Tessel ontsnapt van haar saaie leven op school, door mee te doen aan een klimaatmars van Utrecht tot Brussel. Ze heeft alleen niks met klimaat. Hoe legt ze dat uit, aan haar gloednieuwe vrienden, waar ze zich eindelijk zichzelf voelt?
Oké:
1. Als je kan schrijven over klimaat, zonder hysterisch cynisch te worden, dan is dat best knap. Als je er zelfs goede grappen over kan maken.
2. Als je mij zover krijgt om empathie te hebben voor een eigenwijze tiener die weinig uitvoert op school, dan ben je op zich wel geniaal (zegt een stuudje.)
(De schrijver heeft me zelf zo ver gekregen om een haat naar schelden in boeken even op te geven, niet geheel onbelangrijk.)
3. Maar je bent wel geniaalst, als ik wil dat het verhaal niet stopt, en als ik gewoon hou van irritante mensen net zoals Tessel steeds meer doet.