What do you think?
Rate this book
İttihat ve Terakki 1908-1914
Geç dönem Osmanlı İmparatorluğu ve modern Türkiye tarihi uzmanı Feroz Ahmad bu kitabında, İttihat ve Terakki Cemiyeti’ni 19081914 dönemi içinde ele alıyor. İlk kez 1969 yılında, The Young Turks adıyla İngilizce olarakyayımlanan çalışmada Ahmad, şu sorulara cevap arı Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemindeki hangi gelişmeler İttihat ve Terakki Cemiyeti’ni iktidar odağı haline getirmiştir?İttihat ve Terakki’nin homojen bir ideolojisi var mıydı? Cemiyet’in siyaseti, ıslahat anlayışı neydi ve bu anlayışın daha sonraki BatıcıCumhuriyetçi gelisme açısından nasıl bir önemi vardı?Kitapta adı geçen kişilerin biyografik bilgilerini içeren “Kim Kimdir?” bölümüyle birlikte zengin bir dizin çalışmasını da içeren arastırmayı Sina Akşin’in önsözüyle sunuyoruz.
- GenresHistory
288 pages, Paperback
First published January 1, 1969
8 people are currently reading
216 people want to read
About the author
Feroz Ahmad
19 books43 followersFeroz Ahmad was a Turkish-American academic, historian and political scientist who taught at different universities, including the University of Massachusetts Boston, Tufts University, Harvard University, Columbia University and Yeditepe University. He was one of the leading scholars studying modern history of Turkey.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 31, 2021
Yakın tarihimizin bence en ilginç dönemi Osmanlı İmparatorluğunun son evreleri ile Cumhuriyetin ilk yıllarını içeren dönem. Bu dönemden çok kritik bir kesit de Feroz Ahmad’ın İttihat ve Terakki 1908-1914 adlı kitabında veriliyor. Gerek olayların seyri, gerek sunduğu özlü analizlerle bence çok değerli bir kitap. İleriki dönemlerin ve hatta şimdi yaşadığımız bazı şeylerin ipuçlarını da görebiliyoruz. İyi tarih yazımının değeri zaten bu imkanı sağlamasında. Ben Sander Yayınları’nın 1971 baskısından keyifle okudum, merakı olanlara öneririm.
July 25, 2025
1908-1913 arasında İTC'nin, sanki uzaktan bir kumanda kullanıyormuşçasına iktidarın sahibi olduğu ve kabinede kendi mensuplarıyla bile isteye yer almadıkları klişesinden uzaklaşmak gerektiğini çok daha anlayabiliyoruz bu kitabı okuyunca.
Zira belirtilen dönemde İTC kendi içerisindeki hiziplerle cebelleşmekteyken; bürokrasi, hanedan ve orduyu da İTC'nin domine ettiği alanlar olarak değil, iktidar mücadelesindeki çok parçalı aktörler olarak görmek gerekiyor. İTC'nin neredeyse tamamen pasifize olduğu ve tarihten silinme noktasına geldiği bir dönem dahi olduğunu gördüğümüzde, yukarıda bahsettiğim klişenin kofluğu daha net ortaya çıkıyor.
Aykut Kansu da aslında aynı dönemi anlattığı kitabını benzer bir düşünce üzerine inşa etmişti ve onun çalışması çok daha detaylıydı da. Ancak Kansu'nun hatası, İTC'ye saf liberal değerler atfedip cemiyeti parlamentarist olarak konumlarken, karşısındaki hizipleri ise karşı devrimci olarak sabit bir noktaya yerleştirmekti. Oysa tablonun bu kadar basit olmadığını görebiliyoruz. Zira yeri geliyor İTC de meclisi pasifize edebilecek hamlelere kalkışabiliyor. Veya İTC'nin karşısındaki ittifak içerisinde sosyalist unsurları da görebiliyoruz mesela. Bu anlamda Ahmad'ın anlatısının çok daha dengeli olduğunu söylemek mümkün.
