What do you think?
Rate this book
Zakenprins: De jacht naar succes van Bernhard van Oranje
Prins Bernhard jr. wordt al op jonge leeftijd ondernemer en ontwikkelt zich tot een zakelijke duizendpoot. Wanneer hij de regels overtreedt, groeit hij uit tot het nationale symbool van de overspannen vastgoedmarkt. Met het binnenhalen van de formule 1 levert Bernhard jr. zijn ultieme prestatie, die zijn unieke positie in de mondiale zakenwereld bevestigt: een prins in zaken.
Michiel Couzy en Maarten van Dun nemen de lezer mee langs Bernhards ondernemingen – van internet tot vastgoed, van Nederland tot Servië, van luxe boten tot snelle auto’s. Zij laten zien hoe zijn zakelijke talent regelmatig onverenigbaar blijkt met de publieke moraal en het wettelijk gezag.
Zakenprins is het verhaal van een prins die vindt dat zijn afkomst er niet toe doet, maar die toch steeds wordt geconfronteerd met zijn koninklijke achtergrond. Wanneer botst de jacht naar succes van de eerzuchtige prins met zijn komaf en zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid?
Michiel Couzy en Maarten van Dun nemen de lezer mee langs Bernhards ondernemingen – van internet tot vastgoed, van Nederland tot Servië, van luxe boten tot snelle auto’s. Zij laten zien hoe zijn zakelijke talent regelmatig onverenigbaar blijkt met de publieke moraal en het wettelijk gezag.
Zakenprins is het verhaal van een prins die vindt dat zijn afkomst er niet toe doet, maar die toch steeds wordt geconfronteerd met zijn koninklijke achtergrond. Wanneer botst de jacht naar succes van de eerzuchtige prins met zijn komaf en zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid?
- GenresNonfiction
288 pages, Paperback
First published January 1, 2021
4 people are currently reading
45 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
June 6, 2022
Het is natuurlijk een heerlijke bezigheid: af en toe even flink leeglopen over vlotte, iets te handige publieke figuren. Mondkapjesmiljonair Sywert van Lienden riep het afgelopen jaar veel woede en hoon over zich af, en wat zijn casus voor de buitenstaander – in zekere zin iedereen die zich over hem uitliet – des te smakelijker maakte: het onmachtige weerwoord van Van Lienden zelf, zijn gesputter bij Buitenhof, voor de camera van BOOS, via Twitter-DM’s waarin hij vergeefs mensen probeerde te bekeren met woorden als ‘rechtmatigheid’ en ‘integriteit’. Met één zijdelingse nuancering had Van Lienden zowaar een punt: mensen stortten zich wel heel fanatiek op zijn roemruchte mondkapjesdeal, terwijl er véél meer coronamiljoenen onverantwoord zijn verdwenen. Maar voor velen versterkte dit laatste de aversie tegen Van Lienden juist: hij werd het gezicht van falend coronabeleid, het onuitstaanbaar soort ritselaar dat via connecties heel gewiekst munt sloeg uit een enorme crisis.
Ook prins Bernhard jr. – geboren in 1969, voluit Bernhard van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven – is exemplarisch voor de perversiteit van het kapitalisme. Het is onduidelijk hoeveel panden de prins bezit, de meeste vallen onder een ondoorzichtig geheel van bv’s, maar naar verluidt zijn het er rond de vierhonderd in Amsterdam plus nog honderden elders in Nederland. Daarnaast is Bernhard jr. ook nog betrokken (geweest) bij allerlei semilegale of geflopte bedrijfjes, en heeft hij min of meer persoonlijk de Formule 1 teruggehaald naar Nederland.
