What do you think?
Rate this book
De grijzen
De grijzen is een ingenieus gecomponeerde roman over het kwaad en de dingen waartoe de mens onder bepaalde omstandigheden in staat is. Over de verhalen die we verzinnen om betekenis te geven aan wat we niet kunnen verklaren.
In de grensstad praat niemand over ‘de vondsten’: de lichamen van mannen, vrouwen en kinderen die rechtop in de aarde worden aangetroffen. Ze worden opgegraven in de buitenwijken, waar de hopelozen zich opmaken voor de gevaarlijke oversteek naar de andere kant van de grens. Lena, een jonge journalist, wordt vanuit de hoofdstad uitgezonden om onderzoek te doen. Ondertussen blikt een oude man vanuit zijn appartement in de hoogte terug op zijn beginjaren in de stad. Zijn herinneringen dwingen hem onder ogen te zien dat hij meer van de vondsten af weet dan hij wil.
In de grensstad praat niemand over ‘de vondsten’: de lichamen van mannen, vrouwen en kinderen die rechtop in de aarde worden aangetroffen. Ze worden opgegraven in de buitenwijken, waar de hopelozen zich opmaken voor de gevaarlijke oversteek naar de andere kant van de grens. Lena, een jonge journalist, wordt vanuit de hoofdstad uitgezonden om onderzoek te doen. Ondertussen blikt een oude man vanuit zijn appartement in de hoogte terug op zijn beginjaren in de stad. Zijn herinneringen dwingen hem onder ogen te zien dat hij meer van de vondsten af weet dan hij wil.
332 pages, Paperback
First published April 15, 2021
3 people are currently reading
124 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
June 6, 2021
Ik kan hier niet zo veel mee. Een roman als een thriller: er worden lijken in de grond gevonden en een journalist gaat op onderzoek uit. Aan het eind weet ze wat er gebeurd is en met haar verhaal krijgt ze succes en schrijft ze een boek. Maar wie schrijft dat boek? Juist. Mooi wel, hoe de schrijver hier een fictieve, bijna dystopische wereld oproept, met een armoedige, schimmige grensstad waar vluchtelingen blijven hangen, maar het is allemaal wel erg traag en symbolisch en in een grijze taal opgeschreven. Deed me denken aan ‘Dit zijn de namen’ van Wieringa en deel 4 van De tandeloze tijd van Van der Heijden.
February 8, 2022
Indrukwekkend romandebuut met een knipoog naar Roberto Bolaño en de vunzigheid van Gunther Von Hagens Körperwelten.
In een apocalyptisch aandoende grensstad, die jarenlang balanceerde op de rand van oorlog en een stroom van vluchtelingen zag passeren, worden 'grijzen' ontdekt: lichamen van mannen, vrouwen en kinderen die rechtop in de aarde worden aangetroffen. Niemand lijkt zich iets van deze vondsten aan te trekken, tot de jonge journaliste Lena op reportage wordt gestuurd. Haar voorganger, Glas, is tijdens zijn onderzoek spoorloos verdwenen, net als haar vader.
Leegte definieert deze roman: er is de leegte van de mensen die verdwenen zijn en vermist worden, de leegte die afgietsels vormgeeft van mensen begraven in een heuvel, de leegte die ontstaat bij gebrek aan een ethisch kompas.
Lena ontdekt dat de schrijver Onalov een cruciale rol speelt in het verhaal, meer nog, wellicht zelfs samenvalt met de (verzonnen?) uitvoerder van de moorden, Havas (wat letterlijk bedolven betekent). Schrijven, de rol van verhalen, is een tweede rode draad in dit verhaal: echo's van mensen leven verder in de wereld van de verbeelding.
Mooi is de manier waarop Merjenberg de ultieme verstrooiing van ons dagelijks leven in het aangezicht van de dood in beeld brengt: we negeren dat grote taboe liever, en ontkennen dat het ons vroeg of laat inhaalt. Merjenbergs verteltempo is rustig én koortsig tegelijk, de sfeer mysterieus, met de spanning van een thriller. De grijzen neemt een geheel eigen plaatsje in in de Nederlandse literatuur. Merjenberg is een schrijver om in de gaten te houden.
In een apocalyptisch aandoende grensstad, die jarenlang balanceerde op de rand van oorlog en een stroom van vluchtelingen zag passeren, worden 'grijzen' ontdekt: lichamen van mannen, vrouwen en kinderen die rechtop in de aarde worden aangetroffen. Niemand lijkt zich iets van deze vondsten aan te trekken, tot de jonge journaliste Lena op reportage wordt gestuurd. Haar voorganger, Glas, is tijdens zijn onderzoek spoorloos verdwenen, net als haar vader.
Leegte definieert deze roman: er is de leegte van de mensen die verdwenen zijn en vermist worden, de leegte die afgietsels vormgeeft van mensen begraven in een heuvel, de leegte die ontstaat bij gebrek aan een ethisch kompas.
Lena ontdekt dat de schrijver Onalov een cruciale rol speelt in het verhaal, meer nog, wellicht zelfs samenvalt met de (verzonnen?) uitvoerder van de moorden, Havas (wat letterlijk bedolven betekent). Schrijven, de rol van verhalen, is een tweede rode draad in dit verhaal: echo's van mensen leven verder in de wereld van de verbeelding.
Mooi is de manier waarop Merjenberg de ultieme verstrooiing van ons dagelijks leven in het aangezicht van de dood in beeld brengt: we negeren dat grote taboe liever, en ontkennen dat het ons vroeg of laat inhaalt. Merjenbergs verteltempo is rustig én koortsig tegelijk, de sfeer mysterieus, met de spanning van een thriller. De grijzen neemt een geheel eigen plaatsje in in de Nederlandse literatuur. Merjenberg is een schrijver om in de gaten te houden.
September 12, 2023
Het duurde even voordat ik in het verhaal kwam, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek.
Het mysterieuze waardoor je wilt blijven doorlezen om antwoord te krijgen op vragen, spreekt mij erg aan.
Heel leuk en origineel einde. Wanneer je het boek weglegt, blijf je er zeker nog even over nadenken. Zeker een aanrader!
Het mysterieuze waardoor je wilt blijven doorlezen om antwoord te krijgen op vragen, spreekt mij erg aan.
Heel leuk en origineel einde. Wanneer je het boek weglegt, blijf je er zeker nog even over nadenken. Zeker een aanrader!
July 23, 2021
Dit boek is zo goed! Onwijs goed geschreven, bizar dat dit een debuut is. In het midden twijfelde ik even waar het naartoe zou gaan. Maar het einde was precies waar ik op hoopte, een waardige afsluiting van het verhaal. Het is geen doodgewone detective met een jacht naar het antwoord, maar een filosofische zoektocht naar de betekenis van grenzen, de dood en waarheid. Ik vond het ook top dat ik ook echt tot de laatst niet wist wat de oplossing was, het kwartje was nog niet gevallen tot het verklaard werd. En ik denk dat dat helemaal toe te schrijven is aan de goede gelaagdheid en vertelwijze van deze auteur. Misschien niet per se een ‘zomerboek’, maar als je nu de tijd hebt: lezen!
April 8, 2021
‘Omdat ze anders was dan de rest, erbuiten stond, was ze een betrouwbare plaats voor geheimen. Ze raakte bij anderen kennelijk iets aan wat ze liever verborgen hielden, of wat hun waarschijnlijk niet eens bekend was.’
Werklui. Graafwerken. Een metrotunnel. Rechtopstaande lichamen. Reporter Lena onderzoekt de zaak. Ze stuit op de kwestie van de Hooglanders, de grensmuur, de Vreemdeling,…. Stapsgewijs ontrafelt ze het mysterie van de grensstad.
‘De Grijzen’ is een vijfdelig verhaal. De korte paragrafen, niet meer dan vijf pagina’s, bieden een vlotte leeservaring. De spanning sleept je mee in Lena’s speurtocht.
‘…en dat hij niet herinnerd wilde worden aan het geheim dat hij met haar deelde.’
Je wil constant verder lezen.
‘Hij wist het al voordat het geschreven was. Maar ik kan niet helpen dat ik soms snak naar een laatste gesprek, waarin ik te weten kom wat er echt is gebeurd.’
En je bent nauw betrokken bij het onderzoek.
‘En er komen rare berichten uit de hoofdstad…. En over het onderzoek dat hij hier aan het doen is.’
Samen met Lena leg je de puzzelstukken in elkaar. Tegen het einde van het boek weet je hoe de vork in de steel zit. Of toch niet?
‘De toehoorder bepaalt de waarheid, niet de verteller.’
De schrijver vat het mooi samen. Uiteindelijk doemt het hoogtepunt op uit de diepte.
Herken je jezelf: ik lees een boek graag uit, na honderd pagina’s wil ik nog verder lezen en ik slaap niet voordat ik weet hoe het zit? Lees dan ‘De Grijzen’ van Vincent Merjenberg.
Werklui. Graafwerken. Een metrotunnel. Rechtopstaande lichamen. Reporter Lena onderzoekt de zaak. Ze stuit op de kwestie van de Hooglanders, de grensmuur, de Vreemdeling,…. Stapsgewijs ontrafelt ze het mysterie van de grensstad.
‘De Grijzen’ is een vijfdelig verhaal. De korte paragrafen, niet meer dan vijf pagina’s, bieden een vlotte leeservaring. De spanning sleept je mee in Lena’s speurtocht.
‘…en dat hij niet herinnerd wilde worden aan het geheim dat hij met haar deelde.’
Je wil constant verder lezen.
‘Hij wist het al voordat het geschreven was. Maar ik kan niet helpen dat ik soms snak naar een laatste gesprek, waarin ik te weten kom wat er echt is gebeurd.’
En je bent nauw betrokken bij het onderzoek.
‘En er komen rare berichten uit de hoofdstad…. En over het onderzoek dat hij hier aan het doen is.’
Samen met Lena leg je de puzzelstukken in elkaar. Tegen het einde van het boek weet je hoe de vork in de steel zit. Of toch niet?
‘De toehoorder bepaalt de waarheid, niet de verteller.’
De schrijver vat het mooi samen. Uiteindelijk doemt het hoogtepunt op uit de diepte.
Herken je jezelf: ik lees een boek graag uit, na honderd pagina’s wil ik nog verder lezen en ik slaap niet voordat ik weet hoe het zit? Lees dan ‘De Grijzen’ van Vincent Merjenberg.
April 11, 2021
Mysterieuze verhalen
Vincent Merjenberg (1983) studeerde Nederlands en geeft taalles aan nieuwkomers. Hij werkte bij een uitgeverij en publiceerde verhalen in onder andere De Gids en Revisor. Zijn debuutroman De grijzen verschijnt in april 2021 bij Atlas Contact.
