What do you think?
Rate this book
Кастелау
Азарт поиска охватит читателя, когда вместе с наивным американским киноведом он приедет в Европу 1980-х годов на поиски неведомых фактов из истории немецкого кино времен агонии гитлеровского режима. Наткнувшись на удивительную историю фильма-призрака и его съемок, проходивших в глухой альпийской деревушке Кастелау в последние месяцы войны, герой в полной мере изведает правду жизни в эпоху исторического лихолетья, когда любая секунда бытия может оказаться страшнее и гротескней, увлекательней и невероятней самого захватывающего фильма. Левински создает динамичный роман-коллаж, серьезный и смешной, занимательный и абсурдный, но в конечном итоге беспощадно правдивый.
424 pages, Hardcover
First published January 1, 2014
8 people are currently reading
243 people want to read
About the author
Charles Lewinsky
58 books93 followersLewinsky studierte Germanistik und Theaterwissenschaft in Zürich und Berlin (ohne Abschluss). Danach arbeitete er als Regieassistent bei Fritz Kortner und anschliessend als Dramaturg und Regisseur an verschiedenen Bühnen sowie als Redakteur und Ressortleiter der Sendung Wort-Unterhaltung des Schweizer Fernsehens. 1984 veröffentlichte er zusammen mit Doris Morf sein erstes Buch Hitler auf dem Rütli. Es folgten weitere Bücher und Produktionen beim Schweizer Fernsehen, ARD und ZDF. In der Schweizer Öffentlichkeit wurde Lewinsky Mitte der 90er Jahre als Autor der Sitcom Fascht e Familie bekannt; später folgte Fertig Lustig. 2001 erhielt er den Schillerpreis der Zürcher Kantonalbank für seinen Roman Johannistag. Weitere Anerkennung als Schriftsteller erwarb er sich 2006 mit der jüdischen Familiensaga Melnitz. Lewinsky hat zudem über 700 Liedtexte für verschiedene Komponisten geschrieben, unter anderem für Maja Brunner, die mit dem Lied Das chunnt eus spanisch vor 1987 den Grand Prix der Volksmusik gewinnen konnte. 2011 wurde er mit seinem Roman Gerron für den Schweizer Buchpreis nominiert. Lewinsky wohnt in Zürich und im französischen Vereux.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
March 18, 2021
«В какую секунду смещаются чаши на весах истории? В тот миг, когда большинство людей начинают думать иначе? Или лишь тогда, когда они отваживаются эти новые мысли вслух высказать?» Так пишет опальный сценарист Вернер Вагенкнехт в своем дневнике. На дворе апрель 1945 года, и он застрял в альпийской деревушке Кастелау вместе со съемочной группой фильма студии UFA «Песнь свободы».
Но вы же, наверняка, хотите, чтобы все по порядку?
Дальше здесь: https://kkbbd.com/2021/03/17/kastelau...
Но вы же, наверняка, хотите, чтобы все по порядку?
Дальше здесь: https://kkbbd.com/2021/03/17/kastelau...
September 14, 2016
Filmen is liegen...
In Los Angeles staat een man ’s nachts met een pikhouweel op de Hollywood Walk of Fame in te hakken op de in het trottoir aangebrachte ster van acteur Arnie Walton. De politie weet hem na gebruik van het dienstwapen uit te schakelen. De man overlijdt kort daarna, niet door de schotwond, maar door een hartaanval.
De man blijkt een zekere Samuel A. Saunders te zijn, eigenaar van een videotheek. De door hem nagelaten stukken bestaan onder meer uit brieven, lijsten, notities, uitgeprinte internetpagina’s, geluidsbanden en verschillende aanzetten tot een literair of wetenschappelijk werk. Samen leveren ze een verhaal op. Een verhaal over het daadwerkelijke verleden van Arnie Walton. Die eigenlijk Walter Arnold heet, Duits is en tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nazi-Duitsland bepaald niet fris heeft gehandeld. Een verleden waarover Arnold liegt in zijn autobiografie. Een verleden dat hij altijd verborgen heeft weten te houden. Ook nadat hij lucht krijgt van het onderzoek van Saunders, die ontdekt dat de waarheid anders ligt, en hierover zijn dissertatie hoopt te schrijven, wat niet zal lukken. Het brengt Saunders uiteindelijk, na vele jaren van tegenwerking en tegenslag, tot zijn wanhoopsdaad op de Hollywood Boulevard.
Lewinsky, die de stukken ontdekt, brengt het verhaal alsnog naar buiten. Om tot een reconstructie te komen heeft Lewinsky de documenten van Saunders in een logische volgorde geplaatst. Hier past Lewinsky dezelfde truc toe als Goethe dik twee eeuwen eerder in 'Die Leiden des jungen Werthers', waarin de uitgever de brieven en dagboekaantekeningen van de tragische Werther verzamelt, ordent en publiceert. Met het verschil dat in de 'Werther' de uitgever zich op tweederde van het boek rechtstreeks tot de lezer richt. Ongekend revolutionair voor die tijd! Maar terug naar 'Alleen maar helden'...
Het verhaal gaat over een Duitse filmcrew uit Berlijn (Arnold is één van de acteurs) van filmstudio UFA die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog neerstrijkt in het fictieve Kastelau in de Beierse Alpen. Officieel: om een film ('Lied der Freiheit') op te nemen. Maar in werkelijkheid dienen de opnames als dekmantel om aan het oorlogsgeweld in Berlijn te ontsnappen. Want in de Alpen vallen geen bommen.
