西雅圖酋長宣言【中英對照・深度導讀】

by Chief Seattle, 西雅圖酋長 (中譯名), 廖偉棠 (Translator)

西雅圖酋長的宣言
被譽為人類最偉大的演說
它優美如詩，是最美麗而古老的自然文學經典
它清醒睿智，被視為重要的人權、環保宣言
他的話語猶如星辰山川大地，或能喚醒世人省思——
如何與自然和諧共處
與萬物相連
重新織起生命之網

　　我們族人曾經遍佈這片土地
　　正如同被風吹皺的海，掀起海浪，覆蓋鋪滿貝殼的海床；
　　但是那個時代早已不復存在
　　部落的崇高偉大如今只剩下令人喟嘆的回憶

　　★最優美精練的自然文學經典
　　一八五〇年代，美國白人搜購北美大陸的西北角，這片原來居住印地安部落的土地時，西雅圖印地安酋長發出這番語重心長的談話——他誠摯地呼求人與人、人與土地應該和諧共處，傳達了印地安人對大地與自然的崇敬，也流露出對有靈萬物的關愛與依戀。

　　這場一百多年前印地安酋長的演說，被後世不斷詮釋、改寫、再創作，產生深遠的影響，這篇宣言也被視為是最早、最古老的自然文學代表作。

　　西雅圖印地安酋長如先知一般，一百多年前便預示了環境生態與資本主義開發略奪之間的扞格。西雅圖印地安酋長何其無奈與無望，他與族人實是無數被消滅的物種與弱勢族群中，少數還能發出警語的——而地球上現存的弱勢族群與物種，或許可能就是不久未來後的西雅圖印地安酋長。

　　因此，這份宣言不只是來自過去歷史的文件，它或也預示可能到來的浩劫與毀滅。

　　★是宣言，也是預言
　　本書作為一系列自然經典文學的序章，除收錄相關文件重建演說脈絡，也特別邀請詩人、作家廖偉棠撰寫專文導讀。他在《宣言、寓言還是預言？》一文中邀請我們一起思考：

　　•西雅圖酋長宣言所具有的時代意義和文學意義
　　•本書文體為口述記錄雖有真偽之辯，然「托偽」在歷史上作為觀念革命的推動力量，有其必要性
　　•受本書啟發並與之遙相呼應的一九六〇年代（迄今）生態文學與印地安文藝復興的脈動
　　•伴隨過度發達資本主義而來的病：浪費、生態災難與瘟疫的警訊
　　•疫情未歇、生態災難對全球經濟發展與生活方式帶來深刻衝擊，而這正好是我們反思的契機；美國近年的斷捨離／極簡生活、新遊牧生活方式，亦皆呼應了西雅圖酋長宣言中的警語——所以本書既是宣言，也是預言。

　　★與自然共情，編織生命之網
　　聆聽西雅圖酋長的話語，或能喚醒世人省思：人類過度耗竭的物質文明與生活方式實已無法持續，我們該如何與自然和諧共處？如何以自然之眼，重新織起生命之網？

　　這位印地安先知充滿尊嚴的談話，是沉痛的籲求也是一場邀請——在優美如詩的字裡行間，讓我們體會其中的蒼涼與嘆息，並勇敢反省我們今日所面對的問題。

本書特色

　　★暢銷百年不墜、跨時代心靈經典
　　★《湖濱散記》譯者全新中譯
　　★知名作家廖偉棠專文深度導讀
　　★ 收錄相關歷史文件呈現演說脈絡

名人推薦

　　廖偉棠（作家・詩人）｜深度導讀
　　夏曼・藍波安（作家） 廖鴻基（作家）｜推薦

作者介紹
作者簡介

西雅圖酋長(Chief Seattle，1790?~1866）

　　父親是索瓜米希族（Suqwamish）酋長，母親是杜瓦米西族（Duwamish）酋長的女兒。因為母系傳承，所以西雅圖酋長被認為是杜瓦米西族人。十九世紀，美國拓展領土已達北美洲西北角，當地居住著許多印地安部落。美國政府欲買下位於現今華盛頓普吉特灣（Puget Sound of Washington）附近二百萬英畝土地。當時，西雅圖酋長向華盛頓特區首長發表此篇演說，高倡人與大自然密不可分的關係。直到今日，這篇演說仍是人類對自然的闡述中，最真摯的作品之一。現今的華盛頓州西雅圖市便是以他而命名。

導讀簡介

廖偉棠

　　香港詩人、作家、攝影家，現居台灣。曾獲香港文學雙年獎，臺灣時報文學獎，聯合報文學獎等，香港藝術發展獎2012年度最佳藝術家（文學）。曾出版詩集《和幽靈一起的香港漫遊》、《野蠻夜歌》、《八尺雪意》、《半簿鬼語》、《春盞》、《櫻桃與金剛》、《後覺書》等十餘種，小說集《十八條小巷的戰爭遊戲》；散文集《衣錦夜行》和《有情枝》；攝影集《孤獨的中國》、《巴黎無題劇照》、《尋找倉央嘉措》、《我城風流》、《微暗行星》；評論集《波希香港•嬉皮中國》、《遊目記》、《深夜讀罷一本虛構的宇宙史》、《反調》、《異托邦指南》系列等。

譯者簡介

劉泗翰

　　資深翻譯，悠遊於兩種文字與文化之間，賣譯為生逾二十年；國立中山大學外文研究所碩士。曾任電視台國際新聞中心編譯、組長、主編。譯作有《湖濱散記》、《這不是英語：從語言看英美文化差異的第一手觀察誌》、《愛的哲學課》、《性別的世界觀》、《物競性擇：你可以從動物身上得到什麼樣的「性」 啟示》、《喂，有人在嗎?》、《非虛構寫作指南》、《你該殺死那個胖子嗎？》、《愛的哲學課》等三十餘本。

Genres: History, Nonfiction, Philosophy, The United States Of America, Spirituality, Classics, Politics

96 pages, Paperback

First published October 1, 1931

About the author

Chief Seattle lived from approximately 1790 to 1866, in the Pacific Northwest region of what is now the United States. He was a chief of the Suquamish and the Duwamish and was present at treaty negotiations that took place with the white settlers in the 1850s. It was at one of these negotiations that Chief Seattle delivered a speech in his native tongue, a speech that has since—in a variety of forms—served as the basis of ecological movements around the world.

Reviews

[KamRun · Rating 4 out of 5]

ترسناک‌ترین باور دنیا

پس از آن خدا فرمود: «اينک انسان را بسازيم . ايشان مثل ما و شبيه ما باشند و بر ماهيان دريا و پرندگان آسمان و همه حيوانات اهلي و وحشي ، بزرگ و كوچک و بر تمام زمين حكومت كنند.» پس خدا انسان را شبيه خود آفريد. ايشان را زن و مرد آفريد. آنها را بركت داد و فرمود: «بارور و كثير شويد. نسل شما در تمام زمين زندگي كند و آن را تحت تسلط خود درآورد. من شما را بر ماهيان و پرندگان و تمام حيوانات وحشي مي گمارم. پیدایش باب 1 آیه 26 - 28

قرن‌ها از منسوخ شدن نظام کیهان‌شناسی بطلمیوسی که زمین را مرکز هستی می‌دانست گذاشته، با این حال انسان در ناخوداگاه خود هنوز بر این باور پافشاری می‌کند. فرقی نمی‌کند به خدا باور داشته باشیم یا نه، تکامل را پذیرفته باشیم یا نه، پیرو علم باشیم یا هرچیز دیگری، در هر صورت تفکر غالب ما در خودآگاه و ناخوداگاه "انسان محور" است، به این مفهوم که هنوز انسان را مرکز هستی و کائنات می‌دانیم. این را نه با کلام که با شیوه‌ی تفکر و رفتارمان اثبات کرده‌ایم. حتی تکامل‌گرایان هم انسان را نقطه عطف فرگشت و انسان را گل سرسبد جانداران می‌دانند. این تفکر به خودی خود مخرب نیست، ولی به ترسناک‌ترین و نابودکننده‌ترین باور ممکن منجر می‌شود: انسان مالک زمین است. این گزاره روشنگر رابطه‌ی میان انسان و زمین است. چون انسان مالک زمین و طبعیت است، پس تا آنجا که بخواهد آزاد است از آن استفاده کند. رابطه‌ای که از مالکیت فراتر رفته و با نقض قوانین طبعیت، به دشمنی و عداوت می‌رسد. انسانِ امروز آگاهانه با طبیعت در جنگ است. این دشمنی را می‌توان حتی در صلح‌طلبانه‌ترین فعالیت‌های انسانی هم مشاهده کرد: فتح قله‌ی کوه، فتح اتم، فتح ماه، تسلط بر دریاها و قس علی هذا.

ما می‌دانیم که مرد سپید روش ما را درنخواهد یافت، چرا که او بیگانه‌ای است که چون غارتگری در شب می‌آید و به یغما می‌برد از زمین هرآنچه که می‌خواهد. زمین برادرش نیست، بلکه دشمن است و هنگامی که آن را غارت کرد به قدم‌هایش ادامه می‌دهد. او گورهای پدرانش را پشت سر می‌گذارد و رنجی به خود راه نمی‌دهد. زمین را از دست فرزندانش می‌رباید و حق تولد فرزندانش را فراموش کرده است

دود این دشمنی بیش از هرچیز به چشم خود انسان می‌رود. آنچه بر سر طبیعت می‌آوریم زودتر از هرچیز دامنگیر ما خواهد شد. هزاران گونه‌ی زیستی تا امروز منقرض شده‌اند و بسیاری هم در حال انقراض هستند و در صورت ادامه‌ی این مسیر، نوبت انسان هم در این سلسله‌ی انقراض به‌زودی فرا می‌رسد


درباره‌ی کتاب

کتاب، نامه‌ی اعتراضی رئیس یکی از قبایل سرخپوست‌های شمالی به چهاردهمین رئیس جمهور آمریکا به سال 1855 است. سفیدپوستان زمین‌های سرخپوستان را در قبال پول طلب کرده‌اند. این امر به دو دلیل برای سرخپوستان غریب است، نخست آنکه زادگاه همیشگی آن‌هاست که قرن‌ها در آن زیسته‌اند و دوم اینکه رابطه‌ی آن‌ها با زمین، از جنسی دیگر است. آنان خود را مالک زمین نمی‌دانند، برعکس، خود را جزیی از آن و متعلق به آن به حساب می‌آورند

رئیس قبیله بزرگ در واشنگتن خبری فرستاد، که آرزوی خرید سرزمین ما را دارد. رئیس قبیله بزرگ حرف‌هایی هم از دوستی و نیت‌های خوب برای ما زده است. این لطف اوست، چرا که ما می‌دانیم او نیازی به دوستی با ما ندارد. اما ما تقاضای او را اندیشه خواهیم کرد. زیرا که می‌دانیم اگر سرزمینمان را نفروشیم، شاید مرد سپید با سلاح‌هایش بیاید و از ما بگیرد سرزمین‌مان را. ولی چگونه می‌شود آسمان را، گرمای زمین را خرید یا به فروش رساند؟ تصور این امر برای ما بیگانه است. اگر ما تازگی هوا یا زلالی آب‌ها را صاحب نباشیم، چگونه می‌توانیم آن‌ها را به نرخی بفروشیم؟

رئیس قبیله در این نامه به قلع و قمع سرخ‌پوستان و کوچ اجباری آن‌ها اشاره می‌کند، اما این موضوع اصلی نامه نیست، چرا که سرنوشت انسان - سرخ‌پوست یا سفیدپوست - در مقابل سرنوشت زمین ارزشی ناچیز دارد. زمینی که با سرعتی سرسام‌آور به سوی ویرانی می‌رود

این چندان مهم نیست که چگونه روزهای باقیمانده عمرمان را به سر آریم. کودکان ما، پدرانشان را سرافکنده و شکست‌خورده خواهند یافت. جنگجویانمان شرمسار بعد از آخرین شکست، روزهایشان را بی‌هدف با الکل و غذاهای شیرین مسموم خواهند کرد. این چندان مهم نیست که روزهای باقیمانده عمرمان را کجا بگذرانیم. چند صباحی بیشتر از آن باقی نمانده است، شاید تنها چند ساعتی، شاید فقط چند زمستان. اما یک امر را ما می‌دانیم: زمان سفیدپوستان هم خواهد گذشت، شاید حتی زودتر از قبایل دیگر. ادامه دهید به مسموم کردن بستر خود و شبی خواهد رسید که از بوی تعفن خود از تنفس بازخواهید ایستاد و در غروب خلق خود سخت خواهید سوخت. حتی مرد سپید هم نمی‌تواند از سرنوشت نهایی سر باز زند. خواهیم دید

ظلم به سرخپوست‌ها و کشتار و قلع و قمع آن‌ها موضوع تازه‌ای نیست، اما نکته‌ی بسیار مهمی که در این نامه می‌توان یافت. همبستگی آنان با طبیعت و رابطه‌ی آن‌ها با زمین است.

چه می‌تواند باشد انسان بدون حیوانات؟ اگر تمامی حیوانات بمیرند، انسان در تنهایی عظیم روحش خواهد مرد. آنچه سرنوشت حیوان است، سرنوشت انسان هم خواهد بود

انسان مدرن سفیدپوست خود را مقدس می‌پندارد و انسان سرخپوست طبعیت را. برخلاف سفیدپوستان، آن‌ها خود را نه مالک زمین، که جزئی از آن می‌دانند. آن‌ها خود را در سرنوشت طبیعت و حیوانات سهیم می‌بینند، برابر و برادر. عنوان کتاب هم به همین اصل طلایی اشاره دارد: ما سهمی از زمین هستیم. آمین!

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 5 out of 5]

این سخنرانی کوتاه ولی به شدت خواندنی است. نخست به دلیل بیان رویکرد سرخ پوستان نسبت به طبیعت و تقدس آن، دوم به دلیل واقع بینی شدید رئیس قبیله در مورد ضعف سرخ پوستان در برابر سفید پوستان و زوال آنها در آینده، و سوم به دلیل اذعان به عجز از فهم این مشیت الهی که سفید پوست بر سرخ پوست غلبه کرده و در حال نابود کردن طبیعتی است که خدای واحد - خدای سفیدپوست و سرخ پوست - آن را آفریده است. و تأکید مدام رئیس قبیله بر اینکه ما، سرخ پوستان و سفید پوستان، در دو دنیا زندگی و فکر می کنیم؛ در عین اینکه در همان حال او دلبسته به امیدی است مبهم به نوع برادری

[Mohammad Javad · Rating 4 out of 5]

«یا أَیُّهَا الاِْنْسانُ ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ»

در این لحظه‌ها، که در گیر و دار این شرایط، کرونا، هستیم این مسئله پر رنگ‌تر است. که آدمی چرا خود را مالک و همه‌چیز را مملوک خود می‌داند.

انسان خالق تار و پود زمین نیست
او رشته‌ای از آن است.

چرا می‌اندیشد، تقاضا می‌کند، می‌رباید، می‌خرد و می‌فروشد، همه‌چیز را.

مرد سپید چندی
در قله‌های قدرت خود باور کرده‌ است
که خود خدایی‌ست
و زمین از آن اوست.
آیا انسان می‌تواند مادر خود را تصاحب کند؟

این سودای چموش و افسارگسیخته‌ی قدرت، جاه، منصب، رتبه، درجه، شان، شکوه، دبدبه از کجا می‌آید، از برای چه می‌آید، به کجا می‌رود، به چه می‌رسد؟ مگر نه این‌ است که آخرش بعد از هزار بار تطهیر، باز هم رد خون‌ها را نمی‌تواند از دست‌ها شست، ربود و پنهان کرد. مگر نه این است که فردا قرار است برود.

مردمان به‌سان امواج دریا
می‌آیند و می‌روند.
حتی سپیدپوستان هم که خدا امروز در پناهشان گرفته‌ است
و دوستانه با آن‌ها حرف می‌زند
نمی‌توانند از این سرنوشت نهایی
سرباز زنند.

این ازدیاد لحظه‌ به لحظه‌ی جنون قدرت‌‌ها، تا به کی باد می‌کند و چه روزی می‌ترکد، که همه‌را ببرد و نیست کند؟

و زخمه زدن بر زمین تحقیر خالق اوست.
زمان سپیدپوستان هم خواهد گذشت
شاید حتی زودتر از قبایل دیگر
- ادامه‌ دهید به مسموم کردن بستر خود -
و شبی خواهد رسید که از بوی تعفن خود
از تنفس باز خواهید ایستاد.
و شما در غروب خلق خود
سخت خواهید سوخت.

و کی قرار است به خود بیاییم. بفهمیم. ببینیم. که فردا باز کلاه‌مان پس معرکه نباشد. نزدیک دو قرن پیش سیاتل این روزها رو گفت. حالا امروز کس دیگری دارد فریاد می‌زند، می‌شنویم؟

[مهسا · Rating 5 out of 5]

«و پروردگار شما را پناهی داد و ما تنها ماندیم»

واقعا قلبم با خوندنِ این نامه‌ی شعرگونه، فشرده شد؛ هم به خاطر حزنش و هم زیباییش. عمیقا تحت تاثیرِ مرامِ سرخپوستان آمریکای شمالی قرار گرفتم، تحت تاثیرِ اینکه چقدر آرام و بی‌ادّعا و صلح‌جو و حاشیه‌طلب بودند، اینکه چقدر بهشون جفا شده و از سرزمین‌شون به تبعیدگاهی که روسای جمهوری ایالات متحده براشون مقرر کرده بودند، بیرون رانده شدند و همیشه مورد آزار و تجاوز قرار گرفتند.
و حالا هم دارن بی‌رحمانه فراموش می‌شن :((((


من نمی‌دانم
روش ما به گونه‌ی دیگری‌ست تا شما!
تنها نظر به شهرهای شما در چشم مردِ سرخ، دردی‌ست
شاید برای اینکه مرد سرخ، یک وحشی است و چیزی نمی‌فهمد!
هیچ سکوتی در شهر مردِ سپید جریان ندارد
هیچ مکانی تا در آن بتوان
جوانه‌زدن برگ‌ها را دید
و یا زمزمه‌ی حشرات را شنید
شاید تنها به این دلیل که من یک وحشی هستم و چیزی نمی‌فهمم؟!
این هجویات دشنام‌هایی‌ست در گوش ما

[Judith Johnson · Rating 5 out of 5]

This is one of three Pickpockets books which I am grateful to own. Lovely illustrations, uncredited but I imagine based on or directly reproduced from First Nation art.

The text is very beautiful and deeply saddening.

[magali she|her]

Ich habe aus dem Riverfield Verlag "Chief Seattle - Botschaft an die Menschheit" gelesen und die Rede, die Chief Seattle 1854/55 gehalten hat, ist beeindruckend. Zwar wurde sie nie wirklich dokumentiert, weswegen der genaue Wortlaut so nicht wiedergegeben werden kann, dennoch ist sie interessant zu lesen und lehrreich. In der Ausgabe, die ich habe gibt es auch noch ein paar Weisheiten, die ich wirklich toll fand! Kann und sollte man eventuell wirklich mal lesen.

[Reyer · Rating 3 out of 5]

Even 170 years later, Chief Seattle’s Speech remains a powerful testament to Indigenous American culture and manifesto against the exploitation of the earth. Chief Seattle (1780s-1866) was the leader of the Duwamish people, an Indigenous Americans tribe in the area around Seattle, the city named in his honour. In the 1850s, the United States government pressured the Duwamish to sign the Treaty of Point Elliott, forcing them to cede their lands and relocate to reservation territories. Aware of the threat, Chief Seattle visited the U.S. governor in 1854 to deliver his speech. (Over the years, several versions have been published. I read a 1983 Dutch translation, which I believe is based on Henry A. Smith’s contested 1887 version.)

Het grote opperhoofd in Washington heeft gesproken: hij wenst ons land te kopen.
Het grote opperhoofd heeft ook woorden gesproken van vriendschap en vrede.
Dat is zeer goed van hem omdat we weten dat hij onze vriendschap niet nodig heeft.
Maar we zullen over uw aanbod beraadslagen, want we weten dat als wij ons land niet verkopen de blanke man met zijn geweren komt en het in bezit neemt.

Hoe kun je de lucht, de warmte van het land kopen of verkopen?
Dat is voor ons moeilijk te bedenken.
Als wij de prikkeling van de lucht en het kabbelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunt u het van ons kopen?

Rather than contradicting the white government, Chief Seattle argues that man cannot sell lands he does not ‘own’. He warns the governor not to exploite the earth as merchandise, as the white man’s appetite will ‘devour the earth and leave behind only a desert’. By describing the Duwamish people’s care of the land, Chief Seattle offers a perspective on life that contrasts sharply with that of the colonists. ‘The sight of your cities pains the eyes of the red man,’ he continues, pleading for respect for nature and Indigenous traditions.

Chief Seattle repeatedly refers to himself as but ‘a red man who does not understand’. While seemingly self-effacing, I came to see how tactical that phrase is from a realpolitik perspective. At the same time, he seems to misapprehend his opponent, addressing his speech to ‘the white man’ as a whole. Considering the cruel course of history that followed (the government never fulfilled its obligations), his words fell on deaf ears.

The Dutch translation was published by Aktie Strohalm, an activist organisation against ecological abuse. Today, the anti-neoliberal plea in the epilogue feels somewhat unrefined, and the use of terms like ‘blanken’ and ‘indianen’ is outdated, yet the notion that our systems of education, government, and income generation hinder the achievement of sustainable development goals remains highly relevant.

[منوچهر محور · Rating 1 out of 5]

ناشر موفق شده یک متن یک صفحه‌ای را با خالی گذاشتن نیمه سمت چپ صفحات و چاپ تصاویر بی‌ربط تا ۲۰ صفحه کش بدهد.
مهمتر اینکه سیاتل، رئیس یک قبیله سرخ‌پوستی، هیچ وقت چنین نامه‌ای ننوشته. بلکه این نامه در واقع برای یک فیلمنامه هالیوودی از زبان او نوشه شده و صحبتهایی که درباره خدا می‌کند کاملا نشان می‌دهد نویسنده چقدر از باورهای سرخپوستان بی‌اطلاع بوده و فرض کرده که جهان‌بینی آنها هم مثل مسیحیان هست. خلاصه متنی متقلبانه بیش نیست۰
اینجا را ببینید:
https://www.csun.edu/~vcpsy00h/seattl...

اما خواننده‌های ایرانی بسیاری این جعل سند را ستوده‌اند و ریویوهایی به بلندی خود کتاب بر آن نوشته‌اند. زبان من که قاصر است...۰

[Estíbaliz Montero Iniesta · Rating 3 out of 5]

3'5⭐

Mis palabras son como las estrellas, nunca se extinguen.

Me pregunto si el jefe Seattle sabía que sus palabras seguiría dando tanto en el clavo 150 años después de que las escribiera, si sabía que nunca se extinguirían porque el hombre blanco no sabe hacer caso y el consejo seguiría siendo válido tras tanto tiempo.

En 1855 el presidente de los Estados Unidos se ofreció a comprar el territorio de la tribu Duwamish y que ellos se fueran a vivir a una reserva. El jefe Seattle le contesta en un discurso sentido que se puede resumir en los siguientes puntos:

-Ellos no pueden vender la Tierra, porque la Tierra no les pertenece (no pertenece a nadie), igual que no les pertenece el cielo, el viento o el agua.

-De todas maneras, se lo pensarán, porque si no la venden, saben que a los colonos blancos pueden venir con sus armas y apoderarse por la fuerza de su territorio.

-¿Cómo es que lo llaman a él salvaje si no es él quien destruye la tierra, mata más búfalos y animales de los que necesita para sobrevivir, si no es él quien construye máquinas que contaminan el aire y el cielo y el agua?

-Los Pieles Rojas no quieren renunciar a su territorio porque en él viven en armonía con la naturaleza y es el mismo territorio en el que vivieron sus antepasados, que también forman parte de la Tierra.

-Si al final el hombre blanco se queda con su territorio, tiene que enseñarle a sus hijos a respetarlo, a respetar la Tierra y los ríos y el aire. Porque para empezar no son suyos, no son de nadie, pero deben compartirlo con todos los que están y todos los que vendrán. La Tierra no se merece el maltrato a la que la someten.

Es una reflexión interesante sobre la Tierra y las diferencias de creencias y modo de vida de los Pieles Roja y los hombres blancos. Quizás haya sido un gran momento para leerlo, ahora que el hecho de que media humanidad esté encerrada en casa por el coronavirus ha permitido reducir la contaminación, que los ríos parezcan más limpios, que las ciudades no estén cubiertas por una niebla de contaminación. No hicimos caso en su momento, a ver si hacemos caso ahora.

YOUTUBE / INSTAGRAM / WRAP UP ABRIL

[Zohreh Avatefi hafez · Rating 5 out of 5]

کوتاه و مختصر از زمین به انسان
آنچنان لطیف که تا ابد صدایش چون صدای آب رودخانه در ذهنم خواهد ماند

[Yann · Rating 5 out of 5]

En 1850, un chef indien de la tribu des Duwamish envoie à Washington ce texte en réponse à une proposition d'achats des terres occupées par son peuple. La raison du plus fort est toujours la meilleure, et le chef Seattle est parfaitement conscient du fait qu'il n'y a pas vraiment d'alternative pour lui. Cette réponse est d'une majesté et d'une profondeur peu commune, et inspire le plus grand respect pour cet homme qui déploie toute les ressources de son éloquence pour gagner la bataille morale sous-jascente.

[Mahsa · Rating 5 out of 5]

چقدر از خوندن این کتاب لذت بردم و حتما دوباره و دوباره میخونم. کاش یاد بگیریم ما همه سهمی از زمین هستیم نه مالک اون
از کتاب:
چه چیز دیگر در زندگیست اگر انسان ، فریاد تنهایی گنجشک و یا مناقشه غوکان برکه را در شب نشنود

[David · Rating 4 out of 5]

Ein tolles Buch mit nachdenklichen Weisheiten.

Das Buch muss man unbedingt gelesen haben. Mit seinen wenigen Seiten, sowie der großen Schrift ist es unter 30 Minuten gelesen.

Ich persönlich fand es entwand störend das sich die Worte immer wieder wiederholt haben.

Ist aber Geschmack Sache…

Ich dann das Buch jedem empfehlen!

[Yolanda Morros · Rating 5 out of 5]

La tribu india de los Duwamish había habitado desde siempre en el territorio que hoy es el estado de Washington. Pero, en el año 1855, el gobierno de los EEUU propuso a los Duwamish comprar sus tierras y que ellos se fuesen a una reserva.
El libro recoge el discurso que hizo el Jefe Seattle, el Gran Jefe de los Duwamish, al Presidente de los EEUU. Su pueblo no ha sobrevivido... sus palabras no se escucharon.
Para mi este libro es de cabecera, lo he releído multitud de veces y sigo haciéndolo. ¡Lo encuentro precioso!
Destacaría de este discurso: su magnífica oratoria, su sabiduría, una visión del mundo y una manera de entender la naturaleza sublime y, por encima de todo, su amor a la Madre Tierra. Queda muy bien reflejado el espíritu del mundo indio y su humanidad tan profundamente enraizada en la naturaleza. Como todas las tribus indias, los Duwamish se consideraban una parte de la naturaleza y vivían con ella en armonía. Después de 166 años este discurso resuena más que nunca.

[Preetam Chatterjee · Rating 5 out of 5]

Chief Seattle's speech, delivered in 1854 is a passionate gripe 'against the Whites' supplication to buy the lands of natives. The speech was delivered on the occasion of Isaac Steven's visit to Seattle for a proposal of buying natives' land.

The Governor of Washington, Isaac Stevens sends to the Red Indians a proposal to buy their land. As the leader of his tribe, Seattle had to act in response to the proposal and he does by his Speech which makes a critique of the white man’s ways and a celebranon of the Red man’s woridview as well as documents ecological sustainability.

Chief Seattle, who has been fighting to safeguard the Native American's land's rights, speaks poignantly to make the Whites comprehend about the natives' tough protestation to sell their lands to the Whites who, are to them nothing better than an astute colonizer.

Chief Seattle begins his speech alluding to George Washington, the American President who is all prepared for a good companionship with the Red Indians. Chief Seattle says that it is a mere politeness as the Whites are in no need of camaraderie with the natives. While the natives are speedily moving towards extinction, the Whites are multiplying in numbers.

What they need is the land of the natives. The Big Chief thus, proposes to buy native lands, which is veiled in the show of friendship.

Once upon a time, the Red Indians covered their land as the waves of a tempestuous sea cover its shell-paved floor. But, now they are like "scattering trees" over a "storm- swept plain".

Seattle however blames his own tribe for their "untimely decay". He says that often his men disfigured their-own faces being provoked by some "real or imaginary wrong". In other words,' the cruelty of the young Red Indians are responsible for their own extinction. The cruelty however became more vehement when their forefathers were pushed westward by the powerful Whites.

Such hostility is expected not to return once more, since war ensures nothing but loss People however' gain nothing out of war and the real sufferers are those who remain at home during war and await the loss of their sons and relatives.

Red Indians' safety from their "ancient enemies" is undoubtedly guaranteed by the Big Chief. The good father thus, tries to establish himself as a Godly figure, always beside his children. But, can the God of Whites be the God of the natives? Doubtful indeed!!

The God of Whites only helps the paleface, leading them as "a father leads an infant son". He has forsaken the poor Red Indians, emotively ebbing away "like a rapidly receding tide that will never return." Such "partial" God is never the God of the natives. Their God is the tradition of their ancestors, the dream of their old men, given to them the solemn hours of night by the Great Spirit. On contrary, the Whites have their religion written on the stone tablets by the "iron finger" of their God.

They strictly follow their Ten Commandments.

Thus, the Whites are a separate race "with separate origins and separate destinies." There is little in common between the Whites and the natives.

This is evident when the Whites forget their ancestors and wander far away from their graves without regret.

The natives on the contrary, respect their ancestors and follow their tradition deferentially. The ancestors thus, remain alive in their heart even after they are long dead. Often they return as a spirit to visit, guide, console, and comfort the living natives who always seek for their blessings. Moreover, the deep longing for their native land also goad the ancestors to love the beautiful valleys, its murmuring rivers as well as the magnificent mountains, even after their death.

In this, sense however the land of the natives will never be vacant even when the last Red Indian is "perished". Such sentiment of the natives must be valued by the Whites which Seattle expects on behalf of his men. He thus, makes plea to the Whites to deal kindly" with the natives. The natives are swiftly moving towards extermination. Hence, they deserve to be shown kindness after all.

Chief Seattle’s Speech is a momentous historical document for no less than two reasons –

(a) It talks about the Red Indian’s worship for nature and how their lives are harmonious with nature and they cannot think themselves to be dissimilar from nature. In the sense that instead of they being the master of nature and / or trying to master nature they live in nature as if they are a natural part of it. They believe that if the nature is destroyed then it will lead to the destruction of mankind and therefore they preserve and foster nature with their lives as they believe that in loving nature as part of one’s own being, they are serving their own cause, their own existence.

(b) Whereas the Red Indians have always viewed nature as something within which they have been nurtured and consequently it is their duty that they should give back to nature what nature provided them with, the white men think otherwise. With their notions of progress -- cientific and cheonological developments and their wish to obtain more and more wealth and resources for themselves, the whites always viewed nature as something that they need to master, they need o take advantage of, they need to acquire so as to think about their own progress and development.

‘Sustainable Development’ is a word that we’re all accustomed with today.

Sustainable development is development that meets the needs of the present, without compromising the capability of future generations to meet their own needs. The notion of sustainable development can be interpreted in numerous unusual ways, but at its center is an approach to development that looks to poise different, and often competing, needs against an awareness of the environmental, social and economic limitations we face as a society.

All too often, development is driven by one particular need, without fully considering the wider or future impacts. We are already seeing the damage this kind of approach can cause, from large-scale financial crises caused by irresponsible banking, to changes in global climate resulting from our dependence on fossil fuel-based energy sources.

The longer we follow unsustainable development, the more frequent and harsh its consequences are likely to become, which is why we need to take action now.

So is it all just about the environment?

Living within our environmental limits is one of the central principles of sustainable development. One implication of not doing so is climate change. The focus of sustainable development is far broader than just the environment. It's also about ensuring a strong, healthy and just society.

This means meeting the diverse needs of all people in existing and future communities, promoting personal wellbeing, social cohesion and inclusion, and creating equal opportunity.

It is amazing and almost disbelieving that the Chief was emphasizing it in his Speech and was trying to make us cognizant of the same more than one and a half century earlier.

[Mlie · Rating 4 out of 5]

Interessant om te lezen.
Ik zou het misschien nog krachtiger hebben gevonden zonder alle duiding/uitleg er omheen. De speech is op zichzelf al krachtig genoeg.

[ahmad · Rating 5 out of 5]

هنوز تو فکر کتابم. هیچی نمیتونم بگم فقط اینکه بخونید و فکر کنید راجع به حرف هاش

[Anna Baboura · Rating 5 out of 5]

Καθαρός λόγος, δυνατό πνεύμα...

[Fiza · Rating 5 out of 5]

So profound and insightful.

[Fateme|• · Rating 5 out of 5]

آنچه سرنوشت حیوانات است
سرنوشت انسان خواهد بود
هر آنچه زمین مبتلا می‌شود
مبتلا می‌شوند فرزندان زمین هم.

[Maryam · Rating 5 out of 5]

"هوا برای مرد سرخ ارزشمند است
چرا که تمامی موجودات
از همان هوا تنفس می کنند
حیوان،
درخت،
انسان
در این تنفس مشترکند.
پنداری که برای مرد سپید هوایی که او تنفس می کند محسوس نیست
چونان مردی که از روزها پیش مرده است
-بی حس در قبال بوی تعفن-"



*******


" من یک وحشی هستم و این را نمی فهمم
که هزار بوفالوی خونالود را دیده ام
از مردان سپید بر جای گذاشته
و سلاخی شده
از کاروانی گذرا.

من یک وحشی هستم و نمی توانم بفهمم
که چگونه می تواند اسب آهنین دودی
اهمیت بیشتری داشته باشد
از گاوهای وحشی
که ما فقط آن ها را ذبح می کنیم
تا زنده بمانیم.

چه می تواند باشد انسان بدون حیوانات؟
اگر تمامی حیوانات بمیرند
انسان در تنهایی بزرگ روحش خواهد مرد. ..."


*******



"هنگامی که آخرین سرخپوست
از روی زمین محو شود
و خاطره او، تنها
سایه های ابرها باشند
بر روی مرغزار
روح پدران ما در این ساحل و جنگل ها زنده خواهند بود
چرا که آن ها دوستدار زمین بودند
به گونه نوزادی که
عاشق تپش قلب مادرش است."

[Cocodras · Rating 3 out of 5]

Recibido ayer y leído esta mañana en el tren. Es un mensaje precioso. Lo leí en el instituto, hicimos comentario de texto en Historia. También de un discurso de Kennedy sobre la carrera a la Luna. Sumergiéndome en las arrugas de la memoria, creo que también uno de Kruschev sobre la Guerra Fría... O quizás el de Kennedy era sobre la Guerra Fría y el de Kruschev sobre la carrera a la Luna. En cualquier caso, me ha encantado leerlo de nuevo y recordarlo. Me gusta cuando un libro despierta recuerdos dormidos.

Evidentemente pasaron de todas su recomendaciones, probablemente se rieron al leerlo o escucharlo (no está claro si es un discurso o fue una carta). Pero no sólo los líderes blancos contemporáneos al jefe Seattle. Hoy en día algunos lo leemos con respeto, pero en general maltratamos al planeta.

PD Lo incluyo en la estantería EEUU para que me resulte más fácil localizarlo.

[Jasun Chelat · Rating 2 out of 5]

Of course the Seattle Chief's speech is brilliant, but I'd more or less already read it from various sources and the accompanying study wasn't anything to write home about. I am talking about the Malayalam version of this by the way. "Njangal Ningalkku Bhoomi Vittal".

[Cole · Rating 3 out of 5]

I have my doubts how much of this is truly accurate, but it's a powerful speech in Seattle's collective psyche nonetheless.

[Vicki · Rating 5 out of 5]

I read this speech, while sitting on Chief Seattle's grave in the Kitsap Islands in Puget Sound.

[Oumaima · Rating 5 out of 5]

Una carta escrita por el jefe de Seattle al presidente de los Estados Unidos. La carta es corta, simple y clara.

Este pueblo tiene que vender su tierra y dejar su hogar. El jefe lo sabe y se lo hace saber al presidente porque sabe que sino lo hacen de buena gana vendrán con armas, así que están obligados a elegir entre dos opciones en los que el final será dejar su tierra quieran o no.

El jefe sabe la naturaleza del otro y lo que el otro piensa de él, se lo hace saber en la carta. También se describe a sí mismo y su pueblo, y lo que significa para ellos esa tierra. Incluso le hace saber las consecuencias que afectará a su pueblo después de vender la tierra como también las consecuencias que conllevará el modo de vida de los blancos. Lo curioso es que le recuerda el ciclo de la vida del hombre, lo que coja o tenga hoy no es para siempre, al final morirá o desaparecerá como murieron y desaparecieron otros.

Me recuerda a lo que estamos viviendo en estos días. Hay un discurso, conocemos ese discurso, incluso lo hemos memorizado, sobre el otro, sobre el otro que no lleva el estilo de vida que se supone que tiene la mayoría, sabemos que hay un estigma, pero escuchamos todos los días los eslóganes que se repiten de la libertad. Pero esa libertad la tenemos que vivir bajo su propio paraguas de lo que significa para ellos. Si muestras algo más allá de lo que dicen entras a la lista o de extremista, loco, salvaje o la de la compasión. No hay peor ignorancia que la ignorancia de alguien que se hace pasar por sabio. Y ahora con el GENOCIDIO del pueblo palestino está más claro que el agua cómo ha funcionado y funciona todo en la rueda. Solo que la mayoría no se había dado cuenta, aunque ahora que lo sabemos ¿Cómo actuará cada uno de nosotros?

Frases del libro:

“ Para él una parte de la tierra es igual a otra, pues él es un extraño que llega de noche y se apodera en la tierra de lo que necesita”

“”Hambriento, se tragará la tierra, y no dejará nada, solo un desierto”.

“No hay silencio alguno en las ciudades de los blancos, no hay ningún lugar donde se pueda oír crecer las hojas en primavera y el zumbido de los insectos”

“El hombre blanco parece no considerar el aire que respira; a semejanza de un hombre que está muerto desde hace varios días y está embotado contra el hedor”


“El hombre no creó el tejido de la vida, sólo es una hilacha. Lo que hagáis a este tejido, os lo hacéis a vosotros mismos. No, el día y la noche no pueden vivir juntos”

“¿Es que, acaso, podéis comprar los búfalos cuando ya habéis matado al último?”

“Sabemos que si no os la vendemos vendrá el hombre blanco y se apoderará de nuestra tierra. Pero nosotros somos unos salvajes”

“Nuestros hijos verán a sus padres sumisos y vencidos. Nuestros guerreros estarán avergonzados. Después de la derrota pasarán sus días en la holganza, y envenenarán sus cuerpos con dulces comidas y fuertes bebidas”

“No importa dónde pasemos el resto de nuestros días. No quedan ya muchos. Sólo algunas horas, un par de inviernos, y no quedará ningún hijo de la estirpe que en otros tiempos vivió en esta tierra, y que ahora en pequeños grupos viven dispersos por el bosque, para gemir sobre las tumbas de su pueblo, que en otro tiempo fue tan poderos y lleno de esperanza como el vuestro”

“Solo sabemos una cosa que quizás un día el hombre blanco también descubra y es que nuestro Dios es el mismo Dios suyo. Vosotros, quizás, penséis que le poseéis igual que tratáis de poseer nuestra tierra. Pero no podéis. Es el Dios de todos los hombres, lo mismo de los Pieles Rojas que de los blancos. Aprecia mucho esta tierra y el que atente contra ella significa que desprecia a su Creador”

“También los blancos desaparecerán, y quizás antes que otras estirpes”

“Continuad contaminando vuestro lecho y una noche moriréis en vuestra propia caída”

“Consideraremos vuestra oferta. Si aceptamos es sólo para asegurarnos la reserva que habéis prometido. Quizá allí podamos acabar los pocos días que nos quedan viviendo a vuestra manera”

“Nuestra tierra, amadla, como nosotros la hemos amado. Cuidad de ella, como nosotros la cuidamos, y conservad el recuerdo de esta tierra tal como os la entregamos”

[collection.of.words · Rating 5 out of 5]

Ich würde die Rede gerne nochmal in Englisch lesen, weil ich glaube, dass sie dann noch besser ist. Aber sie ist sehr inspirierend und zugleich sehr traurig.

Er stiehlt die Erde von seinen Kindern.

Die Erde gehört nicht den Menschen, der Mensch gehört zur Erde.

Der weiße Mann, vorübergehend im Besitz der Macht, glaubt, er sei schon Gott - dem die Erde gehört. Wie kann ein Mensch seine Mutter besitzen?

Fahret fort, euer Bett zu verseuchen, und eines Nachts werdet ihr im eigenen Abfall ersticken.

[Người Phương Xa · Rating 5 out of 5]

Très beau discours qui prête néanmoins à controverse sur l'exactitude et l'origine du texte du fait qu'il a été écrit plusieurs années après, de mémoire et dans un anglais de style "victorien" selon certaines sources qui l'ont étudié.
Cependant, le texte conserve toute son actualité à l'heure où le monde parle de dérèglement, de changement climatiques à longueur de journée

[Sonia · Rating 5 out of 5]

Se me escapa la mentalidad del colono blanco, los inmigrantes que echaron a los nativos de sus tierras y ahora criminalizan a otros inmigrantes por el simple hecho de serlo. Me da tanta pena y tanta rabia cómo les han reducido hasta hacerlos desaparecer.

El puto sueño americano debería de haber sido adoptar la forma de vida de los pieles roja.

[Rudy Rallis · Rating 5 out of 5]

Θάρρος απέναντι στον κατακτητή... Σεβασμός στο παρελθόν...
Σεβασμός προς τον αντίπαλο...
Λατρεία για τον λαό σου...
Πνεύμα ανώτερο από οτιδήποτε...
Μακάρι να μπορούσαμε όλοι μας να έχουμε αυτές τις αρετές που είχε/έχει αυτή η περήφανη φυλή!