In de grensstad worden lichamen van mannen, vrouwen en kinderen rechtop in de aarde aangetroffen, bedolven onder een grijze laag. Niemand praat over de grijzen die worden gevonden en opgegraven in de buitenwijken, dicht bij de grens waar vele hopelozen de gevaarlijk oversteek naar de overkant gewaagd hebben. De jonge journalist Lena wordt vanuit de hoofdstad uitgezonden om onderzoek te doen, langzaam verweven verschillende geschiedenissen zich tot één geheel.
‘Niemand wil nog achteromkijken. De tijd dat iedereen onderweg was en op de vlucht is allang vergeten. Ook door mij, leek het lange tijd. Maar nu zijn er de grote gaten in de aarde bij de metrostations, waar de lichamen rechtop in de grond steken.’
Een ongepubliceerde novelle, aantekeningen van een verdwenen journalist, herinneringen van een oude man en het verhaal van Lena die naar de grensstad vertrekt, een plek waar ze vroeger met haar vader vaak kwam. De verschillende perspectieven en teksten vormen samen het verhaal van de grijzen, namen worden niet altijd genoemd waardoor soms onduidelijk is wie een gedeelte van het verhaal vertelt en waarom.
De lezer beleeft de zoektocht die Lena aflegt op zoek naar informatie over de mysterieuze vondsten. De korte stukjes informatie maken het boek behapbaar, ondanks de ontzettend complexe opbouw ervan, de drang naar het volledige verhaal is groot genoeg om door te blijven lezen. Pas helemaal aan het eind vallen de meeste puzzelstukjes op hun plek, maar Merjenberg timmert zijn mysterie niet helemaal dicht en laat daarmee ook genoeg aan de verbeelding over.
Het juist níet beschrijven van cruciale momenten in het verhaal, de stukken die missen – al dan niet opzettelijk – in de verhalen van zijn personages, maken de complete debuutroman sterk. De volledige waarheid is nooit te kennen, mensen verzinnen hun eigen verhalen om te verklaren wat we niet kunnen achterhalen of om de ware betekenis van hun verleden op een andere manier vorm te geven. Dat wat overblijft is een ingenieus spel met taal en verhalen dat laat zien waartoe een mens in staat is onder de meest ondenkbare omstandigheden.
De grijzen is een interessante talige puzzel die indrukwekkend knap in elkaar gezet is. Het mysterie is en blijft aanwezig in taal, sfeer en verhaal en dat maakt dit debuut ontzettend sterk. Een boek dat je in cirkels door kunt blijven lezen en waar elke keer weer nieuwe informatie uitspringt die bijdraagt aan de oplossing van de vele raadsels en het begrip van het verhaal en de manier waarop het is opgebouwd als geheel. Een te gekke en unieke constructie die nieuwsgierig maakt naar meer.
Vincent Merjenberg (1983) studeerde Nederlands en geeft taalles aan nieuwkomers. Hij werkte bij een uitgeverij en publiceerde verhalen in onder andere De Gids en Revisor. Zijn debuutroman De grijzen verschijnt in april 2021 bij Atlas Contact.
In de grensstad worden lichamen van mannen, vrouwen en kinderen rechtop in de aarde aangetroffen, bedolven onder een grijze laag. Niemand praat over de grijzen die worden gevonden en opgegraven in de buitenwijken, dicht bij de grens waar vele hopelozen de gevaarlijk oversteek naar de overkant gewaagd hebben. De jonge journalist Lena wordt vanuit de hoofdstad uitgezonden om onderzoek te doen, langzaam verweven verschillende geschiedenissen zich tot één geheel.
‘Niemand wil nog achteromkijken. De tijd dat iedereen onderweg was en op de vlucht is allang vergeten. Ook door mij, leek het lange tijd. Maar nu zijn er de grote gaten in de aarde bij de metrostations, waar de lichamen rechtop in de grond steken.’
Een ongepubliceerde novelle, aantekeningen van een verdwenen journalist, herinneringen van een oude man en het verhaal van Lena die naar de grensstad vertrekt, een plek waar ze vroeger met haar vader vaak kwam. De verschillende perspectieven en teksten vormen samen het verhaal van de grijzen, namen worden niet altijd genoemd waardoor soms onduidelijk is wie een gedeelte van het verhaal vertelt en waarom.
De lezer beleeft de zoektocht die Lena aflegt op zoek naar informatie over de mysterieuze vondsten. De korte stukjes informatie maken het boek behapbaar, ondanks de ontzettend complexe opbouw ervan, de drang naar het volledige verhaal is groot genoeg om door te blijven lezen. Pas helemaal aan het eind vallen de meeste puzzelstukjes op hun plek, maar Merjenberg timmert zijn mysterie niet helemaal dicht en laat daarmee ook genoeg aan de verbeelding over.
Het juist níet beschrijven van cruciale momenten in het verhaal, de stukken die missen – al dan niet opzettelijk – in de verhalen van zijn personages, maken de complete debuutroman sterk. De volledige waarheid is nooit te kennen, mensen verzinnen hun eigen verhalen om te verklaren wat we niet kunnen achterhalen of om de ware betekenis van hun verleden op een andere manier vorm te geven. Dat wat overblijft is een ingenieus spel met taal en verhalen dat laat zien waartoe een mens in staat is onder de meest ondenkbare omstandigheden.
De grijzen is een interessante talige puzzel die indrukwekkend knap in elkaar gezet is. Het mysterie is en blijft aanwezig in taal, sfeer en verhaal en dat maakt dit debuut ontzettend sterk. Een boek dat je in cirkels door kunt blijven lezen en waar elke keer weer nieuwe informatie uitspringt die bijdraagt aan de oplossing van de vele raadsels en het begrip van het verhaal en de manier waarop het is opgebouwd als geheel. Een te gekke en unieke constructie die nieuwsgierig maakt naar meer.