Omdat de oorlog langer duurt dan gedacht krijgt het filmproject steeds meer het karakter van een overlevingsproject. De omstandigheden noodzaken de filmploeg het scenario meerdere keren aan te passen. 'In een film kun je de wereld naar je hand zetten. Precies zoals je hem toevallig nodig hebt. Wat niet in je kraam te pas komt, knip je eruit.' Want filmen is liegen. Om de oorlog te overleven en om carrières te redden moeten keuzes worden gemaakt. Ook door Arnold. Keuzes tussen goed en fout.
‘Alleen maar helden’ is een verhaal over de kracht van de leugen. De roman is een raamvertelling: een verhaal in een verhaal. Het verhaal over de vluchtende filmploeg wordt verteld aan de hand van interviews met één van de actrices die met Arnold samenwerkte (Tiziana Adam), die levensecht worden weergegeven, de dagboekfragmenten van haar vriend Werner (de schrijver van het scenario), krantenartikelen, brieven en verzonnen wikipedia-pagina’s. Zelfs scènes uit het zich voortdurend wijzigende draaiboek zijn opgenomen. Dit en de indringende wijze waarop alles is weergegeven wekt de indruk dat het fictieve verhaal echt is gebeurd. Het verhaal komt tot de lezer in bouwstenen die uiteindelijk een geheel vormen. Dit bouwt de spanning goed op. In de manier waarop Lewinsky de scènes beschrijft, en in het gebruik van cliffhangers, is zijn achtergrond als regisseur duidelijk te herkennen. Het maakt ‘Alleen maar helden’ spannend tot de laatste bladzijde.
In Los Angeles staat een man ’s nachts met een pikhouweel op de Hollywood Walk of Fame in te hakken op de in het trottoir aangebrachte ster van acteur Arnie Walton. De politie weet hem na gebruik van het dienstwapen uit te schakelen. De man overlijdt kort daarna, niet door de schotwond, maar door een hartaanval.
De man blijkt een zekere Samuel A. Saunders te zijn, eigenaar van een videotheek. De door hem nagelaten stukken bestaan onder meer uit brieven, lijsten, notities, uitgeprinte internetpagina’s, geluidsbanden en verschillende aanzetten tot een literair of wetenschappelijk werk. Samen leveren ze een verhaal op. Een verhaal over het daadwerkelijke verleden van Arnie Walton. Die eigenlijk Walter Arnold heet, Duits is en tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nazi-Duitsland bepaald niet fris heeft gehandeld. Een verleden waarover Arnold liegt in zijn autobiografie. Een verleden dat hij altijd verborgen heeft weten te houden. Ook nadat hij lucht krijgt van het onderzoek van Saunders, die ontdekt dat de waarheid anders ligt, en hierover zijn dissertatie hoopt te schrijven, wat niet zal lukken. Het brengt Saunders uiteindelijk, na vele jaren van tegenwerking en tegenslag, tot zijn wanhoopsdaad op de Hollywood Boulevard.
Lewinsky, die de stukken ontdekt, brengt het verhaal alsnog naar buiten. Om tot een reconstructie te komen heeft Lewinsky de documenten van Saunders in een logische volgorde geplaatst. Hier past Lewinsky dezelfde truc toe als Goethe dik twee eeuwen eerder in 'Die Leiden des jungen Werthers', waarin de uitgever de brieven en dagboekaantekeningen van de tragische Werther verzamelt, ordent en publiceert. Met het verschil dat in de 'Werther' de uitgever zich op tweederde van het boek rechtstreeks tot de lezer richt. Ongekend revolutionair voor die tijd! Maar terug naar 'Alleen maar helden'...
Het verhaal gaat over een Duitse filmcrew uit Berlijn (Arnold is één van de acteurs) van filmstudio UFA die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog neerstrijkt in het fictieve Kastelau in de Beierse Alpen. Officieel: om een film ('Lied der Freiheit') op te nemen. Maar in werkelijkheid dienen de opnames als dekmantel om aan het oorlogsgeweld in Berlijn te ontsnappen. Want in de Alpen vallen geen bommen.
Omdat de oorlog langer duurt dan gedacht krijgt het filmproject steeds meer het karakter van een overlevingsproject. De omstandigheden noodzaken de filmploeg het scenario meerdere keren aan te passen. 'In een film kun je de wereld naar je hand zetten. Precies zoals je hem toevallig nodig hebt. Wat niet in je kraam te pas komt, knip je eruit.' Want filmen is liegen. Om de oorlog te overleven en om carrières te redden moeten keuzes worden gemaakt. Ook door Arnold. Keuzes tussen goed en fout.
‘Alleen maar helden’ is een verhaal over de kracht van de leugen. De roman is een raamvertelling: een verhaal in een verhaal. Het verhaal over de vluchtende filmploeg wordt verteld aan de hand van interviews met één van de actrices die met Arnold samenwerkte (Tiziana Adam), die levensecht worden weergegeven, de dagboekfragmenten van haar vriend Werner (de schrijver van het scenario), krantenartikelen, brieven en verzonnen wikipedia-pagina’s. Zelfs scènes uit het zich voortdurend wijzigende draaiboek zijn opgenomen. Dit en de indringende wijze waarop alles is weergegeven wekt de indruk dat het fictieve verhaal echt is gebeurd. Het verhaal komt tot de lezer in bouwstenen die uiteindelijk een geheel vormen. Dit bouwt de spanning goed op. In de manier waarop Lewinsky de scènes beschrijft, en in het gebruik van cliffhangers, is zijn achtergrond als regisseur duidelijk te herkennen. Het maakt ‘Alleen maar helden’ spannend tot de laatste bladzijde.