Wie Zakenprins leest, het toegankelijke maar af en toe ook wat weinig diepgaande boek van journalisten Michiel Couzy (1971) en Maarten van Dun (1985), komt al vrij gauw tot een overzichtelijke conclusie over zijn drijfveren: al die activiteiten zijn geen onderdeel van een masterplan , Bernhard is gewoonweg geobsedeerd door geld. Onder het mom van zijn ‘pensioenvoorziening’ is hij decennia terug gaan investeren in vastgoed – inmiddels natuurlijk ook het pensioen voor zijn kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, enzovoort. Het platte wereldbeeld dat in de beschreven handelingen van Bernhard doorklinkt: er zijn winnaars en verliezers in deze wereld. En de prins is vastberaden hoe dan ook nóóit tot die tweede categorie te gaan behoren.
Couzy en Van Dun laten zien hoe dit heeft geleid tot een tegelijkertijd amusante, imposante én treurniswekkende trits aan ondernemingen. Nadat hij een poosje achter de bar heeft gestaan in Groningen – schijnbaar heel gesloten en misplaatst, wat ik om de een of andere reden een fraai beeld vind – stortte Bernhard zich in de jaren negentig op de ov-kaarten, waar hij een bedrijfje omheen bedacht dat mislukte. Niet veel later begon hij onder andere Shop.nl, de eerste echte Nederlandse webwinkel. Wanneer iemand daar een cd’tje bestelde, moest een site-medewerker zich naar een winkel haasten om die cd zelf te kopen en vervolgens op te sturen. Ook Shop.nl werd geen succes, maar door dergelijke flops leek Bernhard nooit wezenlijk geraakt te worden. Hij begon het botenmerk Waterdream, sjoemelde met een waardevolle radiofrequentie die hij kon onttrekken aan een faillissement, werkte zich in de vastgoedwereld razendsnel omhoog, begon te schuiven met pandjesportefeuilles, sloot uiterst schimmige vastgoeddeals in Servië.
Het staat allemaal feitelijk en min of meer chronologisch opgetekend. Couzy en Van Dun geven weinig waardeoordelen, wat een valide keuze is: soms wordt er fijntjes gewezen op Bernhards strategisch gebruik van zijn prinsentitel (terwijl hij juist ook self made wil uitstralen) of op zijn ‘onstilbare honger naar winst’, maar verder spreken de handelingen voor zich; het is zo evident dat Bernhard moreel dubieus en uit eigenbelang handelt, lang niet altijd binnen de grenzen van de wet, dat hoeft in een boek als dit niet eens nadrukkelijk onderstreept te worden.
Wat wel jammer is: Zakenprins behoudt iets afstandelijks en egaals. Psychologisch gezien blijft Bernhard vrij oppervlakkig: geld was vanaf het begin zijn drijfveer, maar wat schuilt dáár dan achter?
Hoe verder ik kwam in Zakenprins, hoe meer ik verlangde naar wat diepgaander verklaringen voor dat verlangen. Misschien ook omdat ik bij de levensloop van Bernhard steeds aan de mogelijke verfilming dacht en alles zo graag voor me wilde zien: wat voor blik heeft hij in z’n ogen als hij een nieuw pandje op de kop tikt en voor woekerprijzen verhuurt? Hoe zit hij aan een onderhandelingstafel? Wat dronk hij met die schimmige types die hij ontmoette in Servië, welke taal werd daar gesproken, aten ze koekjes?
Het schijnt dat de koninklijke familie regelmatig worstelt met Bernhards gedrag. De Oranjes, vooral Beatrix, willen dat iedereen die bij de familie hoort in elk geval soms dóet alsof hij een gewone Nederlander is. Bernhard straalt juist het tegenovergestelde uit. Het maakt hem een dankbare figuur om op af te blijven geven. Wie Zakenprins leest zal hem alleen maar meer hekelen dan ervoor: inhaligheid en egocentrisme vermengd in één bevoorrechte gestalte. Alleen blijven enkele grotere vragen intussen wel onbeantwoord: wat zegt het over de financiële stelsels in Nederland dat zulke figuren nog altijd zo makkelijk geld binnen kunnen harken en schandalig rijk kunnen worden? Waarom doet geen politicus daar echt iets tegen? Zijn de Bernhards van deze wereld wel zo uitzonderlijk fout als we onszelf graag voorhouden?
Ook prins Bernhard jr. – geboren in 1969, voluit Bernhard van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven – is exemplarisch voor de perversiteit van het kapitalisme. Het is onduidelijk hoeveel panden de prins bezit, de meeste vallen onder een ondoorzichtig geheel van bv’s, maar naar verluidt zijn het er rond de vierhonderd in Amsterdam plus nog honderden elders in Nederland. Daarnaast is Bernhard jr. ook nog betrokken (geweest) bij allerlei semilegale of geflopte bedrijfjes, en heeft hij min of meer persoonlijk de Formule 1 teruggehaald naar Nederland.
Wie Zakenprins leest, het toegankelijke maar af en toe ook wat weinig diepgaande boek van journalisten Michiel Couzy (1971) en Maarten van Dun (1985), komt al vrij gauw tot een overzichtelijke conclusie over zijn drijfveren: al die activiteiten zijn geen onderdeel van een masterplan , Bernhard is gewoonweg geobsedeerd door geld. Onder het mom van zijn ‘pensioenvoorziening’ is hij decennia terug gaan investeren in vastgoed – inmiddels natuurlijk ook het pensioen voor zijn kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, enzovoort. Het platte wereldbeeld dat in de beschreven handelingen van Bernhard doorklinkt: er zijn winnaars en verliezers in deze wereld. En de prins is vastberaden hoe dan ook nóóit tot die tweede categorie te gaan behoren.
Couzy en Van Dun laten zien hoe dit heeft geleid tot een tegelijkertijd amusante, imposante én treurniswekkende trits aan ondernemingen. Nadat hij een poosje achter de bar heeft gestaan in Groningen – schijnbaar heel gesloten en misplaatst, wat ik om de een of andere reden een fraai beeld vind – stortte Bernhard zich in de jaren negentig op de ov-kaarten, waar hij een bedrijfje omheen bedacht dat mislukte. Niet veel later begon hij onder andere Shop.nl, de eerste echte Nederlandse webwinkel. Wanneer iemand daar een cd’tje bestelde, moest een site-medewerker zich naar een winkel haasten om die cd zelf te kopen en vervolgens op te sturen. Ook Shop.nl werd geen succes, maar door dergelijke flops leek Bernhard nooit wezenlijk geraakt te worden. Hij begon het botenmerk Waterdream, sjoemelde met een waardevolle radiofrequentie die hij kon onttrekken aan een faillissement, werkte zich in de vastgoedwereld razendsnel omhoog, begon te schuiven met pandjesportefeuilles, sloot uiterst schimmige vastgoeddeals in Servië.
Het staat allemaal feitelijk en min of meer chronologisch opgetekend. Couzy en Van Dun geven weinig waardeoordelen, wat een valide keuze is: soms wordt er fijntjes gewezen op Bernhards strategisch gebruik van zijn prinsentitel (terwijl hij juist ook self made wil uitstralen) of op zijn ‘onstilbare honger naar winst’, maar verder spreken de handelingen voor zich; het is zo evident dat Bernhard moreel dubieus en uit eigenbelang handelt, lang niet altijd binnen de grenzen van de wet, dat hoeft in een boek als dit niet eens nadrukkelijk onderstreept te worden.
Wat wel jammer is: Zakenprins behoudt iets afstandelijks en egaals. Psychologisch gezien blijft Bernhard vrij oppervlakkig: geld was vanaf het begin zijn drijfveer, maar wat schuilt dáár dan achter?
Hoe verder ik kwam in Zakenprins, hoe meer ik verlangde naar wat diepgaander verklaringen voor dat verlangen. Misschien ook omdat ik bij de levensloop van Bernhard steeds aan de mogelijke verfilming dacht en alles zo graag voor me wilde zien: wat voor blik heeft hij in z’n ogen als hij een nieuw pandje op de kop tikt en voor woekerprijzen verhuurt? Hoe zit hij aan een onderhandelingstafel? Wat dronk hij met die schimmige types die hij ontmoette in Servië, welke taal werd daar gesproken, aten ze koekjes?
Het schijnt dat de koninklijke familie regelmatig worstelt met Bernhards gedrag. De Oranjes, vooral Beatrix, willen dat iedereen die bij de familie hoort in elk geval soms dóet alsof hij een gewone Nederlander is. Bernhard straalt juist het tegenovergestelde uit. Het maakt hem een dankbare figuur om op af te blijven geven. Wie Zakenprins leest zal hem alleen maar meer hekelen dan ervoor: inhaligheid en egocentrisme vermengd in één bevoorrechte gestalte. Alleen blijven enkele grotere vragen intussen wel onbeantwoord: wat zegt het over de financiële stelsels in Nederland dat zulke figuren nog altijd zo makkelijk geld binnen kunnen harken en schandalig rijk kunnen worden? Waarom doet geen politicus daar echt iets tegen? Zijn de Bernhards van deze wereld wel zo uitzonderlijk fout als we onszelf graag voorhouden?
April 8, 2021
Voor de buitengewoon creatieve zakenman van koninklijke bloede die kansen ziet die anderen laten liggen, is het een worsteling tussen (veel) geld verdienen en ethisch handelen. Af en toe gaat dat mis....
June 8, 2022
Ben het boek gaan lezen, omdat Bernhard bekend staat om zijn vastgoedportefeuille en ik was benieuwd hoe hij dat gefinancierd heeft.
Dat hij zo in het nieuws is geweest door zijn vastgoed verbaast me, want er zijn meer en andere zaken waar hij in zit die veeeel meer shady zijn en waar hij veel actiever in is betrokken. Het vastgoed heeft hij aangekocht na de verkoop van zijn eerste internetbedrijf tijdens de dotcom bubbel om voor zichzelf een pensioen op te bouwen. Als ondernemer bouw je niet op een andere manier pensioen op. Het beheren doet hij dan ook niet zelf, dus dat hij er zo breed uitgemeten mee in de pers is gekomen, is wat mij betreft niet helemaal terecht. Ik vraag me af wat het probleem is, degene die investeert zoals Bernhard of de partij die het beheert en daarin dus steken laat vallen als het gaat om de juiste condities regelen voor de huurders. Daarnaast heeft hij het kunnen kopen door keihard te werken.
Er zijn veel meer cowboy verhalen die zich rond Bernhard afspelen. Bijvoorbeeld als ze voor het eerst een groot vastgoed project willen gaan doen in Servië en ze hier vervolgens in zee gaan met een zakenpartner die veel beter nagetrokken had kunnen worden, omdat deze totaal uit de onderwereld komt. Bernhard en zakenpartners krijgen een financiering van een Servische bank, maar tijdens het project besluit deze toch nog even de rente en hoogte van de lening aan te passen, waardoor het hele vastgoedproject eigenlijk niet meer mogelijk is. De lokale zakenpartner besluit om het hele project over te nemen, krijgt daar van Bernhard nog 1,5 miljoen euro op toe en vervolgens stapt later de directeur van de Servische bank ook in het vastgoed project en krijgen ze alsnog de financiering rond. Terwijl de Nederlanders dus eruit zijn gezet.
Dan denk je, dan zal je wegblijven uit Servië en al helemaal van die Servische zakenpartner, maar het tegendeel is waar. De Servische zakenpartner blijkt veel zwart geld te hebben, zit zelfs een keer te eten terwijl zijn gesprekspartner door het hoofd wordt geschoten. Penoza is er niks bij. Toch gaan ze weer in zee als ze een groot vastgoed project in Belgrado willen neerzetten. Ze komen aan een klein stukje land in de grote stad, een kans waarvan je niet snapt hoe ze eraan komen. Maar er staan wel nog wat huizen op dat stukje land. De mensen in die huizen worden op een nacht door een knokploeg uit hun huizen gejaagd, zodat het vastgoed project kan gaan starten. Bi-zar.
Op een gegeven moment wil Bernhard op zoek gaan naar bedrijven die het minder goed doen, om hen te helpen weer winstgevend te worden en vervolgens door te verkopen. Hij stuit dan op een bedrijf met een radio zender en een kortingswebsite zoals Groupon. Het is de bedoeling om de kortingswebsite via de radiozender te promoten en zo kruisbestuiving te laten plaats vinden. Helaas werkt dat niet zo en gaat het bedrijf toch failliet. Maar net voordat het failliet gaat, verplaatst het de activiteiten van de radio zender, die wel wat waard zijn, naar een nieuwe BV waar ook Bernhard en zijn zakenpartners in zitten. Dit mag volgens de wet niet, want op deze manier zorg je ervoor dat je met het kleine winstgevende deel verder kan en de leveranciers aan de failliete BV kunnen fluiten naar hun geld.
Wat ik heel erg mooi vond, was het deel waarin Bernhard kanker overleeft en besluit om veel geld te steken in onderzoek naar kanker. Hij richt een stichting op. Het is het moment waarop hij echt iets terug gaat geven, maar ook stil gaat staan bij het leven en meer gaat genieten van kleine momenten met zijn gezin bijvoorbeeld.
Het hele boek merk je wel de tweestrijd die Bernhard heeft als prins. Enerzijds opent het deuren, anderzijds heeft hij er wel echt zelf iets van gemaakt. Het is hem niet komen aanwaaien, maar toch heeft hij wel een duwtje gekregen. Misschien juist omdat hij zichzelf dat ook vaak genoeg afvraagt. Je merkt ook door het boek hoe vaak hij toch ook bekritiseerd wordt door het Nederlandse volk. Vaak om dingen waar zijn naam wel bij betrokken is, maar hij zelf niet echt.
Het einde vond ik echt heel mooi geschreven. Dan is het hem gelukt om de formule 1 naar Zandvoort te halen, waar voor hem zaken en hobby echt samen komen. Het circuit wordt omschreven als het blijvende bewijs van zijn klasse als zakenman. Een monument van zijn doorzettingsvermogen: al van jongs af aan zit het in zijn hoofd dat hij op eigen kracht iets wil bereiken, ook als dat betekent dat hij in een moreel mijnenveld terecht komt. Hij heeft zich niet laten afremmen door de afkeuring vanuit de familie, de aandacht van de media of zijn ziekte. Het is een wonder dat hij het eerste rondje rijdt over het asfalt van het circuit van Zandvoort. Niemand dacht dat het mogelijk zou zijn, maar hij hoort al zijn hele leven dat dingen niet kunnen.
Kippenvel!
Dat hij zo in het nieuws is geweest door zijn vastgoed verbaast me, want er zijn meer en andere zaken waar hij in zit die veeeel meer shady zijn en waar hij veel actiever in is betrokken. Het vastgoed heeft hij aangekocht na de verkoop van zijn eerste internetbedrijf tijdens de dotcom bubbel om voor zichzelf een pensioen op te bouwen. Als ondernemer bouw je niet op een andere manier pensioen op. Het beheren doet hij dan ook niet zelf, dus dat hij er zo breed uitgemeten mee in de pers is gekomen, is wat mij betreft niet helemaal terecht. Ik vraag me af wat het probleem is, degene die investeert zoals Bernhard of de partij die het beheert en daarin dus steken laat vallen als het gaat om de juiste condities regelen voor de huurders. Daarnaast heeft hij het kunnen kopen door keihard te werken.
Er zijn veel meer cowboy verhalen die zich rond Bernhard afspelen. Bijvoorbeeld als ze voor het eerst een groot vastgoed project willen gaan doen in Servië en ze hier vervolgens in zee gaan met een zakenpartner die veel beter nagetrokken had kunnen worden, omdat deze totaal uit de onderwereld komt. Bernhard en zakenpartners krijgen een financiering van een Servische bank, maar tijdens het project besluit deze toch nog even de rente en hoogte van de lening aan te passen, waardoor het hele vastgoedproject eigenlijk niet meer mogelijk is. De lokale zakenpartner besluit om het hele project over te nemen, krijgt daar van Bernhard nog 1,5 miljoen euro op toe en vervolgens stapt later de directeur van de Servische bank ook in het vastgoed project en krijgen ze alsnog de financiering rond. Terwijl de Nederlanders dus eruit zijn gezet.
Dan denk je, dan zal je wegblijven uit Servië en al helemaal van die Servische zakenpartner, maar het tegendeel is waar. De Servische zakenpartner blijkt veel zwart geld te hebben, zit zelfs een keer te eten terwijl zijn gesprekspartner door het hoofd wordt geschoten. Penoza is er niks bij. Toch gaan ze weer in zee als ze een groot vastgoed project in Belgrado willen neerzetten. Ze komen aan een klein stukje land in de grote stad, een kans waarvan je niet snapt hoe ze eraan komen. Maar er staan wel nog wat huizen op dat stukje land. De mensen in die huizen worden op een nacht door een knokploeg uit hun huizen gejaagd, zodat het vastgoed project kan gaan starten. Bi-zar.
Op een gegeven moment wil Bernhard op zoek gaan naar bedrijven die het minder goed doen, om hen te helpen weer winstgevend te worden en vervolgens door te verkopen. Hij stuit dan op een bedrijf met een radio zender en een kortingswebsite zoals Groupon. Het is de bedoeling om de kortingswebsite via de radiozender te promoten en zo kruisbestuiving te laten plaats vinden. Helaas werkt dat niet zo en gaat het bedrijf toch failliet. Maar net voordat het failliet gaat, verplaatst het de activiteiten van de radio zender, die wel wat waard zijn, naar een nieuwe BV waar ook Bernhard en zijn zakenpartners in zitten. Dit mag volgens de wet niet, want op deze manier zorg je ervoor dat je met het kleine winstgevende deel verder kan en de leveranciers aan de failliete BV kunnen fluiten naar hun geld.
Wat ik heel erg mooi vond, was het deel waarin Bernhard kanker overleeft en besluit om veel geld te steken in onderzoek naar kanker. Hij richt een stichting op. Het is het moment waarop hij echt iets terug gaat geven, maar ook stil gaat staan bij het leven en meer gaat genieten van kleine momenten met zijn gezin bijvoorbeeld.
Het hele boek merk je wel de tweestrijd die Bernhard heeft als prins. Enerzijds opent het deuren, anderzijds heeft hij er wel echt zelf iets van gemaakt. Het is hem niet komen aanwaaien, maar toch heeft hij wel een duwtje gekregen. Misschien juist omdat hij zichzelf dat ook vaak genoeg afvraagt. Je merkt ook door het boek hoe vaak hij toch ook bekritiseerd wordt door het Nederlandse volk. Vaak om dingen waar zijn naam wel bij betrokken is, maar hij zelf niet echt.
Het einde vond ik echt heel mooi geschreven. Dan is het hem gelukt om de formule 1 naar Zandvoort te halen, waar voor hem zaken en hobby echt samen komen. Het circuit wordt omschreven als het blijvende bewijs van zijn klasse als zakenman. Een monument van zijn doorzettingsvermogen: al van jongs af aan zit het in zijn hoofd dat hij op eigen kracht iets wil bereiken, ook als dat betekent dat hij in een moreel mijnenveld terecht komt. Hij heeft zich niet laten afremmen door de afkeuring vanuit de familie, de aandacht van de media of zijn ziekte. Het is een wonder dat hij het eerste rondje rijdt over het asfalt van het circuit van Zandvoort. Niemand dacht dat het mogelijk zou zijn, maar hij hoort al zijn hele leven dat dingen niet kunnen.
Kippenvel!
December 20, 2024
Zoals gebruikelijk (zie het schrijfsel van Hugo logtenberg over Cohen waarin wethouder oudkerk voorman van de lhv wordt betiteld, fout: hij was er beleidsmedewerker ) bevat het boek van deze Parool journalisten de nodige fouten en omissies . Een parkeerontheffing van de gemeente Amsterdam voor medici en verloskundigen heeft wel degelijk beperkingen: je kan er niet mee in winkelstraten parkeren. Goed leesbaar, en zonder enige medewerking van de prins himself. Dat wel.
Read
May 8, 2021Leest lekker weg! Je houdt er alleen wel een nog net iets grotere hekel aan het Koningshuis aan over.
May 31, 2021
Het boek “Zakenprins” gaat over Prins Bernhard jr, over zijn werkzaamheden en werkwijze. Althans wat daarover bekend is. Z.H. Bernhard, Prins van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven is de tweede zoon van prinses Margriet der Nederlanden en Pieter van Vollenhoven. De prins wordt officieel aangeduid met Zijne Hoogheid Prins Bernhard van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven. Hij is een volle neef van koning Willem-Alexander der Nederlanden. Bernhard studeerde economie in Groningen en Washington, waarvan Washington in het boek wordt afgedaan als een tussenjaar waarin de Prins niet zoveel zo hebben uitgespookt. Tijdens zijn studententijd richtte hij met twee medestudenten het bedrijf Ritzen Koeriers, waarmee ze goedkoop pakketjes konden bezorgen door gebruik te maken van de destijds net ingevoerde ov-studentenkaart. Hierna volgde het internetbedrijf Clockwork, gevolgd door Softwarebedrijf Levi9. In 2016 verkreeg Chapman Andretti, een bedrijf van Menno de Jong en Bernhard, het Circuit Zandvoort in eigendom. Vanaf 2020 zou er jaarlijks een Formule 1 Grand Prix verreden gaan worden, maar die in 2020 werd geannuleerd wegens de Covid-19 pandemie. Bernard was de drijvende kracht achter de herinvoering van het autoracen op Zandvoort. Daarnaast richtte Bernhard het fonds Lymph&Co op dat geld inzamelt voor onderzoek naar lymfeklierkanker. Nadat de Prins zelf het geluk had van deze ziekte te genezen.
Door zijn succesvolle bedrijven werd het voor de Prins mogelijk om het vastgoed in te gaan. Volgens het boek en de daarvoor gebruikte bronnen moet de Prins heel wat huizen in zijn bezit hebben. De prins kwam hiermee nogal in de picture te staan, het zou niet altijd volgens de regels zijn gegaan. Andere berichten echter dat de Gemeente Amsterdam hem tot zondebok heeft gemaakt om de aandacht af te leiden van het gemeentelijk woningbeleid.
Als je het boek zo leest zet je bij sommige zakelijke partners van de Prins wel vraagtekens, zeker die vanuit het Oostblok. Om niet iedereen over 1 kam te scheren in het Oostblok, het gaat dan op partners die veroordeeld zijn geweest en zich met maffia praktijken bezig hielden of houden. Dan frons je je als lezer wel even de wenkbrauwen. Draait het dan altijd maar weer om het geld, ook bij een Prins die zijn schaapjes al lang op het droge heeft? Is het meer dan nooit genoeg? Ja zelfs als een koningshuisliefhebber kan en mag je soms best kritisch er naar kijken, hoef je het met handel & wandel niet altijd eens te zijn. Dat doet voor de liefde voor het Koningshuis niks af.
Prins Bernhard als zakenprins, het boek heeft vele bronnen geraadpleegd en gesproken. Het is boek wat vlot leest en toch best een goed beeld geeft van de prins. Niet alleen in de zaken die misschien niet helemaal juist zijn geweest. Ieder mens maakt fouten dus een prins ook. De Nederlanders lopen altijd te mopperen dat de belastingbetaler zoveel kwijt is aan het koningshuis. Dan verdient een Prins zijn eigen boterham en is het weer niet goed. Hoe je het ook doet in Nederland doe je het nooit goed in de ogen van een ander…
Prins Bernhard zoekt de balans tussen het prins zijn en zijn werkzaamheden. Dat zal best eens moeilijk zijn. Natuurlijk zal zijn naam deuren openen die voor andere gesloten blijven. De prins zal dan denk ik ook vaak op zijn tenen moeten lopen denkend aan zijn afkomst en die afkomst niet negatief in het nieuws te krijgen. Dat gevoel krijg je tenminste als je het boek leest.
Samengevat : Een boek wat een inkijkje geeft, (voor zo ver dat mogelijk is) in het zakelijk leven van de Prins Bernhard jr. De goede kanten, maar ook de kanten waar het misging. Een boek wat probeert weer te geven waar de lijn ligt tussen het gewoon Prins zijn en een succesvol zakenman. Net als bij de gewoon man overlapt dat wel eens. Kortom een Prins is ook maar mens…Is het een boek die de Prins negatief in de picture wil zetten? Nee dat is niet helemaal het geval. Bernhard heeft nu gewoon de pech een Prins te zijn en dan kan het zo gebeuren dat er een boek van je in de winkel ligt.
Door zijn succesvolle bedrijven werd het voor de Prins mogelijk om het vastgoed in te gaan. Volgens het boek en de daarvoor gebruikte bronnen moet de Prins heel wat huizen in zijn bezit hebben. De prins kwam hiermee nogal in de picture te staan, het zou niet altijd volgens de regels zijn gegaan. Andere berichten echter dat de Gemeente Amsterdam hem tot zondebok heeft gemaakt om de aandacht af te leiden van het gemeentelijk woningbeleid.
Als je het boek zo leest zet je bij sommige zakelijke partners van de Prins wel vraagtekens, zeker die vanuit het Oostblok. Om niet iedereen over 1 kam te scheren in het Oostblok, het gaat dan op partners die veroordeeld zijn geweest en zich met maffia praktijken bezig hielden of houden. Dan frons je je als lezer wel even de wenkbrauwen. Draait het dan altijd maar weer om het geld, ook bij een Prins die zijn schaapjes al lang op het droge heeft? Is het meer dan nooit genoeg? Ja zelfs als een koningshuisliefhebber kan en mag je soms best kritisch er naar kijken, hoef je het met handel & wandel niet altijd eens te zijn. Dat doet voor de liefde voor het Koningshuis niks af.
Prins Bernhard als zakenprins, het boek heeft vele bronnen geraadpleegd en gesproken. Het is boek wat vlot leest en toch best een goed beeld geeft van de prins. Niet alleen in de zaken die misschien niet helemaal juist zijn geweest. Ieder mens maakt fouten dus een prins ook. De Nederlanders lopen altijd te mopperen dat de belastingbetaler zoveel kwijt is aan het koningshuis. Dan verdient een Prins zijn eigen boterham en is het weer niet goed. Hoe je het ook doet in Nederland doe je het nooit goed in de ogen van een ander…
Prins Bernhard zoekt de balans tussen het prins zijn en zijn werkzaamheden. Dat zal best eens moeilijk zijn. Natuurlijk zal zijn naam deuren openen die voor andere gesloten blijven. De prins zal dan denk ik ook vaak op zijn tenen moeten lopen denkend aan zijn afkomst en die afkomst niet negatief in het nieuws te krijgen. Dat gevoel krijg je tenminste als je het boek leest.
Samengevat : Een boek wat een inkijkje geeft, (voor zo ver dat mogelijk is) in het zakelijk leven van de Prins Bernhard jr. De goede kanten, maar ook de kanten waar het misging. Een boek wat probeert weer te geven waar de lijn ligt tussen het gewoon Prins zijn en een succesvol zakenman. Net als bij de gewoon man overlapt dat wel eens. Kortom een Prins is ook maar mens…Is het een boek die de Prins negatief in de picture wil zetten? Nee dat is niet helemaal het geval. Bernhard heeft nu gewoon de pech een Prins te zijn en dan kan het zo gebeuren dat er een boek van je in de winkel ligt.
July 11, 2021
Aardig boek over Bernhard en zijn vastgoedactiviteiten. Had wel wat diepgaander gemogen.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews