Παρακαλούνται οι υποψήφιοι να απαντήσουν στα κάτωθι θέματα σε παλίμψηστο. Η απάντηση στα δύο πρώτα θέματα είναι προαιρετική. Στο τρίτο υποχρεωτική. Και αναπόφευκτη. ΘΕΜΑ A. Σώμα κινείται με σταθερά επιταχυνόμενη κίνηση. Να υπολογίσετε την απόσταση που θα διανύσει σε ανύποπτο χρόνο. ΘΕΜΑ Β. Σώμα κινείται με σταθερά επιβραδυνόμενη κίνηση. Να υπολογίσετε την απόσταση που δεν θα διανύσει σε μέλλοντα χρόνο. ΘΕΜΑ Γ. Σώμα κινείται με σταθερά απελπισμένη κίνηση. Και αυξανόμενη συχνότητα καρδιακών παλμών. Να βρείτε: - Τις αρχικές συνθήκες του σώματος, όταν γνωρίζετε την τελική μεταβολή. - Την απόσταση που θα διανύσει το σώμα, αν μεταφέρει το ίδιον βάρος μέσα σε νάιλον τσάντες. - Το ακριβές χρονικό σημείο ανάφλεξης του σώματος κατά την είσοδό του στην ατμόσφαιρα του ανθρώπινου πολιτισμού. Το σώμα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση από τον δωδέκατο ουρανό πολυκατοικίας και κινείται με την επιτάχυνση της βαρύτητας. Του χρόνου. Τέλος μηνύματος. Δεν θα υπάρξει άλλο μήνυμα. Καλή τύχη.
Ενώ θα μπορούσαν να είναι απλές καθημερινές ιστορίες , τα διηγήματα της συλλογής «ήμερες ημέρες» του Μουράτη Κοροσιάδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, μάς θέτουν απέναντι από τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τη μοίρα και το θάνατο
Ανάμεσα στα βιβλία με τα καλύτερα διηγήματα που εκδόθηκαν τη φετινή χρονιά θεωρώ ότι πρέπει να συγκαταλεγεί το βιβλίο του Μουράτη Κοροσιάδη “Ήμερες ημέρες”. Εν ολίγοις πρόκειται για ευκολοδιάβαστα διηγήματα, με ενδιαφέρουσα υπόθεση-κάτι στο οποίο πολλά διηγήματα συχνά υστερούν. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται όμως και από άφθονο λυρισμό στον λόγο και προσφέρουν, συνάμα, μπόλικη τροφή για σκέψη.
Η απλή, κομψή και καλοδουλεμένη γραφή του Μουράτη Κοροσιάδη σε κερδίζει ήδη από το πρώτο διήγημα. Συχνές είναι οι αρχαιοελληνικές αναφορές, ιδίως στη θρησκεία και τον θάνατο των αρχαίων Ελλήνων και οι κρίσεις που εκφέρει ο συγγραφέας για πολλά ζητήματα τα οποία άπτονται της φιλοσοφίας και της μεταφυσικής. Έτσι γίνεται λόγος για τη ζωή, τον θάνατο, τις γυναίκες, τη θνητότητα, τον Θεό και τη θρησκεία.
Τα περισσότερα από τα μετρίου μεγέθους διηγήματα ασχολούνται με κάποιο από τα παραπάνω θέματα. Δεν απουσιάζει, όμως και η επικαιρότητα, όπως οι αναφορές στην πανδημία και την ανεργία. Από τα πιο αξιοπρόσεκτα και υποβλητικά σημεία των διηγημάτων είναι, το δίχως άλλο, τα σημεία στα οποία ο πρωταγωνιστής συνομιλεί με τους νεκρούς. Γενικότερα, η σχέση με τον θάνατο είναι ιδιαίτερη.
“Ούτε στον θάνατο δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Ούτε κι όταν πεθάνουν. Και εμείς περιμένουμε να αλλάξουν όσο ζουν”.
Βαθύς και ενίοτε παρατεταμένος στοχασμός πάνω στον έρωτα, στον θάνατο και στις οικογενειακές σχέσεις με λόγο καλοδουλεμένο, συμβολικό και συνειρμικό με πολλά λογοπαίγνια - η γλώσσα είναι το δυνατότερο σημείο, μια και η πλοκή κατά βάση απουσιάζει. Νομίζω πως το συγκεκριμένο βιβλίο αδικείται αν ιδωθεί υπό το κειμενικό είδος των διηγημάτων στο οποίο συγκατελέχθη εκ του εκδότη, αλλά θα ήταν εντελώς διαφορετική η αντιμετώπισή του από τον αναγνώστη, αν του δινόταν η ευκαιρία να το δει ως εν μέρει στοχαστικά δοκίμια, εν μέρει θεατρικούς μονολόγους.