Recensie van:
Paniek
Auteur: Sandra J. Paul
(1972) schrijft sinds jaren psychologische thrillers. Zij debuteerde met Azerty, gevolgd door Moordspel, Kwijt en Mijn Waarheid. Paniek is haar vijfde thriller. Ook haar jeugdboeken, waaronder De Duistere School, Het Verlaten Huis en De Vergeten Tuin, zijn zeer populair bij een groot publiek.
Genre: thriller
Wijze van lezen: boek gewonnen voor deelname aan Thrillzone Leesclub o.l.v. C. van Rhienen.
Uitgever: Hamley Books
Voor het lezen:
Ik verwacht dat het verhaal uit diverse personages verteld wordt. Uit de achterflapinformatie klopt dit ook. Ik wil in deze personen hun hoofden kruipen en dan hun angst voelen als klam zweet op mijn lijf, hun woede die borrelend vecht om zich te uiten over deze onrechtvaardige situatie, de tranen willen voelen in hun ogen brandend, of ze nog normaal kunnen nadenken om een oplossing te verzinnen. En dat het recht zijn eerlijke beloop krijgt. Met de nodige plottwists natuurlijk.
Cover:
Zeer mooie harde cover. De bloeddruppels die je kunt voelen. Lekker luguber. Mooie grijswitte achtergrond met de titel in rode grote letters. Ook de subtekst prikkelt de nieuwsgierigheid. De kogelhulzen met daarbij de bloeddruppels. Al met al verwachtingsvol en passend bij de titel.
Mooie tekst:
And I find it kind of funny , I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you ‘cause I find it hard to take When people run in circles it’s a very, very mad world
Tears for Fears
Het verhaal:
De eerste knallen lijken op voetzoekers, tot het schreeuwen begint. Verborgen in een schuilplaats met vijf anderen luistert Willem wanhopig naar de kreten om hulp. Ze zitten in the middle of nowhere, niemand komt hen helpen. Hoelang zal het duren voor de schutters hun schuilplaats ontdekken? Jake staart verward naar de feestelijk uitgedoste gasten die in paniek de trap oprennen, en te laat beseffen dat er geen uitweg voor hen is. Schoten weergalmen door het gebouw, hij ziet de schutters op zich afkomen. Hij beseft dat enkel de dood op hem wacht als hij niet meteen reageert. Willem en Jake nemen een drastisch besluit. Wachten op de dood is geen optie. Paniek ook niet.
Mijn leesbeleving:
De verhaallijn is nog intenser, nog diepgaander, nog hartverscheurender dan ik voor het lezen dacht. Maar toch op een macabere manier logisch. Het is niet goed te praten. Wat ik waardeer is dat de auteur dit aan de kaak stelt. En dan niet alleen vanuit de dader alles weerlegt maar ook vanuit de slachtoffers. Het is een gruwelijke wake up call. Een maatschappelijk probleem dat ook nu actueel is. Jongvolwassenen die qua gevoel en het uiten ervan geen kant op kunnen. In een wereld met volwassenen die aan uiterlijk vertoon, prestige en aanzien doen voor de buitenwereld. En de mensen die het dichtst bij hen staan niet schijnen te zien. Geen troostende arm of empathie maar in het moordende ritme van opstaan, eten, naar school en het werk en maar presteren. En mensen die geacht zijn vanuit hun functie juist te handelen die wegkijken of meegaan in de flow om het kwaad met de mantel der liefde te bedekken. En dat kan dodelijk zijn.
Dit verhaal gaat dieper dan de gevolgen van daden. Dit is goed uitgewerkt met tot levend komende karakters. Die de lezer meesleuren in hun wereld. Al mijn zintuigen worden beroerd. Van kokendhete misselijkmakende woede, tot ijskoude transpirerende angst, diepvretend, pijnlijk verdriet maar ook een gevoel van machteloosheid en medelijden. Ik ben er lijfelijk bij.
De personages evolueren prima. Eerst lees je enkel hun namen maar gaandeweg het verhaal leer je hun achtergrond kennen (uit welk gezin komen ze, met welke normen en waarden, wat zijn hun levensovertuigingen). De opvallende beschrijving van hun gemoedstoestand. De diepe eindeloze duisternis bij depressie, of de verwachtingsvol tintelende blij makende gevoelens bij het ontmoeten van nieuwe mensen. De passie bij een nieuwe liefde, het groeien van gevoelens. Het hele palet aan gevoelens gaan door je heen. Dit wordt ook zo intens omdat het in de ikvorm is. Je voelt en ervaart de angsten, de radeloosheid in de gevaarlijke situaties. De verbijstering en het verdriet als je door de ogen van de karakters om je heen kijkt en merkt dat de wereld zoals jij die kende drastisch gewijzigd is. Maar ook de schuldvraag is goed uitgewerkt. De vertwijfeling om toe te geven aan wraak, het zaaien van verderf of om eerlijk te zijn of voor eeuwig te zwijgen. Dan bij eerlijkheid omgaan met imagoschade, consequenties voor je werk, je familie, vrienden, je plek in de samenleving.
Ik vind de schrijfstijl filmisch en meeslepend. In een vingerknip wordt ingrijpend veranderd wat niet om te keren is. Meeslepend omdat je de gevoelens van de karakters tot in de tenen voelt en beleefd. Ook alle gebeurtenissen in het verhaal raken je.
Ik zie wel een film van dit verhaal. Hetzij educatief en leerzaam als waarschuwing of als superspannende zenuwslopende serie. Het gebruik van Engelse teksten en de zwarte bladzijden geven uiting aan de schrijfstijl van deze auteur. Geven het verhaal nog meer cachet. Ik herken dit van haar boek Mijn Waarheid. Ik vind dat genieten.
De plot is hartverscheurend. Raakt je diep. Aan de ene kant lijkt het de enige uitweg. De weg van de minste weerstand. Want de volle verantwoordelijkheid nemen voor het gebeurde van zowel de dader als het slachtoffer is nog vele malen erger. Maar ik vind de plot ook zeer duidelijk, onder de huid kruipend.
Mijn mening:
Mijn verwachtingen zijn overtroffen.
Een verhaal met prima spanningsopbouw, goed uitgewerkte en op papier tot leven gewekt personages die je emoties beroeren, zeer beeldende schrijfstijl en prima toewerking naar de plot. Waarbij het bij mij oorverdovend stil bleef van binnen. Dit verhaal werkte nog na.
In de toekomst wil ik nog meer van deze auteur lezen. Ook haar voorgaande boeken. Ik ben fan.
Ik geef 5 sterren.