June 10, 2021
De korte inhoud is echt beter dan het boek zelf.
April 24, 2021
“Niemand wil nog achteromkijken. De tijd dat iedereen onderweg was en op de vlucht is allang vergeten. Ook door mij, leek het lange tijd. Maar nu zijn er de grote gaten in de aarde bij de metrostations, waar de lichamen rechtop in de grond steken.”
Vincent Merjenberg zijn debuut, ‘De grijzen’, is een fascinerend verhaal over vluchtelingen en mensensmokkel, over het leven en de dood… en zoveel meer.
Bij de aanleg van een nieuwe metrolijn in de grensstad stuit men op de vondst van rechtopstaande lichamen in de grond. Lena, journaliste, verruilt de hoofdstad voor de grensstad om daar voor de redactie van de krant te gaan werken en onderzoek te doen naar die mysterieuze lichamen. Haar voorganger, Glas, is in alle stilte verdwenen en de meeste mensen zijn in stilzwijgen gehuld. Er komt pas vordering in haar onderzoek als Lena een bijzonder manuscript in handen krijgt. Helpt dit haar om de geheimen te ontrafelen?
Er lopen nog twee andere verhalen parallel met het verhaal van Lena.
De herinneringen van een oude man die alles vanuit de hoogte gadeslaat. Wat weet hij van de vondsten?
En dan is er nog het verhaal van de jonge Jona uit een nabijgelegen dorpje dat grotendeels onder een modderstroom bedolven is. Jona helpt Havas met het onderzoek naar de lichamen.
Op het einde komen de verhaallijnen op een verrassende manier samen, knap gedaan!
“Lichamen verdwijnen, altijd. Maar er ontstaat iets doordat er iets verdwijnt. Een lichaam verliest zijn vorm en zo wordt er iets anders gevormd. Leegte heeft ook contouren.”
Doordat het vertelperspectief steeds verandert moet je als lezer zeer aandachtig blijven. Ook is het soms aanvankelijk onduidelijk of een bepaald fragment zich in het heden of verleden afspeelt. Waar en wanneer dit verhaal zich afspeelt blijft ook raadselachtig. Dit geeft het verhaal wel een universeel karakter. De korte hoofdstukken lezen aangenaam, ik was steeds benieuwd naar meer.
‘De grijzen’ is een fascinerend verhaal. Is het een mythe, een modern sprookje? Het verhaal stemt tot nadenken. Gaat het enkel over de vluchtelingen, de letterlijke oversteek? Of ook over een figuurlijke oversteek na het leven? Wat is waarheid, wat wordt er verzwegen, hoe kunnen woorden misleiden?
Vincent Merjenberg heeft zeker geen gemakkelijk en misschien ook geen zeer toegankelijk verhaal geschreven. Maar ik heb zeker genoten van dit ingenieus debuut, van de zeer mooie en poëtische schrijfstijl.
“Betrapt op het moment dat ik sterf, voor altijd in het niets, gestold tot in de eeuwigheid.”
Vincent Merjenberg zijn debuut, ‘De grijzen’, is een fascinerend verhaal over vluchtelingen en mensensmokkel, over het leven en de dood… en zoveel meer.
Bij de aanleg van een nieuwe metrolijn in de grensstad stuit men op de vondst van rechtopstaande lichamen in de grond. Lena, journaliste, verruilt de hoofdstad voor de grensstad om daar voor de redactie van de krant te gaan werken en onderzoek te doen naar die mysterieuze lichamen. Haar voorganger, Glas, is in alle stilte verdwenen en de meeste mensen zijn in stilzwijgen gehuld. Er komt pas vordering in haar onderzoek als Lena een bijzonder manuscript in handen krijgt. Helpt dit haar om de geheimen te ontrafelen?
Er lopen nog twee andere verhalen parallel met het verhaal van Lena.
De herinneringen van een oude man die alles vanuit de hoogte gadeslaat. Wat weet hij van de vondsten?
En dan is er nog het verhaal van de jonge Jona uit een nabijgelegen dorpje dat grotendeels onder een modderstroom bedolven is. Jona helpt Havas met het onderzoek naar de lichamen.
Op het einde komen de verhaallijnen op een verrassende manier samen, knap gedaan!
“Lichamen verdwijnen, altijd. Maar er ontstaat iets doordat er iets verdwijnt. Een lichaam verliest zijn vorm en zo wordt er iets anders gevormd. Leegte heeft ook contouren.”
Doordat het vertelperspectief steeds verandert moet je als lezer zeer aandachtig blijven. Ook is het soms aanvankelijk onduidelijk of een bepaald fragment zich in het heden of verleden afspeelt. Waar en wanneer dit verhaal zich afspeelt blijft ook raadselachtig. Dit geeft het verhaal wel een universeel karakter. De korte hoofdstukken lezen aangenaam, ik was steeds benieuwd naar meer.
‘De grijzen’ is een fascinerend verhaal. Is het een mythe, een modern sprookje? Het verhaal stemt tot nadenken. Gaat het enkel over de vluchtelingen, de letterlijke oversteek? Of ook over een figuurlijke oversteek na het leven? Wat is waarheid, wat wordt er verzwegen, hoe kunnen woorden misleiden?
Vincent Merjenberg heeft zeker geen gemakkelijk en misschien ook geen zeer toegankelijk verhaal geschreven. Maar ik heb zeker genoten van dit ingenieus debuut, van de zeer mooie en poëtische schrijfstijl.
“Betrapt op het moment dat ik sterf, voor altijd in het niets, gestold tot in de eeuwigheid.”
April 14, 2021
De grijzen beschrijft de vondsten van lichamen van mannen, vrouwen en kinderen die rechtop in de aarde worden gevonden. Lena, een journaliste, gaat onderzoek doen naar de vondsten. Alle vondsten worden gevonden in het gebied tussen de stad en de grens van het land, de plek waar vele hopeloze mensen hopen uit het land te kunnen ontsnappen.
“De vele details over de lichamen die ondergronds worden aangetroffen haken zich vast in mijn gedachten. En die worden als vanzelf trager, bezwijken onder het gewicht van wat ik lees, en weerloos tegen zoveel dwingende beschrijvingen word ik teruggetrokken de diepte in, het donker in.”
De roman start met verschillende verhaallijnen. Het verhaal van schrijver Onalov, die een boek schreef over de vlucht over de grens. Het verhaal van Lena, die onderzoek gaat doen naar de vondsten. En het verhaal van Jona, die in zijn dorp in het binnenland met een vreemdeling mee op onderzoek gaat naar een door modder bedolven dorp. Daar doorheen vervlochten leer je meer over de grensstad en haar bewoners.
De verhaallijnen zijn allen interessant en meeslepend. Ze nodigen uit om door te blijven lezen. Dit wordt versterkt doordat de hoofdstukken kort zijn, het is makkelijk nog even een paar bladzijdes extra te lezen, en nog een paar. Ondanks dat niet of niet duidelijk wordt aangegeven over welke verhaallijn het volgende hoofdstuk gaat, is het toch duidelijk of je over Onalov, Lena of Jona aan het lezen bent. Dat is knap en leest prettig.
Maar buiten de sterke verhaallijnen biedt De grijzen ook nog iets extra’s, wat deze roman voor mij tot literatuur maakt. De grijzen toont namelijk hoe onze collectieve waarheid ontstaat en dat dat mogelijk niet altijd helemaal klopt met wat er werkelijk gebeurd is. Sommige gebeurtenissen zijn namelijk achteraf niet meer volledig te reconstrueren, simpelweg omdat er niemand is die wil of kan vertellen wat de echte toedracht was.
“‘Misschien wist hij de waarheid toen nog niet’ zei hij.”
De geschiedenis is dus altijd afhankelijk van perspectief en dat toont De grijzen heel mooi. Daarmee komt De grijzen voor mij op gelijke hoogte met Baudolino van Umberto Eco, een boek met hetzelfde thema. Kortom, Merjenberg is een auteur om in de gaten te houden, want hij heeft met zijn debuutroman een indrukwekkend literair werk afgeleverd.
“De vele details over de lichamen die ondergronds worden aangetroffen haken zich vast in mijn gedachten. En die worden als vanzelf trager, bezwijken onder het gewicht van wat ik lees, en weerloos tegen zoveel dwingende beschrijvingen word ik teruggetrokken de diepte in, het donker in.”
De roman start met verschillende verhaallijnen. Het verhaal van schrijver Onalov, die een boek schreef over de vlucht over de grens. Het verhaal van Lena, die onderzoek gaat doen naar de vondsten. En het verhaal van Jona, die in zijn dorp in het binnenland met een vreemdeling mee op onderzoek gaat naar een door modder bedolven dorp. Daar doorheen vervlochten leer je meer over de grensstad en haar bewoners.
De verhaallijnen zijn allen interessant en meeslepend. Ze nodigen uit om door te blijven lezen. Dit wordt versterkt doordat de hoofdstukken kort zijn, het is makkelijk nog even een paar bladzijdes extra te lezen, en nog een paar. Ondanks dat niet of niet duidelijk wordt aangegeven over welke verhaallijn het volgende hoofdstuk gaat, is het toch duidelijk of je over Onalov, Lena of Jona aan het lezen bent. Dat is knap en leest prettig.
Maar buiten de sterke verhaallijnen biedt De grijzen ook nog iets extra’s, wat deze roman voor mij tot literatuur maakt. De grijzen toont namelijk hoe onze collectieve waarheid ontstaat en dat dat mogelijk niet altijd helemaal klopt met wat er werkelijk gebeurd is. Sommige gebeurtenissen zijn namelijk achteraf niet meer volledig te reconstrueren, simpelweg omdat er niemand is die wil of kan vertellen wat de echte toedracht was.
“‘Misschien wist hij de waarheid toen nog niet’ zei hij.”
De geschiedenis is dus altijd afhankelijk van perspectief en dat toont De grijzen heel mooi. Daarmee komt De grijzen voor mij op gelijke hoogte met Baudolino van Umberto Eco, een boek met hetzelfde thema. Kortom, Merjenberg is een auteur om in de gaten te houden, want hij heeft met zijn debuutroman een indrukwekkend literair werk afgeleverd.
April 21, 2021
‘De Grijzen’ van Vincent Merjenberg is een raadselachtig staaltje fictie en een interessante oefening in multiperspectiviteit.
In de buitenwijken van de grensstad worden tijdens het aanleggen van een metrotunnel groepjes rechtopstaande lichamen gevonden. Die ‘vondsten’ vormen samen met ‘K’, ‘Havas’ en ‘de grijze man’ de rode draad doorheen het hele boek.