July 6, 2019
Puike reconstructie van het oorlogsverleden van een Amerikaanse filmster die prat gaat op zijn roemruchte, heldhaftige acties in WOII. Maar daar blijkt niet veel van waar te zijn. De verteller haalt zijn informatie uit verschillende bronnen. Je krijgt veel interviews met Titi te lezen, vroeger actrice, nu oude bardame met litteken op het gezicht. Die gesprekken zijn gewoon getranscribeerd, zonder correcties, de ene onafgewerkte zin volgt op de andere, net zoals in spreektaal. Maar het leest allemaal vlot, zeker door de altijd aanwezige humor. Titi speelde in Kastelau de acteerrol van haar leven, eigenlijk jammer dat niemand die ooit heeft gezien. Lewinski maakt het nationalistisch gedachtengoed vaak belachelijk. “Fantaseer het verleden van een plaats, doe het in rijm en alles schrijft zichzelf. Klopt het aantal lettergrepen niet, zet er dan bloed, bodem of volk bij.” Ook de burgemeester van Kastelau is een wandelend nazicliché, een volslagen belachelijke vent die door zijn functie iedereen terroriseert. Aanrader.
September 13, 2021
4,5 Sterne für ein wirklich gutes Buch. Insgesamt hätte ich mir etwas mehr Spannung und mehr Collagen und Perspektiven gewünscht. Trotzdem hat mich die Geschichte über die UFA-Filmcrew im Winter 1944/45 in einem abgelegen bayerischen Bergdorf richtig gepackt. Der Humor, das falsche Spiel, um den Dorfbewohnern ein angeblich kriegswichtige Filmproduktion vorzugaukeln und die interessante Persönlichkeiten zeichnen ein farbenreiches Bild in einer tristen Zeit. Dem Autoren ist es richtig gut gelungen, mich einzuwickeln- ich weiß immer noch nicht, ob und wenn ja, welche Teile auf realen Begebenheiten berühren.
June 21, 2015
Wat een heerlijk, verrassend en subtiel amusant boek. Het verhaal wordt door stukken interview, dagboek en andere documenten verteld. Af en toe wordt er gesuggereerd dat er iets gaat gebeuren en dat houdt de spanning erin. Ik heb het bijna helemaal in een keer uitgelezen.
May 22, 2018
Dit boek had 2 elementen die ik zeer fascinerend vind: het thema 2e wereldoorlog en de manier van schrijven (alsof je meegaat in het gedachtenproces van de auteur). Ik was alleen heel teleurgesteld toen ik ontdekte dat het niet waargebeurd is, want zo voelde het de hele tijd!
October 17, 2025
Niets is wat het lijkt in dit boek. De schrijver beweert dat hij slechts de brieven, dagboekaantekeningen en transcripties uit de nalatenschap van Samuel A. Saunders deelt. Het lijkt non-fictie, maar is dat niet. Ik moest even aan de vorm wennen.
Ik vond het een apart boek. De afwisselende fragmenten uit brieven, dagboek en transcripties maken het doorlezen regelmatig lastig. Toch weet Charles Lewinsky mij te verleiden om door te lezen. Geen spijt, maar een fantastische leeservaring was het ook weer niet.
Mijn leeservaring op Harmkes Leestips.
Ik vond het een apart boek. De afwisselende fragmenten uit brieven, dagboek en transcripties maken het doorlezen regelmatig lastig. Toch weet Charles Lewinsky mij te verleiden om door te lezen. Geen spijt, maar een fantastische leeservaring was het ook weer niet.
Mijn leeservaring op Harmkes Leestips.
May 18, 2020
Een collageboek. Lewinsky zegt in zijn voorwoord dat hij enkel de interviews en dagboeknotities in de juiste volgorde heeft geplaatst. Of dat echt zo is of niet doet er eigenlijk niet toe. Het resultaat is een prachtig, meeslepend en ingetogen verhaal over de laatste dagen van de oorlog gebaseerd op gesprekken die een jonge onderzoeker op het einde van de jaren '80 voert met een ooggetuige, gecombineerd met de trieste persoonlijke geschiedenis van die onderzoeker, Samuel, een ongemeen boeiende verteller, of hebben we dat aan Lewinsky te danken?
May 13, 2021
Ik was weer even toe aan een boek over de tweede wereldoorlog, maar dit boek bevredigt die behoefte niet. Het onderwerp is interessant, maar de opzet van het boek totaal niet. Een verzameling van dagboek memoires, letterlijk uitgeschreven interviews (waarin een vrouw vaak halve zinnen...), stukjes Wikipedia, antwoord op schriftelijk gestelde vragen.
Het is dat Rik vd Westerlaken hem heeft ingesproken als audioboek, anders was ik er niet doorheen gekomen denk ik.
Het is wel een beeld van het echte leven, geen Hollywood materiaal.
Het is dat Rik vd Westerlaken hem heeft ingesproken als audioboek, anders was ik er niet doorheen gekomen denk ik.
Het is wel een beeld van het echte leven, geen Hollywood materiaal.
May 1, 2020
Winter 1944. Die Filmcrew von «Lied der Freiheit» sollte eigentlich in Berlin drehen – da dieses aber regelmässig Ziel von Luftangriffen ist, verdrückt sie sich in ein Kaff in den Bergen und fingiert dort die Fertigstellung des Propagandafilms. Weit entfernt vom Kriegsgeschehen.
Die Rahmenhandlung spielt rund vier Jahrzehnte später. Ein amerikanischer Filmwissenschaftler (Saunders) arbeitet an seiner Dissertation, in der er die Geschehnisse aufarbeiten will. Er spürt eine Schauspielerin von damals auf, interviewt sie mehrere Male und erhält von ihr Dokumente und Tagebücher weiterer Beteiligter, die die Geschichte belegen. Allerdings wird seine Dissertation abgelehnt, da sie nicht opportun sei, und Saunders endet als Besitzer eines Filmverleihs.
Die Rahmenhandlung der Rahmenhandlung ist dann Charles Lewinsky höchstselbst, der weitere 30 Jahre später die Einzelteile von Saunders' Recherchen zum Gesamtbild zusammenfügt. Das Ganze wird dem/der Leser*in dann in Montagetechnik präsentiert: Interviewmitschnitte, Tagebucheinträge, Wikipedia-Artikel, Briefe und weitere Dokumente erzählen mehr oder weniger chronologisch, was damals passiert ist.
Technisch fand ich diese Dokumentar-Fiktion also ganz interessant, trotz Montagetechnik (eigentlich nicht mein Favorit) liest es sich recht flüssig. Allerdings werden dadurch auch viele Höhepunkte vorweggenommen; Überraschungsmomente bleiben aus. Auch die Essenz des Buchs lässt mich etwas ratlos zurück. Die Filmwelt ist nur Schein? Das ist nun wirklich nichts Neues. Ich empfehle das Buch aber auf jeden Fall all jenen, die sich für spezielle Romanformen interessieren, denn in dieser Hinsicht ist «Kastelau» wirklich gut gemacht.
Die Rahmenhandlung spielt rund vier Jahrzehnte später. Ein amerikanischer Filmwissenschaftler (Saunders) arbeitet an seiner Dissertation, in der er die Geschehnisse aufarbeiten will. Er spürt eine Schauspielerin von damals auf, interviewt sie mehrere Male und erhält von ihr Dokumente und Tagebücher weiterer Beteiligter, die die Geschichte belegen. Allerdings wird seine Dissertation abgelehnt, da sie nicht opportun sei, und Saunders endet als Besitzer eines Filmverleihs.
Die Rahmenhandlung der Rahmenhandlung ist dann Charles Lewinsky höchstselbst, der weitere 30 Jahre später die Einzelteile von Saunders' Recherchen zum Gesamtbild zusammenfügt. Das Ganze wird dem/der Leser*in dann in Montagetechnik präsentiert: Interviewmitschnitte, Tagebucheinträge, Wikipedia-Artikel, Briefe und weitere Dokumente erzählen mehr oder weniger chronologisch, was damals passiert ist.
Technisch fand ich diese Dokumentar-Fiktion also ganz interessant, trotz Montagetechnik (eigentlich nicht mein Favorit) liest es sich recht flüssig. Allerdings werden dadurch auch viele Höhepunkte vorweggenommen; Überraschungsmomente bleiben aus. Auch die Essenz des Buchs lässt mich etwas ratlos zurück. Die Filmwelt ist nur Schein? Das ist nun wirklich nichts Neues. Ich empfehle das Buch aber auf jeden Fall all jenen, die sich für spezielle Romanformen interessieren, denn in dieser Hinsicht ist «Kastelau» wirklich gut gemacht.
August 14, 2017
Fiction, non-fiction... So far I did not check what was real and what was not. There are many sides to one story, while history takes place. I like how there are several levels of truths/perspectives here: the characters who are interviewed by an academic who also wrote a diary and assembled additional data from online (Wikipedia) and offline (paper) sources, including letters. Then there is the writer of the book ( the name on the cover of the book mentioned here on goodreads) who wrote in the introduction that he only put all of the data in chronological order. And last but not least...( I read this book in Dutch) there is the translator. I'm not even sure whether the writer or the translator added the footnotes about what film came out when and was made by whom...or was it the academic who liked to show off his knowledge about film history?
Wonderfully written..
Wonderfully written..
December 30, 2022
Was even inkomen omdat er vanuit verschillende perspectieven wordt geschreven. Maar eenmaal de draad te pakken lees je het boek zo uit. Fascinerend verhaal over de Duitse filmindustrie in WO2
September 2, 2014
„Biopic“ im Stil einer Dokumentation um einen deutschen Schauspieler, der sich - 1945 mit Filmcrew in den bayrischen Alpen - beim Einmarsch der Amerikaner von jeder Schuld und Nazi-Mittun freizufilmen versucht. Man denkt unwillkürlich an "Gerron" und auch Marisha Pessls "Night Film / Die amerikanische Nacht" könnte Inspiration zu dieser außergewöhnlichen, sehr glaubwürdigen literarischen Illusion gewesen sein. Sehr gut geschrieben, sehr gut montiert – und eine große Liebeserklärung an den (UFA)-Film.
August 27, 2024
С недавних пор очень полюбила истории, составленные, как коллаж из разных картинок: всё началось со «Смерти автора» Марии Елифёровой, и с тех пор я в пассивно-активном поиске таких книг.
Вот и здесь рассказ устроен очень любопытно: из воспоминаний, дневниковых записей, приписок мелким почерком на полях, официальных документов и страниц сценария. И всё это — обрамление для локальной трагедии посреди масштабного бедствия: личные драмы каждого отдельного человека в забытой богом немецкой деревушке в самом конце Второй мировой войны, когда крах национал-социализма ощущался в воздухе.
Очень люблю те книги, которые, стоит тебе их дочитать, манят тебя вернуться к началу, чтобы история уж точно завершилась, и в голове сошелся пазл.
Но всё же мне не хватило жизнеописания Вернера Вагенкнехта и раскрытия любви к нему Тицианы Адам. Именно поэтому история для меня сработала не до конца: не хватило совсем чуть-чуть, чтобы проникнуться драмой жизни и смерти сценариста и писателя, а также драмой любви женщины, которая была с ним в течение короткого, но определяющего периода его жизни. И, на мой вкус, слишком много уделено внимания антагонисту, которого в какой-то момент начинаешь считать главным героем книги.
