What do you think?
Rate this book
Μάνα δεν σε συγχωρώ
Τα βράδια που μοιράζομαι το σώμα μου δεν νιώθω καμιά ντροπή. Δεν νιώθω σαν μια από τις γυναίκες του δρόμου. Ό,τι κάνω το κάνω μόνο για τη δική μου ευχαρίστηση.
Αν με ρωτήσεις πόσο πόρνη μπορεί να νιώθω, πίσω από το γλυκό και τρυφερό πρόσωπό μου, θα σου απαντούσα αρκετά.
Κάθε φορά που βρίσκομαι με κάποιον μεταμορφώνομαι σε είδωλο του σεξ. Κολυμπάω κατευθείαν στα βαθιά, μόνο για λίγο, διότι τα ρηχά νερά δεν μου αρκούν…
Ποια ένοχα μυστικά του παρελθόντος μπορεί να κρύβονται σε ένα σκοτεινό υπόγειο μέσα σε κούτες που χρόνια τώρα κραυγάζουν για δικαίωση;
Πόσο δυνατός μπορείς να είσαι όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αλήθειες που ποτέ δεν φανταζόσουν;
Πόσο πολύ πιστεύεις στον Θεό για να δώσεις συγχώρηση;
Και πόσο εύκολα μπορείς να αντιμετωπίσεις τη Μοίρα όταν αντιλαμβάνεσαι πως εκείνη παίζει το δικό της παιχνίδι μόνο και μόνο για να σε ξεγελάσει;
Αν με ρωτήσεις πόσο πόρνη μπορεί να νιώθω, πίσω από το γλυκό και τρυφερό πρόσωπό μου, θα σου απαντούσα αρκετά.
Κάθε φορά που βρίσκομαι με κάποιον μεταμορφώνομαι σε είδωλο του σεξ. Κολυμπάω κατευθείαν στα βαθιά, μόνο για λίγο, διότι τα ρηχά νερά δεν μου αρκούν…
Ποια ένοχα μυστικά του παρελθόντος μπορεί να κρύβονται σε ένα σκοτεινό υπόγειο μέσα σε κούτες που χρόνια τώρα κραυγάζουν για δικαίωση;
Πόσο δυνατός μπορείς να είσαι όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αλήθειες που ποτέ δεν φανταζόσουν;
Πόσο πολύ πιστεύεις στον Θεό για να δώσεις συγχώρηση;
Και πόσο εύκολα μπορείς να αντιμετωπίσεις τη Μοίρα όταν αντιλαμβάνεσαι πως εκείνη παίζει το δικό της παιχνίδι μόνο και μόνο για να σε ξεγελάσει;
250 pages, Paperback
Published April 1, 2021
2 people are currently reading
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 25, 2021
Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, λόγω της δυσλεξίας, μου είναι αρκετά δύσκολο να διαβάσω βιβλία. Για αυτό εξάλλου δεν έχω ανεβάσει ποτέ άποψη για έργα φίλων ομοτέχνων και μη.
Όμως έχοντας κλείσει έως τώρα 25η μέρα σε καραντίνα, έχω άπλετο χρόνο να το παλέψω και παρά τις όποιες δυσκολίες, να βγάλω εις πέρας κάτι που για τους περισσότερους είναι μια απλή καθημερινότητα.
"Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ" λοιπόν, ένα βιβλίο όπου τολμώ να πω, πως μας συστήνεται από την αρχή η συγγραφέας Χριστίνα Νάκου .
Πάρα το σχετικά μικρό μέγεθος του, η συγγραφέας αναφέρει ξεκάθαρα πως τα γεγονότα που θα διαβάσουμε, είναι εξ ολοκλήρου αληθινά. Και τα περιγράφει ακριβώς όπως της τα αφηγήθηκαν ορισμένοι από τους ήρωες που αναφέρει και μέσα στο βιβλίο.
Αυτά τα δύο γεγονότα και σε συνδυασμό και με την καραντίνα, ήταν καθοριστικοί παράγοντες για εμένα, ώστε να μπω σε μία διαδικασία που όσοι δεν το γνωρίζετε είναι λίγο επίπονη.
Φυσικά όλα αυτά σας τα αναφέρω, γιατί δεν θέλω να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις από τους φίλους μου, που ποτέ ως τώρα δεν έχω ανεβάσει στη ζωή μου άποψη για κάποιο δικό τους έργο.
Αφού λοιπόν τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, πάμε τώρα και στο κυρίως θέμα. Το ίδιο το έργο!
Όπως ανέφερα και πριν, η συγγραφέας πραγματικά μας συστήνεται από την αρχή, αφού όλοι τη γνωρίσαμε ως συγγραφέα εφηβικής λογοτεχνίας με βιβλία που σφύζουν από νεράιδες, ξωτικά και μάγους.
Τώρα έρχεται να μας κόψει την ανάσα, με ένα βιβλίο πού οι ήρωες του σε καμία των περιπτώσεων δεν θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι απολαμβάνουν έστω και στο ελάχιστο την μαγεία της ζωής.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ξεκινώντας από τον τίτλο. Κάποιοι πιθανόν να τον βρουν σκληρό, κάποιοι άλλοι να ταυτιστούν, μερικοί να τον θεωρήσουν μπανάλ και ίσως κάποιοι άλλοι ότι βγήκε από μελοδραματική ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Η αλήθεια όμως είναι μία. Στις αληθινές ιστορίες δεν χωράνε τα γνωστά κόλπα του μάρκετινγκ όπου τα πάντα ωραίοποιούνται προς τέρψη του αναγνώστη.
Δεν μπορείς να βάλεις "γλάσο" για να κάνεις το πικρό γλυκό και τον θυμό συγχώρεση.
Στις αληθινές ιστορίες από τις οποίες βρίθει η Ελληνική λογοτεχνία, θα πρέπει να μάθουμε ως αναγνώστες να τις αντιμετωπίζουμε εντελώς διαφορετικά. Αν αυτός που τις περιγράφει στον εκάστοτε συγγραφέα θέλει να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα, μη βαρύγδουπους τίτλους η και το αντίθετο φυσικά, οφείλουμε να το σεβαστούμε.
Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα του βιβλίου.
Η ιστορία ξεκινά με τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, η κάθε μία εντελώς διαφορετικά μεγαλωμένη, καθώς επίσης και αντίθετης κοινωνικής τάξης. Τι σχέση έχουν μεταξύ τους; Ποια κοινή όσο και τραγική μοίρα τους ενώνει; Και το κυριότερο όλων, ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα;
Πολλές φορές έχουμε ακούσει ότι το αίμα νερό δεν γίνεται. Και όμως κάποιες φορές μπορεί να γίνει. Γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι κρίνονται από τις πράξεις τους και όχι από την ιδιότητά τους. Γιατί ο πραγματικός γονέας είναι αυτός που σε μεγαλώνει με αγάπη και όχι αυτός που σε γεννά ή συμβάλει στην δημιουργία σου.
Σκληρές αλήθειες που όμως δεν συγκρίνονται με τίποτα σε μία αδυσώπητη πραγματικότητα που το μόνο που ξέρει είναι να σε σφυροκοπά από την πρώτη κιόλας μέρα που βλέπεις το φως της ζωής.
Ένα αέναο κλάμα που έχει μετατραπεί στον μόνιμα πιστό σύντροφό σου. Και εκεί που πιστεύεις πως επιτέλους έρχεται η λύτρωση για να σε ανταμείψει για όλες αυτές τις στιγμές που το σκοτάδι σε ρούφαγε βαθιά μέσα του, τρως ένα δυνατό χαστούκι για να σου θυμίσει ότι εσύ είσαι παιδί ενός κατώτερου Θεού. Η ευτυχία δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου. Το μόνο χαμόγελο που θα δεις στον καθρέφτη, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από την παραπανίσια γραμμή ενός ξεθωριασμένου κραγιόν. Ώστε να χαμογελάς μονάχα ως κλόουν, αφού αυτό το μονοπάτι επέλεξε για εσένα η ακάλεστη μοίρα σου.
Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα βιώνουμε μέσα από την συγκλονιστική γραφή της συγγραφέως. Άλλοτε σκληρή και άλλοτε γεμάτη πόνο. Θες να ουρλιάξεις ένα μεγάλο "ανάθεμα" για κάποιους από τους ήρωες, μα και να αγκαλιάσεις τρυφερά κάποιους άλλους. Να φωνάξεις ένα τεράστιο "ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑ!", σε κάποιες στιγμές που αναπόφευκτα θα σου αφήσουν ένα επίπονο μούδιασμα.
Πόνεσα, έκλαψα, γέμισα οργή, μα και χάρηκα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του. Και αυτό για εμένα είναι η απόλυτη επιτυχία για ένα βιβλίο.
Είμαι σίγουρος πως τα ίδια συναισθήματα θα βιώσετε και εσείς μόλις το διαβάσετε.
Ένα τεράστιο μπράβο τόσο στον οίκο Εκδόσεις Δερέ , όσο και στην συγγραφέα για την άψογη δουλειά που έχουν κάνει.
Όμως έχοντας κλείσει έως τώρα 25η μέρα σε καραντίνα, έχω άπλετο χρόνο να το παλέψω και παρά τις όποιες δυσκολίες, να βγάλω εις πέρας κάτι που για τους περισσότερους είναι μια απλή καθημερινότητα.
"Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ" λοιπόν, ένα βιβλίο όπου τολμώ να πω, πως μας συστήνεται από την αρχή η συγγραφέας Χριστίνα Νάκου .
Πάρα το σχετικά μικρό μέγεθος του, η συγγραφέας αναφέρει ξεκάθαρα πως τα γεγονότα που θα διαβάσουμε, είναι εξ ολοκλήρου αληθινά. Και τα περιγράφει ακριβώς όπως της τα αφηγήθηκαν ορισμένοι από τους ήρωες που αναφέρει και μέσα στο βιβλίο.
Αυτά τα δύο γεγονότα και σε συνδυασμό και με την καραντίνα, ήταν καθοριστικοί παράγοντες για εμένα, ώστε να μπω σε μία διαδικασία που όσοι δεν το γνωρίζετε είναι λίγο επίπονη.
Φυσικά όλα αυτά σας τα αναφέρω, γιατί δεν θέλω να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις από τους φίλους μου, που ποτέ ως τώρα δεν έχω ανεβάσει στη ζωή μου άποψη για κάποιο δικό τους έργο.
Αφού λοιπόν τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, πάμε τώρα και στο κυρίως θέμα. Το ίδιο το έργο!
Όπως ανέφερα και πριν, η συγγραφέας πραγματικά μας συστήνεται από την αρχή, αφού όλοι τη γνωρίσαμε ως συγγραφέα εφηβικής λογοτεχνίας με βιβλία που σφύζουν από νεράιδες, ξωτικά και μάγους.
Τώρα έρχεται να μας κόψει την ανάσα, με ένα βιβλίο πού οι ήρωες του σε καμία των περιπτώσεων δεν θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι απολαμβάνουν έστω και στο ελάχιστο την μαγεία της ζωής.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ξεκινώντας από τον τίτλο. Κάποιοι πιθανόν να τον βρουν σκληρό, κάποιοι άλλοι να ταυτιστούν, μερικοί να τον θεωρήσουν μπανάλ και ίσως κάποιοι άλλοι ότι βγήκε από μελοδραματική ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Η αλήθεια όμως είναι μία. Στις αληθινές ιστορίες δεν χωράνε τα γνωστά κόλπα του μάρκετινγκ όπου τα πάντα ωραίοποιούνται προς τέρψη του αναγνώστη.
Δεν μπορείς να βάλεις "γλάσο" για να κάνεις το πικρό γλυκό και τον θυμό συγχώρεση.
Στις αληθινές ιστορίες από τις οποίες βρίθει η Ελληνική λογοτεχνία, θα πρέπει να μάθουμε ως αναγνώστες να τις αντιμετωπίζουμε εντελώς διαφορετικά. Αν αυτός που τις περιγράφει στον εκάστοτε συγγραφέα θέλει να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα, μη βαρύγδουπους τίτλους η και το αντίθετο φυσικά, οφείλουμε να το σεβαστούμε.
Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα του βιβλίου.
Η ιστορία ξεκινά με τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, η κάθε μία εντελώς διαφορετικά μεγαλωμένη, καθώς επίσης και αντίθετης κοινωνικής τάξης. Τι σχέση έχουν μεταξύ τους; Ποια κοινή όσο και τραγική μοίρα τους ενώνει; Και το κυριότερο όλων, ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα;
Πολλές φορές έχουμε ακούσει ότι το αίμα νερό δεν γίνεται. Και όμως κάποιες φορές μπορεί να γίνει. Γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι κρίνονται από τις πράξεις τους και όχι από την ιδιότητά τους. Γιατί ο πραγματικός γονέας είναι αυτός που σε μεγαλώνει με αγάπη και όχι αυτός που σε γεννά ή συμβάλει στην δημιουργία σου.
Σκληρές αλήθειες που όμως δεν συγκρίνονται με τίποτα σε μία αδυσώπητη πραγματικότητα που το μόνο που ξέρει είναι να σε σφυροκοπά από την πρώτη κιόλας μέρα που βλέπεις το φως της ζωής.
Ένα αέναο κλάμα που έχει μετατραπεί στον μόνιμα πιστό σύντροφό σου. Και εκεί που πιστεύεις πως επιτέλους έρχεται η λύτρωση για να σε ανταμείψει για όλες αυτές τις στιγμές που το σκοτάδι σε ρούφαγε βαθιά μέσα του, τρως ένα δυνατό χαστούκι για να σου θυμίσει ότι εσύ είσαι παιδί ενός κατώτερου Θεού. Η ευτυχία δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου. Το μόνο χαμόγελο που θα δεις στον καθρέφτη, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από την παραπανίσια γραμμή ενός ξεθωριασμένου κραγιόν. Ώστε να χαμογελάς μονάχα ως κλόουν, αφού αυτό το μονοπάτι επέλεξε για εσένα η ακάλεστη μοίρα σου.
Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα βιώνουμε μέσα από την συγκλονιστική γραφή της συγγραφέως. Άλλοτε σκληρή και άλλοτε γεμάτη πόνο. Θες να ουρλιάξεις ένα μεγάλο "ανάθεμα" για κάποιους από τους ήρωες, μα και να αγκαλιάσεις τρυφερά κάποιους άλλους. Να φωνάξεις ένα τεράστιο "ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑ!", σε κάποιες στιγμές που αναπόφευκτα θα σου αφήσουν ένα επίπονο μούδιασμα.
Πόνεσα, έκλαψα, γέμισα οργή, μα και χάρηκα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του. Και αυτό για εμένα είναι η απόλυτη επιτυχία για ένα βιβλίο.
Είμαι σίγουρος πως τα ίδια συναισθήματα θα βιώσετε και εσείς μόλις το διαβάσετε.
Ένα τεράστιο μπράβο τόσο στον οίκο Εκδόσεις Δερέ , όσο και στην συγγραφέα για την άψογη δουλειά που έχουν κάνει.
April 28, 2021
ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΑΚΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΕΡΕ
📚 Η άποψή μου 📚
Εδώ και ώρα προσπαθώ να γράψω την άποψή μου για το βιβλίο της Χριστίνας Νάκου με τίτλο " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ ".
Όμως γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω και πάλι από την αρχή...
Κατέληξα λοιπόν μετά από αρκετή ώρα στο ο,τι δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω λέγοντας δυο λόγια για την λέξη 《 μάνα 》.
《 Μάνα 》
Μια λέξη ιερή.
Μια λέξη που είναι άρτια συνυφασμένη με την απύθμενη αγάπη, την προσφορά και τη θυσία.
Σίγουρα έχετε ακούσει πως μια γυναίκα από τη στιγμή που γίνεται 《 μάνα 》μαθαίνει πως είναι να ζει κανείς με την καρδιά του να βρίσκεται έξω από το σώμα του.
Δυστυχώς όμως....
Για κάποιους ανθρώπους η λέξη 《 μάνα 》είναι μια λέξη συνώνυμη της εγκατάλειψης και του αβάσταχτου πόνου...
Πόσο μπορεί να στιγματίσει μια παιδική ψυχή η μάνα του;
Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να ξεπεράσει τις πληγές της παιδικής του ηλικίας;
Και από την άλλη μεριά, υπάρχει δικαιολογία για αυτήν την μάνα που στάθηκε ανάξια του ρόλου της;
Αντικρίζοντας το εξώφυλλο και διαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου, ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό μου...
Πόσο πόνο κρύβει το βλέμμα αυτού του μικρού παιδιού;
Ακόμα και στάση του σώματός του μαρτυρά όλα τα συναισθήματα που κρύβει η ψυχή του...συναισθήματα που δεν θα πρέπει να βιώνει καμία παιδική ψυχή...
📖 " Δεν μου αρέσει όταν τα αθώα παιδικά πρόσωπα είναι θλιμμένα. Θέλω πάντα να είναι χαρούμενα. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει να κλαίει. "
Ο τίτλος του βιβλίου μέσα από την σκληρότητά του, προσπαθεί να προετοιμάσει τον αναγνώστη, ο όποιος ψυχανεμίζεται ήδη πως το βιβλίο αυτό θα τον συγκλονίσει.
Εκείνο το "ΔΕΝ" φαντάζει οριστικό και αμετάκλητο μα και βαμμένο με αίμα...
Η Χριστίνα Νάκου μας διηγείται μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή και μας παρασύρει σε έναν κυκεώνα συναισθημάτων.
Στο επίκεντρο τρεις γυναίκες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, τις οποίες δένουν άρρηκτα δεσμοί αίματος.
Ειρήνη, Χλόη, Βάγια.
Για ποιον λόγο βρίσκονται μακριά η μια από την άλλη;
Ποια καλά κρυμμένα μυστικά δηλητηριάζουν τις ζωές τους;
Τι θα συμβεί όταν έρθουν αντιμέτωπες με αλήθειες που δεν φαντάζονταν ποτέ;
Πόσο εύκολο είναι να ακολουθήσουν το δρόμο της συγχώρεσης όταν ο πόνος έχει κάψει τα σωθικά τους;
Το " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ " είναι ένα καθηλωτικό βιβλίο, ένα βιβλίο που παρόλο το σφίξιμο που θα φέρει στην ψυχή σας, δεν θα μπορέσετε να το αποχωριστείτε εάν δεν φτάσετε στην τελευταία σελίδα του.
Ταυτόχρονα το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει πολύ σημαντικά μηνύματα. Μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των τριών πρωταγωνιστριών ο αναγνώστης διδάσκεται αλήθειες της ζωής. Οι συμπεριφορές προς μίμηση κι εκείνες προς αποφυγή χαράζονται βαθιά μέσα του. Τελειώνοντας το βιβλίο αυτό, ο αναγνώστης δεν θα είναι πια ο ίδιος. Ειδικά εάν είναι γονιός ο ίδιος...
📖 " Μόνο αν βρεις τη δύναμη να συγχωρήσεις αυτόν που σε πλήγωσε μόνο τότε θα καθαρθείς. "
📖 " Ποτέ δεν ξέρεις τι πληγές από αγκάθια κρύβει μέσα του ο άλλος. "
📖 " Κάποιες φορές, λοιπόν, η ζωή μπορεί να φαίνεται σκληρή, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος λόγος. Υπομονή χρειάζεται μόνο και να βλέπουμε τα πράγματα λογικά. Και φυσικά να χαμογελάμε. "
Πόση δύναμη κρύβει η ψυχή ενός πατέρα ο οποίος μεγαλώνει μόνος του το παιδί του;
📖 " Η απουσία της μητέρας είναι σκαμμένος τάφος στην ψυχή ενός παιδιού. Πολλές φορές η μελαγχολία το αγκαλιάζει χωρίς το ίδιο να ξέρει το γιατί. "
Και ποιος λογίζεται για γονέας; Εκείνος που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά το εγκαταλείπει ή εκείνος που το μεγαλώνει και πασχίζει κάθε μέρα για την ευτυχία του;
Το " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ " τα έχει όλα. Έχει πολύ πόνο, σκληρά γεγονότα, καθοριστικά για τις ζωές των ανθρώπων, ανελέητα χτυπήματα της μοίρας, αλλά και πολλή αγάπη, έρωτα κι ελπίδα.