Lena, een ambitieuze jonge journaliste uit de hoofdstad wordt naar de grensstad gestuurd om onderzoek te doen naar de vondsten. Ze komt terecht in een verwarrend kluwen waarbij ze aanvankelijk niet weet waar te beginnen. De vele losse eindjes die ze slechts mondjesmaat ontdekt verschaffen aanvankelijk weinig duidelijkheid over wat er precies aan de hand is. De stilzwijgendheid van de meeste mensen die ze aanspreekt doet je als lezer vermoeden dat het mysterie niet opgelost zal worden.
Naast de verhaallijn van Lena kijk je eveneens door de ogen van Onalov en Jona. De eerste is een schrijver die een werk publiceerde over de gevaarlijke oversteek naar het buurland. De tweede is een jongen uit een nabijgelegen dorp die de mysterieuze Havas helpt bij zijn onderzoek naar de heuvel waaronder lichamen verborgen liggen.
Pas wanneer de redacteur van een plaatselijke krant haar een map met aantekingen van haar voorganger overhandigt, komt er schot in de zaak. Ze komt de eveneens verdwenen Onalov op het spoor die als laatste puzzelstukje een ongepubliceerde ‘roman’ achterlaat. Finaal komt ze te weten welke waarheid er schuilt achter het mysterie van de ‘dode grijze lichamen’ onder de grond. Ze schrijft er een boek over en gaat als gevierd schrijver op tournee. Tijdens een van de lezingen stelt een man uit het publiek twee vragen die haar waarheid wederom in vraag stelt.
‘De grijzen’ is ondanks de vlotte schrijfstijl en de korte, aangenaam te lezen hoofdstukken, geenszins een makkelijke boek. Het is een interessante puzzel, en een knap debuut. Als lezer wordt je de hele tijd op het verkeerde been gezet, te meer er her en der van vertelperspectief gewisseld wordt. Desalniettemin is het een absolute aanrader.
In de buitenwijken van de grensstad worden tijdens het aanleggen van een metrotunnel groepjes rechtopstaande lichamen gevonden. Die ‘vondsten’ vormen samen met ‘K’, ‘Havas’ en ‘de grijze man’ de rode draad doorheen het hele boek.
Lena, een ambitieuze jonge journaliste uit de hoofdstad wordt naar de grensstad gestuurd om onderzoek te doen naar de vondsten. Ze komt terecht in een verwarrend kluwen waarbij ze aanvankelijk niet weet waar te beginnen. De vele losse eindjes die ze slechts mondjesmaat ontdekt verschaffen aanvankelijk weinig duidelijkheid over wat er precies aan de hand is. De stilzwijgendheid van de meeste mensen die ze aanspreekt doet je als lezer vermoeden dat het mysterie niet opgelost zal worden.
Naast de verhaallijn van Lena kijk je eveneens door de ogen van Onalov en Jona. De eerste is een schrijver die een werk publiceerde over de gevaarlijke oversteek naar het buurland. De tweede is een jongen uit een nabijgelegen dorp die de mysterieuze Havas helpt bij zijn onderzoek naar de heuvel waaronder lichamen verborgen liggen.
Pas wanneer de redacteur van een plaatselijke krant haar een map met aantekingen van haar voorganger overhandigt, komt er schot in de zaak. Ze komt de eveneens verdwenen Onalov op het spoor die als laatste puzzelstukje een ongepubliceerde ‘roman’ achterlaat. Finaal komt ze te weten welke waarheid er schuilt achter het mysterie van de ‘dode grijze lichamen’ onder de grond. Ze schrijft er een boek over en gaat als gevierd schrijver op tournee. Tijdens een van de lezingen stelt een man uit het publiek twee vragen die haar waarheid wederom in vraag stelt.
‘De grijzen’ is ondanks de vlotte schrijfstijl en de korte, aangenaam te lezen hoofdstukken, geenszins een makkelijke boek. Het is een interessante puzzel, en een knap debuut. Als lezer wordt je de hele tijd op het verkeerde been gezet, te meer er her en der van vertelperspectief gewisseld wordt. Desalniettemin is het een absolute aanrader.
April 11, 2021
Vincent Merjenberg is naast schrijver ook leraar Nederlands aan nieuwkomers. Hij schrijft met De Grijzen een sterk debuut. Het boek, wat regelmatig lijkt op een detectiveroman, speelt zich af in een dystopische wereld die toch vaak erg dicht aansluit bij de werkelijkheid. De setting deed me af en toe zelfs denken aan Oryx and Crake van Margaret Atwood.
De Grijzen is een intrigerend en spannend boek. Merjenberg tovert langere, beschrijvende maar toch geheimzinnige regels op het blad. Normaliter lees ik niet graag zo'n beschrijvende stijl, maar ik moet zeggen dat de beginnende auteur dit toch erg goed doet.
Ik begrijp ook wel dat deze langere zinnen net een struikelblok kunnen zijn.
Het boek is opgedeeld in vijf delen die telkens verdeeld zijn in erg korte hoofdstukken. Dit zorgt ervoor dat je heel erg makkelijk blijft lezen.
Deze vijf delen mochten echter voor mij wat duidelijker aangeduid worden. Vaak wist ik niet uit wiens perspectief gesproken werd. Dit zorgde ervoor dat ik bij elk begin van een deel me even moest inwerken. Al deze delen worden later wel in een doordacht eureka-moment aan elkaar gebreid. Daarnaast mocht er in het begin van het verhaal net wat meer tempo in zitten. De eerste honderd pagina's vond ik wat ploegen, maar daarna las het boek wel vlot. Ik was erg benieuwd naar hoe al deze delen nu aan elkaar verbonden waren en ik voelde me helemaal in de schoenen van het hoofdpersonage. Ik kijk uit naar toekomstig werk van Vincent Merjenberg.
Bedankt aan De Club van Echte Lezers en Atlas Contact voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
De Grijzen is een intrigerend en spannend boek. Merjenberg tovert langere, beschrijvende maar toch geheimzinnige regels op het blad. Normaliter lees ik niet graag zo'n beschrijvende stijl, maar ik moet zeggen dat de beginnende auteur dit toch erg goed doet.
"Maar dat de vreemdeling, die altijd zo serieus was en eerst alleen geïnteresseerd leek in de grote heuvel verderop en de lichamen die erin begraven waren, nu plotseling alles wilde weten over de misleiding van de varkens, snapte hij niet helemaal."
Ik begrijp ook wel dat deze langere zinnen net een struikelblok kunnen zijn.
Het boek is opgedeeld in vijf delen die telkens verdeeld zijn in erg korte hoofdstukken. Dit zorgt ervoor dat je heel erg makkelijk blijft lezen.
Deze vijf delen mochten echter voor mij wat duidelijker aangeduid worden. Vaak wist ik niet uit wiens perspectief gesproken werd. Dit zorgde ervoor dat ik bij elk begin van een deel me even moest inwerken. Al deze delen worden later wel in een doordacht eureka-moment aan elkaar gebreid. Daarnaast mocht er in het begin van het verhaal net wat meer tempo in zitten. De eerste honderd pagina's vond ik wat ploegen, maar daarna las het boek wel vlot. Ik was erg benieuwd naar hoe al deze delen nu aan elkaar verbonden waren en ik voelde me helemaal in de schoenen van het hoofdpersonage. Ik kijk uit naar toekomstig werk van Vincent Merjenberg.
Bedankt aan De Club van Echte Lezers en Atlas Contact voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
May 1, 2021
Een ambitieuze journaliste. Een uit het raam turende oude man. Een schrijver die als kluizenaar leeft. Uit de vertelperspectieven van Lena, Jona en Onalov vertelt ‘De grijzen’ het verhaal van de vondsten van rechtopstaande lichamen van vrouwen, mannen en kinderen in de heuvels van een grensstad. Zijn het onfortuinlijke slachtoffers van een meedogenloze modderstoom die het de grensstad bijna van de kaart veegde. Of is er meer aan de hand?
Vincents Merjenbergs debuutroman ‘De grijzen’ is een raadselachtig verhaal over de keuzes die je maakt, over de herinneringen die je uit de diepte van je geheugen opgraaft en over de interpretatie die je eraan geeft. Niet alles is wat het lijkt.
De korte hoofdstukken en de vlotte schrijfstijl zorgen voor een aangename leeservaring. Merjenberg tovert ook talrijke mooie zijnen uit zijn pen zoals ‘Hij gaf ze hoop maar geen toekomst. Toch is ‘De grijzen’ geen makkelijk boek. Zelfs een aandachtige lezer verliest de draad weleens doordat verhaalperspectieven, heden en verleden doorheen zijn in het boek met elkaar vervlochten.
Op het einde lijkt de puzzel in elkaar te vallen, toch houdt Merjenberg - wellicht bewust - enkele puzzelstukjes achter de hand. Net zoals de museumbezoekers ‘De grijzen’ vanuit elke mogelijke hoek observeren, neem je als lezer het verhaal na afloop onder de loep. In welke mate zijn de herinneringen van de hoofdpersonages betrouwbaar? Wat is werkelijkheid en wat is verzonnen? De waarheid zit ergens in de diepte verscholen.
Vincents Merjenbergs debuutroman ‘De grijzen’ is een raadselachtig verhaal over de keuzes die je maakt, over de herinneringen die je uit de diepte van je geheugen opgraaft en over de interpretatie die je eraan geeft. Niet alles is wat het lijkt.
De korte hoofdstukken en de vlotte schrijfstijl zorgen voor een aangename leeservaring. Merjenberg tovert ook talrijke mooie zijnen uit zijn pen zoals ‘Hij gaf ze hoop maar geen toekomst. Toch is ‘De grijzen’ geen makkelijk boek. Zelfs een aandachtige lezer verliest de draad weleens doordat verhaalperspectieven, heden en verleden doorheen zijn in het boek met elkaar vervlochten.
Op het einde lijkt de puzzel in elkaar te vallen, toch houdt Merjenberg - wellicht bewust - enkele puzzelstukjes achter de hand. Net zoals de museumbezoekers ‘De grijzen’ vanuit elke mogelijke hoek observeren, neem je als lezer het verhaal na afloop onder de loep. In welke mate zijn de herinneringen van de hoofdpersonages betrouwbaar? Wat is werkelijkheid en wat is verzonnen? De waarheid zit ergens in de diepte verscholen.
April 26, 2021
Dit boek is echt wat voor mij. Ik hou er enorm van als je als lezer steeds op een ander spoor gezet wordt. Vanuit wie lees je het nu precies? Is er wel een verhaal om te vertellen? Wat mij het meest aanspreekt aan het boek is dat er journalisten gaan 'graven' naar de waarheid, terwijl tijdens het graven er ook 'grijzen' worden gevonden. Die verhaallijnen zijn met elkaar verbonden. Je vraagt je af hoe deze mensen daar in de aarde terecht zijn gekomen en of de grenzen van de stad er iets mee te maken hebben. Als lezer ben je de hele tijd bezig met het oplossen van het raadsel. Hoe meer zij graaft, hoe meer er naar boven komt. Flarden van gesprekken, verhalen die doorverteld zijn, herinneringen. De vraag die je als lezer blijft achtervolgen is of je het kwaad van je af kan schudden als je het eenmaal hebt binnengelaten.
September 21, 2021
(Gelezen voor de shortlist van de Bronzen Uil)
Dit boek heeft me op geen enkel moment kunnen boeien, raken of prikkelen.
Al vanaf het begin had ik er het raden naar waar ik precies terecht kwam, waardoor ik me niet in het verhaal kon inleven. Wat sommigen als raadselachtig of geheimzinnig zouden omschreven is voor mij gewoon te vaag, te onduidelijk, een dikke pak grijze mist waar ik niet doorheen kon kijken. Ik snap er niets van en dat gevoel werd elke bladzijde versterkt.
De auteur kan zeker wat kneepjes van het schrijversvak uit zijn mouw schudden, al zijn de mooie woorden en rake observaties naar mijn gevoel dun bezaaid.
Geen enkel boek is voor iedereen bestemd, en dit is duidelijk niets voor mij.
Dit boek heeft me op geen enkel moment kunnen boeien, raken of prikkelen.
Al vanaf het begin had ik er het raden naar waar ik precies terecht kwam, waardoor ik me niet in het verhaal kon inleven. Wat sommigen als raadselachtig of geheimzinnig zouden omschreven is voor mij gewoon te vaag, te onduidelijk, een dikke pak grijze mist waar ik niet doorheen kon kijken. Ik snap er niets van en dat gevoel werd elke bladzijde versterkt.
De auteur kan zeker wat kneepjes van het schrijversvak uit zijn mouw schudden, al zijn de mooie woorden en rake observaties naar mijn gevoel dun bezaaid.
Geen enkel boek is voor iedereen bestemd, en dit is duidelijk niets voor mij.
August 29, 2024
Bijzonder verhaal wat soms maakte dat ik even terug moest lezen omdat ik dacht dat ik iets gemist had. De sfeer die de schrijver neerzette in het boek oversteeg het inhoudelijke verhaal. Als je een boek wil lezen dat eindigt met een bevredigende conclusie, dan is dit niet jouw boek. Het boek heeft me wel van begin tot eind in de ban gehad.
July 22, 2021
3/4 ?
"Een ontheemde, non-descripte roman" aldus de recensent van Trouw.
Roept bij mij veel vragen op vanwege de wisselingen van perspectief en de mist daaromheen. Prettige schrijfstijl en boeiend verhaal. Verfrissende leeservaring!
"Een ontheemde, non-descripte roman" aldus de recensent van Trouw.
Roept bij mij veel vragen op vanwege de wisselingen van perspectief en de mist daaromheen. Prettige schrijfstijl en boeiend verhaal. Verfrissende leeservaring!
October 14, 2021
"een verhaal dat cryptischer dan literair is, vager dan goedgeschreven" - pagina 323
Ik beleef er 0 plezier aan om debuten van jonge Nederlandse schrijvers af te kraken. Hoewel het concept prikkelend en orgineel is, vind ik de uitwerking moeilijk te volgen. Snap nog steeds de clou niet.
Ik beleef er 0 plezier aan om debuten van jonge Nederlandse schrijvers af te kraken. Hoewel het concept prikkelend en orgineel is, vind ik de uitwerking moeilijk te volgen. Snap nog steeds de clou niet.
August 15, 2021
Aardig debuut, maar het verhaal ontwikkelde zich veel te traag voor mijn smaak.
November 11, 2021
Intrigerend verhaal, sterk debuut! Moeilijk weg te leggen.
November 22, 2021
Magere 3, ben niet heel erg overtuigd. Met name omdat er heel veel heel lang vaag blijft..
December 11, 2021
Mooi debuut en schrijfstijl. Eens iets anders dan een detective of thriller.
September 19, 2022
Apart en interessant boek, maar ik zou het niet zo snel aanraden.
February 9, 2023
super leuk
June 11, 2023
Intrigerend gegeven maar verwarrend opgeschreven, het kwartje is bij mij nog niet gevallen en ik ben bang dat dat ook niet meer gaat gebeuren
March 25, 2024
Prachtig geschreven, maar kon me moeilijk over de steeds wisselende perspectieven en vele personages zetten. Blijf na het lezen van dit boek met veel vragen achter.
November 25, 2025
Vreemd verhaal. Mooie zinnen. Door steeds wisselende perspectieven en aan het eind steeds meer personages, lastiger te volgen. Was blij dat ik het boek uit had, zonder echt de clou te begrijpen.
May 1, 2023
Was echt leuk. Ik had wel allemaal gekke theoriën bedacht waardoor het lezen wel gek werd. Ik vond het ook leuk dat ik de oplossing van het verhaal niet kon raden en het echt moest lezen om er uit te komen. Toen het werd gezegd was ik ook echt helemaal van wow. Zon omgekeerde zucht. En de kaft zat ik eerst van huh maar het boek heet grijzen waarom is dan de letter K en niet G. Ik snap t nu. Nou ik snap eigenlijk nog niet helemaal wat K nou is. Maar wel wat niet. En de opmaak in t boek was ook erg fijn. Erg korte stukjes. En zag er mooi opgemaakt uit. De schrijver had t opgedragen aan ene Myrthe. En ik heb t van een andere (denk ik) Myrthe gekregen. Super toevallig. Mevrouw PUI had gezegd dat dit een aanrader was.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews