Νουάρ ιστορία στα 1962, με ήρωες ένα νεαρό δημοσιογράφο και ένα λαθρέμπορο, που οι δρόμοι τους διασταυρόνονται στο Καμερούν, εν μέσω του αγώνα της χώρας για ανεξαρτησία από τη Γαλλία.
Η ίδια η ιστορία είναι ευχάριστη και ενδιαφέρουσα, παρότι τηλεοπτική με την κακή έννοια (ειδικά στο εξωφρενικό τέλος), καθώς μπορεί κανείς να συγχωρήσει τις σεναριακές ευκολίες
Παρόλα αυτά, θα ήταν πολύ καλύτερο αν ο συγγραφέας άφηνε στην άκρη το διδακτισμό, που είναι παρών στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Υπάρχουν σημεία στα οποία ο Cantaloube απλά γράφει την προσωπική του άποψη του για το θέμα της αποικιοκρατίας (δοσμένη μέσα από τη φωνή κάποιου ήρωα, η οποία όμως είναι φανερά η φωνή του συγγραφέα), και τα οποία είναι παντελώς αχρείαστα στην πλοκή, με πιο κραυγαλέο παράδειγμα τη "συνέντευξη" του Ανισέ στο Καμερούν.
Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες περισσότερο ενσαρκώνουν το θυμικό του συγγραφέα για κοινωνική δικαιοσύνη (εξ ου και είναι άμεμπτοι σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου), παρά δρουν σε λογικό πλαίσιο ως ήρωες ενός βιβλίου. Ομοίως και ο χαρακτήρας της Λουσίλ είναι αχρείαστος και μη ρεαλιστικός.
Άκαιρη και εκνευριστική η συνήθεια του συγγραφέα να παραθέτει πληροφορίες που είναι γνωστές στον αναγνώστη (και φυσικά στον ίδιο) το 2024, αλλά όχι στους ήρωες του 1962, π.χ. για βιβλία που είχαν μόλις κυκλολοφορήσει, τους πολιτικούς που αναφέρονται κλπ.
Τελικά ευχάριστο, παρότι ελαφρύ, βιβλίο, καλούτσικη η ιστορία και η πλοκή, αλλά μέτρια γραφή που το αδικεί.