Ahmad'ın bir diğer önemli değinisi de, 1908 Temmuz'unun hemen öncesindeki Reval görüşmelerinin 24 Temmuz'un nedeni değil olsa olsa tetikleyicisi olduğu şeklinde. Bu da aslında 1908'in, bir devleti kurtarma projesinin ötesinde bir şey olduğu fikrine kapı açan bir müdahale. Ancak Ahmad'ın bu fikrin temelini inşa etmesi için 1908 öncesindeki süreci daha detaylı ve biraz da aşağıdan anlatması gerekiyordu. Ne ironidir ki, bunu da sonrasında Aykut Kansu yapacak.
Zira belirtilen dönemde İTC kendi içerisindeki hiziplerle cebelleşmekteyken; bürokrasi, hanedan ve orduyu da İTC'nin domine ettiği alanlar olarak değil, iktidar mücadelesindeki çok parçalı aktörler olarak görmek gerekiyor. İTC'nin neredeyse tamamen pasifize olduğu ve tarihten silinme noktasına geldiği bir dönem dahi olduğunu gördüğümüzde, yukarıda bahsettiğim klişenin kofluğu daha net ortaya çıkıyor.
Aykut Kansu da aslında aynı dönemi anlattığı kitabını benzer bir düşünce üzerine inşa etmişti ve onun çalışması çok daha detaylıydı da. Ancak Kansu'nun hatası, İTC'ye saf liberal değerler atfedip cemiyeti parlamentarist olarak konumlarken, karşısındaki hizipleri ise karşı devrimci olarak sabit bir noktaya yerleştirmekti. Oysa tablonun bu kadar basit olmadığını görebiliyoruz. Zira yeri geliyor İTC de meclisi pasifize edebilecek hamlelere kalkışabiliyor. Veya İTC'nin karşısındaki ittifak içerisinde sosyalist unsurları da görebiliyoruz mesela. Bu anlamda Ahmad'ın anlatısının çok daha dengeli olduğunu söylemek mümkün.
Ahmad'ın bir diğer önemli değinisi de, 1908 Temmuz'unun hemen öncesindeki Reval görüşmelerinin 24 Temmuz'un nedeni değil olsa olsa tetikleyicisi olduğu şeklinde. Bu da aslında 1908'in, bir devleti kurtarma projesinin ötesinde bir şey olduğu fikrine kapı açan bir müdahale. Ancak Ahmad'ın bu fikrin temelini inşa etmesi için 1908 öncesindeki süreci daha detaylı ve biraz da aşağıdan anlatması gerekiyordu. Ne ironidir ki, bunu da sonrasında Aykut Kansu yapacak.
July 23, 2020
Feroz Ahmad’s The Young Turks is a relatively short work, but a classic in the field. Written over 50 years ago, it attempts to complexify the story of the Young Turks during the apex of their power from 1908 through 1914, spanning the period immediately preceding their reimplementation of the Turkish constitution until World War I. The author’s objective is to demonstrate that, contrary to popular belief at the time, the Young Turks were not a cohesive, all-powerful group with complete control over the government, but a vulnerable revolutionary force that had to contend and negotiate with both traditional and rising sources of power, as well as internal dissent. The fact that they seized a more complete control by 1914 is a testament to the adroit maneuvering that led particular leaders to earn their legitimacy.
The one-and-a-half-page preface, however, is the only page where these aims are expressed explicitly, as the book lacks a formal introduction, at least in the original version. Instead, Ahmad assumes that the reader already has a background on the Young Turks and jumps immediately into the fray in 1908, outlining the actions that led directly to the restoration of the constitution and the group’s rise to official power. The following chapter chronicles the counterrevolution of 1909 in much more depth and produces an understanding of the complexities of the different groups vying for power in a manner that had not been undertaken previously. These actors are further nuanced in chapter three, as the author examines the relationship between the military and the Young Turks’ political wing, known as the Committee for Union and Progress (CUP), and the subsequent era of constitutional reform.
Chapter four gets to the heart of the Ahmad’s objective as he examines the growth of a multifarious opposition and demonstrates that the CUP was far from unchallenged in its power. Here, the focus is divided between the actors that did not align fully with the CUP, and the flashpoints that caused various breaks and challenges during the early years. This leads to the climax of the story, where the CUP is defeated by an allegiance of opposition factors under the banner of the Liberal Union. This tale, however, is merged with the story of the organization’s return via a coup d’état in a single chapter. Having overcome the most serious challenge to their legitimacy yet, the restored CUP realized that they needed to consolidate in order to maintain power. The author’s penultimate chapter deals with this topic, demonstrating what political skills were necessary for the leaders of the CUP to achieve this aim. Finally, a 13-page section closes out the work by overviewing broadly the political alignments and ideologies of the Young Turks during the period under study.
Ahmad’s book is half a century old and, as such, is difficult to approach critically based on the standards of the current day. It is a classic example of mid-century academia in the field, directed primarily at scholars who are already familiar with the topic and focusing more on narrating “what happened” over advancing a strong, overarching argument or evaluating the events within critical theory. It was also unable to take advantage of sources from the Ottoman archives, although it does engage many other materials from Turkey. At the time, this book did offer an interesting perspective, but contemporary scholars can now access these ideas in more engaging works that offer new insights and developments on the foundations laid here. Therefore, while those not familiar with the topic may find themselves lost due to a lack of context, field specialists will probably be able to take away little that they did not already know. Thus, while The Young Turks is interesting from a historiographical perspective, it can probably be bypassed by most readers.
The one-and-a-half-page preface, however, is the only page where these aims are expressed explicitly, as the book lacks a formal introduction, at least in the original version. Instead, Ahmad assumes that the reader already has a background on the Young Turks and jumps immediately into the fray in 1908, outlining the actions that led directly to the restoration of the constitution and the group’s rise to official power. The following chapter chronicles the counterrevolution of 1909 in much more depth and produces an understanding of the complexities of the different groups vying for power in a manner that had not been undertaken previously. These actors are further nuanced in chapter three, as the author examines the relationship between the military and the Young Turks’ political wing, known as the Committee for Union and Progress (CUP), and the subsequent era of constitutional reform.
Chapter four gets to the heart of the Ahmad’s objective as he examines the growth of a multifarious opposition and demonstrates that the CUP was far from unchallenged in its power. Here, the focus is divided between the actors that did not align fully with the CUP, and the flashpoints that caused various breaks and challenges during the early years. This leads to the climax of the story, where the CUP is defeated by an allegiance of opposition factors under the banner of the Liberal Union. This tale, however, is merged with the story of the organization’s return via a coup d’état in a single chapter. Having overcome the most serious challenge to their legitimacy yet, the restored CUP realized that they needed to consolidate in order to maintain power. The author’s penultimate chapter deals with this topic, demonstrating what political skills were necessary for the leaders of the CUP to achieve this aim. Finally, a 13-page section closes out the work by overviewing broadly the political alignments and ideologies of the Young Turks during the period under study.
Ahmad’s book is half a century old and, as such, is difficult to approach critically based on the standards of the current day. It is a classic example of mid-century academia in the field, directed primarily at scholars who are already familiar with the topic and focusing more on narrating “what happened” over advancing a strong, overarching argument or evaluating the events within critical theory. It was also unable to take advantage of sources from the Ottoman archives, although it does engage many other materials from Turkey. At the time, this book did offer an interesting perspective, but contemporary scholars can now access these ideas in more engaging works that offer new insights and developments on the foundations laid here. Therefore, while those not familiar with the topic may find themselves lost due to a lack of context, field specialists will probably be able to take away little that they did not already know. Thus, while The Young Turks is interesting from a historiographical perspective, it can probably be bypassed by most readers.
January 15, 2022
Bir siyasi polisiye heyecanıyla okunabilen, konuyla ilgili zengin sayılabilecek bir kaynak. Fakat basım hataları nedeniyle bazen tarihlerin karışması can sıkabiliyor
December 14, 2023
Hatırladığım kadarıyla yazayım. Kitap elimde BTW.
Bölümler:
1. 1908 Devriminden önceki Durum
İTC ilk kurulduğunda, hücre yapısı gibi gizli. Bunun etkisiyle dağıtılamıyorlar. Onları dağıtmaya gelen üst subayları defetmeyi, ikna etmeyi veya öldürmeyi bilmişler.
İTC yabancı devletler ile iletişime geçince, onun etkisini küçük gören yabancılar pek ciddiye almamış. Makedonyadaki isyan ile Padişah devrimi kabul etmek zorunda kalmış.
2. Meşrutiyet İdaresi ve 1909 karşı devrimi
Bu devrimin sebebi Reval görüşmeleri değil, zaten devrimi hazırlıyorlardı şeklinde anlatıyor Ahmad.
Reval'de bizi parçalayacaklar, hızlı davranıp kurtaralım kendimizi diye bir motivasyon hızlandırmış olabilir diyor.
Bu devirde Müslüman-Hristiyan halk bir arada devrimden yana.
Devamında kabineye kendi üyelerini sokuyorlar.
Ahmad özellikle şunu belirtiyor: İTC üyeleri tecrübesiz sayıyorlardı kendilerini ama sonra iktidarı tam ele alınca bu endişelerinin boşuna olduğunu farkettiler.
3. İTC ve Ordu, Meşruti Islahat Dönemi
4. Muhalefetin Güçlenmesi
5.İTC Gerilemesi, Çöküşü ve Yeniden Canlanması
Aslında bir çöküşten bahsedemeyiz ancak gücü muhalefete karşı azalıyor.
6.Cemiyetin Gücünü Sağlamlaştırması
7.İTC'nin siyaseti.
Kitap genel bir analizden çok olanları anlatması açısından okuması birazcık zorca.
İTC henüz kadrolarının hazır olmaması sebebiyle, devrimden sonra hemen iktidarı bizzat ele almıyor. Kendisine uyumlu çalışabilecek Mahmut Şevket Paşa'nın etkisinde kabine kurduruyorlar.
Daha sonraki kabineler de, İTC ve diğer güçler arasında bir uzlaşı niteliğinde olacaklar.
İTC ise meclis grubu özellikle, yekvücut olarak hareket etmiyor. Parti disiplininin az olduğunu görüyoruz. Öyle ki, meclis grubunun içinde bir klik ayrılmayı dahi düşünüyor.
Yeniliklere ayrılacak bütçe için Asker-Sivil çatışması görülüyor. Asker kendi bütçesinden taviz vermek istemiyor ve sözünü dinlettiriyor. MŞP suikastinden sonra Nazır olan Enver ile birlikte bu kırılıyor.
Bir diğer güç çekişmesi ise Padişah-Babı Ali-Cemiyet.
Balkanlardaki durum ve özellikle Edirne'nin geri alınması önemli bir husus.
Bir çekişme de, İngiliz-Alman- vs yanlıları arasında; bu kabine üyeleri ve sadrazam seçimi üzerinde çok etkisini gösteriyor.
Bir diğer husus: İmparatorluktaki Arap'lar. İTC'nin onları kazanma politikası seküler bir kimlikte olan Arap bir Şeyh-ül İslam bulması ile anlatılıyor. Cemiyet ayrıca Şeyh-ül İslam'ı Padişah etkisinden ayırmayı ve kendisi atamayı becerebilmiş.
Enver'in Nazır oluşu ile birlikte ordudaki gelenekselci subayların tasfiyesi anlatılmış.
Ordu siyasete girmesin meselesi var. Yaşlı subaylar bunun için genç ve alt rütbeden subaylar dahil olmasın anlayışını getiriyor.D
Bölümler:
1. 1908 Devriminden önceki Durum
İTC ilk kurulduğunda, hücre yapısı gibi gizli. Bunun etkisiyle dağıtılamıyorlar. Onları dağıtmaya gelen üst subayları defetmeyi, ikna etmeyi veya öldürmeyi bilmişler.
İTC yabancı devletler ile iletişime geçince, onun etkisini küçük gören yabancılar pek ciddiye almamış. Makedonyadaki isyan ile Padişah devrimi kabul etmek zorunda kalmış.
2. Meşrutiyet İdaresi ve 1909 karşı devrimi
Bu devrimin sebebi Reval görüşmeleri değil, zaten devrimi hazırlıyorlardı şeklinde anlatıyor Ahmad.
Reval'de bizi parçalayacaklar, hızlı davranıp kurtaralım kendimizi diye bir motivasyon hızlandırmış olabilir diyor.
Bu devirde Müslüman-Hristiyan halk bir arada devrimden yana.
Devamında kabineye kendi üyelerini sokuyorlar.
Ahmad özellikle şunu belirtiyor: İTC üyeleri tecrübesiz sayıyorlardı kendilerini ama sonra iktidarı tam ele alınca bu endişelerinin boşuna olduğunu farkettiler.
3. İTC ve Ordu, Meşruti Islahat Dönemi
4. Muhalefetin Güçlenmesi
5.İTC Gerilemesi, Çöküşü ve Yeniden Canlanması
Aslında bir çöküşten bahsedemeyiz ancak gücü muhalefete karşı azalıyor.
6.Cemiyetin Gücünü Sağlamlaştırması
7.İTC'nin siyaseti.
Kitap genel bir analizden çok olanları anlatması açısından okuması birazcık zorca.
İTC henüz kadrolarının hazır olmaması sebebiyle, devrimden sonra hemen iktidarı bizzat ele almıyor. Kendisine uyumlu çalışabilecek Mahmut Şevket Paşa'nın etkisinde kabine kurduruyorlar.
Daha sonraki kabineler de, İTC ve diğer güçler arasında bir uzlaşı niteliğinde olacaklar.
İTC ise meclis grubu özellikle, yekvücut olarak hareket etmiyor. Parti disiplininin az olduğunu görüyoruz. Öyle ki, meclis grubunun içinde bir klik ayrılmayı dahi düşünüyor.
Yeniliklere ayrılacak bütçe için Asker-Sivil çatışması görülüyor. Asker kendi bütçesinden taviz vermek istemiyor ve sözünü dinlettiriyor. MŞP suikastinden sonra Nazır olan Enver ile birlikte bu kırılıyor.
Bir diğer güç çekişmesi ise Padişah-Babı Ali-Cemiyet.
Balkanlardaki durum ve özellikle Edirne'nin geri alınması önemli bir husus.
Bir çekişme de, İngiliz-Alman- vs yanlıları arasında; bu kabine üyeleri ve sadrazam seçimi üzerinde çok etkisini gösteriyor.
Bir diğer husus: İmparatorluktaki Arap'lar. İTC'nin onları kazanma politikası seküler bir kimlikte olan Arap bir Şeyh-ül İslam bulması ile anlatılıyor. Cemiyet ayrıca Şeyh-ül İslam'ı Padişah etkisinden ayırmayı ve kendisi atamayı becerebilmiş.
Enver'in Nazır oluşu ile birlikte ordudaki gelenekselci subayların tasfiyesi anlatılmış.
Ordu siyasete girmesin meselesi var. Yaşlı subaylar bunun için genç ve alt rütbeden subaylar dahil olmasın anlayışını getiriyor.D
March 23, 2019
Cok derin ve titiz bir arastirmaya dayali, Ittihat ve Terakki'nin gucunu kazandigi 6 seneye odakli, tarih meraklilari icin degerli bir kitap. Tarzi kimi zaman biraz yavan gelse de degisik acilardan donemi irdelemesi, dikkatli arastirmasi ve kimi mitleri yikmasi acisindan onemli. 3.5 yildizdan 4 daha dogru bir degerlendirme olur bence.
November 24, 2022
Yazsarın doktora tezi olan bu eser Bernard Lewis'in danışmanlığında tamamlanmış. Eserde gerçekten çok kritik bir geçiş dönemi olan 1908-1918 aralığının 1. bölümü yani 1908-1914'ü roman akıcılığında çok güzel bir Türkçe ile anlatılmış. Bence, bu dönemleri bilmeyen birinin, günümüz Türkiye'sinin doğuşunu ve hatta günümüz siyasetini anlamasını beklememeliyiz. Eseri okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
August 31, 2020
Tam anlamiyla imbikten suzulerek hazirlanmis bir kitap. Cok kapsalim ve detayli degil ancak kronolojik sirayla, olaylarin “özü” ve “niteliği” yalin bir sekilde ortaya konmus. Detaya inmek isteyenler icin de yeterince kaynak gosterilmis.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews