„Nie potrzebuję przyjaciół”. Hayashibara, wesoła gyaru, jest jedyną osobą, która zagaduje do Hiny, klasowej samotniczki. Hina jest zaskoczona – nie ma pojęcia, dlaczego Hayashibara chce ją poznać. Jednak im więcej czasu spędza z koleżanką, jej samotne życie szkolne zaczyna się powoli zmieniać…
Nie jestem w stanie dać innej oceny. Świetnie się czytało. Postacie poprostu kocham. Ciekawa fabuła. Przepiękne ilustracje. Bardzo słodkie. I wiem że piszę to przy prawie każdej książce ale na prawdę POLECAM. Bardzo dobra dla początkujących ❤️👌😍❤️😍👌
Really adorable and sweet. It feels a little amateur with how heavy-handed some of the messages are, but I think LGBTQ+ media deserves to have its go at classic tropes and simple morals. I love the gyaru!!!
★𝕆𝕡𝕚𝕤 𝕗𝕒𝕓𝕦𝕝𝕪 𝕕𝕨𝕠𝕔𝕙 𝕥𝕠𝕞𝕠𝕨: Do pewnej szkoły średniej chodzi dziewczyna o imieniu Hina. Nie ma przyjaciół, i jest samotna. Nie przeszkadza jej to. Nie ma pojęcia jak to jest mieć kogoś bliskiego, kogoś takiego co wspiera w trudnych momentach.
Hayashibara, gyaru, to jedyna dziewczyna, która chce się zaprzyjaźnić z Hiną. Niestety ona jej nie lubi tak samo jak jej przyjaciółek, zwanej grupką gyaru. Nasza główna bohaterka nie dokońca wierzy w postąpienia blondyneczki Hayashibary. Z nienawiścią nachalnie akceptuje zachowania gyaru wobec niej np: (spojler)❗ — Zaproponowanie wypadu na miasto — Pomoc — Propozycja chodzenia w grupce na wycieczce szkolnej. (koniec spojleru)
Niespodziewanie Hina przewala mur przed sobą, zaprzyjaźniając się z blondynką, a zarazem odbudowując kontakty z klasą.
(spojler)❗ Gdy wreszcie nadchodzi dzień skończenia szkoły średniej, otwierając nowe wrota na przeróżne kierunki studiów, nasza bohaterka Hina nie wytrzymuje. Zaczyna płakać, że już nigdy nie spotka się ze swoimi przyjaciółkami. Albo niedokońca...
ℕ𝕒𝕛𝕝𝕖𝕡𝕤𝕫𝕖: Najbardziej zafascynowała mnie jedna informacja. “Manga jest na faktach”. Na samym końcu drugiej części możemy zauważyć mini komiks opowiadający o życiu autorki. Mówi ona, że zawsze marzyła o byciu osobą piszącą i rysującą Mangi. Po jakimś okresie życia naszej wspaniałej autorki dowiadujemy się, że koleżanki z klasy pomagają jej w dokonaniu marzenia.
𝕆𝕤𝕥𝕒𝕥𝕟𝕚𝕖 𝕤𝕝𝕠𝕨𝕒 𝕄𝕒𝕟𝕘𝕚: “Mam nadzieję, że kiedyś trafią na ten komiks w księgarni”.
Jak "Nie potrzebuje przyjaciół" zamienia się w "Po raz pierwszy nie mogę doczekać się jutra". Hayshibara, wesoła towarzyska Gyaru jest jedyną osobą, która zagaduje do Hiny, klasowej samotniczki. Powoli pod wpływem uporu Hayshibary między dziewczynami naradza się przyjaźń, a często powtarzane przez Hine "Nie cierpię Gyaru" staje się tylko okłamywanie samej siebie, bo tak naprawdę uwielbia Hayshibare.
"Gal i Bocchi" to wyśmienita manga, żałuję że nie natrafiłem na nią w liceum, przez kolejne to strony obserwujemy licealne życie, nie tylko 2 głównych bohaterek ale i innych uczniów. Manga nie boi się poruszać trudnych tematów, dorastanie, samotność, wykluczenie, czy nawet zaburzenia odżywiania, naprawdę nie spodziewałem się, że historia będzie taka pouczająca, mimo że ja już liceum skończyłem,i jestem obecnie w połowie robienia magistra, dalej wywołała u mnie głębokie przemyślenia. Zwłaszcza miło mnie zaskoczył fakt, że mimo tych trudnych tematów, wszystko jest przystępne i nie dołujące, postaci są autentyczne, czuć w nich pierwiastek ludzki.
Meritum, bardzo polecam, zwłaszcza jeśli jeszcze jesteście w szkole, nie ważne czy gimnazjum czy liceum, na pewno dacie radę coś wyciągnąć.