Также сбил с толку ряд моментов, и мне интересно, баг это или фича: разное написание города, упоминаемое персонажем в соседних предложениях (тут я могу предположить, что так автор хотел изобразить зарождение расстройства мозга персонажа, а может, я просто пересмотрела слишком много серий сериала Perception); вкрапления типа пословиц или цитат из сказок, относящихся к русскоязычной культуре (и тут уж ничем не объяснить, почему для речи немца или американца было принято такое переводческое решение); наконец, откровенная ошибка в одной из сносок — что это, недосмотр? В итоге и это тоже мешает поставить условные пять звёздочек из пяти.
Но книга всё равно отличная.
Вот и здесь рассказ устроен очень любопытно: из воспоминаний, дневниковых записей, приписок мелким почерком на полях, официальных документов и страниц сценария. И всё это — обрамление для локальной трагедии посреди масштабного бедствия: личные драмы каждого отдельного человека в забытой богом немецкой деревушке в самом конце Второй мировой войны, когда крах национал-социализма ощущался в воздухе.
Очень люблю те книги, которые, стоит тебе их дочитать, манят тебя вернуться к началу, чтобы история уж точно завершилась, и в голове сошелся пазл.
Но всё же мне не хватило жизнеописания Вернера Вагенкнехта и раскрытия любви к нему Тицианы Адам. Именно поэтому история для меня сработала не до конца: не хватило совсем чуть-чуть, чтобы проникнуться драмой жизни и смерти сценариста и писателя, а также драмой любви женщины, которая была с ним в течение короткого, но определяющего периода его жизни. И, на мой вкус, слишком много уделено внимания антагонисту, которого в какой-то момент начинаешь считать главным героем книги.
Также сбил с толку ряд моментов, и мне интересно, баг это или фича: разное написание города, упоминаемое персонажем в соседних предложениях (тут я могу предположить, что так автор хотел изобразить зарождение расстройства мозга персонажа, а может, я просто пересмотрела слишком много серий сериала Perception); вкрапления типа пословиц или цитат из сказок, относящихся к русскоязычной культуре (и тут уж ничем не объяснить, почему для речи немца или американца было принято такое переводческое решение); наконец, откровенная ошибка в одной из сносок — что это, недосмотр? В итоге и это тоже мешает поставить условные пять звёздочек из пяти.
Но книга всё равно отличная.
May 9, 2017
Der Mosaik-Effekt macht diesen Roman aus, weniger die Handlung, deren mögliche Höhepunkte überwiegend vorweggenommen werden. Die einzelnen "Steinchen" bestehen aus Tagebuch-Notizen eines Drehbuchautors von 1944/45, der die damalige Handlung quasi "live" beschreibt, sowie kleinen Vignetten, zu denen ihn der Aufenthalt mit einer kleinen Filmcrew im (fiktiven) südbayerischen Kastelau inspiriert hat, Transkriptionen von Interviews von 1986 mit der bei Kriegsende jungen Schauspielerin Tiziana, die ebenfalls am Set in Kastelau war, sowie Fragebogen-Antworten eines Anwohners aus derselben Zeit. Dem Erzähler sind diese Unterlagen sowie einige lose Blätter mehr zusammen mit einem unveröffentlichen Manuskriptfragment eines Filmwissenschaftlers aus dessen Nachlass in die Hände gefallen. Auslöser für das Interesse des Erzählers: Ebenjener Filmwissenschaftler, der statt an der Uni sein Leben in einer Filmhandlung verbrachte, zerstörte den Stern auf dem Walk of Fame eines inzwischen verblassten deutschstämmigen Filmstars, der nach dem Krieg in die USA auswanderte - und damals in Kastelau bei dem "kriegswichtigen" Filmdreh dabei war.
Was damals genau geschah, als die kleine Crew kurz vor Kriegsende einen Propaganda-Film im entlegenen Kastelau dreht, um so dem kriegsbedrohten Berlin zu entkommen, ergibt sich beim Durchlesen der chronologisch sortierten Dokumente, aus denen der fiktiv-realistische Roman besteht, der außerdem auch den Umgang mit dem Paragrafen 175 thematisiert und die Unsicherheit einiger Nazi-Getreuen bzw. -Profiteure mit der nahenden Niederlage. Witzig auch, mit man wie wenigen Elementen die Hauptaussage eines B-Movies in ihr Gegenteil kehren kann.
Für den Aufbau und die Erzählweise (sehr gelungen die einseitigen Interviews) gute 4 Sterne, für den Plot selbst eher knappe 3 Sterne. Macht insgesamt gute 3 Sterne für die Gesamtwirkung.
Was damals genau geschah, als die kleine Crew kurz vor Kriegsende einen Propaganda-Film im entlegenen Kastelau dreht, um so dem kriegsbedrohten Berlin zu entkommen, ergibt sich beim Durchlesen der chronologisch sortierten Dokumente, aus denen der fiktiv-realistische Roman besteht, der außerdem auch den Umgang mit dem Paragrafen 175 thematisiert und die Unsicherheit einiger Nazi-Getreuen bzw. -Profiteure mit der nahenden Niederlage. Witzig auch, mit man wie wenigen Elementen die Hauptaussage eines B-Movies in ihr Gegenteil kehren kann.
Für den Aufbau und die Erzählweise (sehr gelungen die einseitigen Interviews) gute 4 Sterne, für den Plot selbst eher knappe 3 Sterne. Macht insgesamt gute 3 Sterne für die Gesamtwirkung.
September 9, 2019
Eine Gruppe Filmschaffender will im letzten Halbjahr des Zweiten Weltkriegs Berlin verlassen, schafft dies auch unter vorgetäuschten Tatsachen und fingiert in den bayerischen Alpen einen Filmdreh. Einer der Schauspieler wird nach dem Krieg ein berühmter Hollywoodstar und das Forschungsobjekt einer Doktorarbeit, deren Material man als Leser quasi präsentiert bekommt in Form von zb Interviews Oder Tagebucheinträgen.
Die Idee zum Buch fand ich gut, die erzählte Zeit ist sicher eine interessante, aber insgesamt war es etwas mühselig einzusteigen und der ständige Wechsel zwischen Interview, Tagebuch, usw sorgt nicht zwingend für „Leseflow“.
Die Idee zum Buch fand ich gut, die erzählte Zeit ist sicher eine interessante, aber insgesamt war es etwas mühselig einzusteigen und der ständige Wechsel zwischen Interview, Tagebuch, usw sorgt nicht zwingend für „Leseflow“.
December 13, 2023
Kastelau berichtet in Rückblenden über einen Filmdreh in einem Dorf nahe Berchtesgaden zu Ende des 2. Weltkriegs. Vorwiegend (aber nicht nur) geschieht dies in Form eines quasi Interviews mit einer der damaligen Darstellerinnen und durch ein Tagebuch des Drehbuchautors dieses Films. Charles Lewinsky wendet diese Erzählweise perfekt und schlüssig an, sodass weder Lücken noch Wiederholungen entstehen und die Spannung vom Anfang bis zum Ende erhalten bleibt.
October 19, 2019
Sterk gedaan. Een verhaal over bedrog en moord in de Duitse filmwereld in WOII wordt als een documentaire opgebouwd uit interviews, brieven, film- en dagboekfragmenten, wat het een heel authentiek, echt gebeurd gevoel meegeeft. Slim gepuzzeld, met een hart voor pijnlijke details beschreven, geeft een prangend beeld van de immoraliteit van kunstenaars onder een totalitair regime.
May 1, 2021
То ли я избалован, то ли не в настроении, но стиль текста покоробил. Отличная идея из-за детских интонаций (особенно в напыщенных и глупых интервью Тицианы Адам) превратилась в унылое повествование. Как будто собираешься смотреть «Семнадцать мгновений весны», а получаешь «Крепкий орешек» (довольно тупая комедия с Надеждой Румянцевой про нацистов).
February 12, 2024
Прекрасная история, грустная и печальная, пусть и немного ненастоящая. Но эта вымышленность (нацизм, кино, любовь, предательство, предчувствие конца, заснеженные Альпы), помноженная на структуру романа из записок, расшифровок интервью, писем и выписок из Википедии, книге очень даже походит - она выходит такой кинематографической, черно-белой, зернистой, что хочется ей верить.
November 9, 2019
Een boek met te weinig verhaal om te luisteren. Na 2,5 uur gestopt.
March 30, 2020
Op zich vind ik de vorm van een documentaire leuk gevonden. Het maakt wel dat het verhaal erg langzaam vordert aangezien elke gebeurtenis door minstens twee personen beschreven wordt.
February 25, 2021
Interessante vorm, leuk om te lezen. Goed verhaal. Ik raakte wel soms de draad kwijt.
April 26, 2022
Krasse Story, bissi viel hach früher
September 9, 2023
4.5 and a very good ride!
August 30, 2024
Hmm schwierig. Mag eigentlich Romane mit verschiedenen Zeitebenen und Stilmitteln. Aber in diesem Fall sprang der Funke nie über. Lewinsky kann das deutlich besser.
August 31, 2014
Dieses Buch hab ich laaange vor dem Erscheinungsdatum auf meine Wunschliste gesetzt. Kurzbeschreibung und das Umschlagbild haben mich verführt und Charles Lewinsky ist für seinen intelligenten Schreibstil bekannt. Das dieser Roman Anfang August für die Longlist des Deutschen Buchpreises 2014 nominiert wurde (warum wird für den Deutschen Buchpreis das englische Wort "Longlist" verwendet?) war zusätzliche Motivation es käuflich zu erwerben und rasch zu lesen. Wobei das rasch Lesen sich schnell relativiert hat. Die Struktur des Romans ist so ungewöhnlich aufgebaut, dass man sich für dieses Werk überdurchschnittlich viel Zeit nehmen muss. Die Geschichte wird nicht chronologisch in linearer Form erzählt sondern springt in der Zeit und zwischen den Handlungsorten hin und her. Die Leserschaft ist gefordert aus den Textfragmenten die logische Handlung nach und nach im Kopf, ähnlich einem Puzzle, selbst zusammenzusetzen. Normalerweise nehmen Schriftsteller den Leser/-innen diese "Arbeit" ab aber in diesem Fall ist es nicht so, Konzentration und ein stetes mitdenken sind zwingend erforderlich. Wie diese Erzählung während und nach der Lektüre beurteilt wird hängt also zu einem nicht unerheblichen Teil von einem selbst ab.
Die Kurzbeschreibung gibt den Kern der Handlung treffend wieder weshalb ich auf eine Kurzfassung meinerseits verzichte. (Kleiner Tipp von mir: Wer das Buch in Händen hält kann vorab die Seiten 140 – 142 lesen) Erstmals erstaunt die Augenbrauen gehoben habe ich gleich zu Beginn. Der unerwartete Ursprung zu dieser Geschichte liegt in Los Angeles und der Hinterlassenschaft eines gewissen Samuel Saunders der eine Videothek besass und sich als Filmfreak speziell für die UFA-Filme zum Dritten Reich in den 1940er Jahre interessierte. Seine Manuskripte bzw. Dissertation bilden die Basis zu diesem Roman. Zwei Handlungsstränge sind zudem so ungewöhnlich und nehmen so viel Raum ein, dass ich sie erwähnen möchte. Das eine sind Interviews aus dem Jahre 1986 mit Tiziana Adam die Rückblickend von diesen "kriegswichtigen" Filmaufnahmen und ihrer Filmrolle erzählt und das andere die Tagebuch Einträge von Werner Wagenknecht respektive sein Pseudonym Frank Ehrenfels der das Drehbuch zum Film schreibt. Deshalb auch der von mir erwähnte Perspektiven- und Zeitenwechsel der über die ganzen rund 380 Seiten hinweg stattfindet.
Es ist im Grossen und Ganzen gesehen ein Roman bei dem es ums Überleben und der Vorspiegelung von Luftschlössern geht. Möglichst weit weg von der immer näher rückenden Kriegsfront auf Berlin zu spielen die Protagonisten eine Scharade in den bayrischen Alpen mit zutiefst menschlichen Anekdoten. Es geht darum die Illusion eines kriegswichtigen Films erst zu erschaffen und dann aufrecht zu erhalten. Von sich selbst inspiriert legen sich die verblieben Schauspieler so ins Zeug das es streckenweise urkomisch wird und am Rand zur Parodie steht ohne diese heikle Schwelle zu überschreiten. Selbst als kein Meter Filmmaterial mehr vorhanden ist werden Regieanweisungen gebrüllt und alle tun eifrig so als ob ... in den letzen Kriegsmonaten werden Mann und Maus für den Kriegsdienst eingezogen und das will die Filmcrew für sich um jeden Preis verhindern.
Der Schriftsteller Charles Lewinsky schreibt über ein Metier das er als Drehbuchautor fürs Fernsehen und Theater bestens kennt, die Welt der Filmbranche. Allüren, Marotten und vieles andere werden den Filmleuten nachgesagt und einige dieser kapriziösen Eigenschaften werden in diesem Roman mit eingeflochten und sorgen dafür das in einigen Zeilen die Ironie höchstselbst leise vor sich hin kichert. Ein Schmunzeln in einer sehr düstren Zeit darf erlaubt sein.
Fazit: Sprachlich brillant geschrieben und unterhaltsam erzählt aber nicht einfach zu lesen. Für den Buchpreis werden schliesslich kein Schmöker nominiert sondern eher anspruchsvolle Lektüre. (Warum eigentlich?) Faktenreich und doch erfunden oder anders gesagt, nichts davon stimmt, aber alles ist wahr. Ich wünsche allen Lesern/-innen viel Spass in diesem Wolkenkuckucksheim namens Kastelau in der Nähe von Berchtesgaden in den bayrischen Alpen.
Die Kurzbeschreibung gibt den Kern der Handlung treffend wieder weshalb ich auf eine Kurzfassung meinerseits verzichte. (Kleiner Tipp von mir: Wer das Buch in Händen hält kann vorab die Seiten 140 – 142 lesen) Erstmals erstaunt die Augenbrauen gehoben habe ich gleich zu Beginn. Der unerwartete Ursprung zu dieser Geschichte liegt in Los Angeles und der Hinterlassenschaft eines gewissen Samuel Saunders der eine Videothek besass und sich als Filmfreak speziell für die UFA-Filme zum Dritten Reich in den 1940er Jahre interessierte. Seine Manuskripte bzw. Dissertation bilden die Basis zu diesem Roman. Zwei Handlungsstränge sind zudem so ungewöhnlich und nehmen so viel Raum ein, dass ich sie erwähnen möchte. Das eine sind Interviews aus dem Jahre 1986 mit Tiziana Adam die Rückblickend von diesen "kriegswichtigen" Filmaufnahmen und ihrer Filmrolle erzählt und das andere die Tagebuch Einträge von Werner Wagenknecht respektive sein Pseudonym Frank Ehrenfels der das Drehbuch zum Film schreibt. Deshalb auch der von mir erwähnte Perspektiven- und Zeitenwechsel der über die ganzen rund 380 Seiten hinweg stattfindet.
Es ist im Grossen und Ganzen gesehen ein Roman bei dem es ums Überleben und der Vorspiegelung von Luftschlössern geht. Möglichst weit weg von der immer näher rückenden Kriegsfront auf Berlin zu spielen die Protagonisten eine Scharade in den bayrischen Alpen mit zutiefst menschlichen Anekdoten. Es geht darum die Illusion eines kriegswichtigen Films erst zu erschaffen und dann aufrecht zu erhalten. Von sich selbst inspiriert legen sich die verblieben Schauspieler so ins Zeug das es streckenweise urkomisch wird und am Rand zur Parodie steht ohne diese heikle Schwelle zu überschreiten. Selbst als kein Meter Filmmaterial mehr vorhanden ist werden Regieanweisungen gebrüllt und alle tun eifrig so als ob ... in den letzen Kriegsmonaten werden Mann und Maus für den Kriegsdienst eingezogen und das will die Filmcrew für sich um jeden Preis verhindern.
Der Schriftsteller Charles Lewinsky schreibt über ein Metier das er als Drehbuchautor fürs Fernsehen und Theater bestens kennt, die Welt der Filmbranche. Allüren, Marotten und vieles andere werden den Filmleuten nachgesagt und einige dieser kapriziösen Eigenschaften werden in diesem Roman mit eingeflochten und sorgen dafür das in einigen Zeilen die Ironie höchstselbst leise vor sich hin kichert. Ein Schmunzeln in einer sehr düstren Zeit darf erlaubt sein.
Fazit: Sprachlich brillant geschrieben und unterhaltsam erzählt aber nicht einfach zu lesen. Für den Buchpreis werden schliesslich kein Schmöker nominiert sondern eher anspruchsvolle Lektüre. (Warum eigentlich?) Faktenreich und doch erfunden oder anders gesagt, nichts davon stimmt, aber alles ist wahr. Ich wünsche allen Lesern/-innen viel Spass in diesem Wolkenkuckucksheim namens Kastelau in der Nähe von Berchtesgaden in den bayrischen Alpen.
July 10, 2015
#Alleenmaarhelden #blogtour
Uit het fragment op de voorflap:
' Vandaag hebben we bijna zeven uur gewerkt, van het eerste tot het laatste licht. Bijna zeven uur hebben we gedaan of we echt filmden.' .. ' Wie ons gadesloeg, moet ons hebben aangezien voor de vlijtigste filmploeg aller tijden. Dat was ook de enige bedoeling.'
Dit fragment en de woorden op de acherflap zetten me aan tot lezen, ik was enorm benieuwd geworden naar deze roman.
Een roman in een andere vorm dan ik ooit eerder las. Al snel was ik in de ban van het gebeuren; van de vertellingen in diverse vormen door de verschillende personages. Met name Titi (Titziana Adam) maakte het lezen tot een boeiend verpozen tussen dagboekfragmenten en vragenlijsten. Steeds enorm menselijk in haar antwoorden, zelfs zonder vragen die gesteld werden.
Overal is waarheid en leugen aanwezig. Je moet als lezer je verbeelding laten werken om het achterliggende verhaal tussen de verstrekte informatie door, te lezen.
Het is net als in het echte leven; er zijn verschillende motieven om aan (iets) dit filmproject mee te werken; pure armoe, opportunisme, bang om te weigeren en wal al niet meer. Waarom doet iemand iets? En hoe kun je iets dat geen waarheid is, geloofwaardig neerzetten? Dit laatste sprong er uit voor mij in dit verhaal. Knap gedaan!
Het is een schitterend maar-verhaal.
'Filmen betekent liegen'
Ik heb dit boek graag gelezen!
Uit het fragment op de voorflap:
' Vandaag hebben we bijna zeven uur gewerkt, van het eerste tot het laatste licht. Bijna zeven uur hebben we gedaan of we echt filmden.' .. ' Wie ons gadesloeg, moet ons hebben aangezien voor de vlijtigste filmploeg aller tijden. Dat was ook de enige bedoeling.'
Dit fragment en de woorden op de acherflap zetten me aan tot lezen, ik was enorm benieuwd geworden naar deze roman.
Een roman in een andere vorm dan ik ooit eerder las. Al snel was ik in de ban van het gebeuren; van de vertellingen in diverse vormen door de verschillende personages. Met name Titi (Titziana Adam) maakte het lezen tot een boeiend verpozen tussen dagboekfragmenten en vragenlijsten. Steeds enorm menselijk in haar antwoorden, zelfs zonder vragen die gesteld werden.
Overal is waarheid en leugen aanwezig. Je moet als lezer je verbeelding laten werken om het achterliggende verhaal tussen de verstrekte informatie door, te lezen.
Het is net als in het echte leven; er zijn verschillende motieven om aan (iets) dit filmproject mee te werken; pure armoe, opportunisme, bang om te weigeren en wal al niet meer. Waarom doet iemand iets? En hoe kun je iets dat geen waarheid is, geloofwaardig neerzetten? Dit laatste sprong er uit voor mij in dit verhaal. Knap gedaan!
Het is een schitterend maar-verhaal.
'Filmen betekent liegen'
Ik heb dit boek graag gelezen!
October 28, 2015
Dit is een heel ander boek dan de vorige boeken die ik van Lewinsky gelezen hebt.
Een Amerikaan Samuel A. Saunders is geïnteresseerd in oude films en stuit op de naam van Arnie Walton die in Duitsland bekend was als Walter Arnold. Hij probeert in een eindscriptie de laatste film van de Duitse filmcrew te reconstrueren en stuit hierbij op een ongelooflijk verhaal. Het boek bestaat uit delen van zijn scriptie, interviews met de nog levende medespeelster Titiana , fragmenten uit het dagboek van de scenarioschrijver en vragen die beantwoord worden door de zoon van de nazileider in Kastelau waar de film gedraaid wordt. Al met al een titanenkarwei voor Saunders en prachtig weergegeven door Lewinsky.
Een Amerikaan Samuel A. Saunders is geïnteresseerd in oude films en stuit op de naam van Arnie Walton die in Duitsland bekend was als Walter Arnold. Hij probeert in een eindscriptie de laatste film van de Duitse filmcrew te reconstrueren en stuit hierbij op een ongelooflijk verhaal. Het boek bestaat uit delen van zijn scriptie, interviews met de nog levende medespeelster Titiana , fragmenten uit het dagboek van de scenarioschrijver en vragen die beantwoord worden door de zoon van de nazileider in Kastelau waar de film gedraaid wordt. Al met al een titanenkarwei voor Saunders en prachtig weergegeven door Lewinsky.
September 13, 2014
interessanter erzählaufbau, der als vorbereitung auf eine dissertation über einen unbekannten unvollendeten deutschen film aus 1944 daherkommt, einen film, der die deutschen zim heroischen durchhalten anfeuern soll. im laufe der recherchen erschliesst sich dem dissertanten saunders die endzeitstimmung sowie der versuch der protagonisten, sich einen passenden lebenslauf für die zeit danach zurechtzubasteln. berührend die geschichte der gescheiterten jungschauspielerin tiziana adam, lehrreich die geschichte des hollywoodstars arnold, der sein nazileben verleugnen kann und wieder erfolgreich wird.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews