آزار و فیسیل

by Raymond Queneau, مهسا خیراللهی (Translator)

«آزار و فیسیل»، داستانی نوشته شده در اوج دوران جنبش سورئالیسم با طنز و شوخ‌طبعی ویژه‌ی «رمون کنو». کنو که با ایده‌های جسورانه‌اش در چند نحله‌ی ادبی و جنبش هنری زمان خودش حضور فعال داشت، اما مایه‌های شدید سورئالیستی همواره در کارهای او نمود داشته است. کتاب «آزار و فیسیل» با وجود این‌که سال‌ها پس از مرگ او پیدا شد و کمتر از دیگر آثار او شناخته شده، ولی چنان مرزهای روایت، حوادث، سیر زمانی، مکان‌ها، شخصیت‌های انسانی و غیرانسانی و ماهیتشان را به هم می‌ریزد که می‌توان با خیالی راحت به عنوان یکی از عالی‌ترین نمونه‌های ادبیات سورئالیستی سراغش رفت. «رمون کنو» با وجود این‌که فقط شش سال با سورئالیست‌های پاریسی همراه بود، اما «آزار و فیسیل» را در قامت آینه‌ای تمام‌نما از این جنبش نوشته است. هرآن‌چه واقعی به نظر می‌رسد به لحظه‌ای غیرواقعی می‌شود و هر امر معمولی به ناگه غیرمعمول. خط روایی گسست‌های فراوانی دارد و ماجرای کتاب از وسط داستانی آغاز می‌شود که اطلاعی از آغاز و پایانش نداریم، مگر با دستاویز آن‌چه به ظاهر، نویسنده از واقعیت ماجراهایی در دنیای واقعی به ما می‌گوید! برای خواندن «آزار و فیسیل» شاید بهتر است چندان با هرآن‌چه معمول است کاری نداشته باشیم و خودمان را در لذت خواندن ماجراهای آن آدم کوتوله و آن هشت‌پا و باقی اسرارآمیزهای خوشمزه‌ی شنگول و عجیب، غرق کنیم که انگار باید با جدیت با جهان شوخی کرد!

Genres: Classics, France

148 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Novelist, poet, and critic Raymond Queneau, was born in Le Havre in 1903, and went to Paris when he was 17. For some time he joined André Breton's Surrealist group, but after only a brief stint he dissociated himself. Now, seeing Queneau's work in retrospect, it seems inevitable. The Surrealists tried to achieve a sort of pure expression from the unconscious, without mediation of the author's self-aware "persona." Queneau's texts, on the contrary, are quite deliberate products of the author's conscious mind, of his memory, and his intentionality.

Although Queneau's novels give an impression of enormous spontaneity, they were in fact painstakingly conceived in every small detail. He even once remarked that he simply could not leave to hazard the task of determining the number of chapters of a book. Talking about his first novel, Le Chiendent (usually translated as The Bark Tree), he pointed out that it had 91 sections, because 91 was the sum of the first 13 numbers, and also the product of two numbers he was particularly fond of: 7 and 13.

Reviews

[Pečivo · Rating 5 out of 5]

Nějaká paní tady napsala recenzi "it's nuts. I liked it." a já nemůžu než souhlasit. Je to úplně ořechy. Stejně jako je ořechy třeba Dan Nekonečný, čokoládový máslo, Ovčáček, buráky v těstíčku a pan Brambora.

A navíc krátkých 60 stran. Já dávám plnou tašku ořechů!

[Miguel Jiménez · Rating 3 out of 5]

Juego literario en donde resalta la ausencia de trama y personajes(me refiero a personajes bien definidos, que se sabe lo que son). Asi, mencionar los cambios trepidantes-en acciones y en tipo de narracion- que hay a lo largo del texto, ademas de la aceptacion y el reconocerse como historia literaria por parte del narrador, pues los personajes no solo estan ahi, imaginados en la mente del lector, sino tambien actuan y aparecen ahi en el papel, sabiendose parte de lo que esta ocurriendo. Una cuestion particular y muy agradable.

Pero, como toda obra experimental, tiene sus fallos: puntos y situaciones -ya no se si el "escritor experimental" sea consciente de lo que esta escribiendo- que en esto de innovar en la narracion o ir en contra de lo convencional se ponen cosas que ya se han puesto en otros libros -entonces, ya es convencional-. No quiero revelar parte del libro pero solo por mencion minima: El poder absoluto del narrador para hacer y deshacer la historia. Cuantos escritores no lo han hecho? Hablar de originalidad en la literatura -y mas que se entiende por "originalidad": temas imaginativos y sorprendentes, escritura diferente, estructura no lineal, etc.- pero en general si el tema en cuestion es Raymond Queneau, quien tuvo un taller literario para buscar otro modo de decir las cosas, pues se le exige mucho mas, porque la situacion antes mencionada es como para un escritor comun que piensa sorprender con su historia, no para alguien que se presume fue de lo mejor en literatura vanguardista del siglo pasado.

"Hazard y Fissile" es un libro con mucha accion -eso si-, con aspectos como para considerar para quien gusta de este tipo de literatura, pero tambien algo decepcionante: tiene cosas que sorprenden -para mal- y mas por quien lo esta escribiendo.

[Theut · Rating 3 out of 5]

Delizioso, se non fosse che si tratta di un abbozzo di romanzo che da un certo punto in avanti va alla deriva (anche per Queneau). Le piovre del Guatemala però sono un "personaggio" splendido...

[E · Rating 4 out of 5]

It's nuts. I liked it.

[Lukáš Palán · Rating 5 out of 5]

Vybouchl mi mozek.

[Tereza M · Rating 2 out of 5]

Inu, umění. Automatické psaní. Absurdita ad absurdum.
Aspoň že to je krátké ;)
A stejně Raymonda miluju!

[Mostafa · Rating 2 out of 5]

سورئال!!

[Pavlína · Rating 4 out of 5]

je to strašně random a to je možná dobře???

[Sia · Rating 2 out of 5]

سورئال!!

[Banafsheh · Rating 4 out of 5]

از دل داستانی خطی که مربوط به یک دزدی و انتقام و نفرت است، داستانی سورئال و غیر خطی بیرون می آید. خواننده کلیت داستان را میداند و در این داستان سورئال سعی دارد محتواهای دریافتی را جوری کنار هم بچیند تا بتواند از روند خطی ماجرا و علت و معلول ها سر در آورد.
اما نویسنده این را نمیخواهد. نویسنده میخواهد خواننده در مورد داستان کنجکاو شود و سپس اورا غرق در دنیای سورئال خود کند و سوال هایش را بی جواب بگذارد و تا میتواند او را گیج کند و ذهنش را درگیر داستانی کند که هرگز ابتدا و انتهایش را نمیفهد.
حتی در صفحات آخر نویسنده فراتر‌ میرود و ناگهان تصمیم میگیرد اسم شخصیت هایش را عوض کند! ( نهایت شکنجه ی ذهن مخاطب به بهترین شکل )
شما از خواندن این کتاب زجر میکشید و لذت میبرید و بیش از همه متعجب میشوید.