Ιστορίες που συνέβησαν, συμβαίνουν. Πιθανόν να συμβούν. Ο άνθρωπος κυνηγάει το όνειρο, μετρά το ριζικό του, μάχεται με τη λογική. Κάποτε άθυρμα των επιλογών του. Κρίνεται αυστηρά από το κοινωνικό περιβάλλον του. Έρωτας και θάνατος. Τα σύνορα της ζωής και στη μέση ο άνθρωπος που αναζητά το νόημά της. Να βρει μία πρόφαση για να συνεχίσει τον αγώνα της. Μ’ ελπίδα.
Είχα λίγο καιρό που έβλεπα το βιβλίο «Θεριστές της νύχτας» του κυρίου Πάσχου στο Ελληνικό bookstagram και διάβαζα όλα αυτά τα ωραία σχόλια, που μόλις βρήκα την ευκαιρία, δεν την άφησα να πάει χαμένη. Παρόλο που, όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές στο παρελθόν, οι συλλογές διηγημάτων δύσκολα θα μου αρέσουν, είχα πολύ καλό προαίσθημα για ετούτη εδώ και τελικά δεν έπεσα έξω!
Το στοίχημα με τη μικρή φόρμα είναι να καταφέρεις να χωρέσεις όλα όσα θες να πεις, σε ένα μικρό σε έκταση κείμενο, όπου δεν υπάρχει το περιθώριο να αναπτυχθεί η ιστορία και να εξελιχθούν οι χαρακτήρες, ενώ παράλληλα, θα πρέπει να καταφέρεις να κρατήσεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη αναλλοίωτο. Διαβάζοντας λοιπόν τους «Θεριστές της νύχτας» μπορώ να πω πως το στοίχημα αυτό, ο κύριος Πάσχος, το κέρδισε σε κάθε ένα από τα δεκαπέντε διηγήματα του βιβλίου. Κάθε «θεριστής» λέει την ιστορία του, μοιράζεται τα συναισθήματά του, με τέτοιο τρόπο που κάνει τον αναγνώστη κοινωνό του μηνύματός του. Είτε το διήγημα είναι σε πρώτο πρόσωπο είτε είναι σε τρίτο, δεν περνάει ούτε ένα που να μη συγκινήσει ή να μη βάλει σε σκέψεις τον αναγνώστη. Όλα όσα περιγράφει ο συγγραφέας στα διηγήματά του είναι καταστάσεις που μπορεί να συνέβησαν στο παρελθόν, μπορεί να συμβαίνουν τώρα ή μπορεί να συμβούν κάποια στιγμή στο μέλλον, όχι απαραίτητα στον ίδιο τον αναγνώστη, ή στον περίγυρό του, ή ακόμη σε ανθρώπους που γνωρίζει έστω εξ ακοής. Και μόνο που είναι ρεαλιστικές οι ιστορίες του, είναι λόγος αρκετός για να αναρωτηθεί ο αναγνώστης τι σχέση μπορεί να έχουν με τον ίδιο, με τη ζωή του, με την κοινωνία στην οποία ζει.
Τα διηγήματα έχουν σαν θέμα τη ζωή. Αυτή που ζούμε. Αυτή που χάνουμε. Αυτή που περνάει μέσα από τα χέρια μας χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Αυτή που δεν καταφέρνουμε να σώσουμε. Αλλά κι αυτή που δεν είναι πια η ίδια, γιατί κάποιο από τα δεδομένα της άλλαξε. Τα διηγήματα έχουν σαν θέμα τον έρωτα, την απώλεια, τα έντονα συναισθήματα, την καθημερινότητα που τα δείχνει όλα ίδια, τη διαφορετικότητα και πως αυτή αντιμετωπίζεται από τους πολλούς και πως από λίγους που βλέπουν πέρα από αυτή. Τα διηγήματα έχουν θέμα τον ίδιο τον άνθρωπο. Το πόσο εύκολα παρασύρεται. Το πόσο εύκολα ξεχνιέται και ο κόσμος και ο χρόνος γύρω του περνούν χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Το πόσο εύκολο είναι να βγάλει συμπεράσματα από μια εικόνα επιφανειακή, χωρίς να ξέρει τι υπάρχει στο βάθος ή με βάση όσα λένε άλλοι άνθρωποι, ακόμα κι αν είναι άνθρωποι που εμπιστεύεται και θέλουν το καλό του.
Με λίγα λόγια ο συγγραφέας μα θυμίζει πως πρέπει να προσπαθούμε, πως πρέπει να ζούμε οι ίδιοι τη ζωή μας, να μην αφήνουμε το χρόνο να κυλάει, να μην αφήνουμε την αδικία να διογκώνεται, να μην αφήνουμε τους άλλους να ορίζουν τη ζωή μας κι αν έχουμε πέσει κάτω να ξανασηκωνόμαστε. Μας θυμίζει επίσης να αφήνουμε και τους άλλους να ζήσουν, να τους βοηθάμε όταν μπορούμε, γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι γιατί θα κερδίσουμε κάτι.
Ο Ιούνιος είναι μήνας του θερισμού. Τότε, που οι προσπάθειες όλου του χρόνου γίνονται επιτέλους κάτι που αγγίζεται. Οι Θεριστές της νύχτας, σπέρνουν τις μέρες τους για να θερίσουν ότι καταφέρουν τα βραδιά, στο σκοτάδι και την ησυχία. Είναι άνθρωποι σαν όλους τους ανθρώπους και οι μέρες τους μοιάζουν με τις μέρες όλων των ανθρώπων. Ζωντανεύουν μέσα στις λίγες σελίδες που αφηγούνται τις ιστορίες τους. Ιστορίες για χαρούμενα όνειρα, για επιλογές, για την πορεία που παίρνει η ζωή καμία φορά και πληγώνει, για τη μοναξιά, τον έρωτα και το χάος της ψυχής. Ιστορίες για τη ζωή, που με ελπίδα, βρίσκει τρόπους και συνεχίζεται
Οι θεριστές της νύχτας είναι η συλλογή διηγημάτων του Αθανασίου Πάσχου. Διηγήματα που τοποθετούνται στην εποχή μας, αριστοτεχνικά γραμμένα, σαν οι λέξεις να κεντούν τις σελίδες, να φτιάχνουν εικόνες και αισθήματα. Διηγήματα που ακόμα και αν έκρυβαν μέσα τους τον πόνο, τελικά βρήκαν το δρόμο και με έκαναν να χαμογελάσω, και μου άρεσαν παρά πολύ 💕
Η δεύτερη ιστορία που διάβασα με τον γέρο που αυνανίζεται ήταν αρκετή για να μη συνεχίσω το βιβλίο. Δεν ξέρω αν τα επόμενα διηγήματα του βιβλιου μετά από αυτό είναι καλά ή όχι πάντως δεν μπορώ να το συνεχίσω. Και μόνο σκεπτόμενη το δεύτερο διήγημα έχω αηδιάσει!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα κύριο Πάσχο για το ιδιαίτερο έργο του που ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσα άλλα εν έτει 2021.
Ιστορίες που σε ταξιδεύουν σε διάφορες εποχές και περνάνε μπροστά σου σαν ταινία, που παρουσιάζει με τόσο ρεαλιστικό τρόπο την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Κάθε μία σε αγγίζει με διαφορετικό τρόπο και σου φέρνουν στο μυαλό καταστάσεις γνώριμες που σίγουρα κάπου έχεις ακούσει ή δει. Άνθρωποι του μόχθου, της διπλανης πόρτας, αλλά και ευκαταστατοι αριστοκράτες βιώνουν τα χτυπήματα της μοίρας, επιβεβαιωνοντας ότι είμαστε δέσμιοι ενος αναπόφευκτου πεπρωμένου που κινεί τα νήματα και καθορίζει την πορεία μας. Η μοίρα δεν κάνει διακρίσεις και χτυπάει αιφνιδιαστικά δίνοντας στον καθένα την δική του τιμωρία. Το πεπρωμένο απ' την αλλη επαγρυπνεί, για να τηρούνται αυστηρά όλα όσα προδιεγράφηκαν από την μοιραία μοίρα.
Ήδη απ' το πρώτο διήγημα με την μπλε πόδια ο αναγνώστης προϊδεαζεται για την συγκίνηση που θα ακολουθήσει. Ο συγγραφέας έχει το χάρισμα να μεταδίδει όλα τα συναισθήματα των ηρώων του, καλώντας και τον αναγνώστη να συμμετέχει στο δράμα τους.
Νομίζω είναι η πρώτη φορά που συγκινούμαι με βιβλίο, ενώ ταυτόχρονα το ενδιαφέρον μου δεν μειώθηκε καθόλου κατά την ανάγνωση των διηγημάτων.
Το βιβλίο αποτελείται από 15 διηγήματα που αναφέρονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους χωρίς διαφαινόμενη σύνδεση ανάμεσά τους. Μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που ξέρεις το τέλος γιατί είναι αυτό που συνήθως συμβαίνει στη ζωή...και εδώ αρχίζει η μαγεία του συγγραφέα μέσα από τον τρόπο που παρουσιάζει ομως την ιστορία.
Ακολουθώντας τη νομοτέλεια ενός στιβαρού κειμένου κ αποφεύγοντας εντέχνως κοσμητικά επίθετα ρίχνει τον σπόρο στην ψυχή του αναγνώστη αφήνοντας τον να καλλιεργήσει εκείνος τα δικά του συναισθήματα. Και όντως αυτός ο φαινομενικά απλός τρόπος αφήγησης σε συνταράσσει συθέμελα προξενώντας σου θύελλα συναισθημάτων και σκέψεων...
Διαβάζοντας το κάθε διήγημα θέλεις μετά να κλείνεις για λίγο το βιβλίο για να βάλεις σε τάξη μέσα σου τα συναισθήματα που σου γέννησε... Μπορεί σε κάποια σημεία να σου έρθει μία συγκινησιακή ορμή κ να θελήσεις να δακρύσεις όμως ο τρόπος αφήγησης δεν σου δίνει αυτό το δικαίωμα. Το τέλος των ιστοριών δεν είναι σχεδόν ποτέ αισιόδοξο όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στη ζωή παρόλα αυτά όμως η ποιητική γραφή, η αγάπη, η συντροφικότητα και η ελπίδα που αχνοφαίνεται, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να τις θεωρήσουμε πεσιμιστικες.
Με κάποια διηγήματα όπως το ταξίδι θα σου έρθει στο μυαλό ταινία μικρού μήκους... Κορυφαίο διήγημα επίσης θεωρώ το μαντήλι που μέσα στον ζόφο βγάζει την πιο ποιητική εικόνα στο τέλος του.
Ναι οι θεριστές της νύχτας είναι μία εξαιρετική έκπληξη στα βιβλία που διάβασα τελευταία και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2021 για εμένα.. Πρόκειται για συλλογή μικρών διηγημάτων που δεν σε κουράζουν και το καθένα έχει διαφορετική θεματική.. όλα αναφέρονται σε προβλήματα και καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε όλοι άμεσα η έμμεσα στη ζωή μας.. Με έκανε να προβληματιστω και να αναλογιστω κάποια πράγματα και αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που ξεχωρίζει ένα καλό βιβλίο 💜
Τι να πρωτο σημειώσω για το συγκεκριμένο βιβλίο συναισθημάτων? Αρχικά αποτελείται από ρεαλιστικά διηγήματα τόσο που σίγουρα θα νιώσεις ότι κάπου τα έχεις ξανά ακούσει,ακομα και να τα έχεις ζήσει.Γεγονότα που συμβαίνουν η έχουν ήδη συμβεί καθημερινά δίπλα μας σε γνωστούς μας και αγνώστους. Ιστορίες για τον έρωτα, τον θάνατο, την ζωή.
Μόλις ήρθε στα χέρια μου ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη μου, είχα δει να κυκλοφορεί όμως δεν είχα διαβάσει καθόλου πληροφορίες. Μόλις ξεκίνησα να το διαβάζω με κέρδισε από την πρώτη κι ολας σελίδα και φυσικά το χαμόγελο συνέχισε να είναι εκεί ζωγραφισμένο. Δεν θέλω να παραλείψω όμως ότι είναι το πρώτο βιβλίο που με συγκίνησε, που με έκανε να κλάψω, και αυτό γιατί λόγω ότι είναι τόσο ρεαλιστικές οι ιστορίες δεν γινεται να μην υπάρξει άνθρωπος που δεν θα τον αγγίξει έστω και η μία ιστορία από αυτές.Ο συγγραφέας με την γραφή του σε κάνει να μην μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου.. Τελειώνει η ιστορία και σκέφτεσαι γιατί τελείωσε? Θέλω να μάθω την συνέχεια. (τουλάχιστον εγώ αυτό έπαθα) Αν θα πω το λάτρεψα είναι λίγο.
Πρόκειται για συλλογή διηγημάτων. Ιστορίες βγαλμένες μέσα απο τη ζωή. Ιστορίες για τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις λάθος αποφάσεις, την συγχώρεση, τα όνειρα, τις αναποδιές..
Η πένα του Κ. Πάσχου είναι εθιστική. Θα σας πάρει μαζί του σε ένα ταξίδι που δεν θα θέλετε να τελειώσει!
Ο Αθανάσιος Πάσχος, χώρεσε την έμπνευση του σε 126 σελίδες και δημιούργησε ένα βιβλίο διηγημάτων για να ταξιδέψει το μυαλό, με 15 ιστορίες χωρισμένες σε τρία υποκεφαλαια. Εκτίμησα και απόλαυσα το γεγονός πως μέσα σε λίγες ώρες, με έκανε να αισθανθώ πως διάβασα πολλά βιβλία μαζί, καθώς τα διηγήματα του ήταν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Κάποια είχαν μυρωδιά από νοσταλγία μιας άλλης εποχής και από τη μάχη της επιβίωσης. Αλλά έξυναν πληγές και λάθη του παρελθόντος αναζητώντας τη συγχώρεση και άλλα έκαναν αναδρομές στις αναμνήσεις μιας ζωής. Διάβασα επίσης για την αποξένωση στην οποία οδηγεί η εικονική ζωή μας στο διαδίκτυο, τις σκοτεινές στιγμές των ανθρώπων, για αδιέξοδους έρωτες και την απώλεια αλλά και για την ανάγκη να πιστέψουμε στο θαύμα, τα όνειρα που γεννούν την χαμένη ελπίδα και το δώρο της αγάπης που πολλές φορές έχουμε δίπλα μας αλλά θεωρούμε δεδομένο. Ιστορίες καθημερινές, που θα μπορούσαν αν είναι αληθινές, με έναν λόγο απλό μα όχι απλοϊκό και ένα ύφος γραφής που απευθύνεται σε κάθε κατηγορία αναγνώστη. Με ενθουσιάζει, αυτή η μαγική ροή των διηγημάτων που στο φινάλε ο τίτλος τους έρχεται πάντα και κουμπώνει με την ιστορία και αυτή η μικρή τους έκταση που βάζει το μυαλό στη διαδικασία να σκέφτεται το μετά, το παρακάτω... Δεν ξέρω αν τα είναι ένα είδος βιβλίων που προτιμάται, μα θα σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το τολμήσετε. Είναι ξεκούραστα, για κάθε ώρα, πόσο μάλλον για το καλοκαίρι που έρχεται και ο χρόνος ανάγνωσης περιορίζεται συνήθως. Αναζήτησε το "Θεριστές της Νύχτας", του Αθανασίου Πάσχου από τις εκδόσεις Ιωλκός και ταξιδέψτε με τις ιστορίες του.
Εξαιρετική συλλογή διηγημάτων! Οι ήρωες των διηγημάτων είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έχουν να σε κάνουν να σκεφτείς τόσα πολλά.Αξιζει και με το παραπάνω! Δεν υπάρχει ούτε ένα διήγημα στη συλλογή που να μην απολαύσεις την ανάγνωσή του.Τοσο διαφορετικά μεταξύ τους και τόσο μοναδικά!
Χωρίς κακή πρόθεση, νιώθω την ανάγκη να πω πως διαβάζοντας το βιβλίο αυτό απόρησα ειλικρινά με τις θερμές κριτικές. Ή το εν λόγω αναγνωστικό κοινό ικανοποιείται εξαιρετικά εύκολα ή εγώ είμαι περιεργη. Ιστορίες χιλιοειπωμένες, με στερεοτυπικές δράσεις και χαρακτήρες, και με γλώσσα σίγουρα μακριά από την σημερινή πραγματικότητα. Ποιος άνθρωπος, στη θέα μιας γυμνής γυναικάς, σκέφτεται "καιρό είχα να ζήσω τόσο έντονα συναισθήματα να με διαμελίζουν και να αντιδρώ με το ένστικτο ενός εφήβου πρωτοβλέπει μια ημίγυμνη γυναίκα";
Συμπαθητικές ιστορίες που έχουν κάτι να πουν, ωστόσο πολύ θλιβερές, σε σημείο που η ακρόαση μου δημιουργούσε στρες γιατί ήξερα πως ένα ακόμη, είτε θλιβερό, είτε δυσοίωνο τέλος καραδοκουσε στο φινάλε κάθε ιστορίας. Η φωνή του Ανδρέα Μαντά, επίσης, ως αφηγητή, καθόλου δεν βοήθησε στο να δώσει μια νότα ευχάριστη.....
Οι περισσότεροι ιστορίες είναι πολύ όμορφες και πολύ ωραία γραμμένες με ενδιαφέρουσες πλοκες (εκτός από την εικονική ζωή η οποία σε κάνει να νιώθει μια αηδία). Αλλά σε γενικές γραμμές πολύ ωραία συλλογή.