Kwarantanna

by Wytske Versteeg, Jadwiga Jędryas (Translator)

Jak żyć w świecie, w którym nie wolno nikogo dotykać?

Ceniony chirurg plastyczny Tomas Augustus jest jedną z niewielu osób, którym udaje się przeżyć, kiedy jego kraj paraliżuje zakaźna śmiertelna choroba. Ukryty we własnym domu, Tomas wraca wspomnieniami do życia sprzed pandemii.

Z jego opowieści wyłania się historia życia zimnego i cynicznego człowieka, który nie przejmuje się niczym: ani groźnym wypadkiem z dzieciństwa, ani antypatią rówieśników czy nawet śmiercią matki. Pogardza ludźmi, a swojej żony nienawidzi. Pewnego dnia, ku własnemu zaskoczeniu, dopada go granicząca z obsesją fascynacja dużo młodszą Marią. Czy to szansa, by odejść od kłamstwa, w jakim żyje. Czy będzie na to czas?

Kwarantanna to umieszczona w niedalekiej przyszłości dystopia i jednocześnie głęboko poruszająca powieść psychologiczna. I choć powstała pięć lat przed wybuchem pandemii Covid-19, to w współcześnie jej wymowa jest jeszcze bardziej aktualna.

Genres: School, Fiction, Dutch Literature

176 pages, Paperback

Published January 1, 2021

About the author

Wytske Versteeg (1983) studeerde in 2005 cum laude af in de politicologie. Haar tweede roman, Boy, won de BNG Literatuurprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs; vertaalrechten werden verkocht aan Duitsland, Denemarken en Turkije. Haar zeer goed ontvangen romandebuut De Wezenlozen (2012) won de VrouwDebuutprijs en stond op de longlist van de AKO Literatuurprijs.
Eerder publiceerde Versteeg het non-fictie boek Dit is geen dakloze (2008), dat genomineerd werd voor de Jan Hanlo Essayprijs Groot.
Wytske Versteeg werkt momenteel aan een nieuwe roman, Quarantaine, die in de herfst van 2015 zal uitkomen. Teksten van haar hand verschenen in NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Opzij, Nouveau, DasMag, De Revisor, Hollands Maandblad en Tirade.

Reviews

[Wero.nika27 · Rating 2 out of 5]

Bardzo smutna książka z perspektywy smutnego i samotnego człowieka, często jego myśli czy porównania wywoływały we mnie obrzydzenie, cała książka jest napisana jak jeden wielki monolog i nie czytało mi się tego dobrze, przygnębiająca.

[MaRysia (ostatnia_strona) · Rating 3 out of 5]

Jeśli po tytule spodziewacie się książki w klimacie postapo to mówię was wyprowadzić z błędu. Co prawda sam motyw kwarantanny i wirusa przewija się w książce to nie jest on tak ważny.

Książka opowiada o mężczyźnie o dość specyficznych poglądach. A konkretniej jest to osoba, której nie da się polubić. Jest chirurgiem plastycznym, który bardzo przedmiotowo traktuje płeć przeciwną. Opowiada nam o swoich przygodach z kobietami, ale też o moim dzieciństwie - przez zaczynamy lepiej rozumieć czemu stał się taką osobą. Ale czy to go do końca usprawiedliwia? No nie wiem.

To co najbardziej spodobało mi się w całej książce to jej zakończenie, które zaskakuje. Może nie była to najbardziej emocjonująca książka, ale na pewno ciekawa.

[Shira]

Rake observaties in een tijd waarin het dagelijkse leven zich daadwerkelijk deels in quarantaine afspeelt. Een ziekte werkelijkheid geworden die Wytske Versteeg in haar boek Quarantaine als achtergrond muziek inzet, of eigenlijk als achter- en voogrondruis inzet, om haar monoloog van een onsympathieke protagonist tegen te situeren.

'De ziekte kwam ons land binnen door een menselijke fout, en daarna nog een. Iemand bij de douane lette niet goed op. Iemand zag de eerste symptomen van de ziekte aan voor aanstellerij. Iemand anders was te bang om naar het ziekenhuis te gaan. Iemand verzuimde om de maatregelen te nemen die voor het voorkomen van besmetting vereist waren. Droeg misschien wel het pak met masker, maar vergat het dicht te tapen. Droeg maar één paar rubber handschoenen in plaats van de voorgeschreven twee. Kuste 's avonds haar geliefde.'

Meer dan een boek dat hier en daar een spiegel voorhoudt vanuit een hypothetische virusuitbraak, is het het meer of mindere relaas van een achtergebleven ziel. Min of minder achtergebleven in een land waarvan het gros reeds is overleden. Meer of minder blij met die status van bijna laatste mens in het land, lezen we bekentenissen uit zijn (ongelukkige) jeugd, (ongelukkige) huwelijk en uit zijn (ongelukkige) praktijk als plastisch chirug. Misplaatst als hij was voor de ziekte, of misplaatst als hij zichzelf plaatste, lijkt hij eigenlijk prima gemaakt voor het leven in eenzaamheid. Of toch net niet? Ieder onmens heeft een ziel, of zoiets, lijkt hier de boodschap. Iedere ziel is in potentie een onmens, is ook niet zo vergezocht.

'O, het eeuwige verlangen op te gaan in iemand anders, om met huid en haar te verdwijnen in het leven van een willekeurige vreemde! Ik nam het accent over van de kaasboer, die dacht dat ik hem belachelijk maakte; ik leende de losse bewegingen van de schilder een paar huizen verderop, soms had ik zelf niet eens door wat ik deed. [...] Nog tot vlak voor het uitbreken van de ziekte achtervolgde ik vreemden op straat, van enige afstand, hongerend naar de vanzelfsprekendheid van hun bewegingen, hoe naturel ze waren. Zo doet men dat dus, lachen; zo ziet het eruit als iemand huilt, dit moet het zijn dan: leven.'

Een dag nadat ik Quarantaine uit heb, ben ik misschien al iets positiever gestemd. Of in elk geval, iets minder kritisch op het boek. Er zitten echt mooie vondsen in en de onsympathieke protagonist is sterk neergezet (en draagt mogelijk bij aan het feit dat het soms wat naargeestig leest allemaal). Toch voelden de woorden van de protagonist ook wat onnatuurlijk aan - als spreekbuis voor Wystke Versteeg. Niet dat daar iets mis mee is, denk ik, maar, ik geloofde zijn gedachten soms gewoon niet zo. Vond ze niet passen bij de persoon, of vond ze gewoon beter passen bij een persoon die schrijft (al schrijft hij zelf de woorden op), maar niet bij iemand die onsympathiek moet zijn en er vervolgens allerlei beschouwingen op los laat die ik zo iemand niet zie maken - maar dat is misschien mijn eigen eenkennigheid.

Daarnaast onbreekt het Quarantaine wat mij betreft (hier en daar) aan een fijn doorleesbaar ritme- en/of taalgebruik. Soms zijn zinnen opgedeeld in te veel komma's, soms in te weinig en soms is er een zin als deze uit te vissen: '[...], gedachten schieten heen en weer als vissen [...]'. Misschien las ik alles met een vergrootglas en gaat zo een vergelijking best op maar toen ik het las ehm ja. Misschien pas ik zelf ook wel in de rol van onsympathiek hoofdpersonage.

[varré · Rating 2 out of 5]

Ik heb dit boek gelezen voor school en hoewel ik het idee interessant vindt, vind ik de uitvoering wat minder. Bepaalde stukken waren goed en ook mooi geschreven, het einde vooral raakte me erg. De rest is nogal middelmatig, qua verhaal maar ook schrijfstijl. Ik snapte niet wat de flashbacks waren en wat in het heden gebeurde, ik snapte de relaties van de personages niet en bovenal snapte ik het hoofdpersonage niet, maar dit kan aan mij liggen.

Opnieuw, het idee was er en op zich is het niet een vreselijk boek, maar het voelt niet compleet. Tomas, het hoofdpersonage, is erg anders dan wat je zou verwachten, (hoewel dit hem ook interessant maakt) Het is erg frustrerend om te zien hoe hij omging met anderen en hen gebruikte. Ik had gehoopt op meer (of misschien zelfs minder, dat de schrijver laat zien dat hij wel echt een monster is) sympathiek van en voor hem. Ik had gehoopt op wat meer reacties van hemzelf, emoties vooral. Zijn personaliteit balanceert op het randje van “ik snap hem wel,” en “dit is echt vreselijk, dit zou ik nooit doen,”. Dit maakt hem wat saaier.

Ik zou het niet aanraden, hoewel het een leuk verhaal idee is, leest het nogal moeilijk en het kan nogal saai worden op bepaalde stukken.

[Guus van der Peet · Rating 3 out of 5]

Op straat begon men maskers te dragen, vergeefs; het openbaar vervoer werd zoveel mogelijk vermeden. Handen schudden, omhelzingen en zoenen waren plotseling taboe – overal hingen overheidsposters om ons erop te wijzen dat echte vrienden elkaar niet hoeven vast te pakken.

Waarom deze passage uit een vijf jaar oude roman opeens zo oncomfortabel herkenbaar aanvoelt lijkt me voor zich spreken – en ik had er nog wel een stuk of tien kunnen citeren. Een bijna dystopisch verhaal van toen is opeens de dagelijkse realiteit is geworden.

De flashbacks over Tomas' liefdeloos huwelijk en "werk" als cosmetisch chirurg deden me minder. Mooi geschreven, maar de hoofdpersoon die niet in staat is een emotionele connectie met iemand te maken voelt thematisch wat artificieel aan – te duidelijk bedoeld als contrast met het heden waarin hij zelfs fysiek niet meer bij iemand in de buurt kan komen.

[Marjolijn · Rating 3 out of 5]

Onbedoeld actueel.

Het woord “huidhonger” bestond nog niet in 2015, maar ik zou dit een van de thema’s van dit boek noemen. Een ander thema is “wie ben je echt”, maar dat is een thema dat op veel literatuur van toepassing is.

[Pi · Rating 3 out of 5]

Książka ta jest wyjątkowo aktualna, a została napisana pięć lat przed wybucham "naszej" pandemii. Wbrew pozorom wcale nie chodzi w niej o chorobę, a tytułowa "Kwarantanna" jest tylko pretekstem do próby poradzenia sobie z przeszłością, z sobą samym. Opowieść, którą tutaj dostajemy, jest zapisem wspomnień i refleksji głównego bohatera Thomasa, znanego i cenionego chirurga plastycznego, który w dzieciństwie, na skutek nieszczęśliwego wypadku, został paskudnie oszpecony.
Lekarz ten nie jest osobą sympatyczną i zdecydowanie wykazuje pewne psychopatyczne skłonności. Zawsze stara się naśladować innych, wręcz ich kopiować. Uczy się ruchów, gestów, śmiechu, płaczu - jakby sam nie był w stanie naturalnie, instynktownie reagować na otaczający go świat. Jest odpychający i nie da się go lubić. Do końca drań, choć w pewnym momencie zaczęłam mu prawdziwie współczuć. Jego życie w niczym nie przypominało sielanki, choć przecież odniósł sukces... sukces, któremu można wiele zarzucić. Wszystko w jego bytowania smakuje gorzko, nawet słodycze. Żony nienawidził, traktował ją podle, marzył o jej śmierci. O matce najchętniej by zapomniał, ale okazuje się, że pamięć nie jest wróżką, która spełnia życzenia. Ojciec uciekł, gdy jeszcze był mały. Teść go zdominował. Połowa twarzy została zniszczona, bezpowrotnie zrujnowana.
I na scenę wchodzi Maria. Młoda Maria. Piękna Maria. Staje się jego obsesją, pożąda jej, pragnie jej... kocha ją? Tak sądzi, ale czy on może kogokolwiek kochać? Czy go na to stać?
W tej historii zarazom okazuje się nie zakaźna choroba, ale samotność. Niemożność zbliżenia się do drugiej osoby, brak dotyku. DOTKNIJ MNIE! Iluż ludzi codziennie pragnie, by ktoś ich dotknął, by ktoś przy nich był... Choć całe miasta wymarły, Thomas żyje, można rzec, jak żył - w izolacji, ciągłym dystansie. Tylko ta Maria... ach gdyby tylko ona przy nim była... I co wtedy? Co by było, gdybyś Thomasie miał Marię?
Wytske Versteeg stworzyła ciekawą postać, z interesującą przeszłością i brakiem przyszłości. To psychologiczny portrety zgorzkniałego, brutalnego, obślizgłego człowieka, który nigdy nie potrafił rozróżnić prawdy od fałszu. Kłamstwo - to jego twarz, lecz w kłamstwie można się zgubić, nawet jeśli się jest świetnym kłamcą.
Na uwagę zasługuje tu również okładka - Małgorzata Flis jak zawsze spisała się na medal. Seria z Żurawiem olśniewa szatą graficzną i odmiennością jaką prezentują wybrane do niej utwory. Może nie jest to moja ulubiona książka z tej serii, ale zdecydowanie jest warta przeczytania. To smutna, lecz niestety prawdziwa opowieść o granicach, złości i zgniliźnie jakie w sobie potrafi pielęgnować człowiek.

bez twarzy - bez serca
7/10
Seria z Żurawiem
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
bo.wiem

[kam · Rating 2 out of 5]

Tomas Augustus to egoista pozbawiony empatii. Człowiek, którego największą zaletą jest umiejętne manipulowanie ludźmi. Antybohater, którego nie potrafiłam darzyć nawet cieniem sympatii. Zamieszczone jakby od niechcenia wzmianki o jego wczesnym dzieciństwie sugerują wpływ na jego problemy z przywiązaniem czy emocjami, ale inne wzmianki równie dobrze mogą nas nakierowywać na to, że ten człowiek właśnie taki był od początku. Na kartach powieści ujawnia nam kilka razy swoją złamaną, cierpiącą stronę, ale gubi się ona w obliczu wszystkich uwag pod adresem innych czy jego zachowania. To bohater podły, który nie ma problemu kopnąć psa czy swojej żony, która jest jedyną osobą, jaka przy nim trwa, choć ten jedynie ją rani. Przyjemność sprawia mu, gdy ma przewagę nad innymi, a przewagę tę wykorzystuje w wyjątkowo paskudny sposób.

Tomas Augustus pierwszy raz zakochał się, gdy najlepsze lata życia miał już za sobą, a za obiekt westchnień obrał młodą kobietę, właściwie to dziewczynę, która nie odwzajemniała jego uczuć. Wodziła za nos, nęciła ciałem i czekała na to, co ten ma jej ofiarować, a on biegał za nią, jakby była najwspanialszą istotą. Obok siebie miał żonę, która niczym dobra Samarytanka wciąż trzymała się jego boku i w jakiś pokręcony sposób zdawała się go znać lepiej niż on sam znał siebie i niż ja szansę miałam go poznać. Chciała dla niego dobrze, a w zamian liczyła na jedynie odrobinę uczucia. Uczucia, którego każdy w tej powieści zdawał się szukać u nieodpowiedniej osoby.

Tomas Augustus to samotny człowiek w państwie jakie zniszczyła pandemia. Choroba przenoszona przez dotyk sprawiła, że większość obywateli umarła, a miasta stały się jedynie smutnymi pozostałościami po dawnych latach. Zrabowane sklepy i zniszczone mieszkania to obrazek ogromnie przygnębiający, a dopełnia go wizja ludzi, którzy w pierwszej kolejności rzucili się na elektronikę, a dopiero w kolejnej na produkty spożywcze. Tak jakby nowy telewizor miał pomóc im przetrwać w państwie, które politycy opuścili w pierwszej kolejności. Kilka wzmianek brzmiało dokładnie jak coś, co przeżyliśmy w zeszłym roku (a warto wspomnieć, że powieść premierę miała w dwutysięcznym piętnastym), ale świat ten nie został należycie zarysowany. Bohater opisuje swoją historię sprzed pandemii i to na niej się skupia. Równie dobrze mogłoby tej choroby wcale nie być, pewnie nawet bym tego wyraźnie nie odczuła, ale sytuacja z czasem zmusza Tomasa do innego spojrzenia na ludzi, którymi wcześniej gardził i właśnie po to była potrzebna autorowi. Tyle że po co tworzyć zarazę i po co niszczyć państwo, skoro nie planuje się tego należycie wykorzystać? Skoro opisuje się to po macoszemu?

Czuję, że tajemnicze "coś" tkwi w tej opowieści, ale znajduje się ono poza moim zasięgiem. Nie udało mi się zrozumieć głównego bohatera i nie udało mi się polubić wykreowanego świata. Wszystko miało potencjał, ale został on w moich oczach niewykorzystany, choć nie mogę też powiedzieć, by była to powieść zła. Stylistycznie została dobrze napisana i ma wyraźne przesłanie, tyle że... Hm. Po prostu nie jest dla mnie. Spotkałam się z opiniami, jakby w postaci Tomas czytelnik miał odnaleźć swoje najgorsze wady, które podobno zostały mu wytknięte, ale zupełnie tego tak nie odczułam. Słyszałam też o tym, że świetnie ukazany jest tutaj problem samotności, ale czy na pewno? Zostawiam to Waszej ocenie, bo choć lektura dla mnie okazała się nietrafiona, to nie zamierzam nikomu jej odradzać.

A na koniec wspomnę, że okładkę stworzyła Małgorzata Flis i że wyszła jej ona naprawdę pięknie. To mój aktualny ulubieniec spośród prac, jakie wykonała dla Wydawnictwa UJ.

tłum. Jadwiga Jędryas


Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Powinnam dać 3/5, ale wtedy możecie odnieść nieco mylne wrażenie. Hm.

[Joke Sanderson-Simmelink · Rating 3 out of 5]

Het afgelopen jaar heb ik heel veel over dit boek gehoord en gelezen. Een flink aantal leerlingen uit vwo-6 koos dit boek voor hun mondeling en wat zij me erover vertelden maakte me ontzettend nieuwsgierig. Helaas was het boek niet zo goed als ik verwacht had.

Dat komt vooral doordat de hoofdpersoon, Tomas Augustus, niet echt iemand is met wie je snel meeleeft. En als meeleven niet mogelijk is, moet een personage heel interessant en bijzonder zijn om het boek intrigerend te maken. Ik vind de personages van de romans van Arnon Grunberg bijvoorbeeld ook heel vreemd en totaal anders dan ikzelf ben, maar ze zijn zo intrigerend dat ik zijn boeken niet weg kan leggen. Dat had ik niet bij Quarantaine. Daarvoor wordt te weinig over zijn verleden vertelt, tenminste niet echt de diepte in. Het blijft onverklaarbaar waarom Tomas niet in de normale mensenwereld lijkt te passen. dat hij zijn moeder van de een op de andere dag nooit meer wil zien, wordt nergens echt geloofwaardig of logisch gemaakt.

Het einde is wel echt heel mooi en veelzeggend. *spoiler* Tomas wil aangeraakt worden. Hij wil gezien worden, begrepen. En dat is natuurlijk onmogelijk als je zelf nooit iemand wil aanraken en anderen niet begrijpt. Hij heeft pas heel laat in zijn leven voor het eerst geleerd wat liefde is, net voordat de ziekte uitbrak en iedereen om hem heen doodging. Ik vind het veelzeggend dat hij aan het eind van het boek "Raak me aan." zegt, wat laat zien dat hij eindelijk de menselijke behoefte heeft om geliefd te zijn. Dat vond ik wel heel mooi, echt een goede afsluiting.

[Hannie · Rating 2 out of 5]

Tegenvaller. Hoewel ik niet echt bepaalde verwachtingen bij dit boek had, had ik er toch wel iets meer van verwacht. Het hele verhaal komt op mij over als een klaagzang van een lelijke, oude man. Ook gebeurt er vrij weinig. Hoewel dit boek lang voor de coronapandemie geschreven is, zijn er wel wat overeenkomsten. Gelukkig verliep het coronavirus iets minder desastreus. Toch denk ik dat als ik dit boek in die periode had gelezen het dan een andere vibe had gegeven.

Een citaat uit het boek dat mij is bijgebleven is: Geld maakt egocentrisch, en dat komt doordat wij rijken minder afhankelijk zijn. U bent niet arm omdat u sociaal bent, u bent sociaal omdat u arm bent en daarom verwacht vroeg of laat anderen nodig te hebben. Als u er gewoon voor had gezorgd rijk te worden, dan had u daar niet meer aan hoeven denken.

Een belangrijk minpunt: het boek heeft geen hoofdstukken. Het zijn allemaal losse flarden gedachten. Hoewel dat wel werkt bij het verhaal, heb ik toch liever een boek met hoofdstukken.

[Marcel · Rating 3 out of 5]

Wytske Versteeg schetst een wereld die door een ernstige ziekte is leeggeruimd, laat het Ebola zijn of, actueler, Zika. Een plastisch chirurg, die zelf een verminkt gezicht heeft, haalt herinneringen op aan zijn vrouw en affaire, als het die naam mag hebben.

Interessant gegeven, dat zeker, met de onzekere Tomas, die er alles aan doet om Maria voor zich te winnen, alleen toch maar drie sterren: sommige karakters zijn voor mij onvoorstelbaar, m.n. de moeder, die halverwege het boek iets doet wat geen moeder zou doen. Niettemin heel fijn geschreven. Hoe graag zou ik een ster meer geven! Sorry, Wytske.

[Nienke · Rating 2 out of 5]

Als laatste boek van mijn leeslijst, was het een slechte afsluiting!

Het gehele boek denk je oh!! Hier komt vast een stukje plot!! En dan is het genoemde plot precies 2 zinnen lang.

Daarna hoop je weer dat tomas toch zal sterven en de hel van de 172 bladzijdes, sneller zal stoppen.

[Sara · Rating 2 out of 5]

Ik heb hier niet van genoten en ik had mijn tijd zoveel beter kunnen besteden maar school dwingt mij dit te lezen😔

[Karen · Rating 3 out of 5]

Ik heb het boek met veel nieuwsgierigheid gelezen. Niet in de laatste plaats omdat het nogal omineus begint met het uitbreken van een pandemie, op een manier die bekend voorkomt (alleen is het boek uit 2015). Die pandemie en het razendsnel instorten van de zorg, de economie, de sociale samenhang, en uiteindelijk het sterven van nagenoeg iedereen, is beeldend en overtuigend beschreven, net als het aanvankelijke zelfgenoegzame ongeloof: dat gaat ons hier toch niet overkomen? Niet over de top, voorstelbaar en daarom beklemmend. Maar toch, Tomas is wel héél erg cynisch en mysogyn. Gaandeweg kom je meer over zijn geschiedenis te weten en ga je het beter begrijpen, maar het blijft een zielig geval. En eigenlijk geldt dat een beetje voor alle personages: allemaal net een beetje té. De boodschap - het belang van aanraking, vijf jaar later noemden we het huidhonger - sneeuwt er een beetje door onder. Hoe dan ook, goed genoeg nog altijd voor drie sterren en ik ga zeker meer van lezen Wytske Versteeg.

[Aleksandra W. · Rating 2 out of 5]

Sam pomysł ciekawy, ale nie do końca dla mnie jasny. Więcej tu zdecydowanie retrospekcji z życia Tomasa, niż tytułowej kwarantanny i pandemii.
Na plus - odpychający bohater, trochę przypominający postacie u Hermana Kocha, swoją drogą, również holenderskiego autora.
Niestety, książka przetłumaczona jest tak, jakby co najmniej 1/3 przepuszczono przez Google Translatora. To mnie bardzo dziwi, bo tłumaczka ma doświadczenie i dorobek (m.in. wspomnianego Kocha). Bardzo dziwny język oryginału? Termin nie do wyrobienia się? Nie wiem, ale dobrze, że książka ma tylko 150 stron.

[anusiak · Rating 1 out of 5]

Im sorry ale nie nie jesteś tylko człowiekiem, nie jesteś człowiekiem. Autorka? O co chodzi? Jak można wykreować takiego bohatera? Tak wstrętnego? Ta książka wypełniła mnie ogromnym obrzydzeniem i przerażeniem , bo Tomas jest nieludzki. Nieludzko bezduszny, wstrętny, okrutny, odrzucający. Traktuje kobiety tak przedmiotowo i niewyobrażalnie potwornie, że nie jestem w stanie tego opisać. Co to jest co to jest co to miało być, wolałabym tego nigdy nie przeczytać. To była męka

[panna.marple · Rating 1 out of 5]

1.5
Nie sugerujcie się tytułem, ani opisem z tyłu - tematu epidemii jest tutaj jak na lekarstwo. To historia mężczyzny, którego nie da się polubić. Przede wszystkim skupia się na jego sprawach sercowych. Nie kupiło mnie to kompletnie, a Tomas trafia do czołówki najbardziej odpychających bohaterów.

[Paulina (kulturowy_miszmasz) · Rating 1 out of 5]

1,5/5
Strumień świadomości o wszystkim i o niczym. Bohater, który jest nie do polubienia i jak dla mnie nie ma ku temu specjalnej przesłanki. Sięgnęłam po tę książkę ze względu na motyw pandemii, którego prawie nie ma. Mamy tu myśli bohaterów, które przeskakują z jednego wątku do innego i to jest coś całkiem nie dla mnie.

[bookolożka · Rating 3 out of 5]

3.25 🌟

[Laura Vanwezemael · Rating 3 out of 5]

"Raak me aan."

[Benny · Rating 1 out of 5]

Nadat een niet nader genoemde (uit Afrika overgewaaide) besmettelijke ziekte zo goed als heel de bevolking heeft uitgeroeid, is Nederland in internationale quarantaine geplaatst. Uitgerekend de blaaskaak Tomas Augustus weet zich als een van de weinige overlevenden staande te houden.

Al schrijvend probeert hij grip te krijgen op zijn eigen geschiedenis. Zo komt hij, rijkelijk laat, tot het inzicht dat niemand een eiland op zich is en dat liefde toch nog niet zo gek is. Tegen een postapocalyptische achtergrond (die opvallend vaag gelaten wordt) ontdekt de wel erg antipathieke plastische chirurg wat het betekent om mens te zijn.

De romans van deze jonge Nederlandse schrijfster oogsten veel lof. In Knack gaf Johanna Spaey zelfs vijf sterren aan Quarantaine. Maar ik ben niet onder de indruk. Noch inhoudelijk noch vormelijk heb ik iets gelezen dat ik niet al elders (en beter) gelezen heb en na een gratuite zin als “Onmogelijk ermee te stoppen, zelfs nu de dood een massaproduct is, goedkoop gemaakt in China” (p.118), wilde ik helemaal stoppen. Dit vederlicht boekje, op goed geluk meegenomen uit de bib, zal ik waarschijnlijk snel vergeten zijn.

[Marleen Huisman · Rating 4 out of 5]

Wat een mooi en mysterieus boek. Je moet er van houden maar wat mooi geschreven, je wilt maar blijven doorlezen. Door het mysterieuze is het lastig ( wat ik heel leuk vind aan t boek ) om er nou precies achter te komen hoe het verhaal in elkaar zit. Het zijn allemaal puzzel stukjes die je zelf op de juiste plek moet neerleggen om het verhaal te begrijpen

[Hulya Genc Y · Rating 1 out of 5]

Niet boeiend, moelijk door te komen.

[anna · Rating 1 out of 5]

Vond het een raar boek, teveel tijd sprongen waardoor ik continu in de war was. Ook vond ik het veelste grof tegen over vrouwen.

[Frank Peter · Rating 2 out of 5]

Interessant en knap dat een boek vijf jaar voor covid zo na- en uitdrukkelijk het concept huidhonger binnen de context van een pandemie behandelt, maar afgezien daarvan vond ik het boek erg teleurstellend na een sterk begin. Waarschijnlijk lijdt ik aan soort 'hersenhonger', d.w.z. ik wil gewoon graag een hedendaagse schrijver tegenkomen die echt iets te zeggen heeft. En toen in de podcast van Boeken FM (in een bespreek van Waar) Versteeg 'de Bas Heijne van onze generatie' werd genoemd, raakte ik erg benieuwd.* En inderdaad was ik de eerste, zeg, dertig pagina's erg onder indruk. Versteeg schetste een schijnbaar fascinerend personage in het soort taalgebruik waar ik erg van houd, zonder noodzaak aan franje getuigend van intelligentie en een gevoel voor een subtielere vorm van esthetiek.

Al snel bleek echter dat dit boek ook aan de 'Hollandse -of modern Europese? - ziekte' lijdt, dat er gewoon amper iets gebeurt. Dat het meer een situatie is in plaats van een verhaal, een sfeerimpressie met een karakterschets in plaats van een drama dat zich ontvouwt. Het is tegenwoordig vloeken in de literaire kerk natuurlijk, hopeloos ouderwets als je nog enige waarde hecht aan plot - Ga lekker Agatha Christie lezen als je zo van plot houdt, zeggen ze dan. Toch denk ik dat Shakespeare allang vergeten zou zijn als hij met dit soort plotloze sfeerimpressies op de proppen was gekomen. Maar goed, dat allemaal terzijde natuurlijk. Wat me ook teleurstelde is dat ik gewoon niet het idee kreeg dat Versteeg iets te zeggen had met dit boek, wat ik dus hoopte. Nu kan ik het haar natuurlijk niet kwalijk nemen dat ze een belofte niet nakomt die ze nooit gedaan heeft - het was puur mijn eigen verwachting op basis van een zinnetje dat tussen neus en lippen door in een meligserieuze podcast werd uitgesproken - maar (ik ga het gewoon zeggen) toch ...

Maar goed. Niettemin ben ik erg nieuwsgierig geworden naar ander werk van Versteeg, zo beloftevol vond ik het dan ook weer wel. Een zinnetje als U bent niet arm omdat u sociaal bent, u bent sociaal omdat u arm bent en daarom verwacht vroeg of laat anderen nodig te hebben (p.48) maakt het boek bovendien al bijna de moeite waard. (Je kan flauw doen en zeggen dat het 'gewoon' Marx is, maar op deze manier toegepast en verwoord wordt het veel indringender. Vind ik althans.)
_____
* Niet dat ik per se iets met Bas Heijne heb trouwens, ik ken zijn werk eigenlijk amper, maar ik weet natuurlijk wel dat hij de reputatie heeft een (soort van) 'denker' te zijn.

[elif · Rating 1 out of 5]

De hoofdpersonage was verschrikkelijk. Het was erg lastig er doorheen te komen. Hij was zo afschuwelijk tegen zijn vrouw. Je hoeft dan niet verlieft te zijn maar de dingen die je zegt tegen een vrouw hoort niet zo te zijn. Ik snap algemeen zijn hele bedoeling niet. Hij ziet vrouwen als een object. Hij gaat heel vaak vreemd en uiteindelijk wordt hij "verlieft" op een mooie vrouw en gaat weer vreemd? Is hij wel echt verlieft?

Hij is bekrompen, gevoelloos, oppervlakkig, egoïstisch, gemeen en ga maar door.. Als ik het niet voor een school opdracht nodig had was ik gestopt. In het begin hadden ze het over een ziekte maar daar krijgen we amper wat van mee. Tomas zijn levensverhalen waren ook niet zo interessant en denderend. Zijn zicht op alles is gewoon heel verkeerd. Ik snap niet waarom hij niet is gescheiden. Voor geld? Waarom is hij überhaupt getrouwd met Leanne? Arme vrouw ook. Ik vind het ook echt erg dat een vrouw zich zo laat straffen. Waarom is zij niet gescheiden? Ik moet voor mijn opdracht de vraag “Wat heb je van dit boek meegenomen?” beantwoorden en dat lukt niet. Ik heb niks nuttigs van het boek meegekregen. Erg jammer vind ik dit. Ik kan niet genieten van Nederlandse boeken.

[Diederick Aerts · Rating 3 out of 5]

Tomas maakt op een jonge leeftijd al kennis met arm en rijk maar ook meteen heel rijk en heel arm. Dit is een thema waar je tijdens het hele boek mee in aanraking komt. Bijv. zelf woont hij in een klein huisje, terwijl aan de overkant van de straat villa’s staan. Door dit boek ben je wel nagaan denken over hoe goed je het zelf wel niet hebt. Zijn vader was een alcoholist die niet veel om zijn vrouw en kinderen gaf. Tomas is hem daarom ook kwijtgeraakt toen hij tien was. Hierdoor heeft hij dus nooit het echte voorbeeld gehad van hoe een normaal gezien eruit ziet.

Ik vind knap dat Tomas er na elke tegenslag toch weer bovenop komt. De schrijfster heeft hiervoor verrassende vergelijkingen gekozen. Het is onvoorspelbaar en dat maakt dit boek aantrekkelijk.

Quarantaine is een leuk boek om te lezen vooral omdat je zelf dingen beter gaat beseffen. Hierdoor krijg je een ander beeld van het leven. Ik raad het boek zeker aan om te lezen zodat je zelf kunt zien hoe goed je het hebt

[Dolly Clapton · Rating 3 out of 5]

The novel is about a lonely man who doesn't have any contact with the outer world, because the city he lives in is locked up. This is because of the worldly spread ebola virus, that the Europeans never thought to get in Europe. People knew of the spreading ebola virus in Africa, but as long it never reached Europe the virus wasn't seen as a threat. In the news and media the virus got closer, it reached European countries. People started to show symptoms and died. This event affected the main character closely. He realised that when the city was locked up he had lived his whole life in a figurative quarantaine. In my opinion the book is mediocre. It's psychological and as a reader you should like those kind of stories, cause otherwise you won't like it.

[Karin Marcella · Rating 4 out of 5]

Mooi! Het verhaal is bijzonder verteld, de diverse open plekken zorgen ervoor dat je doorleest. In 172 pagina's de hoofdpersoon zo neerzetten dat je begrip voelt voor zijn keuzes, vind ik knap.
Er zitten wel wat losse eindjes in die je met vragen achterlaten, maar hoe erg is dat. Ook de beeldspraak en de intertekstualiteit ervaar ik soms als erg voor de hand liggend, maar niet per se storend. Zeker voor scholieren is het boeiend om na het lezen op zoek te gaan naar de achterliggende boodschap en symboliek.
Laat je niet misleiden door de titel, Quarantaine, gaat niet over Covid19. De thematiek heeft wel raakvlakken met wat Quarantaine kan zijn: eenzame opsluiting. Al met al een origineel verhaal met vrij veel diepgang.

[Piet · Rating 3 out of 5]

Jammer dat de hoofdpersoon zo onsympathiek en onrealistisch is.
Ik had een beeld verwacht van de wereld na de ramp, zoals bv in On the Road maar het is een schets van Tomas de nepplastische chirurg die ook weer zo weinig invoelbaar valt voor een 20-jarige.
Soms is de schrijfster onnodig grof. Halverwege het boek was ik ook niet onder de indruk van de stijl maar die werd later beter.
Wat is eigenlijk het thema?
Anti plastische chirurgie? Anti mannen die geen kinderen willen?
Of is het een karakterstudie van iemand die ernstig getraumatiseerd is door gezichtsverbranding en verminking?