Η συγγραφέας έχει καταφέρει με τα μικρά κεφάλαια και το λόγο της, άλλοτε ώμο κι άλλοτε γεμάτο λυρισμό να διατηρήσει την ένταση του αναγνώστη σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Τα ψυχογραφήματα όλων των πρωταγωνιστών είναι επίσης άρτια δουλεμένα και καταφέρνουν να προκαλέσουν ποικίλα και πολύ δυνατά συναισθήματα στον αναγνώστη.
Φτάνοντας στο τέλος, θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήρια μου στην συγγραφέα για το βιβλίο της! Μου χάρισε ένα τόσο έντονο αναγνωστικό ταξίδι, ο απόηχος του οποίου, πραγματικά θα με συντροφεύει για καιρό!
Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!
Και να θυμάστε πως
📖 " Λένε πως η ευχή και η κατάρα μιας μάνας είναι οι μόνες που πιάνουν στη ζωή. "
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΑΚΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΕΡΕ
📚 Η άποψή μου 📚
Εδώ και ώρα προσπαθώ να γράψω την άποψή μου για το βιβλίο της Χριστίνας Νάκου με τίτλο " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ ".
Όμως γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω και πάλι από την αρχή...
Κατέληξα λοιπόν μετά από αρκετή ώρα στο ο,τι δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω λέγοντας δυο λόγια για την λέξη 《 μάνα 》.
《 Μάνα 》
Μια λέξη ιερή.
Μια λέξη που είναι άρτια συνυφασμένη με την απύθμενη αγάπη, την προσφορά και τη θυσία.
Σίγουρα έχετε ακούσει πως μια γυναίκα από τη στιγμή που γίνεται 《 μάνα 》μαθαίνει πως είναι να ζει κανείς με την καρδιά του να βρίσκεται έξω από το σώμα του.
Δυστυχώς όμως....
Για κάποιους ανθρώπους η λέξη 《 μάνα 》είναι μια λέξη συνώνυμη της εγκατάλειψης και του αβάσταχτου πόνου...
Πόσο μπορεί να στιγματίσει μια παιδική ψυχή η μάνα του;
Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να ξεπεράσει τις πληγές της παιδικής του ηλικίας;
Και από την άλλη μεριά, υπάρχει δικαιολογία για αυτήν την μάνα που στάθηκε ανάξια του ρόλου της;
Αντικρίζοντας το εξώφυλλο και διαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου, ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό μου...
Πόσο πόνο κρύβει το βλέμμα αυτού του μικρού παιδιού;
Ακόμα και στάση του σώματός του μαρτυρά όλα τα συναισθήματα που κρύβει η ψυχή του...συναισθήματα που δεν θα πρέπει να βιώνει καμία παιδική ψυχή...
📖 " Δεν μου αρέσει όταν τα αθώα παιδικά πρόσωπα είναι θλιμμένα. Θέλω πάντα να είναι χαρούμενα. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει να κλαίει. "
Ο τίτλος του βιβλίου μέσα από την σκληρότητά του, προσπαθεί να προετοιμάσει τον αναγνώστη, ο όποιος ψυχανεμίζεται ήδη πως το βιβλίο αυτό θα τον συγκλονίσει.
Εκείνο το "ΔΕΝ" φαντάζει οριστικό και αμετάκλητο μα και βαμμένο με αίμα...
Η Χριστίνα Νάκου μας διηγείται μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή και μας παρασύρει σε έναν κυκεώνα συναισθημάτων.
Στο επίκεντρο τρεις γυναίκες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, τις οποίες δένουν άρρηκτα δεσμοί αίματος.
Ειρήνη, Χλόη, Βάγια.
Για ποιον λόγο βρίσκονται μακριά η μια από την άλλη;
Ποια καλά κρυμμένα μυστικά δηλητηριάζουν τις ζωές τους;
Τι θα συμβεί όταν έρθουν αντιμέτωπες με αλήθειες που δεν φαντάζονταν ποτέ;
Πόσο εύκολο είναι να ακολουθήσουν το δρόμο της συγχώρεσης όταν ο πόνος έχει κάψει τα σωθικά τους;
Το " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ " είναι ένα καθηλωτικό βιβλίο, ένα βιβλίο που παρόλο το σφίξιμο που θα φέρει στην ψυχή σας, δεν θα μπορέσετε να το αποχωριστείτε εάν δεν φτάσετε στην τελευταία σελίδα του.
Ταυτόχρονα το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει πολύ σημαντικά μηνύματα. Μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των τριών πρωταγωνιστριών ο αναγνώστης διδάσκεται αλήθειες της ζωής. Οι συμπεριφορές προς μίμηση κι εκείνες προς αποφυγή χαράζονται βαθιά μέσα του. Τελειώνοντας το βιβλίο αυτό, ο αναγνώστης δεν θα είναι πια ο ίδιος. Ειδικά εάν είναι γονιός ο ίδιος...
📖 " Μόνο αν βρεις τη δύναμη να συγχωρήσεις αυτόν που σε πλήγωσε μόνο τότε θα καθαρθείς. "
📖 " Ποτέ δεν ξέρεις τι πληγές από αγκάθια κρύβει μέσα του ο άλλος. "
📖 " Κάποιες φορές, λοιπόν, η ζωή μπορεί να φαίνεται σκληρή, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος λόγος. Υπομονή χρειάζεται μόνο και να βλέπουμε τα πράγματα λογικά. Και φυσικά να χαμογελάμε. "
Πόση δύναμη κρύβει η ψυχή ενός πατέρα ο οποίος μεγαλώνει μόνος του το παιδί του;
📖 " Η απουσία της μητέρας είναι σκαμμένος τάφος στην ψυχή ενός παιδιού. Πολλές φορές η μελαγχολία το αγκαλιάζει χωρίς το ίδιο να ξέρει το γιατί. "
Και ποιος λογίζεται για γονέας; Εκείνος που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά το εγκαταλείπει ή εκείνος που το μεγαλώνει και πασχίζει κάθε μέρα για την ευτυχία του;
Το " Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ " τα έχει όλα. Έχει πολύ πόνο, σκληρά γεγονότα, καθοριστικά για τις ζωές των ανθρώπων, ανελέητα χτυπήματα της μοίρας, αλλά και πολλή αγάπη, έρωτα κι ελπίδα.
Η συγγραφέας έχει καταφέρει με τα μικρά κεφάλαια και το λόγο της, άλλοτε ώμο κι άλλοτε γεμάτο λυρισμό να διατηρήσει την ένταση του αναγνώστη σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Τα ψυχογραφήματα όλων των πρωταγωνιστών είναι επίσης άρτια δουλεμένα και καταφέρνουν να προκαλέσουν ποικίλα και πολύ δυνατά συναισθήματα στον αναγνώστη.
Φτάνοντας στο τέλος, θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήρια μου στην συγγραφέα για το βιβλίο της! Μου χάρισε ένα τόσο έντονο αναγνωστικό ταξίδι, ο απόηχος του οποίου, πραγματικά θα με συντροφεύει για καιρό!
Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!
Και να θυμάστε πως
📖 " Λένε πως η ευχή και η κατάρα μιας μάνας είναι οι μόνες που πιάνουν στη ζωή. "
October 13, 2021
" Μάνα δεν σε συγχωρώ.!"
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία, που ο τίτλος προϊδεάζει για ένα σκληρό & κοινωνικό λογοτεχνικό περιεχόμενο.
Όταν πρωτοείδα το βιβλίο με τίτλο: << Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ>> θέλησα να το διαβάσω διότι πίστευα ότι θα είναι καθηλωτικό, βοήθησε φυσικά και η επισήμανση ότι αναφέρεται σε αληθινή ιστορία.
Το αποτέλεσμα όμως δε με δικαίωσε.
Θα ξεκινήσω από τα θετικά για, να καταλήξω στα αρνητικά στοιχεία.
📝 Μου άρεσε πολύ ο λόγος και η γραφή της συγγραφέας. Το όμορφο λεξιλόγιο, που χρησιμοποιεί και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ίδιες λέξεις στην ίδια πρόταση ή παράγραφο. Η γραφή είναι ρέουσα και βοηθά στο να διαβαστεί το βιβλίο απνευστί.
📝 Τα συναισθήματα, που δημιουργήθηκαν στις 30 τελευταίες σελίδες θυμίζουν αρχαία τραγωδία. Είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι από το υπόλοιπο βιβλίο. Κατά τη δική μου άποψη και το πιο δυνατό.
📝 Τα μηνύματα, που περνά για την αγάπη στις ανθρώπινες σχέσεις είναι όμορφα και ζωντανά.
📝 Το πιο σημαντικό για μένα και φυσικά και θετικό είναι ότι παρόλο, που αναφέρεται σε αληθινή ιστορία, δεν υπήρξε ουδεμία υπερβολή. Συνήθως, τα βιβλία, που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες είναι κάπως τραβηγμένα. Το συγκεκριμένο είναι σε αληθοφανή πλαίσια.
Από αυτό το βιβλίο μου έλειψαν σελίδες. Δεν το ένιωσα ολοκληρωμένο.
Είχα μπροστά μου να διαβάσω μία ιστορία,που εξελίσσεται σε ένα παρελθόν και στο παρόν.
Όμως, το παρελθόν για, να μπορέσω να μπω πιο βαθιά στην ιστορία ως αναγνώστης, δεν υπήρχε.
Το παρελθόν ήταν απών.
Δεν μπορούσα να ταυτιστώ με κάποιον ήρωα. Δεν μπορούσα να καταλάβω την ψυχολογική κατάσταση από κάποια γεγονότα, γιατί δεν είχα τα γεγονότα, παρά μόνο κάποια μικρές διάσπαρτες ιστορίες αλλά όχι μια πολυ ολοκληρωμένη εικόνα του.
Το επόμενο στοιχείο, που ήταν ελλιπείς για εμένα ήταν το ψυχογράφημα των ηρώων. Δεν μπόρεσα να μπω στην ψυχή τους, αλλά μόνο να περάσω λίγο από την ζωή τους ξωφαλτσα. Χωρίς να μπορώ να τους κατανοήσω.
Αυτό αλλάζει όμως στο τέλος. Στις τελευταίες 30 σελίδες, που είδα ένα διαφορετικό βιβλίο.
Θέλω να εστιάσω λίγο στον τίτλο του βιβλίου. Ο τίτλος είναι: Μάνα δεν σε συγχωρώ.
Πίστευα ότι θα διαβάσω μία ιστορία, που θα υπάρχει η μάνα ως ένας κεντρικός ήρωας του βιβλίου. Όμως ο συγκεκριμένος ήρωας ήρθε δευτερεύων στο βιβλίο.
Υπήρξε ως ένας άξονας ίσως για να γραφτεί; Εικάζω. Δεν ξέρω.
Το βιβλίο δε συνάδει με τον τίτλο παρά μόνο σε ελάχιστες σελίδες.
Η ιστορία γυρνά γύρω από άλλους ήρωες,που αυτοί οι ήρωες πληγώθηκαν από ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα του βιβλίου. Όμως λείπει η ιστορία αυτών των γεγονότων. Αναφέρετε φυσικά, αλλά αισθάνθηκα ότι είναι ένα γεγονός, που απλά πέρασε, γιατί δεν " ακούστηκε" .!
Από ένα σημείο και μετά το κοινωνικό κομμάτι του βιβλίου έγινες αισθηματικό, και ερωτικό.
Έχασα τον πυρήνα του λογοτεχνικού αυτού έργου. Χάθηκα στην ιστορία. Πιο σωστά έχασα την ιστορία. .
Εμένα προσωπικά μου έλειψαν 200 σελίδες ακόμα. Ήθελα περισσότερο ενεργή την ηρωίδα μητέρα, ήθελα να μάθω για αυτήν και το παρελθόν της, να εστιάσω στις πράξεις της, να μάθω περισσότερα για αυτές.. επίσης Μου έλειψε το ψυχολογικό κομμάτι. Κάποια γεγονότα και καταστάσεις συναισθηματικά δεν τα βίωσα. Πέρασαν πολύ γρήγορα από μπροστά μου. Και δεν μπόρεσα να εστιάσω σε αυτά γιατί ήρθαν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με κάποια άλλα που για μένα δεν είχαν τόση σημασία.
Αν το βιβλίο αυτό είχε 200 σελίδες παραπάνω για μένα θα ήταν άρτιο.
Ίσως αν ήταν διαφορετικός ο τίτλος, αν ήταν διαφορετικός ο πρόλογος να μου άρεσε περισσότερο. Ήθελα και περίμενα κάτι πιο σκληρό καθώς αυτήν την εντύπωση μου δημιουργήθηκε από το οπισθόφυλλο και τον τίτλο του βιβλίου.
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία, που ο τίτλος προϊδεάζει για ένα σκληρό & κοινωνικό λογοτεχνικό περιεχόμενο.
Όταν πρωτοείδα το βιβλίο με τίτλο: << Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ>> θέλησα να το διαβάσω διότι πίστευα ότι θα είναι καθηλωτικό, βοήθησε φυσικά και η επισήμανση ότι αναφέρεται σε αληθινή ιστορία.
Το αποτέλεσμα όμως δε με δικαίωσε.
Θα ξεκινήσω από τα θετικά για, να καταλήξω στα αρνητικά στοιχεία.
📝 Μου άρεσε πολύ ο λόγος και η γραφή της συγγραφέας. Το όμορφο λεξιλόγιο, που χρησιμοποιεί και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ίδιες λέξεις στην ίδια πρόταση ή παράγραφο. Η γραφή είναι ρέουσα και βοηθά στο να διαβαστεί το βιβλίο απνευστί.
📝 Τα συναισθήματα, που δημιουργήθηκαν στις 30 τελευταίες σελίδες θυμίζουν αρχαία τραγωδία. Είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι από το υπόλοιπο βιβλίο. Κατά τη δική μου άποψη και το πιο δυνατό.
📝 Τα μηνύματα, που περνά για την αγάπη στις ανθρώπινες σχέσεις είναι όμορφα και ζωντανά.
📝 Το πιο σημαντικό για μένα και φυσικά και θετικό είναι ότι παρόλο, που αναφέρεται σε αληθινή ιστορία, δεν υπήρξε ουδεμία υπερβολή. Συνήθως, τα βιβλία, που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες είναι κάπως τραβηγμένα. Το συγκεκριμένο είναι σε αληθοφανή πλαίσια.
Από αυτό το βιβλίο μου έλειψαν σελίδες. Δεν το ένιωσα ολοκληρωμένο.
Είχα μπροστά μου να διαβάσω μία ιστορία,που εξελίσσεται σε ένα παρελθόν και στο παρόν.
Όμως, το παρελθόν για, να μπορέσω να μπω πιο βαθιά στην ιστορία ως αναγνώστης, δεν υπήρχε.
Το παρελθόν ήταν απών.
Δεν μπορούσα να ταυτιστώ με κάποιον ήρωα. Δεν μπορούσα να καταλάβω την ψυχολογική κατάσταση από κάποια γεγονότα, γιατί δεν είχα τα γεγονότα, παρά μόνο κάποια μικρές διάσπαρτες ιστορίες αλλά όχι μια πολυ ολοκληρωμένη εικόνα του.
Το επόμενο στοιχείο, που ήταν ελλιπείς για εμένα ήταν το ψυχογράφημα των ηρώων. Δεν μπόρεσα να μπω στην ψυχή τους, αλλά μόνο να περάσω λίγο από την ζωή τους ξωφαλτσα. Χωρίς να μπορώ να τους κατανοήσω.
Αυτό αλλάζει όμως στο τέλος. Στις τελευταίες 30 σελίδες, που είδα ένα διαφορετικό βιβλίο.
Θέλω να εστιάσω λίγο στον τίτλο του βιβλίου. Ο τίτλος είναι: Μάνα δεν σε συγχωρώ.
Πίστευα ότι θα διαβάσω μία ιστορία, που θα υπάρχει η μάνα ως ένας κεντρικός ήρωας του βιβλίου. Όμως ο συγκεκριμένος ήρωας ήρθε δευτερεύων στο βιβλίο.
Υπήρξε ως ένας άξονας ίσως για να γραφτεί; Εικάζω. Δεν ξέρω.
Το βιβλίο δε συνάδει με τον τίτλο παρά μόνο σε ελάχιστες σελίδες.
Η ιστορία γυρνά γύρω από άλλους ήρωες,που αυτοί οι ήρωες πληγώθηκαν από ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα του βιβλίου. Όμως λείπει η ιστορία αυτών των γεγονότων. Αναφέρετε φυσικά, αλλά αισθάνθηκα ότι είναι ένα γεγονός, που απλά πέρασε, γιατί δεν " ακούστηκε" .!
Από ένα σημείο και μετά το κοινωνικό κομμάτι του βιβλίου έγινες αισθηματικό, και ερωτικό.
Έχασα τον πυρήνα του λογοτεχνικού αυτού έργου. Χάθηκα στην ιστορία. Πιο σωστά έχασα την ιστορία. .
Εμένα προσωπικά μου έλειψαν 200 σελίδες ακόμα. Ήθελα περισσότερο ενεργή την ηρωίδα μητέρα, ήθελα να μάθω για αυτήν και το παρελθόν της, να εστιάσω στις πράξεις της, να μάθω περισσότερα για αυτές.. επίσης Μου έλειψε το ψυχολογικό κομμάτι. Κάποια γεγονότα και καταστάσεις συναισθηματικά δεν τα βίωσα. Πέρασαν πολύ γρήγορα από μπροστά μου. Και δεν μπόρεσα να εστιάσω σε αυτά γιατί ήρθαν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με κάποια άλλα που για μένα δεν είχαν τόση σημασία.
Αν το βιβλίο αυτό είχε 200 σελίδες παραπάνω για μένα θα ήταν άρτιο.
Ίσως αν ήταν διαφορετικός ο τίτλος, αν ήταν διαφορετικός ο πρόλογος να μου άρεσε περισσότερο. Ήθελα και περίμενα κάτι πιο σκληρό καθώς αυτήν την εντύπωση μου δημιουργήθηκε από το οπισθόφυλλο και τον τίτλο του βιβλίου.
April 30, 2021
Το νέο βιβλίο της Χριστίνας Νακου, που είναι η συγγραφέας της τριλογίας του παραμυθιου Ο ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΓΟΣ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΜΕΡΛΟΟΥ, είναι ένα έντονο μυθιστόρημα, πολυ σκληρό και πολυ θλιβερό συνάμα. Γιατί; Γιατί όπως μας λέει και ο τίτλος του μιλά για την μάνα. Και η μάνα είναι λέξη ιερή. Κρύβει μέσα της όλη την αγάπη και την φροντίδα.
Η μάνα όπως έλεγε η γιαγιά μου είναι σκεπασμα ζεστό για το παιδι Είναι φτερουγα που το προστατευει από το κρυο. Την βροχή, τον αγερα. Η μάνα είναι ο ήλιος και το φεγγάρι για τα παιδιά η μάνα είναι η λέξη η Γλυκοτραγουδισμενη, Πλαισιωμενη από μουσική του παραδείσου. Λέξη γλυκιά σα το μέλι που φτιάχνει η μελισσα. Λέξη μοναδική που ρέει μέσα από την καθάρια πηγή του βουνού.
Αλλά τι γίνεται όταν η λέξη αυτή διαστρεβλωνεται από την ίδια τη μανα; Μια μάνα που δεν αισθάνθηκε αυτή την ιδιότητα; Όταν μια μάνα δε στάθηκε ως όφειλε και ως ένιωθε μάνα; Τότε το παιδί πως θα καταλάβει την μητρότητα; Θα χασκει παντα ένας βαθυς γκρεμός ανάμεσα τους. Τα παιδιά είναι τα πιο ευαίσθητα πλασματα. Οι άγγελοι επί της γης. Και έρχονται σε αυτό τον χαώδη κόσμο για να αγαπηθουν και να αγαπήσουν. Και να πάρουν μόνο στοργή, αγάπη, καλοσυνη, ζεστασιά. Κάποια είναι τυχερά. Κάποια δε θα νιώσουν ποτέ αυτή τη θερμή αγκαλιά.
Το μυθιστόρημα ΜΑΝΑ ΔΕ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ μιλά για μια τέτοια μάνα. Και είναι ένα βιβλίο που όχι μόνο πρέπει να διαβαστεί από όλους και όλες. Μάνες και μη. Παιδιά και γονείς. Αλλά και να διαβαστεί ως την πίκρα ενός παιδιού, για μια γυναίκα που δε στάθηκε ο βράχος του. Και αυτό το βιβλίο περνά εκατοντάδες διδάγματα. Με αυτό το βιβλίο θα ταυτιστούν πολλοί. Ίσως να δουν κάποιοι την δική τους μάνα. Κάποιοι άλλοι θα μάθουν και θα καταλάβουν πως υπήρξαν τυχεροί που είχαν την μάνα στο πλάι τους.
Η συγγραφέας καταγράφει συναισθήματα. Πόνο, οργή, λυπη. Με μελάνι που στάζει πικρία. Με λέξεις που κόβουν την ανάσα σου. Και εν τέλει με το βαθυ κατηγορώ της. Και ποιος θα μείνει αμέτοχος στα λόγια της; Ποιος δε θα κλάψει πικρά; Ποιος δε θα την νιώσει;
ΜΑΝΑ ΔΕ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ. Ίσως αν ήσουν εδώ να μπορουσα.
Η μάνα όπως έλεγε η γιαγιά μου είναι σκεπασμα ζεστό για το παιδι Είναι φτερουγα που το προστατευει από το κρυο. Την βροχή, τον αγερα. Η μάνα είναι ο ήλιος και το φεγγάρι για τα παιδιά η μάνα είναι η λέξη η Γλυκοτραγουδισμενη, Πλαισιωμενη από μουσική του παραδείσου. Λέξη γλυκιά σα το μέλι που φτιάχνει η μελισσα. Λέξη μοναδική που ρέει μέσα από την καθάρια πηγή του βουνού.
Αλλά τι γίνεται όταν η λέξη αυτή διαστρεβλωνεται από την ίδια τη μανα; Μια μάνα που δεν αισθάνθηκε αυτή την ιδιότητα; Όταν μια μάνα δε στάθηκε ως όφειλε και ως ένιωθε μάνα; Τότε το παιδί πως θα καταλάβει την μητρότητα; Θα χασκει παντα ένας βαθυς γκρεμός ανάμεσα τους. Τα παιδιά είναι τα πιο ευαίσθητα πλασματα. Οι άγγελοι επί της γης. Και έρχονται σε αυτό τον χαώδη κόσμο για να αγαπηθουν και να αγαπήσουν. Και να πάρουν μόνο στοργή, αγάπη, καλοσυνη, ζεστασιά. Κάποια είναι τυχερά. Κάποια δε θα νιώσουν ποτέ αυτή τη θερμή αγκαλιά.
Το μυθιστόρημα ΜΑΝΑ ΔΕ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ μιλά για μια τέτοια μάνα. Και είναι ένα βιβλίο που όχι μόνο πρέπει να διαβαστεί από όλους και όλες. Μάνες και μη. Παιδιά και γονείς. Αλλά και να διαβαστεί ως την πίκρα ενός παιδιού, για μια γυναίκα που δε στάθηκε ο βράχος του. Και αυτό το βιβλίο περνά εκατοντάδες διδάγματα. Με αυτό το βιβλίο θα ταυτιστούν πολλοί. Ίσως να δουν κάποιοι την δική τους μάνα. Κάποιοι άλλοι θα μάθουν και θα καταλάβουν πως υπήρξαν τυχεροί που είχαν την μάνα στο πλάι τους.
Η συγγραφέας καταγράφει συναισθήματα. Πόνο, οργή, λυπη. Με μελάνι που στάζει πικρία. Με λέξεις που κόβουν την ανάσα σου. Και εν τέλει με το βαθυ κατηγορώ της. Και ποιος θα μείνει αμέτοχος στα λόγια της; Ποιος δε θα κλάψει πικρά; Ποιος δε θα την νιώσει;
ΜΑΝΑ ΔΕ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ. Ίσως αν ήσουν εδώ να μπορουσα.
April 23, 2021
Μια ιστορία που μοιάζει απλή αλλά όσο προχωράει σε πονάει τόσο που δεν μπορείς να ανασάνεις. Αυτή είναι και η πιο τρανή απόδειξη ότι η ζωή φτιάχνει τα πιο ευφάνταστα σενάρια. Τρεις γυναίκες ρίχνουν φως στις ιστορίες τους. Στην αρχή δεν γνωρίζεις ποιες είναι και τι κάνουν αλλά σιγά σιγά οι ρόλοι φαίνονται καθαρά. Δεν θα πω ούτε ότι ταυτίστηκα, ούτε ότι συμφώνησα, ούτε ότι διαφώνησα. Ο καθένας πορεύεται ανάλογα με τις επιλογές του και δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει. Επειδή, λοιπόν, την αμαρτία μου θα την πω - Αποφεύγω πλέον να διαβάζω κοινωνικά μυθιστορήματα – κράτησα από όλους τους ήρωες απόσταση ασφαλείας.
Κι όμως…
Σε κάποια σημεία μου κόπηκε η ανάσα και δεν μπορούσα να βρω την αυτοκυριαρχία μου έστω κι αν βρισκόμουν έξω στο δρόμο. Κάτι τέτοιες στιγμές έκλεινα το βιβλίο και έπαιρνα βαθιές ανάσες. Σκεπτόμουν κάτι άλλο, τελείως άσχετο. Κάτι που θα με βοηθούσε να αποφορτιστώ.
Μα ακόμα κι αν σταματάς, για λίγο ο πόνος δεν τελειώνει και δεν τελειώνει γιατί τότε αρχίζει η σκέψη. Γιατί να γίνονται τόσες αδικίες; Γιατί όταν θες κάποιον δε σε θέλει ή το αντίστροφο και γιατί όταν βρεις τελικά την ευτυχία πάντα βρίσκεται εμπόδιο για να σου τη χαλάσει; Ξεκινώ από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κακός, σαδιστής Θεός που τιμωρεί.
Τότε γιατί γίνονται όλα τόσο ανάποδα; Τι είναι αυτό που μας καθορίζει; Μας κάνει να συνεχίζουμε παρά τις δυσκολίες ή μας γκρεμίζει; Λέγεται μοίρα; Μα σοβαρά τώρα υπάρχει τέτοιο πράγμα;
Κι αν δεν υπάρχει και όλα είναι εντελώς τυχαία και απλά είμαστε οι επιλογές μας; Τότε ποιος είναι ο σκοπός;
Τελικά όλη μας η ζωή είναι ένα γιατί; Δεν είναι απορίας άξιο που τα παιδιά συνέχεια ρωτάνε. Τόσες πολλές ερωτήσεις, ελάχιστες απαντήσεις. Μα το μόνο φωτεινό είναι ότι συνεχίζουν να ρωτάνε…
Όσοι διαβάζετε αληθινές ιστορίες θα το λατρέψετε.
Κι όμως…
Σε κάποια σημεία μου κόπηκε η ανάσα και δεν μπορούσα να βρω την αυτοκυριαρχία μου έστω κι αν βρισκόμουν έξω στο δρόμο. Κάτι τέτοιες στιγμές έκλεινα το βιβλίο και έπαιρνα βαθιές ανάσες. Σκεπτόμουν κάτι άλλο, τελείως άσχετο. Κάτι που θα με βοηθούσε να αποφορτιστώ.
Μα ακόμα κι αν σταματάς, για λίγο ο πόνος δεν τελειώνει και δεν τελειώνει γιατί τότε αρχίζει η σκέψη. Γιατί να γίνονται τόσες αδικίες; Γιατί όταν θες κάποιον δε σε θέλει ή το αντίστροφο και γιατί όταν βρεις τελικά την ευτυχία πάντα βρίσκεται εμπόδιο για να σου τη χαλάσει; Ξεκινώ από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κακός, σαδιστής Θεός που τιμωρεί.
Τότε γιατί γίνονται όλα τόσο ανάποδα; Τι είναι αυτό που μας καθορίζει; Μας κάνει να συνεχίζουμε παρά τις δυσκολίες ή μας γκρεμίζει; Λέγεται μοίρα; Μα σοβαρά τώρα υπάρχει τέτοιο πράγμα;
Κι αν δεν υπάρχει και όλα είναι εντελώς τυχαία και απλά είμαστε οι επιλογές μας; Τότε ποιος είναι ο σκοπός;
Τελικά όλη μας η ζωή είναι ένα γιατί; Δεν είναι απορίας άξιο που τα παιδιά συνέχεια ρωτάνε. Τόσες πολλές ερωτήσεις, ελάχιστες απαντήσεις. Μα το μόνο φωτεινό είναι ότι συνεχίζουν να ρωτάνε…
Όσοι διαβάζετε αληθινές ιστορίες θα το λατρέψετε.
June 3, 2021
Τίτλος : Μάνα Δεν σε συγχωρώ
Συγγραφέας : Χριστίνα Νάκου
Εκδόσεις : Δερε
Για τον κόσμο είσαι απλά μια μητέρα. Για το παιδί σου είσαι ο κόσ��ος όλος.
Μαμά, μητέρα, μανούλα, μάνα. Πολλές λέξεις μια η έννοια. Μια ιερή έννοια. Τι γίνεται όμως όταν σε μια γυναίκα δεν αξίζει ο τίτλος αυτός; η μάνα δεν γεννάει απλά. Η μάνα μεγαλώνει. Η μάνα στέκεται δίπλα στα παιδιά της βράχος ακλόνητος. Εκεί που υπήρχε το " εγώ" πλέον υπάρχει το "αυτά". Γιατί γι "αυτά" τα κάνουμε όλα.
Τι άβυσσο αφήνει άραγε στην καρδιά και στο μυαλό ενός παιδιού η ηθελημένη αυτή απώλεια της μαμάς;
Τι ενήλικος γίνεσαι αν έχεις βιώσει στο πετσί σου την μεγαλύτερη απόρριψη;
Η Χριστίνα Νάκου αποφασίζει να κάνει μια μεγάλη στροφή στην συγγραφική της πορεία. Την γνωρίσαμε μέσα από το εφηβικό παραμύθι του νεαρού μάγου, για να επιστρέψει τώρα - ξαφνιάζοντας μας ευχάριστα - με μια δραματική αληθινή ιστορία.
Τρεις οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας μας. Η Χλόη, η Βάγια και η Ειρήνη. Τρεις ιστορίες τόσο διαφορετικές αλλά τελικά τόσο απόλυτα συνδεδεμένες. Η καθεμία με τον δικό της πόνο. Η καθεμία με το δικό της σταυρό. Η καθεμία στο δικό της δραματικό μονοπάτι και εμείς παρατηρητές να ακολουθούμε τα βήματα που έκαναν εκείνες, μ έναν κόμπο στο λαιμό, ένα σφίξιμο στο στομάχι και την ανάγκη να κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά να κολλήσουμε κάποια κομμάτια απ τις βασανισμένες αυτές ψυχές.
Είναι πάντα δύσκολο να κρίνεις μια αληθινή ιστορία γιατί πρόκειται για ανθρώπους που τα έζησαν ολα αυτά και εσύ απλά αποκτάς το μισό προνόμιο να τα διαβάζεις μέσα από το πρίσμα του εκάστοτε συγγραφέα.
Παρ ολ αυτά το θέμα με τις αληθινές ιστορίες είναι οτι σε αναγκάζουν να τις αισθανθείς. Έτσι κ εγώ χάρηκα για όσους λυτρώθηκαν και θύμωσα (πολύ) για όσους όχι. Στο τέλος τέλος όμως κλείνοντας το βιβλίο σκέφτεσαι ότι έτσι είναι όμως η αληθινή ζωή και η καθημερινότητα που ζούμε. Γεμάτη με πόνο, δάκρυα, χαρά, γέλιο, ευτυχισμένα τέλη και μερικές φορές δυστυχισμένα τέλη.
Μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να ξαναδώ την συγγραφέα σε τέτοια αξιόλογα βιβλία ενηλίκων.
"Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω ένα ποίημα που μου αφιέρωσε ο φίλος και συγγραφέας Μάριος Καρακατσάνης όταν περίμενα εγώ να γίνω μαμά και που ειλικρινά το σκεφτόμουν όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο.
"Κάποτε μου είπαν
Πως στη ζωή μου ταχα
Ευτυχία θα ήταν
Η αγάπη μονάχα
Το πίστεψα αλήθεια
Και ζούσα ευτυχισμένα
Δεν μαγγιξε η συνήθεια
Μέχρι που ένιωσα εσένα
Όση αγάπη και να δώσεις
Σε όνειρα που φτάνουν πέρα
Όλα λάμπουν σαν βιώσεις
Την ζωή μέσα σου... Μητέρα
Συγγραφέας : Χριστίνα Νάκου
Εκδόσεις : Δερε
Για τον κόσμο είσαι απλά μια μητέρα. Για το παιδί σου είσαι ο κόσ��ος όλος.
Μαμά, μητέρα, μανούλα, μάνα. Πολλές λέξεις μια η έννοια. Μια ιερή έννοια. Τι γίνεται όμως όταν σε μια γυναίκα δεν αξίζει ο τίτλος αυτός; η μάνα δεν γεννάει απλά. Η μάνα μεγαλώνει. Η μάνα στέκεται δίπλα στα παιδιά της βράχος ακλόνητος. Εκεί που υπήρχε το " εγώ" πλέον υπάρχει το "αυτά". Γιατί γι "αυτά" τα κάνουμε όλα.
Τι άβυσσο αφήνει άραγε στην καρδιά και στο μυαλό ενός παιδιού η ηθελημένη αυτή απώλεια της μαμάς;
Τι ενήλικος γίνεσαι αν έχεις βιώσει στο πετσί σου την μεγαλύτερη απόρριψη;
Η Χριστίνα Νάκου αποφασίζει να κάνει μια μεγάλη στροφή στην συγγραφική της πορεία. Την γνωρίσαμε μέσα από το εφηβικό παραμύθι του νεαρού μάγου, για να επιστρέψει τώρα - ξαφνιάζοντας μας ευχάριστα - με μια δραματική αληθινή ιστορία.
Τρεις οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας μας. Η Χλόη, η Βάγια και η Ειρήνη. Τρεις ιστορίες τόσο διαφορετικές αλλά τελικά τόσο απόλυτα συνδεδεμένες. Η καθεμία με τον δικό της πόνο. Η καθεμία με το δικό της σταυρό. Η καθεμία στο δικό της δραματικό μονοπάτι και εμείς παρατηρητές να ακολουθούμε τα βήματα που έκαναν εκείνες, μ έναν κόμπο στο λαιμό, ένα σφίξιμο στο στομάχι και την ανάγκη να κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά να κολλήσουμε κάποια κομμάτια απ τις βασανισμένες αυτές ψυχές.
Είναι πάντα δύσκολο να κρίνεις μια αληθινή ιστορία γιατί πρόκειται για ανθρώπους που τα έζησαν ολα αυτά και εσύ απλά αποκτάς το μισό προνόμιο να τα διαβάζεις μέσα από το πρίσμα του εκάστοτε συγγραφέα.
Παρ ολ αυτά το θέμα με τις αληθινές ιστορίες είναι οτι σε αναγκάζουν να τις αισθανθείς. Έτσι κ εγώ χάρηκα για όσους λυτρώθηκαν και θύμωσα (πολύ) για όσους όχι. Στο τέλος τέλος όμως κλείνοντας το βιβλίο σκέφτεσαι ότι έτσι είναι όμως η αληθινή ζωή και η καθημερινότητα που ζούμε. Γεμάτη με πόνο, δάκρυα, χαρά, γέλιο, ευτυχισμένα τέλη και μερικές φορές δυστυχισμένα τέλη.
Μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να ξαναδώ την συγγραφέα σε τέτοια αξιόλογα βιβλία ενηλίκων.
"Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω ένα ποίημα που μου αφιέρωσε ο φίλος και συγγραφέας Μάριος Καρακατσάνης όταν περίμενα εγώ να γίνω μαμά και που ειλικρινά το σκεφτόμουν όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο.
"Κάποτε μου είπαν
Πως στη ζωή μου ταχα
Ευτυχία θα ήταν
Η αγάπη μονάχα
Το πίστεψα αλήθεια
Και ζούσα ευτυχισμένα
Δεν μαγγιξε η συνήθεια
Μέχρι που ένιωσα εσένα
Όση αγάπη και να δώσεις
Σε όνειρα που φτάνουν πέρα
Όλα λάμπουν σαν βιώσεις
Την ζωή μέσα σου... Μητέρα
August 15, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ Λίτσα Κοντογιάννη
Είναι γνωστό σε πολλούς από μας, το πόσο σκληρά και επικριτικά γίνονται τα παιδιά απέναντί σε μας τους μεγάλους. Άλλοτε έχουν δίκιο, άλλοτε γίνονται άδικα. Και δυστυχώς συμβαίνει αρκετές φορές, να μην έχουν καθόλου άδικο. Κι αυτό γιατί δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να γίνουν γονείς. Και ξέρουμε πως δεν είναι γονιός αυτός που πολύ απλά φέρνει ένα παιδί στον κόσμο, αλλά αυτός που το μεγαλώνει, το αναθρέφει, το αγαπά, το πονά και δίνει και τη ψυχή του για αυτό. Τι γίνεται όμως με αυτά τα παιδιά που δεν έχουν την τύχη και μεγαλώνουν χωρίς όλα αυτά, χωρίς να νιώσουν το τρυφερό χάδι, τη ζεστή αγκαλιά της μάνας; Τι γίνεται όταν ο γονιός βάζει αποκλειστικά και μόνο τα δικά του θέλω μπροστά και τα διεκδικεί, θυσιάζοντας χωρίς τύψεις τα ίδια του τα παιδιά; Και που εγωιστικά πιστεύει πως έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται έτσι κι έχει το ακαταλόγιστο; Τα υπέρμετρα εγωιστικά άτομα δυστυχώς το συνηθίζουν.
Πολλοί από σας θα μου πείτε πως «μα το αίμα νερό δεν γίνεται». Η γιαγιά μου όμως συνήθιζε να λέει με στόμφο «βρε, και νερό, και ξύδι γίνεται». Η ζωή η ίδια έχει αποδείξει περίτρανα πως αυτό συμβαίνει.
Σε αυτές τις μόλις 264 σελίδες θα βρείτε μόνο αλήθειες, και θα γράψουν ανεξίτηλα σημάδια στη ψυχή σας. Αυτό κάνουν άλλωστε οι πραγματικές ιστορίες της ζωής.
Η συγγραφέας με την δυνατή γραφή της, και αρκετές φορές ωμά και κυνικά αλλά με απίστευτή καθαρότητα περιγράφει σαν σε αρχαία τραγωδία το πόσο ισοπεδωτική μπορεί να γίνει η – κατά τα’ άλλα δεδομένη – η απουσία της μητρικής αγάπης στη παιδική ψυχή.
Πόση δύναμη ψυχής όμως μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, ο οποίος παρ΄ όλα αυτά καταφέρνει να υψώσει ανάστημα, να γλείψει τις πληγές του για να επουλωθούν, να πιστέψει στον εαυτό του και με την δίψα που διαθέτει για τη ζωή να καταφέρει να προχωρήσει μπροστά.
Ένα πραγματικά συγκλονιστικό βιβλίο που παρουσιάζει και μια μη ρόδινή πλευρά της ζωής.
Έκανα όμως και την εξής σκέψη: είναι όντως μεγάλη κουβέντα το «δεν σε συγχωρώ!». Μήπως θα ήταν καλύτερα να συγχωρούμε, αλλά ποτέ, μα ποτέ να μην ξεχνάμε, και να τραβήξουμε μπροστά, έστω και με το ζόρι, χωρίς να κοιτάμε πίσω, πολύ περισσότερο για να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία;
Διαβάστε το… γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γλυκιά, αλλά πονά συνάμα!!!
Είναι γνωστό σε πολλούς από μας, το πόσο σκληρά και επικριτικά γίνονται τα παιδιά απέναντί σε μας τους μεγάλους. Άλλοτε έχουν δίκιο, άλλοτε γίνονται άδικα. Και δυστυχώς συμβαίνει αρκετές φορές, να μην έχουν καθόλου άδικο. Κι αυτό γιατί δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να γίνουν γονείς. Και ξέρουμε πως δεν είναι γονιός αυτός που πολύ απλά φέρνει ένα παιδί στον κόσμο, αλλά αυτός που το μεγαλώνει, το αναθρέφει, το αγαπά, το πονά και δίνει και τη ψυχή του για αυτό. Τι γίνεται όμως με αυτά τα παιδιά που δεν έχουν την τύχη και μεγαλώνουν χωρίς όλα αυτά, χωρίς να νιώσουν το τρυφερό χάδι, τη ζεστή αγκαλιά της μάνας; Τι γίνεται όταν ο γονιός βάζει αποκλειστικά και μόνο τα δικά του θέλω μπροστά και τα διεκδικεί, θυσιάζοντας χωρίς τύψεις τα ίδια του τα παιδιά; Και που εγωιστικά πιστεύει πως έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται έτσι κι έχει το ακαταλόγιστο; Τα υπέρμετρα εγωιστικά άτομα δυστυχώς το συνηθίζουν.
Πολλοί από σας θα μου πείτε πως «μα το αίμα νερό δεν γίνεται». Η γιαγιά μου όμως συνήθιζε να λέει με στόμφο «βρε, και νερό, και ξύδι γίνεται». Η ζωή η ίδια έχει αποδείξει περίτρανα πως αυτό συμβαίνει.
Σε αυτές τις μόλις 264 σελίδες θα βρείτε μόνο αλήθειες, και θα γράψουν ανεξίτηλα σημάδια στη ψυχή σας. Αυτό κάνουν άλλωστε οι πραγματικές ιστορίες της ζωής.
Η συγγραφέας με την δυνατή γραφή της, και αρκετές φορές ωμά και κυνικά αλλά με απίστευτή καθαρότητα περιγράφει σαν σε αρχαία τραγωδία το πόσο ισοπεδωτική μπορεί να γίνει η – κατά τα’ άλλα δεδομένη – η απουσία της μητρικής αγάπης στη παιδική ψυχή.
Πόση δύναμη ψυχής όμως μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, ο οποίος παρ΄ όλα αυτά καταφέρνει να υψώσει ανάστημα, να γλείψει τις πληγές του για να επουλωθούν, να πιστέψει στον εαυτό του και με την δίψα που διαθέτει για τη ζωή να καταφέρει να προχωρήσει μπροστά.
Ένα πραγματικά συγκλονιστικό βιβλίο που παρουσιάζει και μια μη ρόδινή πλευρά της ζωής.
Έκανα όμως και την εξής σκέψη: είναι όντως μεγάλη κουβέντα το «δεν σε συγχωρώ!». Μήπως θα ήταν καλύτερα να συγχωρούμε, αλλά ποτέ, μα ποτέ να μην ξεχνάμε, και να τραβήξουμε μπροστά, έστω και με το ζόρι, χωρίς να κοιτάμε πίσω, πολύ περισσότερο για να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία;
Διαβάστε το… γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γλυκιά, αλλά πονά συνάμα!!!
June 23, 2021
Ευχαριστώ πολύ για την εξαιρετική συνέντευξη!
http://acwa.info/enimerosi-blog/10-bl...
http://acwa.info/enimerosi-blog/10-bl...
January 16, 2024
Για να φτάσει ένα παιδί στο σημείο να πει την φράση «Μάνα δεν σε συγχωρώ», μπορείτε να φανταστείτε τι ασυγχώρητο ή ολέθριο λάθος μπορεί να έχει κάνει η μάνα, που να έχει προκαλέσει το μίσος και την απέχθεια του ίδιου της του παιδιού;
ΜΑΝΑ. Μια λέξη μικρή, αλλά τεράστια σε αξία και δύναμη. Μάνα σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη, θυσία για τα παιδιά της, αυταπάρνηση, στήριγμα, δεκανίκι, ένα ζεστό χέρι να χαϊδέψει το πρόσωπό σου και να σκουπίσει τα δάκρυά σου, μια τεράστια αγκαλιά για να χωθείς μέσα, σαν απάγκιο λιμάνι, το χέρι που θα σε κρατήσει γερά όταν εσύ είσαι έτοιμος να σπάσεις, να λυγίσεις, να πέσεις, ένα χρυσό πάπλωμα που σε σκεπάζει και σε προστατεύει από κάθε πρόβλημα ή κακό. Η μάνα βάζει τον εαυτό της σε τελευταία μοίρα και κάνει τα πάντα για να είναι τα παιδιά της καλά, χαρούμενα και ευτυχισμένα.
Υπάρχουν όμως και εκείνες οι «μάνες» που προσβάλουν με τις πράξεις και την παρουσία τους την ιδιότητα αυτή. Μάνα δεν γίνεται κάποια με το να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά αυτή που θα το μεγαλώσει, θα το αναστήσει, θα σταθεί βράχος ακλόνητος δίπλα του στα δύσκολα, αυτή που είναι διατεθειμένη να δώσει ακόμη και την ίδια της την ζωή για το παιδί της.
❓Πώς μεγαλώνουν όμως τα παιδιά που οι γονείς τους αδιαφορούν για εκείνα, ζουν την δική τους ζωή σύμφωνα με τα δικά τους «θέλω» και συμφέροντα και είναι ικανοί να τα θυσιάσουν δίχως τύψεις και ενοχές;
Ειρήνη, Χλόη, Βάγια. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίες μεγάλωσαν σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Η Χλόη έζησε και μεγάλωσε στην Καβάλα μαζί με τον πατέρα της, ο οποίος στάθηκε μάνα και πατέρας μαζί για το κορίτσι του. Η απουσία της μάνας αισθητή, σαν σκαμμένος τάφος στην ψυχή της Χλόης. Η ζωή δεν της χαρίζεται και συνεχίζει να της δείχνει το άσχημο πρόσωπό της. Δυο άγνωστοι άντρες ένα απόγευμα θα βιάσουν το κορμί αλλά και την ψυχή της. Πόνος, ντροπή, φόβος, πανικός, τύψεις και ενοχές θα την οδηγήσουν στα σκοτεινά μονοπάτια της κατάθλιψης. Το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη της, τα μάτια της κενά, άδεια, άψυχα. Η ζωή της μέσα σε μια στιγμή καταστράφηκε ολοσχερώς. Το ανέμελο και αυθόρμητο κορίτσι είχε «πεθάνει» την ημέρα εκείνη.
Η Βάγια είναι ένα πολύ τυχερό κορίτσι, που έζησε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη δίπλα σε δυο υπέροχους γονείς, οι οποίοι της πρόσφεραν τα πάντα. Αγάπη, σιγουριά, ασφάλεια, σταθερότητα, οικονομική ευχέρεια. Έχει αναλάβει το δικηγορικό γραφείο του πατέρα της και διανύει την καλύτερη περίοδο της ζωής της, γιατί είναι ερωτευμένη μ’έναν υπέροχο άντρα που την αγαπάει αληθινά και την φροντίζει. Όμως, ένα συνταρακτικό γεγονός και η αποκάλυψη ενός καλά κρυμμένου μυστικού, θα αλλάξουν τα πάντα στη μέχρι τώρα ειδυλλιακή ζωή της.
Η Ειρήνη έζησε στο Αγρίνιο και είναι ένα παιδί που κουβαλούσε πολλές πληγές στην ψυχή της. Οι γονείς της την είχαν δώσει σε οικοτροφείο, όπου και έζησε μέχρι την ενηλικίωσή της. Όταν επέστρεψε στο σπίτι της, η ζωή της ήταν μια κόλαση. Ο πατέρας της ήταν μέθυσος και χαρτοπαίκτης και σπαταλούσε τα χρήματα σε γυναίκες και διασκεδάσεις. Η μητέρα της την είχε σαν υπηρέτρια για τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού. Νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό και τα λούσα της. Όταν η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, εγκαταλείπει δίχως προειδοποίηση το σπίτι της για να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό αυτής της αρρωστημένης «οικογένειας». Πηγαίνει στην Καβάλα και εκεί γνωρίζει για πρώτη φορά την αγάπη στο πρόσωπο ενός ευγενικού και τρυφερού άντρα. Τρεις μήνες αργότερα παντρεύτηκαν, όμως η ευτυχία της δεν κράτησε για πολύ.
Όταν το παρελθόν συναντήσει το παρόν, αλήθειες, ψέματα και επτασφράγιστα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια. Οι τρεις αυτές γυναίκες θα έρθουν αντιμέτωπες με καταστάσεις και αλήθειες που ποτέ δεν φανταζόντουσαν. Η πανούργα και ανελέητη μοίρα εξακολουθεί να παίζει το δικό της ύπουλο και μοχθηρό παιχνίδι δίχως έλεος.
❓Θα σταθούν αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν την ζωή τους κάτω από τα νέα δεδομένα;
❓Θα καταφέρουν να γιατρέψουν τις πληγές τους και να προχωρήσουν απελευθερωμένες από τα δεσμά του παρελθόντος;
❓Μπορούν άραγε να συγχωρήσουν όσους τις πλήγωσαν ή τις πρόδωσαν;
Το βιβλίο αυτό είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που θα σοκάρει τον αναγνώστη αλλά και θα τον προβληματίσει. Στο μικροσκόπιο μπαίνει η σχέση μητέρας – κόρης και την βλέπουμε από άλλη σκοπιά και οπτική γωνία, που σίγουρα δεν είναι η ιδανική, η τέλεια. Δίχως ίχνος υπερβολής, η συγγραφέας μέσα από την απλή μα συνάμα δυνατή γραφή της, μας παρουσιάζει μια αληθινή ιστορία με ένα φινάλε άκρως συνταρακτικό που θυμίζει σκηνές αρχαίας τραγωδίας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!! Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!
ΜΑΝΑ. Μια λέξη μικρή, αλλά τεράστια σε αξία και δύναμη. Μάνα σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη, θυσία για τα παιδιά της, αυταπάρνηση, στήριγμα, δεκανίκι, ένα ζεστό χέρι να χαϊδέψει το πρόσωπό σου και να σκουπίσει τα δάκρυά σου, μια τεράστια αγκαλιά για να χωθείς μέσα, σαν απάγκιο λιμάνι, το χέρι που θα σε κρατήσει γερά όταν εσύ είσαι έτοιμος να σπάσεις, να λυγίσεις, να πέσεις, ένα χρυσό πάπλωμα που σε σκεπάζει και σε προστατεύει από κάθε πρόβλημα ή κακό. Η μάνα βάζει τον εαυτό της σε τελευταία μοίρα και κάνει τα πάντα για να είναι τα παιδιά της καλά, χαρούμενα και ευτυχισμένα.
Υπάρχουν όμως και εκείνες οι «μάνες» που προσβάλουν με τις πράξεις και την παρουσία τους την ιδιότητα αυτή. Μάνα δεν γίνεται κάποια με το να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά αυτή που θα το μεγαλώσει, θα το αναστήσει, θα σταθεί βράχος ακλόνητος δίπλα του στα δύσκολα, αυτή που είναι διατεθειμένη να δώσει ακόμη και την ίδια της την ζωή για το παιδί της.
❓Πώς μεγαλώνουν όμως τα παιδιά που οι γονείς τους αδιαφορούν για εκείνα, ζουν την δική τους ζωή σύμφωνα με τα δικά τους «θέλω» και συμφέροντα και είναι ικανοί να τα θυσιάσουν δίχως τύψεις και ενοχές;
Ειρήνη, Χλόη, Βάγια. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίες μεγάλωσαν σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Η Χλόη έζησε και μεγάλωσε στην Καβάλα μαζί με τον πατέρα της, ο οποίος στάθηκε μάνα και πατέρας μαζί για το κορίτσι του. Η απουσία της μάνας αισθητή, σαν σκαμμένος τάφος στην ψυχή της Χλόης. Η ζωή δεν της χαρίζεται και συνεχίζει να της δείχνει το άσχημο πρόσωπό της. Δυο άγνωστοι άντρες ένα απόγευμα θα βιάσουν το κορμί αλλά και την ψυχή της. Πόνος, ντροπή, φόβος, πανικός, τύψεις και ενοχές θα την οδηγήσουν στα σκοτεινά μονοπάτια της κατάθλιψης. Το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη της, τα μάτια της κενά, άδεια, άψυχα. Η ζωή της μέσα σε μια στιγμή καταστράφηκε ολοσχερώς. Το ανέμελο και αυθόρμητο κορίτσι είχε «πεθάνει» την ημέρα εκείνη.
Η Βάγια είναι ένα πολύ τυχερό κορίτσι, που έζησε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη δίπλα σε δυο υπέροχους γονείς, οι οποίοι της πρόσφεραν τα πάντα. Αγάπη, σιγουριά, ασφάλεια, σταθερότητα, οικονομική ευχέρεια. Έχει αναλάβει το δικηγορικό γραφείο του πατέρα της και διανύει την καλύτερη περίοδο της ζωής της, γιατί είναι ερωτευμένη μ’έναν υπέροχο άντρα που την αγαπάει αληθινά και την φροντίζει. Όμως, ένα συνταρακτικό γεγονός και η αποκάλυψη ενός καλά κρυμμένου μυστικού, θα αλλάξουν τα πάντα στη μέχρι τώρα ειδυλλιακή ζωή της.
Η Ειρήνη έζησε στο Αγρίνιο και είναι ένα παιδί που κουβαλούσε πολλές πληγές στην ψυχή της. Οι γονείς της την είχαν δώσει σε οικοτροφείο, όπου και έζησε μέχρι την ενηλικίωσή της. Όταν επέστρεψε στο σπίτι της, η ζωή της ήταν μια κόλαση. Ο πατέρας της ήταν μέθυσος και χαρτοπαίκτης και σπαταλούσε τα χρήματα σε γυναίκες και διασκεδάσεις. Η μητέρα της την είχε σαν υπηρέτρια για τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού. Νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό και τα λούσα της. Όταν η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, εγκαταλείπει δίχως προειδοποίηση το σπίτι της για να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό αυτής της αρρωστημένης «οικογένειας». Πηγαίνει στην Καβάλα και εκεί γνωρίζει για πρώτη φορά την αγάπη στο πρόσωπο ενός ευγενικού και τρυφερού άντρα. Τρεις μήνες αργότερα παντρεύτηκαν, όμως η ευτυχία της δεν κράτησε για πολύ.
Όταν το παρελθόν συναντήσει το παρόν, αλήθειες, ψέματα και επτασφράγιστα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια. Οι τρεις αυτές γυναίκες θα έρθουν αντιμέτωπες με καταστάσεις και αλήθειες που ποτέ δεν φανταζόντουσαν. Η πανούργα και ανελέητη μοίρα εξακολουθεί να παίζει το δικό της ύπουλο και μοχθηρό παιχνίδι δίχως έλεος.
❓Θα σταθούν αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν την ζωή τους κάτω από τα νέα δεδομένα;
❓Θα καταφέρουν να γιατρέψουν τις πληγές τους και να προχωρήσουν απελευθερωμένες από τα δεσμά του παρελθόντος;
❓Μπορούν άραγε να συγχωρήσουν όσους τις πλήγωσαν ή τις πρόδωσαν;
Το βιβλίο αυτό είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που θα σοκάρει τον αναγνώστη αλλά και θα τον προβληματίσει. Στο μικροσκόπιο μπαίνει η σχέση μητέρας – κόρης και την βλέπουμε από άλλη σκοπιά και οπτική γωνία, που σίγουρα δεν είναι η ιδανική, η τέλεια. Δίχως ίχνος υπερβολής, η συγγραφέας μέσα από την απλή μα συνάμα δυνατή γραφή της, μας παρουσιάζει μια αληθινή ιστορία με ένα φινάλε άκρως συνταρακτικό που θυμίζει σκηνές αρχαίας τραγωδίας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!! Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!
January 25, 2023
Έχεις αναλογισθεί πόσα παιδιά γύρω μας στερούνται το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο;; Το μητρικό χάδι, τη γεμάτη θαλπωρή αγκαλιά, το γλυκό νανούρισμα...
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η μετέπειτα πορεία της ζωής τους;;
Για κάποιους ανθρώπους η μητρική αγάπη είναι δεδομένη. Για άλλους όμως η εγκατάλειψη είναι αυτή που θα μείνει χαραγμένη ανεξίτηλα για πάντα μέσα στην ψυχή τους. Θα γίνει βίωμα, εμμονή, μέχρι να καταστρέψει τη ζωή τους.
Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ
Χριστίνα Νάκου
Εκδόσεις ΔΕΡΕ
Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που θα σας καθηλώσει!
Χριστίνα μου, σε ευχαριστώ για αυτό το όμορφο, μα ομολογουμένως επίπονο ταξίδι!!
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η μετέπειτα πορεία της ζωής τους;;
Για κάποιους ανθρώπους η μητρική αγάπη είναι δεδομένη. Για άλλους όμως η εγκατάλειψη είναι αυτή που θα μείνει χαραγμένη ανεξίτηλα για πάντα μέσα στην ψυχή τους. Θα γίνει βίωμα, εμμονή, μέχρι να καταστρέψει τη ζωή τους.
Μάνα ΔΕΝ σε συγχωρώ
Χριστίνα Νάκου
Εκδόσεις ΔΕΡΕ
Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που θα σας καθηλώσει!
Χριστίνα μου, σε ευχαριστώ για αυτό το όμορφο, μα ομολογουμένως επίπονο ταξίδι!!
September 21, 2021
Μου άρεσε πολύ. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Δεν βάζω πέντε αστέρια γιατί κάτι μου έλειψε. Ήθελα λίγο περισσότερη ανάλυση για τις ζωές των ανθρώπων, κυρίως της Χλοης. Ήθελα περισσότερες πληροφορίες. Αν εξαιρέσουμε αυτό, το συστήνω ανεπιφύλακτα.
October 5, 2022
Μια τραγική αληθινή ιστορία που προσπαθεί να μας αφυπνίσει για τη σημασία της οικογενειακής αγάπης και το ρόλο της στην υγιή ψυχολογική ανάπτυξη του ατόμου.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews