Η Κώμη

by Θοδωρής Πανάγος

Η Κώμη είναι μια εξορία ουτοπική και πολύ αληθινή. Μια αποικία Ελλήνων στο πουθενά. Μια κλειστή κοινότητα υποτιθέμενης αφθονίας, με ιδρυτές τους Πατέρες. Εκείνο που δίνει ζωή στην κοινότητα, και ξέρει να την αφαιρεί, είναι το Φυτό. Ο μοναδικός λόγος που βρίσκονται εκεί. Το Φυτό και η συγκομιδή του είναι θεμέλιος λίθος και σκοπός των κατοίκων της. Δεν υπάρχουν ονόματα στην Κώμη, μόνο βαθμοί και ιδιότητες των ανθρώπων. Μια ιεραρχημένη κοινωνία στο σταυροδρόμι μιας αλλαγής. Ο γιος του Κοινοτάρχη, του σπουδαιότερου Πατέρα του τόπου που πέθανε πρόσφατα, καταφτάνει στην Κώμη. Έρχεται από τον έξω κόσμο και είναι αποφασισμένος να τα ανατρέψει όλα. Να ξεσκεπάσει την υποκρισία και τη φρίκη. Να συγκρουστεί με το κατεστημένο και να τη μεταμορφώσει. Ένα στοχαστικό μυθιστόρημα που αφήνει τον αναγνώστη να πλοηγηθεί στα μεγάλα ερωτήματα του ανθρώπου. Μια αφήγηση που συναρπάζει με το αλληγορικό της ύφος και τον φιλοσοφικό της χαρακτήρα. Στο πρώτο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας μάς αφηγείται μια ιστορία διαρκούς αναζήτησης, ανάμεσα στο ρίζωμα και την απουσία.

168 pages, Paperback

Published April 6, 2021

About the author

Ο Θοδωρής Πανάγος γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα, και κατοικεί στο Ζεφύρι Αττικής. Αποφοίτησε από την Βαρβάκειο Σχολή. Σπούδασε στα ΤΕΙ Πειραιά, και εργάζεται ως τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός σε ιδιωτικές εταιρείες και δημόσιους οργανισμούς. Είναι τελειόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά ΜΜΕ , έχει γράψει ποίηση, και πεζογραφία, διετέλεσε Πρόεδρος σε ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο, είναι δραστήριος στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, διατηρεί την δύναμη να στοχάζεται με αισιοδοξία και να μετακινείται συνεχώς σε περιοχές σκέψης που ενέχουν τα λιγότερα δυνατά λάθη, και την μεγαλύτερη δυνατή χαρά. Το 2019 κυκλοφόρησε μια συλλογή ποιημάτων του, με τίτλο «Ποιήματα» από τις εκδόσεις Samizdat.

Reviews

[Konstantinos · Rating 2 out of 5]

Αγαπητέ Κύριε Πανάγο,

Διάβασα στο προφίλ σας στο fb το σχόλιο σχετικά με τον χρήστη Konstantinos του goodreads που τον βρήκατε αστείο και την αξιολόγηση με δύο αστέρια που άφησε την οποία θεωρήσατε ασφαλώς κακοπροαίρετη έως και προϊόν δολιοφθοράς.

Είναι αλήθεια ότι πάρα το γεγονός ότι συμβουλεύομαι συχνά τις κριτικές των χρηστών της σελίδας για την επιλογή βιβλίων, δεν είχα ανοίξει δικό μου προφίλ. Ο λόγος που το έκανα ήταν ξεκάθαρα για να αξιολογήσω το βιβλίο σας το οποίο με έκανε να νιώσω εξαπατημένος και να απορώ πώς γίνεται ένα τέτοιο βιβλίο να παίρνει τέτοιες διαστάσεις διασημότητας. Για αρκετό καιρό έβλεπα ανθρώπους που εκτιμώ και διαβάζω συστηματικά τα σχόλιά τους στα social media (η εκτίμηση αφορά φυσικά και την δική σας διαδικτυακή παρουσία) να προτείνουν το συγκεκριμένο βιβλίο με αποτέλεσμα να έχει μπει στη λίστα μου για ανάγνωση.

Αφού τελικά το διάβασα πριν μια εβδομάδα μπορώ να πω ότι ο λόγος που δεν αξιολόγησα με ένα αστέρι είναι αποκλειστικά η εκτίμηση στην προσπάθεια ενός συγγραφέα που έχει το θάρρος να εκθέσει το δημιούργημά του στο κοινό. Αν και το αλληγορικό μήνυμα της ιστορίας μπορεί να είναι αξιόλογο, βρίσκω το βιβλίο να πάσχει σε λογοτεχνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, στη δραματική σκηνή της συνάντησης του πρωταγωνιστή με το θηρίο αφιερώνεται μια παράγραφος όπου τελικά μένουμε με την απορία της όψης του θηρίου. Ομοίως και για το φυτό και για το βουνό (θα έπρεπε απλώς να τα φανταστούμε αυτά σε ένα μυθιστόρημα; ). Οι διάλογοι ανάμεσα στους χαρακτήρες είναι αφύσικοι και βρήκα αδύνατο να ενδιαφερθώ για την εσωτερική σύγκρουση του πρωταγωνιστή η οποία καταλήγει στην απόφαση/κορύφωση της ιστορίας που αποτέλεσε για μένα ένα ακόμα γύρισμα σελίδας και τοποθέτηση του βιβλίου στην βιβλιοθήκη μου. Η γλώσσα που χρησιμοποιείτε είναι σύγχρονη χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού και το κατατάσσω στα θετικά. Επίσης, η πολλαπλή επανάληψη της λέξης Κώμη στην ίδια παράγραφο (…στην Κώμη, …της Κώμης, …η Κώμη) έβγαζε την ανάγνωση εκτός ρυθμού και έδινε έναν ερασιτεχνικό χαρακτήρα στο ανάγνωσμα.

Ελπίζω να δικαιολόγησα επαρκώς της αξιολόγηση μου. Θα συνεχίσω να παρακολουθώ τo προφίλ σας στο fb για τα ευστοχά σχόλια σας, όπως επίσης και τη συγγραφική σας δραστηριότητα.

Με εκτίμηση
Konstantinos

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Ήξερα ότι, ζώντας σε οποιαδήποτε κοινωνία, τελικά χάνεις πολύ από τον έλεγχο της ψυχικής σου συγκρότησης και ότι αυτή διυλίζεται λίγο ή πολύ από τις συνθήκες της κοινωνίας. Πάντα θα διαμορφωνόμαστε εσωτερικά από τους εξωτερικούς παράγοντες, ανεξαρτήτως του κόσμου όπου ζούμε, και στην Κώμη κρίνω ότι οι διαδικασίες ήταν σαν να σε περνούσαν από μια αδιαμόρφωτη κατάσταση αμέσως στη διαμόρφωση μιας κατάστασης από τους άλλους, και μόνο.[...]

[Katerina Koltsida · Rating 5 out of 5]

Σπάνια συναντά κανείς ένα βιβλίο που τελειώνοντάς το δεν έχει απολύτως κανένα κενό, παρότι τίποτα δεν έχει ουσιαστικά απαντηθεί. Αυτή είναι η ΚΩΜΗ του Θοδωρή Πανάγου. Ένα βιβλίο γυμνό από οτιδήποτε δεν έχει σημασία. Παρότι ελάχιστα έχουν διευκρινιστεί ή περιγραφεί δεν σου μένει κανένα ουσιαστικό ερώτημα, αφού όλα πρέπει έχουν ειπωθεί με ένα λόγο αυστηρό, μεστό, σχεδόν ελλειπτικό.

Η ιστορία καθεαυτή εντάσσει το βιβλίο στην κατηγορία της λογοτεχνίας του φανταστικού. Όμως, οι αλληγορίες που αβίαστα προκύπτουν διαρκώς (άραγε προϊόν της δικής μας αναγκαιότητας ως αναγνωστών ή έντεχνη ικανότητα του συγγραφέα να μας οδηγεί ανεπαίσθητα σ’ αυτό το δρόμο) ίσως τελικά το κάνει πιο πραγματικό από πολλά, ακόμα και χειροπιαστά, πράγματα της ζωής μας.

Η ΚΩΜΗ δεν είναι ένα βιβλίο δύσκολο στην ανάγνωση. Δεν είναι όμως κι ούτε ένα εύκολο ανάγνωσμα. Θα έλεγα ότι διαβάζεται άνετα, αλλά όχι με μεγάλη ευκολία, καθώς θέλει αρκετή συγκέντρωση, μιας και κάθε αράδα, κάθε λέξη έχει σημασία και νόημα, δεν είναι εκεί για να γεμίσουν οι σελίδες, αλλά γιατί πρέπει να υπάρχει για να ολοκληρώσει το νόημα. Πάντως η αναγνωστική ευχαρίστηση είναι όλη εκεί. Τη νιώθεις. Όπως, βέβαια, και η αναπόφευκτη περιέργεια, όχι τόσο για την απόφαση του ήρωα, αλλά για το μυστικό. Που δεν ξέρεις αν υπάρχει, που δεν ξέρεις τί ακριβώς θα απαντήσει (κάποιο μυστικό των πατέρων, η φύση του θηρίου, η αλήθεια του φυτού, η τοποθεσία του βουνού, η προσωπικότητα του εμπόρου), αλλά τεχνιέντως ο Θοδωρής Πανάγος σε κάνει να περιμένεις την απάντησή του ! Δηλαδή διαβάζεις ένα βιβλίο που ξέρεις ότι θα απαντήσει σε ένα ερώτημα που δεν ξέρεις ποιο είναι, αλλά που σε βασανίζει και θες να το μάθεις γιατί θα σε οδηγήσει (εσένα και τους ήρωες) σε κάποιο είδος γνώσης που αν την έχεις θα φτάσεις στη νέμεση.

Το μεγάλο, βέβαια, πλεονέκτημα του βιβλίου είναι ότι σε αφήνει να το φανταστείς μόνος σου. Γυμνό από περιγραφές, από λεπτομέρειες ακόμα και από ονόματα (αφού μόλις ονοματίσεις κάτι αμέσως το ορίζεις κι άρα το οριοθετείς), ο αναγνώστης μπορεί να δημιουργήσει στο μυαλό του όλα όσα αναφέρονται ελεύθερος από τα δεσμά του «τί θέλει να πει εδώ ο συγγραφέας». Ο συγγραφέας σε αφήνει, αγαπητέ αναγνώστη να αποφασίσεις μόνος σου, να δημιουργήσεις τη δική σου Κώμη, το δικό σου φυτό και κυρίως το δικό σου θηρίο και, άρα, το δικό σου τρόμο. Γιατί καθένας μας έχει ένα θηρίο που τον κατατρέχει και που του απαγορεύει να αγγίξει το δικό του φυτό, που η κατάκτησή του οδηγεί στην αφθονία κι όχι μόνο.