργησα να τη συμπαθήσω, κλεισμένη καθώς ήταν στο στρείδι της, γεμάτη δισταγμούς και μυστικά. Τα κατάφερε όμως να με κερδίσει στο τέλος.
(Η ατμόσφαιρα και η μηχανική μού θύμισαν λίγο Fullmetal alchemist!)
2) Σέιτζ: Σταθερά η πρωταγωνίστρια με την πιο δυνατή ιστορία. Με τα χρονικά πηγαινέλα και τις δύο πολύ σημαντικές ιστορίες της, θα έλεγα πως είναι η ραχοκοκαλιά του βιβλίου. Η ύπαρξη πολλών χαρακτήρων, η λεπτομέρεια στη μαγεία και η αποφασιστικότητα της μαίας αυτής με έκαναν να νοιάζομαι και να ακολουθώ την ιστορία μέχρι το τέλος.
(Μου θύμισε Charmed Ones η ατμόσφαιρα).
3) Άστριντ: Η κυνηγός με το τσαγανό, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Με είχε κρατήσει πολύ στην αρχή, στη μέση την έχασα λίγο και στο τέλος με τράβηξε ξανά με το εκρηκτικό της φινάλε.
(Μου θύμισε τη Vayne από το League of legends).
Το κοινό χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστριών, όπως τις βίωσα εγώ, είναι πως έκρυβαν πολλά μυστικά, είχαν αποφασιστικότητα και μια ανεξήγητη αποστροφή προς τους ανθρώπους γύρω τους. Δε θα έλεγα πως μπόρεσα να προσεγγίσω στο 100% κάποια από αυτές, κι ας δέθηκα με τα κίνητρα και τη σκέψη τους. Διαφώνησα στις περισσότερες -αν όχι σε όλες- τις αποφάσεις τους και...
Αυτό δεν είναι το ωραίο; Να μπορείς να βυθιστείς σε ένα έργο με το οποίο έχεις τόσους λόγους να διαφωνείς, ενώ ταυτόχρονα άλλους τόσους να το θαυμάζεις και να θέλεις να το ακολουθήσεις και να το εξερευνήσεις. Και είμαστε ακόμα στην αρχή, έχει πολλά να δώσει!
Ενδιαφέρον επίσης ότι το 95% των κυριων χαρακτήρων είναι γυναίκες. Κράτησα ως ταύτιση, ωστόσο, μια ανδρική φιγούρα, αυτή του προστάτη, του αιώνια δοσμένου σε ��άποια που τον προκαλεί και τον εξωθεί στα όρια συνέχεια.
Περιμένω τη συνέχεια λοιπόν, πιστεύοντας ότι η σειρά αυτή έχει πολύ μέλλον. Αν το προτείνω; Ναι, σε όσους έχουν υπομονή, γερό στομάχι και θέληση να εντρυφήσουν σε ένα έργο κι όχι να το ξεφυλλίσουν.
Χειρίζεται τρεις οπτικές γωνίες με αριστουργηματικό τρόπο, δίνοντας την πληροφορία αργά, με το σταγονόμετρο, κι απαιτώντας την προσοχή του αναγνώστη συνεχώς.
Όχι, δεν πρόκειται για εύκολο βιβλίο. Η κοσμοπλασία είναι ζόρικη κι ό,τι έχει ειπωθεί, έστω και επιδερμικά, ακόμα κι αν έχει υπονοηθεί, έπειτα θεωρείται δεδομένο. Κι αυτό καθιστά την ιστορία για δυνατούς λύτες, που λέμε. Για να φτάσει κανείς ως το τέλος και στις ανατροπές που αυτό κρύβει, οφείλει κανείς να διαβεί τις γεμάτες περιγραφές τοποθεσίες της Κρέστα, την απελπισία των πεδίων μάχης, την στρυφνή πόλη των μηχανουργών...
Αλλά ας πιάσουμε μία μία τις οπτικές γωνίες:
1) Μάργκο: Η ιστορία που θα αργήσει να πάρει μπρος. Αρχικά, έχει πολλή κοσμοπλασία και μας δείχνει τα πράγματα από μια οπτική που δεν περιμένουμε. Άργησα να τη συμπαθήσω, κλεισμένη καθώς ήταν στο στρείδι της, γεμάτη δισταγμούς και μυστικά. Τα κατάφερε όμως να με κερδίσει στο τέλος.
(Η ατμόσφαιρα και η μηχανική μού θύμισαν λίγο Fullmetal alchemist!)
2) Σέιτζ: Σταθερά η πρωταγωνίστρια με την πιο δυνατή ιστορία. Με τα χρονικά πηγαινέλα και τις δύο πολύ σημαντικές ιστορίες της, θα έλεγα πως είναι η ραχοκοκαλιά του βιβλίου. Η ύπαρξη πολλών χαρακτήρων, η λεπτομέρεια στη μαγεία και η αποφασιστικότητα της μαίας αυτής με έκαναν να νοιάζομαι και να ακολουθώ την ιστορία μέχρι το τέλος.
(Μου θύμισε Charmed Ones η ατμόσφαιρα).
3) Άστριντ: Η κυνηγός με το τσαγανό, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Με είχε κρατήσει πολύ στην αρχή, στη μέση την έχασα λίγο και στο τέλος με τράβηξε ξανά με το εκρηκτικό της φινάλε.
(Μου θύμισε τη Vayne από το League of legends).
Το κοινό χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστριών, όπως τις βίωσα εγώ, είναι πως έκρυβαν πολλά μυστικά, είχαν αποφασιστικότητα και μια ανεξήγητη αποστροφή προς τους ανθρώπους γύρω τους. Δε θα έλεγα πως μπόρεσα να προσεγγίσω στο 100% κάποια από αυτές, κι ας δέθηκα με τα κίνητρα και τη σκέψη τους. Διαφώνησα στις περισσότερες -αν όχι σε όλες- τις αποφάσεις τους και...
Αυτό δεν είναι το ωραίο; Να μπορείς να βυθιστείς σε ένα έργο με το οποίο έχεις τόσους λόγους να διαφωνείς, ενώ ταυτόχρονα άλλους τόσους να το θαυμάζεις και να θέλεις να το ακολουθήσεις και να το εξερευνήσεις. Και είμαστε ακόμα στην αρχή, έχει πολλά να δώσει!
Ενδιαφέρον επίσης ότι το 95% των κυριων χαρακτήρων είναι γυναίκες. Κράτησα ως ταύτιση, ωστόσο, μια ανδρική φιγούρα, αυτή του προστάτη, του αιώνια δοσμένου σε ��άποια που τον προκαλεί και τον εξωθεί στα όρια συνέχεια.
Περιμένω τη συνέχεια λοιπόν, πιστεύοντας ότι η σειρά αυτή έχει πολύ μέλλον. Αν το προτείνω; Ναι, σε όσους έχουν υπομονή, γερό στομάχι και θέληση να εντρυφήσουν σε ένα έργο κι όχι να το ξεφυλλίσουν.
October 17, 2021
Το πρώτο πράγμα πιστεύω, που θα έπρεπε να αναφερθεί για το Witchpunk, είναι για το πόσο άψογα, καλογραμμένο και ευκολοδιαβαστο είναι. Πραγματικά ένα αριστούργημα. Σε διευκολύνει στην ανάγνωση καθώς υπάρχει επεξήγηση για κάθε άγνωστο όρο και τοπωνύμια. Χάρτης που δείχνει πόση προσπάθεια και μελέτη έχει δωθεί, λεπτομέρεια και ακρίβεια κάνοντας το να φαντάζει σχεδόν αληθινό.
Είναι συγκλονιστικό το πώς η Χρύσα Αναστασίου έχει δημιουργήσει έναν κόσμο, ολοκληρωτικά καινούριο, βγαλμένο από την φαντασία της.
Το ποιο συγκλονιστικό όμως; Ότι νιώθεις σαν να το ζεις παράλληλα και εσύ. Σελίδα την σελίδα βυθιζεσαι όλο και περισσότερο. Νιώθεις ότι περπατάς πλάι-πλάι με την Άστριντ, την Μαργκο και την Σέιτζ. Ότι θα ανοίξεις την πόρτα σου και θα δεις τα στοιχειά, κάπου στην γη της Κρέστα, να σου φωτίζουν τον δρόμο, να σε καθοδηγούν έτοιμα να σε παρασύρουν στην περιπέτεια.
Είναι ένα βιβλίο που αν ξεκινήσεις να το διαβάζεις, δεν θα θες να το αφήσεις ποτέ από τα χέρια σου. Ίντριγκα, μυστικά, μάγισσες και μάγοι, ένας κόσμος επικίνδυνα σκοτεινός, που δίψας να ανακαλύψεις.
Το πρώτο βιβλίο είναι μόνο η αρχή της φανταστικής, πρωτότυπης τριλογίας της Χρύσας Αναστασίου. Αφήνοντάς σε, με μια γεύση πικρόγλυκη, να αγωνίας για την συνέχεια που έπεται ακόμα πιο συγκλονιστική, καθώς η ιστορία τώρα ξεκινά.
Είναι συγκλονιστικό το πώς η Χρύσα Αναστασίου έχει δημιουργήσει έναν κόσμο, ολοκληρωτικά καινούριο, βγαλμένο από την φαντασία της.
Το ποιο συγκλονιστικό όμως; Ότι νιώθεις σαν να το ζεις παράλληλα και εσύ. Σελίδα την σελίδα βυθιζεσαι όλο και περισσότερο. Νιώθεις ότι περπατάς πλάι-πλάι με την Άστριντ, την Μαργκο και την Σέιτζ. Ότι θα ανοίξεις την πόρτα σου και θα δεις τα στοιχειά, κάπου στην γη της Κρέστα, να σου φωτίζουν τον δρόμο, να σε καθοδηγούν έτοιμα να σε παρασύρουν στην περιπέτεια.
Είναι ένα βιβλίο που αν ξεκινήσεις να το διαβάζεις, δεν θα θες να το αφήσεις ποτέ από τα χέρια σου. Ίντριγκα, μυστικά, μάγισσες και μάγοι, ένας κόσμος επικίνδυνα σκοτεινός, που δίψας να ανακαλύψεις.
Το πρώτο βιβλίο είναι μόνο η αρχή της φανταστικής, πρωτότυπης τριλογίας της Χρύσας Αναστασίου. Αφήνοντάς σε, με μια γεύση πικρόγλυκη, να αγωνίας για την συνέχεια που έπεται ακόμα πιο συγκλονιστική, καθώς η ιστορία τώρα ξεκινά.
September 5, 2021
Τελευταία σελίδα, τελευταίες λέξεις...και μένω με την ανάσα κομμένη. Τι να πω χωρίς να κάνω αποκαλύψεις;
Ψάχνω να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτο που έζησα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της Χρύσας Αναστασίου "Ανάθεμα".
Θα πείτε, "έζησες"; Ναι, το έζησα. Δεν γίνεται να ανοίξεις το βιβλίο και να μην νιώθεις οτι περπατάς ανάμεσα στους ήρωες που ζωντανεύουν δίπλα σου. Ακολουθώ τα βήματα τους στα σκοτεινά μονοπάτια, στο φως του ήλιου, στους Πύργους...
Μπροστά μου ανοίγουν οι πύλες από 3 διαφορετικούς κόσμους γεμάτους μυστήριο, αλήθειες, μαγευτικές διαδρομές, μοναδικές δημιουργίες. Τρεις γυναικείες προσωπικότητες μοναδικές Άστριντ, Σέιτζ και Μάργκο μπορούν και αγωνίζονται με τόλμη κάθε μια για αυτό που θεωρεί σημαντικό για την ύπαρξη του κόσμου της... Τρεις κόσμοι γεννημένοι από την φαντασία της συγγραφέως μα τόσο αληθινοί που... προσέξτε μπορεί και να τους συναντήσετε.
Ψάχνω να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτο που έζησα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της Χρύσας Αναστασίου "Ανάθεμα".
Θα πείτε, "έζησες"; Ναι, το έζησα. Δεν γίνεται να ανοίξεις το βιβλίο και να μην νιώθεις οτι περπατάς ανάμεσα στους ήρωες που ζωντανεύουν δίπλα σου. Ακολουθώ τα βήματα τους στα σκοτεινά μονοπάτια, στο φως του ήλιου, στους Πύργους...
Μπροστά μου ανοίγουν οι πύλες από 3 διαφορετικούς κόσμους γεμάτους μυστήριο, αλήθειες, μαγευτικές διαδρομές, μοναδικές δημιουργίες. Τρεις γυναικείες προσωπικότητες μοναδικές Άστριντ, Σέιτζ και Μάργκο μπορούν και αγωνίζονται με τόλμη κάθε μια για αυτό που θεωρεί σημαντικό για την ύπαρξη του κόσμου της... Τρεις κόσμοι γεννημένοι από την φαντασία της συγγραφέως μα τόσο αληθινοί που... προσέξτε μπορεί και να τους συναντήσετε.
November 29, 2021
Ένα υπέροχο βιβλίο όπου τι να πρωτοπώ για αυτό !!! Ιδιαίτερα κοσμοπλασια ,ήταν η πρώτη μου επαφή με αυτό το είδος (μηχανές + μαγεία) . Οι πρωταγωνίστριες απίστευτες , ιδιαίτερες και δυναμικές ! Το τέλος απλά απίστευτο 🤯 Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια!!!
January 28, 2022
Πολύ ενδιαφέρον πρώτο κεφάλαιο μιας σειράς φαντασίας με στοιχεία steampunk και πολλή μαγεία, ιδιαίτερα δοσμένη αλλά ως επί το πλείστο κατανοητή, από μια συγγραφέα που σίγουρα θα παρακολουθώ πιστά από 'δω και στο εξής.
Εν ολίγοις, πολύ προσεκτικά δομημένη κοσμοπλασία, ό,τι πρέπει για την σταδιακή αλλά αποφασιστική εισαγωγή του αναγνώστη στον ολοκαίνουριο και πολλά υποσχόμενο κόσμο της Χρύσας Αναστασίου, με ηθικά γκρίζους χαρακτήρες που έχουν ο καθένας την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, τα δικά του κίνητρα και την δική του καλοστημένη ιστορία. Μεταξύ της Μάργκο, της Σέιτζ και της Άστριντ ξεχώρισα την τελευταία, και παρά την αμφίβολη κατάληξή της ελπίζω να την δω στο επόμενο βιβλίο.
Τώρα, για να εξηγήσω την βαθμολογία μου, έμεινα με αρκετά ερωτήματα και ανεξήγητες παραμέτρους που δεν με έπεισαν για κομβικά σημεία της ιστορίας, όπως για παράδειγμα την μητριαρχική δομή όλων των κοινωνιών της Κρέστα που, κατά κάποιον τρόπο, στρέφει σχεδόν όλες τις γυναίκες να βλέπουν ερωτικά η μία την άλλη. Ήτανε, γενικά, ένα βιβλίο χωρίς άντρες, κάτι που από την μια με εντυπωσίασε κι από την άλλη με προβλημάτισε. Συνήθως δεν αναζητώ το ρομάντζο στα βιβλία, ούτε στο συγκεκριμένο μου έλειψε, όμως δεν κατάλαβα το γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των χαρακτήρων αποτελείτο από ομοφυλόφιλες γυναίκες. Το γνωρίζω πως το λογοτεχνικό/κινηματογραφικό στερεότυπο είναι οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις, και είναι πιθανό πως έχω συνηθίσει το μεγαλύτερο ποσοστό των σχέσεων για τις οποίες διαβάζω να είναι τέτοιες λόγω της έλλειψης προβολής άλλων ειδών αγάπης, αποθαρρύνοντας έτσι τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις σε πρώτο πλάνο (αν και οποιουδήποτε είδους λογοτεχνικά ζευγαρώματα τα απολαμβάνω όταν είναι τόσο καλογραμμένα όσο της Χρύσας), και ίσως για αυτό να μου έλειψε μια στιβαρή εξήγηση ως προς τα τόσα λεσβιακά σχήματα. Ήταν το σύνηθες στην Κρέστα, που είναι ούτως ή άλλως ένας κόσμος διαφορετικός από τον δικό μας; Πώς αντιμετωπίζονταν τέτοιες σχέσεις από τους επίσημους φορείς εκεί; Πώς εξηγείται το ότι οι άνδρες στην ουσία είχαν τόσο αδύναμους όσο ανύπαρκτους χαρακτήρες, και γιατί, σε αντίθεση με τις γυναίκες, δεν έμεναν στην ιστορία, δεν την έγραφαν, δηλαδή;
Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η καινοτομία της Χρύσας, την βρήκα όμως ανεπαρκώς τεκμηριωμένη, και τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν με πετούσαν έξω από τον κόσμο Κρέστα, μαζί με αρκετά άλλα που δεν θα αναφέρω για λόγους αποφυγής σπόιλερ. Θα περιμένω να απαντηθούν στα επόμενα βιβλία, και μάλιστα με πολλή ανυπομονησία.
Εννοείται πως το βιβλίο συστήνεται ανεπιφύλακτα! Καλές αναγνώσεις σε όλους!
Εν ολίγοις, πολύ προσεκτικά δομημένη κοσμοπλασία, ό,τι πρέπει για την σταδιακή αλλά αποφασιστική εισαγωγή του αναγνώστη στον ολοκαίνουριο και πολλά υποσχόμενο κόσμο της Χρύσας Αναστασίου, με ηθικά γκρίζους χαρακτήρες που έχουν ο καθένας την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, τα δικά του κίνητρα και την δική του καλοστημένη ιστορία. Μεταξύ της Μάργκο, της Σέιτζ και της Άστριντ ξεχώρισα την τελευταία, και παρά την αμφίβολη κατάληξή της ελπίζω να την δω στο επόμενο βιβλίο.
Τώρα, για να εξηγήσω την βαθμολογία μου, έμεινα με αρκετά ερωτήματα και ανεξήγητες παραμέτρους που δεν με έπεισαν για κομβικά σημεία της ιστορίας, όπως για παράδειγμα την μητριαρχική δομή όλων των κοινωνιών της Κρέστα που, κατά κάποιον τρόπο, στρέφει σχεδόν όλες τις γυναίκες να βλέπουν ερωτικά η μία την άλλη. Ήτανε, γενικά, ένα βιβλίο χωρίς άντρες, κάτι που από την μια με εντυπωσίασε κι από την άλλη με προβλημάτισε. Συνήθως δεν αναζητώ το ρομάντζο στα βιβλία, ούτε στο συγκεκριμένο μου έλειψε, όμως δεν κατάλαβα το γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των χαρακτήρων αποτελείτο από ομοφυλόφιλες γυναίκες. Το γνωρίζω πως το λογοτεχνικό/κινηματογραφικό στερεότυπο είναι οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις, και είναι πιθανό πως έχω συνηθίσει το μεγαλύτερο ποσοστό των σχέσεων για τις οποίες διαβάζω να είναι τέτοιες λόγω της έλλειψης προβολής άλλων ειδών αγάπης, αποθαρρύνοντας έτσι τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις σε πρώτο πλάνο (αν και οποιουδήποτε είδους λογοτεχνικά ζευγαρώματα τα απολαμβάνω όταν είναι τόσο καλογραμμένα όσο της Χρύσας), και ίσως για αυτό να μου έλειψε μια στιβαρή εξήγηση ως προς τα τόσα λεσβιακά σχήματα. Ήταν το σύνηθες στην Κρέστα, που είναι ούτως ή άλλως ένας κόσμος διαφορετικός από τον δικό μας; Πώς αντιμετωπίζονταν τέτοιες σχέσεις από τους επίσημους φορείς εκεί; Πώς εξηγείται το ότι οι άνδρες στην ουσία είχαν τόσο αδύναμους όσο ανύπαρκτους χαρακτήρες, και γιατί, σε αντίθεση με τις γυναίκες, δεν έμεναν στην ιστορία, δεν την έγραφαν, δηλαδή;
Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η καινοτομία της Χρύσας, την βρήκα όμως ανεπαρκώς τεκμηριωμένη, και τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν με πετούσαν έξω από τον κόσμο Κρέστα, μαζί με αρκετά άλλα που δεν θα αναφέρω για λόγους αποφυγής σπόιλερ. Θα περιμένω να απαντηθούν στα επόμενα βιβλία, και μάλιστα με πολλή ανυπομονησία.
Εννοείται πως το βιβλίο συστήνεται ανεπιφύλακτα! Καλές αναγνώσεις σε όλους!
September 24, 2021
disclaimer: Δεν αγαπώ καθόλου τις "πολυλογίες" (τριλογίες ++), δεν αγοράζω βιβλία που ανήκουν σε σειρές (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Αλλά είδα ελληνικό steampunk, είχα πολλές προσδοκίες και το αγόρασα με χαρά.
Με κούρασε από τα πολύ πρώτα κεφάλαια. Ο κόσμος που χτίζει είναι ενδιαφέρων (είχα προσδοκίες για το steampunk world building) και οι βασικοί χαρακτήρες το ίδιο σε γενικές γραμμές (η μάγισσα μου φάνηκε λιγότερο ενδιαφέρουσα από τις άλλες δυο αλλά μπορεί να είναι προσωπική αίσθηση αυτή). Πάαρα πολύ αργή εξέλιξη στην πλοκή και η μίξη 3 αφηγήσεων μαζί με flashbacks έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα για ένα βιβλίο με πολλά ονόματα/μέρη και πράγματα να συγκρατήσεις.
Οι στιγμές δράσης διακόπτονταν για να αναλυθούν ρούχα και αναλυτικές περιγραφές και από ένα σημείο και μετά αισθανόμουν ότι οι σκηνές μάχης ήταν ακριβώς σαν να έπαιζα κάποιο encounter στο Witcher. Δεν άντεξα στη μέση του βιβλίου (και είναι μεγάλο), στο "συμβούλιο των μαγισσών" όπου για κάθε μάγισσα (ήταν καμιά δεκαριά νομίζω) έπρεπε να διαβάσω 3 παραγράφους με την περιγραφή των ρούχων, των μαλλιών, των ματιών και του στυλ κάθε μάγισσας, ενώ η πλοκή μόλις πολύ δειλά είχε αρχίσει να εκτυλίσσεται (απ' ότι κατάλαβα σ' εκείνο το σημείο θα άρχιζαν να παίρνουν μπρος τα πράγματα αλλά για να πάρουν μπρος έπρεπε να περάσω καμιά 15αρια σελίδες με τελείως επαναλαμβανόμενες στη δομή περιγραφές από υφάσματα, φορέματα, χτενίσματα και βραχιόλια, χαρακτήρων που δεν ήταν καν βασικοί). Εξαιρετικά κουραστικό.
Γενικώς απουσίαζε μια πηγαιότητα στη γραφή και ήταν εμφανές το σκιτσάρισμα ενός κόσμου, η οπτική απεικόνισή του (αισθανόμουν συνεχώς ότι η συγγραφέας περισσότερο ήθελε να ζωγραφίσει παρά να αφηγηθεί).
Ενδιαφέρον world building για ανάπτυξη pen&paper rpg, κουραστικό για τόσο μεγάλο βιβλίο.
Φαίνεται ότι η συγγραφέας έχει κάνει δουλειά σε αρκετά πράγματα στον κόσμο που πλάθει αλλά όχι στην ιστορία που θέλει να πει αυτή καθ' αυτή.
Γενικώς το world building είναι μια τεράστια παγίδα που θεωρώ ότι δεν έχει πια να προσφέρει κάτι στη λογοτεχνία, ιδιαιτέρως όταν επισκιάζει την ίδια την λογοτεχνική αφήγηση/σενάριο.
Καλή χρήση της γλώσσας σε γενικές γραμμές, και επειδή ο κόσμος που πλάθει η συγγραφέας θεωρώ ότι έχει potential, θα μπορούσε στο μέλλον να βγει από αυτόν μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
Με κούρασε από τα πολύ πρώτα κεφάλαια. Ο κόσμος που χτίζει είναι ενδιαφέρων (είχα προσδοκίες για το steampunk world building) και οι βασικοί χαρακτήρες το ίδιο σε γενικές γραμμές (η μάγισσα μου φάνηκε λιγότερο ενδιαφέρουσα από τις άλλες δυο αλλά μπορεί να είναι προσωπική αίσθηση αυτή). Πάαρα πολύ αργή εξέλιξη στην πλοκή και η μίξη 3 αφηγήσεων μαζί με flashbacks έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα για ένα βιβλίο με πολλά ονόματα/μέρη και πράγματα να συγκρατήσεις.
Οι στιγμές δράσης διακόπτονταν για να αναλυθούν ρούχα και αναλυτικές περιγραφές και από ένα σημείο και μετά αισθανόμουν ότι οι σκηνές μάχης ήταν ακριβώς σαν να έπαιζα κάποιο encounter στο Witcher. Δεν άντεξα στη μέση του βιβλίου (και είναι μεγάλο), στο "συμβούλιο των μαγισσών" όπου για κάθε μάγισσα (ήταν καμιά δεκαριά νομίζω) έπρεπε να διαβάσω 3 παραγράφους με την περιγραφή των ρούχων, των μαλλιών, των ματιών και του στυλ κάθε μάγισσας, ενώ η πλοκή μόλις πολύ δειλά είχε αρχίσει να εκτυλίσσεται (απ' ότι κατάλαβα σ' εκείνο το σημείο θα άρχιζαν να παίρνουν μπρος τα πράγματα αλλά για να πάρουν μπρος έπρεπε να περάσω καμιά 15αρια σελίδες με τελείως επαναλαμβανόμενες στη δομή περιγραφές από υφάσματα, φορέματα, χτενίσματα και βραχιόλια, χαρακτήρων που δεν ήταν καν βασικοί). Εξαιρετικά κουραστικό.
Γενικώς απουσίαζε μια πηγαιότητα στη γραφή και ήταν εμφανές το σκιτσάρισμα ενός κόσμου, η οπτική απεικόνισή του (αισθανόμουν συνεχώς ότι η συγγραφέας περισσότερο ήθελε να ζωγραφίσει παρά να αφηγηθεί).
Ενδιαφέρον world building για ανάπτυξη pen&paper rpg, κουραστικό για τόσο μεγάλο βιβλίο.
Φαίνεται ότι η συγγραφέας έχει κάνει δουλειά σε αρκετά πράγματα στον κόσμο που πλάθει αλλά όχι στην ιστορία που θέλει να πει αυτή καθ' αυτή.
Γενικώς το world building είναι μια τεράστια παγίδα που θεωρώ ότι δεν έχει πια να προσφέρει κάτι στη λογοτεχνία, ιδιαιτέρως όταν επισκιάζει την ίδια την λογοτεχνική αφήγηση/σενάριο.
Καλή χρήση της γλώσσας σε γενικές γραμμές, και επειδή ο κόσμος που πλάθει η συγγραφέας θεωρώ ότι έχει potential, θα μπορούσε στο μέλλον να βγει από αυτόν μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
May 6, 2021
Συνήθως δεν γράφω κριτικές, αλλά κάτι στο συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να αλλάξω γνώμη.
Η Χρύσα Αναστασίου καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις τρεις πρωταγωνίστριές της. Οι εναλλαγές κρατάνε τον αναγνώστη σε εγρήγορση, όπως το πέπλο μυστηρίου και η σκοτεινή αύρα που καταφέρνει να προσδώσει με ακρίβεια. Η μαγεία συνδυάζεται με τις μηχανές και το κάρβουνο, σ'έναν κόσμο που έχει πληγωθεί από τον πόλεμο με την κάθε πλευρά να προσπαθεί να κρατήσει το έδαφός της.
Η Χρύσα Αναστασίου καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις τρεις πρωταγωνίστριές της. Οι εναλλαγές κρατάνε τον αναγνώστη σε εγρήγορση, όπως το πέπλο μυστηρίου και η σκοτεινή αύρα που καταφέρνει να προσδώσει με ακρίβεια. Η μαγεία συνδυάζεται με τις μηχανές και το κάρβουνο, σ'έναν κόσμο που έχει πληγωθεί από τον πόλεμο με την κάθε πλευρά να προσπαθεί να κρατήσει το έδαφός της.
September 8, 2021
Η ελληνική Steampunk σκηνή υποδέχεται ένα νέο μέλος και μάλιστα πολύ δυναμικά.
«Στη γη της Κρέστα, η μαγεία ευδοκιμεί μα είναι απαγορευμένη. Τάγματα μαγισσών σπέρνουν φωτιά και θερίζουν θάνατο, μα όσο κοντά κι αν φτάνουν στην εξάλειψή τους, οι μάγισσες δεν πέφτουν ποτέ ολοκληρωτικά», ξεκινάει το οπισθόφυλλο να διηγείται. Και δεν αργεί να χυθεί το μελάνι της διήγησης στις πρώτες κιόλας σελίδες. Η εισαγωγή είναι δυναμική και ο λόγος απολαυστικά εικονοπλαστικός. Τόσο που σχεδόν αγγίζεις τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες, κατανοείς τα διλήμματά τους, περνάς τις μέρες μαζί τους, μαθαίνεις τις ασχολίες τους, ερωτεύεσαι, πονάς, μάχεσαι ακόμα και αν δεν το θες. Τρεις κεντρικές ηρωίδες, η καθεμιά με τον δικό της σκοπό, τα δικά της όνειρα, τις δικές της φιλίες και τα δικά της προβλήματα που κατά έναν άψογο τρόπο μπλέκονται, συνδέονται, ταυτίζονται και γεννούν ερωτήματα. Ολοένα και περισσότερα.
Η Χρύσα Αναστασίου μας πετάει μέσα στις λάσπες και μας αφήνει να βρούμε το πάτημά μας πριν ένα απαλό αγέρι μας μεταφέρει σε Πύργους μαγισσών και πυκνά Δάση γεμάτα τέρατα βγαλμένα από εφιάλτες και έπειτα στην νεογνή Λήθη. Τίποτα από τα τρία είναι ιδανικό, αλλά και τα τρία αποκαλούνται «σπίτι». Ο κόσμος που γνέθει γύρω τους η συγγραφέας κάθε άλλο παρά ασφαλής και ειδυλλιακός είναι. Το περιβάλλον γύρω τους μεταλλάσσεται, λιώνει και σπάει. Τα πλάσματα που καραδοκούν στο σκοτάδι άλλοτε είναι τρομακτικά, άλλοτε είναι στοιχειωμένες ψυχές που ποτέ δεν ξεχάστηκαν. Με κάθε τους βήμα οι πρωταγωνίστριες μετράνε σωστές και λάθος κινήσεις. Με κάθε τους σκέψη έρχονται πιο κοντά στο τέλος. Με κάθε τους πράξη σφραγίζουν το μέλλον που καλούνται να προστατέψουν, να κυνηγήσουν ή να καταστρέψουν. Πολεμούν για τα ιδανικά τους, για μια ακόμα ανατολή, για μια αγκαλιά που αγνοείται.
Αυτό εδώ που κρατάτε δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που σαν κλείσεις τα μάτια σου, σε ρουφάει μέσα στον κόσμο που η Χρύσα δημιούργησε. Όταν ακούσετε τις γρήγορες και ανατριχιαστικές ανάσες στο δάσος της Όνυς, όταν μυρίσετε την μηλόπιτα της Σκόλνταρ, όταν τα στοιχειά σας δείξουν τον δρόμο για τον Πύργο του Κρίμσεν, θα ξέρετε ότι είστε στο σωστό μέρος. Το μόνο που μένει είναι να γυρίσετε σελίδα.
«Στη γη της Κρέστα, η μαγεία ευδοκιμεί μα είναι απαγορευμένη. Τάγματα μαγισσών σπέρνουν φωτιά και θερίζουν θάνατο, μα όσο κοντά κι αν φτάνουν στην εξάλειψή τους, οι μάγισσες δεν πέφτουν ποτέ ολοκληρωτικά», ξεκινάει το οπισθόφυλλο να διηγείται. Και δεν αργεί να χυθεί το μελάνι της διήγησης στις πρώτες κιόλας σελίδες. Η εισαγωγή είναι δυναμική και ο λόγος απολαυστικά εικονοπλαστικός. Τόσο που σχεδόν αγγίζεις τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες, κατανοείς τα διλήμματά τους, περνάς τις μέρες μαζί τους, μαθαίνεις τις ασχολίες τους, ερωτεύεσαι, πονάς, μάχεσαι ακόμα και αν δεν το θες. Τρεις κεντρικές ηρωίδες, η καθεμιά με τον δικό της σκοπό, τα δικά της όνειρα, τις δικές της φιλίες και τα δικά της προβλήματα που κατά έναν άψογο τρόπο μπλέκονται, συνδέονται, ταυτίζονται και γεννούν ερωτήματα. Ολοένα και περισσότερα.
Η Χρύσα Αναστασίου μας πετάει μέσα στις λάσπες και μας αφήνει να βρούμε το πάτημά μας πριν ένα απαλό αγέρι μας μεταφέρει σε Πύργους μαγισσών και πυκνά Δάση γεμάτα τέρατα βγαλμένα από εφιάλτες και έπειτα στην νεογνή Λήθη. Τίποτα από τα τρία είναι ιδανικό, αλλά και τα τρία αποκαλούνται «σπίτι». Ο κόσμος που γνέθει γύρω τους η συγγραφέας κάθε άλλο παρά ασφαλής και ειδυλλιακός είναι. Το περιβάλλον γύρω τους μεταλλάσσεται, λιώνει και σπάει. Τα πλάσματα που καραδοκούν στο σκοτάδι άλλοτε είναι τρομακτικά, άλλοτε είναι στοιχειωμένες ψυχές που ποτέ δεν ξεχάστηκαν. Με κάθε τους βήμα οι πρωταγωνίστριες μετράνε σωστές και λάθος κινήσεις. Με κάθε τους σκέψη έρχονται πιο κοντά στο τέλος. Με κάθε τους πράξη σφραγίζουν το μέλλον που καλούνται να προστατέψουν, να κυνηγήσουν ή να καταστρέψουν. Πολεμούν για τα ιδανικά τους, για μια ακόμα ανατολή, για μια αγκαλιά που αγνοείται.
Αυτό εδώ που κρατάτε δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που σαν κλείσεις τα μάτια σου, σε ρουφάει μέσα στον κόσμο που η Χρύσα δημιούργησε. Όταν ακούσετε τις γρήγορες και ανατριχιαστικές ανάσες στο δάσος της Όνυς, όταν μυρίσετε την μηλόπιτα της Σκόλνταρ, όταν τα στοιχειά σας δείξουν τον δρόμο για τον Πύργο του Κρίμσεν, θα ξέρετε ότι είστε στο σωστό μέρος. Το μόνο που μένει είναι να γυρίσετε σελίδα.
December 8, 2021
Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω γι'αυτό το βιβλίο! Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω δεν μπορούσα να καταλάβω πως τρεις τόσο διαφορετικές κοπέλες θα μπορούσαν να έχουν κάποια σύνδεση. Στο 1/3 του βιβλίου είχα ξεκινήσει να αντιλαμβάνομαι το τι γινόταν και μαγευτικά από την συνέχεια! Η Χρύσα έχει κάνει φοβερή δουλειά! Τρεις γυναίκες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα αν κάποια έλειπε δεν θα υπήρχαν οι άλλες δύο! Τρεις χαρακτήρες που ο ένας συμπληρώνει τον άλλο! Ένα τέλος που δεν είναι τέλος, πάρα μόνο η αρχή!
Ανυπομονώ πάρα πολύ για την συνέχεια! 💗💗💗
Έβαλα τέσσερα αστεράκια, μόνο για το ότι είχε πολύ λεπτομέρεια σε κάποια σημεία.
Ανυπομονώ πάρα πολύ για την συνέχεια! 💗💗💗
Έβαλα τέσσερα αστεράκια, μόνο για το ότι είχε πολύ λεπτομέρεια σε κάποια σημεία.
August 28, 2021
Το Witchpunk είναι ένα βιβλίο φαντασίας που παρουσιάζει τις ιστορίες τριών γυναικών, μιας μάγισσας, μιας μηχανουργού και μιας κυνηγού μαγισσών.
Οι ιστορίες τους εξελίσσονται σε έναν κόσμο όπου μαίνεται ο πολεμος ανάμεσα στους κατοίκους και τις μάγισσες της Κρέστα και τους μηχανουργούς της Σκάρου. Μου άρεσε πως οι διαφορετικές οπτικές που δίνουν οι ιστορίες στα γεγονότα που διαδραματιζονται στον κοσμο αναδεικνύουν ομορφα τα κινητρα και τις επιπτώσεις στις ομαδες που συμμετεχουν και επηρεάζονται απο αυτα.
Παράλληλα μερικά από τα κεφάλαια αφορούν γεγονότα του παρελθόντος το οποίο δημιουργεί μια βάση για τον κόσμο και βοηθάει στο να σε κάνει να νιώθεις πως ο κόσμος είναι “πραγματικός”. Γενικότερα το worldbuilding είναι πολύ καλό, κάτι που απολαμβάνω στα βιβλία, και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που λειτουργεί η μαγεία.
Όσον αφορά την πλοκή και οι τρεις ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες και αν και σε μερικά σημεία ένιωσα πως κυλάει αργά το τέλος είναι πολύ satisfying και δένει εξαιρετικα τα plot points που έχουν δοθεί στην διαρκεια του βιβλιου.
Αν σας αρέσει η φαντασία, η μαγεία, οι μηχανικες κατασκευές και το worldbuilding, σας το προτείνω.
Οι ιστορίες τους εξελίσσονται σε έναν κόσμο όπου μαίνεται ο πολεμος ανάμεσα στους κατοίκους και τις μάγισσες της Κρέστα και τους μηχανουργούς της Σκάρου. Μου άρεσε πως οι διαφορετικές οπτικές που δίνουν οι ιστορίες στα γεγονότα που διαδραματιζονται στον κοσμο αναδεικνύουν ομορφα τα κινητρα και τις επιπτώσεις στις ομαδες που συμμετεχουν και επηρεάζονται απο αυτα.
Παράλληλα μερικά από τα κεφάλαια αφορούν γεγονότα του παρελθόντος το οποίο δημιουργεί μια βάση για τον κόσμο και βοηθάει στο να σε κάνει να νιώθεις πως ο κόσμος είναι “πραγματικός”. Γενικότερα το worldbuilding είναι πολύ καλό, κάτι που απολαμβάνω στα βιβλία, και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που λειτουργεί η μαγεία.
Όσον αφορά την πλοκή και οι τρεις ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες και αν και σε μερικά σημεία ένιωσα πως κυλάει αργά το τέλος είναι πολύ satisfying και δένει εξαιρετικα τα plot points που έχουν δοθεί στην διαρκεια του βιβλιου.
Αν σας αρέσει η φαντασία, η μαγεία, οι μηχανικες κατασκευές και το worldbuilding, σας το προτείνω.
March 24, 2022
Σε αυτό το υπέροχο ταξίδι στο χώρο του Fantasy , συναντώ διάφορα υποείδη που με προκαλούν να τα γνωρίσω και σπάνια απογοητεύομαι είναι η αλήθεια. Ένα από αυτα είναι το Steampunk. Αποφάσισα λοιπόν ότι αφού απολαμβάνω την αίσθηση του συγκεκριμένου είδους σε διάφορα , artworks , ή σε video games (Bioshock Borderlands) , ή ακόμα και σε τηλεοπτικές σειρές ( Carnival Row , Arcane ) , ήρθε η ώρα να διαβάσω κάτι με αυτό το θέμα. Σκέφτηκα πως καλό θα ήταν να βρω κάτι γραμμένο στα ελληνικά καθώς τα αγγλικά μου θέλουν ακόμα λίγο εξάσκηση ! Δεν έχασα χρόνο και απευθύνθηκα στους ειδικούς. Μετά από μια επίσκεψη στη Lefalok https://www.facebook.com/lefalok/ βρήκα αυτό που έψαχνα. Ένα review του Γρηγόρη Δημακόπουλου για το βιβλίο Witchpunk της Χρυσας Αναστασίου. (https://www.lefalok.gr/diavasame-03-0... ) Αμέσως κατάλαβα ότι βρήκα αυτό που ψάχνω.
Ας πούμε δυο λόγια για την πλοκή και θα ακολουθήσει η ανάλυση και η άποψη μου. Το βιβλίο λοιπόν μας ταξιδεύει σε ένα κόσμο υψηλής φαντασίας ( high fantasy) και μας αφηγείται τον πόλεμο μεταξύ των Μαγισσών και των Μηχανουργών. Οι Μηχανουργοι ,κάτοικοι της Σκάρου, αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα να βάλουν χέρι στην ηπειρο της Κρέστα και να αρπάξουν όσο περισσότερο κάρβουνο μπορούν για να ταισουν τις μηχανές τους. Όμως στην πολύπαθη Κρέστα, όπου η μαγεία έχει περάσει αιματηρούς διωγμούς υπό την τυραννία των Θεριστων , κάποιοι ή μάλλον κάποιες έχουν διαφορετική άποψη. Έτσι οι Μάγισσες ξεκινούν την αντίσταση τους και ο πόλεμος ξεκινά Μαγεία εναντίον μηχανής ! Από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να τραβήξει το βλέμμα μου! Έχουμε λοιπόν τρείς ηρωίδες να ξεκινούν η κάθε μία από διαφορετικό στρατόπεδο. Η Μάργκο, που ζει τελευταία στην Σκολνταρ, αποικία των Μηχανουργων και εργάζεται για αυτούς. Η Σέιτζ , μια μάγισσα της Κρέστα , που ψάχνει να βρει την ισορροπία σε θέματα που τα βάρη που καλείται να ισορροπήσει , απειλούν να την συνθλιψουν και η Άστριντ , μια κυνηγός μαγισσών που ξαναγύρισε στη ζωή μετά από χρόνια για να φέρει σε πέρας μια αποστολή που θα της επιτρέψει να βρει την ανάπαυση που ζητά. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται διαρκώς με το κάθε ένα να έχει τον τίτλο της εκάστοτε ηρωίδας και την πορεία ,ανεξάρτητη μέχρι ενα σημείο , που ακολουθούν. Ταξιδεύουμε τόσο στο χώρο , σε διάφορες τοποθεσίες και πόλεις , όσο και στο χρόνο καθώς κάποια γεγονότα έχουν γίνει μερικά χρόνια πριν από το κύριο timeline του βιβλίου. Επίσης έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα προϊστορία της ηπείρου της Κρέστα , που πολύ θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα μιας και αναφέρονται μυθικά πλάσματα και δυνάμεις που δίνουν μια ώθηση στην πιο fantasy πλευρά του βιβλίου.
Το βιβλίο υπήρξε για καιρό σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου αλλά συνεχώς το προσπερνούσα . Ο λόγος είναι για ένα στοιχείο που διάβασα στην περιγραφή και με κρατούσε πίσω. Δεν διάβασα για κανένα άνδρα χαρακτήρα. Δεν ξέρω πως μπορεί να ακουστεί αυτό αλλά δε με πολυνοιαζει να πω την αλήθεια. Έχω συνηθίσει να μπαίνω στη θέση κάποιου από τους χαρακτήρες που διαβάζω , να ταυτίζομαι με αυτό που βλέπω στο μυαλό μου. Εδώ πίστεψα ότι δε θα συμβεί κάτι τέτοιο. Και είχα δίκιο. Όμως εδώ έγινε κάτι διαφορετικό που δεν είχα ζήσει σε άλλο βιβλίο. Είδα την ιστορία και την έζησα σαν παρατηρητής. Σαν να γύριζα κι εγώ στην Κρέστα και στην Σκάρου , αλλά δεν έπαιρνα μέρος στα γεγονότα, απλά τα έβλεπα να γίνονται μπροστά μου. Και ξέρετε κάτι? Το απόλαυσα. Οι αρχικοί μου φόβοι δεν επιβεβαιώθηκαν. Αυτό φυσικά οφείλεται και στην συγγραφέα που έχει κάνει καλή δουλειά. Οι χαρακτήρες ήταν όλοι πολύ καλά γραμμένοι και χτισμένοι σε γ��ρές βάσεις ώστε να μπορέσουν να σου μεταδώσουν συναισθήματα και σκέψεις. Φυσικά έχουμε σύστημα μαγείας το οποίο όμως δε μας δίνει σαφείς πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργεί αλλά έχουμε πολύ όμορφο οπτικό , θα μπορούσα να πω, αποτέλεσμα μέσω της περιγραφής και του τρόπου με τον οποίο αυτό εκφράζεται. Ο κόσμος μας δίνεται περισσότερο μέσω της ατμόσφαιρας , η οποία είναι αρκετά σκοτεινή , παρά από περιγραφές . Δεν είναι πως λείπουν οι περιγραφές, αλλά αυτό που σε μαγνητίζει, είναι η όλη αίσθηση του περιβάλλοντος και αυτή η steampunk αισθητική που είναι διάχυτη . Αν θα έβρισκα κάτι αρνητικό , αυτό θα ήταν ο ρυθμός. Η συγγραφέας μας δίνει στο εξώφυλλο ένα στοιχείο βέβαια , Βιβλίο 1. Αυτό ίσως δικαιολογεί τον αργό ρυθμο σε αρκετά σημεία. Ίσως θέλει να μας ετοιμάσει το έδαφος για τη συνέχεια. Μα μας το φέρει σιγά σιγά! Πάντως σε 2-3 σημεία που χρειάστηκε να τρέξει η πλοκή , η δημιουργός μας έδειξε όχι μόνο ότι μπορεί και ξέρει να τρέχει , αλλά να καλπάζει κιόλας!
Κλείνοντας , πρέπει να πω ότι βρήκα σε μεγάλο βαθμό αυτό που έψαχνα . Ένα βιβλίο με μια νότα steampunk και fantasy . Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο που αξίζει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες όλων των φαν και φυσικά άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής φανταστικής λογοτεχνίας ελληνικής προελεύσεως!
Ας πούμε δυο λόγια για την πλοκή και θα ακολουθήσει η ανάλυση και η άποψη μου. Το βιβλίο λοιπόν μας ταξιδεύει σε ένα κόσμο υψηλής φαντασίας ( high fantasy) και μας αφηγείται τον πόλεμο μεταξύ των Μαγισσών και των Μηχανουργών. Οι Μηχανουργοι ,κάτοικοι της Σκάρου, αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα να βάλουν χέρι στην ηπειρο της Κρέστα και να αρπάξουν όσο περισσότερο κάρβουνο μπορούν για να ταισουν τις μηχανές τους. Όμως στην πολύπαθη Κρέστα, όπου η μαγεία έχει περάσει αιματηρούς διωγμούς υπό την τυραννία των Θεριστων , κάποιοι ή μάλλον κάποιες έχουν διαφορετική άποψη. Έτσι οι Μάγισσες ξεκινούν την αντίσταση τους και ο πόλεμος ξεκινά Μαγεία εναντίον μηχανής ! Από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να τραβήξει το βλέμμα μου! Έχουμε λοιπόν τρείς ηρωίδες να ξεκινούν η κάθε μία από διαφορετικό στρατόπεδο. Η Μάργκο, που ζει τελευταία στην Σκολνταρ, αποικία των Μηχανουργων και εργάζεται για αυτούς. Η Σέιτζ , μια μάγισσα της Κρέστα , που ψάχνει να βρει την ισορροπία σε θέματα που τα βάρη που καλείται να ισορροπήσει , απειλούν να την συνθλιψουν και η Άστριντ , μια κυνηγός μαγισσών που ξαναγύρισε στη ζωή μετά από χρόνια για να φέρει σε πέρας μια αποστολή που θα της επιτρέψει να βρει την ανάπαυση που ζητά. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται διαρκώς με το κάθε ένα να έχει τον τίτλο της εκάστοτε ηρωίδας και την πορεία ,ανεξάρτητη μέχρι ενα σημείο , που ακολουθούν. Ταξιδεύουμε τόσο στο χώρο , σε διάφορες τοποθεσίες και πόλεις , όσο και στο χρόνο καθώς κάποια γεγονότα έχουν γίνει μερικά χρόνια πριν από το κύριο timeline του βιβλίου. Επίσης έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα προϊστορία της ηπείρου της Κρέστα , που πολύ θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα μιας και αναφέρονται μυθικά πλάσματα και δυνάμεις που δίνουν μια ώθηση στην πιο fantasy πλευρά του βιβλίου.
Το βιβλίο υπήρξε για καιρό σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου αλλά συνεχώς το προσπερνούσα . Ο λόγος είναι για ένα στοιχείο που διάβασα στην περιγραφή και με κρατούσε πίσω. Δεν διάβασα για κανένα άνδρα χαρακτήρα. Δεν ξέρω πως μπορεί να ακουστεί αυτό αλλά δε με πολυνοιαζει να πω την αλήθεια. Έχω συνηθίσει να μπαίνω στη θέση κάποιου από τους χαρακτήρες που διαβάζω , να ταυτίζομαι με αυτό που βλέπω στο μυαλό μου. Εδώ πίστεψα ότι δε θα συμβεί κάτι τέτοιο. Και είχα δίκιο. Όμως εδώ έγινε κάτι διαφορετικό που δεν είχα ζήσει σε άλλο βιβλίο. Είδα την ιστορία και την έζησα σαν παρατηρητής. Σαν να γύριζα κι εγώ στην Κρέστα και στην Σκάρου , αλλά δεν έπαιρνα μέρος στα γεγονότα, απλά τα έβλεπα να γίνονται μπροστά μου. Και ξέρετε κάτι? Το απόλαυσα. Οι αρχικοί μου φόβοι δεν επιβεβαιώθηκαν. Αυτό φυσικά οφείλεται και στην συγγραφέα που έχει κάνει καλή δουλειά. Οι χαρακτήρες ήταν όλοι πολύ καλά γραμμένοι και χτισμένοι σε γ��ρές βάσεις ώστε να μπορέσουν να σου μεταδώσουν συναισθήματα και σκέψεις. Φυσικά έχουμε σύστημα μαγείας το οποίο όμως δε μας δίνει σαφείς πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργεί αλλά έχουμε πολύ όμορφο οπτικό , θα μπορούσα να πω, αποτέλεσμα μέσω της περιγραφής και του τρόπου με τον οποίο αυτό εκφράζεται. Ο κόσμος μας δίνεται περισσότερο μέσω της ατμόσφαιρας , η οποία είναι αρκετά σκοτεινή , παρά από περιγραφές . Δεν είναι πως λείπουν οι περιγραφές, αλλά αυτό που σε μαγνητίζει, είναι η όλη αίσθηση του περιβάλλοντος και αυτή η steampunk αισθητική που είναι διάχυτη . Αν θα έβρισκα κάτι αρνητικό , αυτό θα ήταν ο ρυθμός. Η συγγραφέας μας δίνει στο εξώφυλλο ένα στοιχείο βέβαια , Βιβλίο 1. Αυτό ίσως δικαιολογεί τον αργό ρυθμο σε αρκετά σημεία. Ίσως θέλει να μας ετοιμάσει το έδαφος για τη συνέχεια. Μα μας το φέρει σιγά σιγά! Πάντως σε 2-3 σημεία που χρειάστηκε να τρέξει η πλοκή , η δημιουργός μας έδειξε όχι μόνο ότι μπορεί και ξέρει να τρέχει , αλλά να καλπάζει κιόλας!
Κλείνοντας , πρέπει να πω ότι βρήκα σε μεγάλο βαθμό αυτό που έψαχνα . Ένα βιβλίο με μια νότα steampunk και fantasy . Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο που αξίζει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες όλων των φαν και φυσικά άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής φανταστικής λογοτεχνίας ελληνικής προελεύσεως!
December 25, 2022
Απλά... ΟΥΑΟΥ.
Αν και πλέον δεν διαβάζω με πάθος φαντασία, το Witchpunk είναι ένα βιβλίο που δεν γίνεται να μην το απολαύσεις.
Ήταν τόσο έξυπνο, η συγγραφέας έχει σκεφτεί κάθε λεπτομέρεια και μας τις παρουσιάζει πανέμορφα με τρία διαφορετικά povs. Αυτό από μόνο του είναι τρομερά δύσκολο στην συγγραφή και η Χρύσα δεν θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερη δουλειά.
Είχε εξαισιες περιγραφές, έχω νιώσει πλήρως το aesthetic αυτού του μαγικού κόσμου, και οι πρωταγωνιστριες έχουν βάθος και είναι όλες παραπάνω από ενδιαφέρουσες.
Η αγαπημένη μου προφανώς ηταν η Σειτζ σε ολο το βιβλιο😼
Προσωπικά για εμένα είναι 4 στα 5 γιατί όπως ήδη αναφέρω δεν διαβάζω τόσο φαντασία πλέον και δεν το διασκέδασα όσο θα το απολαύσει ένας αληθινός λάτρης τους είδους!
Αν και πλέον δεν διαβάζω με πάθος φαντασία, το Witchpunk είναι ένα βιβλίο που δεν γίνεται να μην το απολαύσεις.
Ήταν τόσο έξυπνο, η συγγραφέας έχει σκεφτεί κάθε λεπτομέρεια και μας τις παρουσιάζει πανέμορφα με τρία διαφορετικά povs. Αυτό από μόνο του είναι τρομερά δύσκολο στην συγγραφή και η Χρύσα δεν θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερη δουλειά.
Είχε εξαισιες περιγραφές, έχω νιώσει πλήρως το aesthetic αυτού του μαγικού κόσμου, και οι πρωταγωνιστριες έχουν βάθος και είναι όλες παραπάνω από ενδιαφέρουσες.
Η αγαπημένη μου προφανώς ηταν η Σειτζ σε ολο το βιβλιο😼
Προσωπικά για εμένα είναι 4 στα 5 γιατί όπως ήδη αναφέρω δεν διαβάζω τόσο φαντασία πλέον και δεν το διασκέδασα όσο θα το απολαύσει ένας αληθινός λάτρης τους είδους!
May 23, 2022
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
———•———•———•———•———•———•———
Δυσκολεύτηκα πολύ να αφαιρέσω ένα αστεράκι γιατί η πλοκή του βιβλίου αξίζει για πέντε το λιγότερο…!
Το βιβλίο αυτό είναι ιδιαίτερο με την καλή έννοια φυσικά! Έχει μάγισσες (η ωραία τους εκδοχή το τονίζω), έχει steampunk στοιχεία, έχει μαχες με ανατριχιαστικά όντα, έχει plot twist (ναι μιλάω για εκείνο στο τέλος…🤫) έχει δράση, έχει έρωτα, έχει δράκους, (κοιμούνται ακόμη😁) έχει δυναμικές γυναίκες αλλά και μυστήριο. Οι γυναίκες παίζουν τον ρόλο τους και είναι σίγουρα το κυρίαρχο στοιχείο του βιβλίου. Δεν είδα απουσία ανδρικής παρουσίας σε μεγάλο βαθμό, αλλά ναι όσοι υπήρχαν δεν τους λες και δυνατές προσωπικότητες. Ωστόσο δεν με πείραξε καθόλου! Υπάρχουν ήδη πολλά βιβλία με κυρίαρχα αρσενικά, οπότε κάνει τη διαφορά με τον καλύτερο τρόπο.
Η Συγγραφέας γράφει πολύ όμορφα, με λεξιλόγιο που ταίριαξε γάντι στην ιστορία της.
Αγάπησα τα μικρά κεφάλαια! Ένιωθα πως το βιβλίο έφευγε νερό ανεξάρτητα του μεγέθους του.
Υπάρχουν στιγμές που πηγαίνουμε πίσω στο παρελθόν, αλλά και στο μέλλον, στην αρχή νομίζεις πως δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει ωστόσο από ένα σημείο και μετά, απλά όλα έρχονται και βγάζουν νόημα στο μυαλό σου και εκεί είναι η μαγεία. Για να δικαιολογήσω τώρα το μείον ένα αστέρι: Αργεί λίγο να σε βάλει στο νόημα. Και προσωπικά θα ήθελα περισσότερους διαλόγους και λιγότερο αφήγηση. Ωστόσο είμαι σίγουρη πως το δεύτερο θα με καλύψει σε αυτό!
Όσο αφορά την πλοκή: Ακολουθούμε τρεις διαφορετικές γυναίκες μια εκ των οποίων είναι μάγισσα. Οι μάγισσες προσπαθούν να προστατέψουν τον τόπο τους από τους μεταλλουργούς, οι οποίοι με μηχανικές κατασκευές προσπαθούν να τις εξοντώσουν. Ο καθένας στρέφεται εναντίον του άλλου για τους δικούς του λόγους και ενώ φαίνεται να έχουν το πάνω χέρι, οι μάγισσες αντιμετωπίζουν εσωτερικές συγκρούσεις για τον τρόπο αντεπίθεσης καθώς αυτός θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το είδος τους.
Το προτείνω σε όλους τους λάτρεις της φαντασίας, ειδικά αν σας αρέσουν βιβλία τύπου “The Witcher” εννοείται και σε άντρες και δεν θα το μετανιώσετε!👌🏼
———•———•———•———•———•———•———
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
———•———•———•———•———•———•———
Δυσκολεύτηκα πολύ να αφαιρέσω ένα αστεράκι γιατί η πλοκή του βιβλίου αξίζει για πέντε το λιγότερο…!
Το βιβλίο αυτό είναι ιδιαίτερο με την καλή έννοια φυσικά! Έχει μάγισσες (η ωραία τους εκδοχή το τονίζω), έχει steampunk στοιχεία, έχει μαχες με ανατριχιαστικά όντα, έχει plot twist (ναι μιλάω για εκείνο στο τέλος…🤫) έχει δράση, έχει έρωτα, έχει δράκους, (κοιμούνται ακόμη😁) έχει δυναμικές γυναίκες αλλά και μυστήριο. Οι γυναίκες παίζουν τον ρόλο τους και είναι σίγουρα το κυρίαρχο στοιχείο του βιβλίου. Δεν είδα απουσία ανδρικής παρουσίας σε μεγάλο βαθμό, αλλά ναι όσοι υπήρχαν δεν τους λες και δυνατές προσωπικότητες. Ωστόσο δεν με πείραξε καθόλου! Υπάρχουν ήδη πολλά βιβλία με κυρίαρχα αρσενικά, οπότε κάνει τη διαφορά με τον καλύτερο τρόπο.
Η Συγγραφέας γράφει πολύ όμορφα, με λεξιλόγιο που ταίριαξε γάντι στην ιστορία της.
Αγάπησα τα μικρά κεφάλαια! Ένιωθα πως το βιβλίο έφευγε νερό ανεξάρτητα του μεγέθους του.
Υπάρχουν στιγμές που πηγαίνουμε πίσω στο παρελθόν, αλλά και στο μέλλον, στην αρχή νομίζεις πως δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει ωστόσο από ένα σημείο και μετά, απλά όλα έρχονται και βγάζουν νόημα στο μυαλό σου και εκεί είναι η μαγεία. Για να δικαιολογήσω τώρα το μείον ένα αστέρι: Αργεί λίγο να σε βάλει στο νόημα. Και προσωπικά θα ήθελα περισσότερους διαλόγους και λιγότερο αφήγηση. Ωστόσο είμαι σίγουρη πως το δεύτερο θα με καλύψει σε αυτό!
Όσο αφορά την πλοκή: Ακολουθούμε τρεις διαφορετικές γυναίκες μια εκ των οποίων είναι μάγισσα. Οι μάγισσες προσπαθούν να προστατέψουν τον τόπο τους από τους μεταλλουργούς, οι οποίοι με μηχανικές κατασκευές προσπαθούν να τις εξοντώσουν. Ο καθένας στρέφεται εναντίον του άλλου για τους δικούς του λόγους και ενώ φαίνεται να έχουν το πάνω χέρι, οι μάγισσες αντιμετωπίζουν εσωτερικές συγκρούσεις για τον τρόπο αντεπίθεσης καθώς αυτός θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το είδος τους.
Το προτείνω σε όλους τους λάτρεις της φαντασίας, ειδικά αν σας αρέσουν βιβλία τύπου “The Witcher” εννοείται και σε άντρες και δεν θα το μετανιώσετε!👌🏼
———•———•———•———•———•———•———
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
June 20, 2022
Το Witchpunk αποτελεί την πρώτη μου επαφή με τα έργα της συγγραφέως και σίγουρα μια πρωτότυπη εμπειρία. Ο κόσμος που έπλασε δεν θυμίζει σε τίποτα όσα έχω διαβάσει έως τώρα αλλά ήταν μια έκπληξη. Μια χαρούμενη έκπληξη, καθώς νομίζω πως μου ταίριαξε απόλυτα. Λάτρεψα το πάντρεμα και τη διαμάχη μεταξύ μαγείας και μηχανικού εξοπλισμού. Μου άρεσε η διαμόρφωση του συστήματος που επικρατεί μεταξύ των μαγισσών καθώς και τα δημιουργήματα των μηχανουργών και κυρίως των μοντέρ (όπως ονομάζονται). Περπάτησα στο χώμα και τα δάση της Κρέστα, στην αγορά του Οζρύν, μύρισα την καπνά και το μέταλλο στην μηχανική πόλη της Σκόλνταρ. Σίγουρα θέλω να μάθω περισσότερα για αυτόν κόσμο αλλά και για το παρελθόν του.
Και ίσως το παρελθόν είναι ένα κομμάτι που δεν αναλύθηκε πολύ, όχι μόνο για την ιστορία της Κρέστα αλλά και για τον παρελθόν των πρωταγωνιστριών μας, την εξαφάνιση των δράκων και την εποχή των Άωρων.
Εκτός της Μάργκο - για την οποία δεν μαθαίνουμε τίποτα για το παρελθόν της - η Άστριντ και η Σέιτζ είχαν πολύ διαφορετικές οπτικές. Το μέρος της Σέιτζ είναι το πιο αναλυτικό καθώς παρακολουθούμε διάφορες χρονικές στιγμές ανάμεσα σε περίοδο 20 χρόνων. Παρόλα αυτά όμως, οι αναδρομές χωρίς χρονική σειρά με μπέρδεψαν. Γυρνούσα μπρος πίσω και δεν ήταν ξεκάθαρο σε πια χρονική περίοδο βρισκόμαστε τώρα, όχι μόνο στα κεφάλαια της Σέιτζ αλλά και στα κεφάλαια των δύο άλλων γυναικών. Με κούρασε και με μπέρδεψε, καθώς δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Βέβαια, κατάλαβα στο τέλος για ποιο λόγο η συγγραφέας έχει επιλέξει να παρουσιάσει με αυτόν τον τρόπο τα κεφάλαια. Φτάνοντας στο τέλος καταλαβαίνουμε ακριβώς σε ποιο χρονικό σημείο είμαστε, ποια από αυτά που διαβάσαμε ήταν γεγονότα του παρελθόντος και ποια του παρόντος.
Σχετικά με την Άστριντ έχω πολλές απορίες, οι οποίες δεν μου λύθηκαν. Σε όλο το βιβλίο γίνεται αναφορά στη μάχη του Φόλφαϊτ, ένας γεγονός που αποτέλεσε σημείο αναφοράς στη ζωή της. Δεν μαθαίνουμε όμως τι έγινε όντως σε εκείνη τη μάχη, τι έχασε η Άστριντ και πως κατέληξε σε αυτήν την κατάσταση. Ακόμα σαν χαρακτήρα δεν την ένιωσα, δεν δέθηκα μαζί της, δεν μου έκανε την αίσθηση που ήλπιζα. Όσο και να ήθελα να τη συμπαθήσω δεν μπορούσα. Και ακόμα και αν ήθελα να δικαιολογήσω τις πράξεις της δεν έμαθα ποτέ τι ήταν αυτό που την ώθησε να κάνει όλα αυτά. Ελπίζω οι απορίες μου να απαντηθούν στα επόμενα βιβλία.
Περισσότερο από όλες δέθηκα, νομίζω, με την Μαργκό. Ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και όχι άδικα. Έχω να περιμένω, ακόμα, πολλά από αυτήν!
Και ίσως το παρελθόν είναι ένα κομμάτι που δεν αναλύθηκε πολύ, όχι μόνο για την ιστορία της Κρέστα αλλά και για τον παρελθόν των πρωταγωνιστριών μας, την εξαφάνιση των δράκων και την εποχή των Άωρων.
Εκτός της Μάργκο - για την οποία δεν μαθαίνουμε τίποτα για το παρελθόν της - η Άστριντ και η Σέιτζ είχαν πολύ διαφορετικές οπτικές. Το μέρος της Σέιτζ είναι το πιο αναλυτικό καθώς παρακολουθούμε διάφορες χρονικές στιγμές ανάμεσα σε περίοδο 20 χρόνων. Παρόλα αυτά όμως, οι αναδρομές χωρίς χρονική σειρά με μπέρδεψαν. Γυρνούσα μπρος πίσω και δεν ήταν ξεκάθαρο σε πια χρονική περίοδο βρισκόμαστε τώρα, όχι μόνο στα κεφάλαια της Σέιτζ αλλά και στα κεφάλαια των δύο άλλων γυναικών. Με κούρασε και με μπέρδεψε, καθώς δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Βέβαια, κατάλαβα στο τέλος για ποιο λόγο η συγγραφέας έχει επιλέξει να παρουσιάσει με αυτόν τον τρόπο τα κεφάλαια. Φτάνοντας στο τέλος καταλαβαίνουμε ακριβώς σε ποιο χρονικό σημείο είμαστε, ποια από αυτά που διαβάσαμε ήταν γεγονότα του παρελθόντος και ποια του παρόντος.
Σχετικά με την Άστριντ έχω πολλές απορίες, οι οποίες δεν μου λύθηκαν. Σε όλο το βιβλίο γίνεται αναφορά στη μάχη του Φόλφαϊτ, ένας γεγονός που αποτέλεσε σημείο αναφοράς στη ζωή της. Δεν μαθαίνουμε όμως τι έγινε όντως σε εκείνη τη μάχη, τι έχασε η Άστριντ και πως κατέληξε σε αυτήν την κατάσταση. Ακόμα σαν χαρακτήρα δεν την ένιωσα, δεν δέθηκα μαζί της, δεν μου έκανε την αίσθηση που ήλπιζα. Όσο και να ήθελα να τη συμπαθήσω δεν μπορούσα. Και ακόμα και αν ήθελα να δικαιολογήσω τις πράξεις της δεν έμαθα ποτέ τι ήταν αυτό που την ώθησε να κάνει όλα αυτά. Ελπίζω οι απορίες μου να απαντηθούν στα επόμενα βιβλία.
Περισσότερο από όλες δέθηκα, νομίζω, με την Μαργκό. Ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και όχι άδικα. Έχω να περιμένω, ακόμα, πολλά από αυτήν!
Displaying 1 - 30 of 43 reviews