What do you think?
Rate this book
คุณแม่สวมรอย
สิฐิตาจำต้องสวมรอยแทนพี่สาวฝาแฝดเพื่อสืบหาคนที่ทำร้ายพี่สาว และเพื่อปกป้องหลานชายเพียงคนเดียว....เพื่อเป็นไปตามพินัยกรรม เธอจะต้องแต่งงานกับอธิราช สุธารักษ์ เธอจะทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญอันตรายรอบด้านจากผู้คนที่เต็มไปด้วยความโลภ เมื่อต้องเข้ามาอยู่ในบ้านสุธารักษ์ สิฐิตาจะปกปิตฐานะตัวเองไปได้นานเท่าไหร่ ในขณะที่หัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหวกับเขาที่กำลังสงสัยว่าเธอจะเป็นคุณแม่สวมรอย
380 pages, Paperback
Published March 1, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 28, 2021
เรื่องนี้เหมือนจะสนุกถ้าไม่สะดุดเรื่องต่อไปนี้
1. ความอวดฉลาดของนางเอก คิดจะปลอมตัวเป็นพี่สาวฝาแฝดเข้าไปอยู่บ้านพระเอกแต่ไม่ได้เตรียมการใดๆ นอกจากพาคนสนิทติดตัวไปคนนึง คว้าปืนหนึ่งกระบอกติดตัวไปด้วย และมีคนรักอยู่ที่ทำงานในบริษัทพระเอกคอยช่วยส่งข้อมูลเป็นครั้งคราว นอกนั้นไม่ได้คิดแผนสำรองใดๆ แถมยังโง่พอที่จะตั้งใจสร้างศัตรูรอบด้านโดยที่ตัวเองก็ไม่มีวิธีระวังภัย (นอกจากปืนที่นางพูดซ้ำซากอยู่ได้ว่าใครแหลมมาก็ยิงเปรี้ยง แต่เอาเข้าจริงไร้ประโยชน์เพราะเวลาเกิดเหตุโดนคนปองร้ายทีไรไม่ได้มีปืนอยู่ใกล้มือเลย) แต่ละครั้งที่เกิดเหตุนี่ถ้าไม่ใช่เพราะพระเอกมีใจให้แล้วเลยคอยปกป้องหรือมีคนอื่นดวงซวยรับเคราะห์แทน นางเอกคง "ตายห่าน" ไปนานแล้ว
2. พิมพ์ผิดเยอะมาก
- ปกหลังโปรยว่านางเอกชื่อ สิฐิตา แต่ในเล่มนางชื่อ สิฐินา
- คนเขียน/คนพิมพ์/คนพิสูจน์อักษร ไม่ใครก็ใครต้องเบลอแน่ๆ เพราะในท้องเรื่องที่ตัวละครอื่นควรเรียกนางเอกว่า "คุณยา" (ช่วงแฝงตัวเป็นสิริยา พี่สาวฝาแฝด) ดันเรียก "คุณนา" แล้วช่วงที่อยู่กันลำพังกับผู้ร่วมแผนการ แทนที่จะเรียกนางเอกว่า "คุณนา" ดันเรียก "คุณยา" ซะงั้น
- คำว่า "อย่าง" สะกดเป็น "หยั่ง" ตลอดเล่ม จะไปหยั่งเสียงใครไม่ทราบ
- คำว่า "เขา" ส่วนมากสะกดเป็น "เค้า" แต่ก็มีบางครั้งที่สะกดว่า "เขา" แหมวุ้ย ช่วยอยู่กะร่องกะรอยหน่อยเถิด
3. ตัวละครชื่อดาริกานี่เป็นผู้หญิงที่หน้าด้านหน้าทนจนน่ารังเกียจ หลงรักผู้ชายฝ่ายเดียวแล้วพยายามหาทางเข้าใกล้น่ะไม่ว่าหรอก แต่ถึงขั้นไปตู่เป็นคนรักของเขาให้คนอื่นฟังต่อหน้าต่อตาเจ้าตัวโดยที่เจ้าตัวก็ปฏิเสธไม่รู้กี่รอบว่ามองเจ้าหล่อนเป็นแค่น้องสาว ก็ยังแค่นจะทำอยู่ได้ ไม่มียางอายเลยเหรอ
4. เหตุผลที่นางเอกใช้อ้างกับคนอื่นว่าทำไมจากพิการนั่งรถเข็นอยู่ดีๆแล้วลุกมาเดินเหินได้ตามปกตินี่ น้ำขุ่นๆมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครในเรื่องหลงเชื่อ ที่แย่กว่านั้นคือข้ออ้างโง่ๆนั่นดันเป็นเหตุผลจริงที่นักเขียนใช้สำหรับเหตุการณ์ที่ทำให้พี่สาวนางเอกที่ปูเรื่องว่าโดนทำร้ายสันหลังจนพิการเดินไม่ได้มาตั้งแต่ต้นเรื่อง ให้กลายเป็นเดินได้ มันเหลือเชื่อเกินไป
5. ตัวละครที่ชื่อประกิตนี่ ในชีวิตจริงใครเจอควรหนีให้ห่าง ผู้ชายไม้หลักปักเลนอยู่ใกล้ใครก็รักคนนั้นแบบนี้ไม่ควรเสียเวลาด้วยเลย แรกๆก็รักพี่สาวนางเอกอยู่ดีๆ แล้วเปลี่ยนมารักนางเอกก็ยังพอทำใจเชื่อได้ว่าเพราะสองคนนี้เป็นแฝดเหมือน พอคนพี่ที่ตัวเองรักไปเป็นเมียน้อยคนอื่นจนมีลูก ก็เลยโอนถ่ายความรักมาให้แฝดคนน้อง แต่ที่ไม่ไหวจะรับคือระหว่างรักกับแฝดน้องก็ยอมให้เมียของนายจ้างข่มขู่เอาตัวไปนอนด้วยครั้งแล้วครั้งเล่า ถามจริงเหอะ เป็นผู้ชายแน่เหรอวะ! ที่แย่ที่สุดคือสุดท้ายไปนอนกับแฝดพี่ซะงั้น บ๊า-บ้า ><
1. ความอวดฉลาดของนางเอก คิดจะปลอมตัวเป็นพี่สาวฝาแฝดเข้าไปอยู่บ้านพระเอกแต่ไม่ได้เตรียมการใดๆ นอกจากพาคนสนิทติดตัวไปคนนึง คว้าปืนหนึ่งกระบอกติดตัวไปด้วย และมีคนรักอยู่ที่ทำงานในบริษัทพระเอกคอยช่วยส่งข้อมูลเป็นครั้งคราว นอกนั้นไม่ได้คิดแผนสำรองใดๆ แถมยังโง่พอที่จะตั้งใจสร้างศัตรูรอบด้านโดยที่ตัวเองก็ไม่มีวิธีระวังภัย (นอกจากปืนที่นางพูดซ้ำซากอยู่ได้ว่าใครแหลมมาก็ยิงเปรี้ยง แต่เอาเข้าจริงไร้ประโยชน์เพราะเวลาเกิดเหตุโดนคนปองร้ายทีไรไม่ได้มีปืนอยู่ใกล้มือเลย) แต่ละครั้งที่เกิดเหตุนี่ถ้าไม่ใช่เพราะพระเอกมีใจให้แล้วเลยคอยปกป้องหรือมีคนอื่นดวงซวยรับเคราะห์แทน นางเอกคง "ตายห่าน" ไปนานแล้ว
2. พิมพ์ผิดเยอะมาก
- ปกหลังโปรยว่านางเอกชื่อ สิฐิตา แต่ในเล่มนางชื่อ สิฐินา
- คนเขียน/คนพิมพ์/คนพิสูจน์อักษร ไม่ใครก็ใครต้องเบลอแน่ๆ เพราะในท้องเรื่องที่ตัวละครอื่นควรเรียกนางเอกว่า "คุณยา" (ช่วงแฝงตัวเป็นสิริยา พี่สาวฝาแฝด) ดันเรียก "คุณนา" แล้วช่วงที่อยู่กันลำพังกับผู้ร่วมแผนการ แทนที่จะเรียกนางเอกว่า "คุณนา" ดันเรียก "คุณยา" ซะงั้น
- คำว่า "อย่าง" สะกดเป็น "หยั่ง" ตลอดเล่ม จะไปหยั่งเสียงใครไม่ทราบ
- คำว่า "เขา" ส่วนมากสะกดเป็น "เค้า" แต่ก็มีบางครั้งที่สะกดว่า "เขา" แหมวุ้ย ช่วยอยู่กะร่องกะรอยหน่อยเถิด
3. ตัวละครชื่อดาริกานี่เป็นผู้หญิงที่หน้าด้านหน้าทนจนน่ารังเกียจ หลงรักผู้ชายฝ่ายเดียวแล้วพยายามหาทางเข้าใกล้น่ะไม่ว่าหรอก แต่ถึงขั้นไปตู่เป็นคนรักของเขาให้คนอื่นฟังต่อหน้าต่อตาเจ้าตัวโดยที่เจ้าตัวก็ปฏิเสธไม่รู้กี่รอบว่ามองเจ้าหล่อนเป็นแค่น้องสาว ก็ยังแค่นจะทำอยู่ได้ ไม่มียางอายเลยเหรอ
4. เหตุผลที่นางเอกใช้อ้างกับคนอื่นว่าทำไมจากพิการนั่งรถเข็นอยู่ดีๆแล้วลุกมาเดินเหินได้ตามปกตินี่ น้ำขุ่นๆมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครในเรื่องหลงเชื่อ ที่แย่กว่านั้นคือข้ออ้างโง่ๆนั่นดันเป็นเหตุผลจริงที่นักเขียนใช้สำหรับเหตุการณ์ที่ทำให้พี่สาวนางเอกที่ปูเรื่องว่าโดนทำร้ายสันหลังจนพิการเดินไม่ได้มาตั้งแต่ต้นเรื่อง ให้กลายเป็นเดินได้ มันเหลือเชื่อเกินไป
5. ตัวละครที่ชื่อประกิตนี่ ในชีวิตจริงใครเจอควรหนีให้ห่าง ผู้ชายไม้หลักปักเลนอยู่ใกล้ใครก็รักคนนั้นแบบนี้ไม่ควรเสียเวลาด้วยเลย แรกๆก็รักพี่สาวนางเอกอยู่ดีๆ แล้วเปลี่ยนมารักนางเอกก็ยังพอทำใจเชื่อได้ว่าเพราะสองคนนี้เป็นแฝดเหมือน พอคนพี่ที่ตัวเองรักไปเป็นเมียน้อยคนอื่นจนมีลูก ก็เลยโอนถ่ายความรักมาให้แฝดคนน้อง แต่ที่ไม่ไหวจะรับคือระหว่างรักกับแฝดน้องก็ยอมให้เมียของนายจ้างข่มขู่เอาตัวไปนอนด้วยครั้งแล้วครั้งเล่า ถามจริงเหอะ เป็นผู้ชายแน่เหรอวะ! ที่แย่ที่สุดคือสุดท้ายไปนอนกับแฝดพี่ซะงั้น บ๊า-บ้า ><
Displaying 1 of 1 review