What do you think?
Rate this book
Miazga
"Miazga" to najbardziej reprezentatywna i kontrowersyjna powieść Andrzejewskiego, która jeszcze przed opublikowaniem stała się legendą. Źródłem tej niezwykłej sławy jest kształt artystyczny utworu, przesłanie polityczne oraz aura środowiskowej prowokacji. Fabuła jest powiązana ze zdarzeniami z lat 60. i dotyczy elit intelektualno-artystycznych oraz politycznych ówczesnej Polski. Autorka wstępu ujawnia i objaśnia liczne aluzje do rzeczywistych wydarzeń i postaci, przedstawia główne warstwy i kształty dzieła oraz jego specyficzną kompozycję.
- GenresPolish Literature
748 pages, Hardcover
First published January 1, 1979
6 people are currently reading
161 people want to read
About the author
Jerzy Andrzejewski
50 books48 followersJerzy Andrzejewski was a Polish novelist, short-story writer, and political dissident noted for his attention to moral issues important in 20th-century Poland and for his realistic fiction.
Andrzejewski was born into a middle-class family, and the young writer studied Polish language and literature at the University of Warsaw. The stories published in his first book, Drogi nieuniknione (1936; “Unavoidable Ways”), originally appeared in a right-wing periodical, with whom he soon severed relations. That volume was followed by the novel Ład serca (1938; “Heart’s Harmony”), in which Andrzejewski tried to find in Roman Catholic teachings solutions to the problems of contemporary life. During the German occupation of World War II, he participated in the Polish underground.
After World War II, Andrzejewski wrote Noc (1945; “Night”), a collection of wartime stories, and, together with Jerzy Zagórski, a satirical drama, Swięto Winkelrida (1946; “Winkelried’s Feast”). Contemporary political problems are projected in Popiół i diament (1948; Ashes and Diamonds), translated into 27 languages and generally considered his finest novel. It presents a dramatic conflict between young Polish patriots and the communist regime during the last days of World War II. In 1958 Andrzej Wajda, the leading director of the Polish cinema, directed a movie based on the book and bearing the same title.
In 1949 Andrzejewski joined the Communist Party, and for the next seven years he supported its ideology in his essays, but in 1956 he gave up membership and established himself as one of the principal critics of the party’s policies, both in his creative writings and in his activities. In 1976 he became one of the cofounders of the Workers’ Defense Committee (KOR), from which eventually grew the anticommunist trade union Solidarity, outlawed in 1981. Andrzejewski also coedited Zapis (1977–81), a literary magazine publishing dissident writers. Andrzejewski’s novels Ciemności kryją ziemię (1957; The Inquisitors) and Bramy raju (1960; The Gates of Paradise) present modern problems disguised as historical novels, while Apelacja (1968; The Appeal) and Miazga (1981; “The Pulp”) directly address the issues of contemporary society.
Andrzejewski’s life and work seem to be emblematic for many Polish intellectuals of his generation—from his ardent Catholicism before the war to his heroic involvement with the Resistance during the Nazi occupation, through his subsequent skepticism, to his total acceptance of the Marxist ideology after the war, and, finally, to his disillusionment with and open dissent against communism. His short stories and novels, Ashes and Diamonds in particular, can be read as a moving testimony to his development.
Andrzejewski was born into a middle-class family, and the young writer studied Polish language and literature at the University of Warsaw. The stories published in his first book, Drogi nieuniknione (1936; “Unavoidable Ways”), originally appeared in a right-wing periodical, with whom he soon severed relations. That volume was followed by the novel Ład serca (1938; “Heart’s Harmony”), in which Andrzejewski tried to find in Roman Catholic teachings solutions to the problems of contemporary life. During the German occupation of World War II, he participated in the Polish underground.
After World War II, Andrzejewski wrote Noc (1945; “Night”), a collection of wartime stories, and, together with Jerzy Zagórski, a satirical drama, Swięto Winkelrida (1946; “Winkelried’s Feast”). Contemporary political problems are projected in Popiół i diament (1948; Ashes and Diamonds), translated into 27 languages and generally considered his finest novel. It presents a dramatic conflict between young Polish patriots and the communist regime during the last days of World War II. In 1958 Andrzej Wajda, the leading director of the Polish cinema, directed a movie based on the book and bearing the same title.
In 1949 Andrzejewski joined the Communist Party, and for the next seven years he supported its ideology in his essays, but in 1956 he gave up membership and established himself as one of the principal critics of the party’s policies, both in his creative writings and in his activities. In 1976 he became one of the cofounders of the Workers’ Defense Committee (KOR), from which eventually grew the anticommunist trade union Solidarity, outlawed in 1981. Andrzejewski also coedited Zapis (1977–81), a literary magazine publishing dissident writers. Andrzejewski’s novels Ciemności kryją ziemię (1957; The Inquisitors) and Bramy raju (1960; The Gates of Paradise) present modern problems disguised as historical novels, while Apelacja (1968; The Appeal) and Miazga (1981; “The Pulp”) directly address the issues of contemporary society.
Andrzejewski’s life and work seem to be emblematic for many Polish intellectuals of his generation—from his ardent Catholicism before the war to his heroic involvement with the Resistance during the Nazi occupation, through his subsequent skepticism, to his total acceptance of the Marxist ideology after the war, and, finally, to his disillusionment with and open dissent against communism. His short stories and novels, Ashes and Diamonds in particular, can be read as a moving testimony to his development.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
Read
December 16, 2025nie wiem jak to ocenić, bo sama fabuła bardzo mi się podobała (klamra z krzykiem mniam), ale wpisy w dziennika są tak męczące i wybijające z immersji że psują wrażenie całości
do wyjebania też ten spis osób
podsumuję to cytatem: “w piwnicy zbiorowa orgia”
ps. justice for monia
do wyjebania też ten spis osób
podsumuję to cytatem: “w piwnicy zbiorowa orgia”
ps. justice for monia
March 25, 2020
Da nije bilo ove samoizolacije nisam siguran da bih završio čitanje ove knjige. Davno nekad, kasnih 80-tih, čitao sam "Vrata raja" i "Ide skačući po gorama" od istog autora, a pred sami rat sam kupio ovu knjigu, ali je nikad nisam pročitao. Prije nekog vremena, na buvljaku sam ponovo naletio na nju i kupio je, više zbog nostalgije. U kritikama piše da knjiga zahtjeva strpljive čitaoce, pa je i moje strpljenje često bilo na testu. Knjiga ima zanimljivu strukturu, u kojoj se miješa radnja romana sa dnevnikom koji pisac vodi o samom nastajanju romana. Ima dobrih pripovjedačkih dionica, sa gustim vezom detalja, ali i mehaničkih dijaloga ili teških monologa koji oduzimaju na vjerodostojnosti cijeloj knjizi. I iz perspektive postfaktičkog društva, priča o društvenim prilikama u socijalističkoj Poljskoj krajem 60.-tih prikazana kroz nerealizirano vjenčanje jednog para - daleko je od aktualnosti. Ima u knjizi / romanu, što metaforičke, što direktne, kritike totalitarnog režima i opisa različitih ljudskih karaktera u takvim uslovima, ali već smo to čitali u mnogim drugim romanima.
July 5, 2025
Powieść Miazga Jerzego Andrzejewskiego, wydana w 1971 roku, to jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury XX wieku. To nie tylko rozliczenie z czasami PRL-u i moralnymi dylematami inteligencji, lecz także głęboka medytacja nad kondycją człowieka, odpowiedzialnością twórcy i miejscem literatury w świecie pełnym zakłamania i kompromisów.
Mimo upływu lat „Miazga” nie traci na aktualności — wręcz przeciwnie, z każdym kolejnym czytaniem odsłania nowe warstwy sensu i złożoności, stając się swoistym lustrem polskiej duszy, także tej współczesnej. To powieść trudna, wymagająca od czytelnika nie tylko skupienia, ale i znajomości kontekstu historyczno-politycznego, literackiego i filozoficznego, a przede wszystkim — gotowości do konfrontacji z własnym sumieniem.
Na pierwszym planie Miazgi stoi nie jeden, a dwóch bohaterów — co jest jednym z najciekawszych aspektów konstrukcji powieści.
Adam to młody intelektualista, pełen buntu, krytyczny wobec konformizmu i zakłamania społeczeństwa. Reprezentuje on pokolenie, które nie godzi się na utrwalony stan rzeczy i chce oczyszczenia, radykalnej zmiany. Jego pytania są bolesne, często prowokacyjne, a zarazem pełne niepewności i wątpliwości.
Stefan Trzyniecki to z kolei doświadczony pisarz, postać będąca autoportretem autora. To człowiek, który przeszedł przez różne etapy życia, w tym przez czasy totalitaryzmu, i który teraz rozlicza się ze swoją przeszłością. Trzyniecki symbolizuje starsze pokolenie inteligencji, często skłonne do kompromisów, czasem wręcz do kolaboracji, ale również nękane poczuciem winy i pragnieniem zadośćuczynienia.
Relacja Adama i Trzynieckiego to coś więcej niż tylko rozmowa między dwoma osobami — to dialog sumienia, spór między pokoleniami, między ideami a realiami życia, między idealizmem a pragmatyzmem. Ta wielowarstwowość bohaterów stanowi o sile i oryginalności powieści.
Miazga nie jest powieścią linearą ani fabularnie prostą. To raczej zapis wewnętrznych monologów, sporów, rozmyślań i refleksji. Narracja jest fragmentaryczna, pełna retrospekcji i filozoficznych dygresji, co wymaga od czytelnika pełnego zaangażowania i interpretacyjnej czujności.
Andrzejewski posługuje się językiem niezwykle precyzyjnym, intelektualnym, a jednocześnie pełnym emocji i autentycznego cierpienia. Styl ten potęguje wrażenie autentyczności i dramatyzmu rozgrywającego się konfliktu wewnętrznego bohaterów.
Centralnym tematem „Miazgi” jest rozliczenie moralne z czasami komunizmu i refleksja nad kondycją polskiej inteligencji. Andrzejewski pyta:
Czy twórca może pozostać autentyczny w systemie, który narzuca cenzurę i ideologiczną kontrolę?
Jakie są granice kompromisu?
Czy milczenie wobec zła jest współudziałem?
Co to znaczy być wiernym sobie i swojej sztuce w realiach opresji?
Powieść to także analiza rozkładu wartości, krytyka intelektualnej bierności, oportunizmu i wygodnictwa, które niszczą zarówno jednostkę, jak i całe społeczeństwo.
Ale Miazga to również historia o nadziei — o możliwej odnowie i odkupieniu, o szukaniu prawdy mimo wszystkich trudności.
„Miazga” powstała w okresie schyłku PRL-u, gdy wielu twórców intelektualnie i emocjonalnie podsumowywało swoje doświadczenia z komunizmem. Andrzejewski, jako pisarz zaangażowany, stanął przed niełatwym zadaniem wystawienia rachunku sumienia — nie tylko sobie, ale i całemu środowisku.
Jego powieść wpisuje się w nurt literatury moralnej, poruszającej problematykę winy i odpowiedzialności, ale także podejmuje dialog z filozofią egzystencjalną, zwłaszcza z pytaniami o autentyczność, alienację i sens istnienia.
Miazga pozostaje dziś arcydziełem literatury polskiej, które powinien znać każdy, kto interesuje się literaturą XX wieku i problematyką moralności w literaturze.
To dzieło, które nie tylko pokazuje ciemne strony historii, ale przede wszystkim stawia pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi — co czyni je uniwersalnym i ponadczasowym.
Jerzy Andrzejewski stworzył w Miazdze powieść, która jest literackim i moralnym arcydziełem. To dramat sumienia, który zmusza czytelnika do refleksji nad sobą, historią i odpowiedzialnością. Wielowątkowa struktura i głębia psychologiczna bohaterów — Adama i Stefana Trzynieckiego — sprawiają, że powieść ta jest nie tylko literackim fenomenem, ale i niezbędnym głosem w debacie o roli inteligencji i twórcy w czasach kryzysu.
Mimo upływu lat „Miazga” nie traci na aktualności — wręcz przeciwnie, z każdym kolejnym czytaniem odsłania nowe warstwy sensu i złożoności, stając się swoistym lustrem polskiej duszy, także tej współczesnej. To powieść trudna, wymagająca od czytelnika nie tylko skupienia, ale i znajomości kontekstu historyczno-politycznego, literackiego i filozoficznego, a przede wszystkim — gotowości do konfrontacji z własnym sumieniem.
Na pierwszym planie Miazgi stoi nie jeden, a dwóch bohaterów — co jest jednym z najciekawszych aspektów konstrukcji powieści.
Adam to młody intelektualista, pełen buntu, krytyczny wobec konformizmu i zakłamania społeczeństwa. Reprezentuje on pokolenie, które nie godzi się na utrwalony stan rzeczy i chce oczyszczenia, radykalnej zmiany. Jego pytania są bolesne, często prowokacyjne, a zarazem pełne niepewności i wątpliwości.
Stefan Trzyniecki to z kolei doświadczony pisarz, postać będąca autoportretem autora. To człowiek, który przeszedł przez różne etapy życia, w tym przez czasy totalitaryzmu, i który teraz rozlicza się ze swoją przeszłością. Trzyniecki symbolizuje starsze pokolenie inteligencji, często skłonne do kompromisów, czasem wręcz do kolaboracji, ale również nękane poczuciem winy i pragnieniem zadośćuczynienia.
Relacja Adama i Trzynieckiego to coś więcej niż tylko rozmowa między dwoma osobami — to dialog sumienia, spór między pokoleniami, między ideami a realiami życia, między idealizmem a pragmatyzmem. Ta wielowarstwowość bohaterów stanowi o sile i oryginalności powieści.
Miazga nie jest powieścią linearą ani fabularnie prostą. To raczej zapis wewnętrznych monologów, sporów, rozmyślań i refleksji. Narracja jest fragmentaryczna, pełna retrospekcji i filozoficznych dygresji, co wymaga od czytelnika pełnego zaangażowania i interpretacyjnej czujności.
Andrzejewski posługuje się językiem niezwykle precyzyjnym, intelektualnym, a jednocześnie pełnym emocji i autentycznego cierpienia. Styl ten potęguje wrażenie autentyczności i dramatyzmu rozgrywającego się konfliktu wewnętrznego bohaterów.
Centralnym tematem „Miazgi” jest rozliczenie moralne z czasami komunizmu i refleksja nad kondycją polskiej inteligencji. Andrzejewski pyta:
Czy twórca może pozostać autentyczny w systemie, który narzuca cenzurę i ideologiczną kontrolę?
Jakie są granice kompromisu?
Czy milczenie wobec zła jest współudziałem?
Co to znaczy być wiernym sobie i swojej sztuce w realiach opresji?
Powieść to także analiza rozkładu wartości, krytyka intelektualnej bierności, oportunizmu i wygodnictwa, które niszczą zarówno jednostkę, jak i całe społeczeństwo.
Ale Miazga to również historia o nadziei — o możliwej odnowie i odkupieniu, o szukaniu prawdy mimo wszystkich trudności.
„Miazga” powstała w okresie schyłku PRL-u, gdy wielu twórców intelektualnie i emocjonalnie podsumowywało swoje doświadczenia z komunizmem. Andrzejewski, jako pisarz zaangażowany, stanął przed niełatwym zadaniem wystawienia rachunku sumienia — nie tylko sobie, ale i całemu środowisku.
Jego powieść wpisuje się w nurt literatury moralnej, poruszającej problematykę winy i odpowiedzialności, ale także podejmuje dialog z filozofią egzystencjalną, zwłaszcza z pytaniami o autentyczność, alienację i sens istnienia.
Miazga pozostaje dziś arcydziełem literatury polskiej, które powinien znać każdy, kto interesuje się literaturą XX wieku i problematyką moralności w literaturze.
To dzieło, które nie tylko pokazuje ciemne strony historii, ale przede wszystkim stawia pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi — co czyni je uniwersalnym i ponadczasowym.
Jerzy Andrzejewski stworzył w Miazdze powieść, która jest literackim i moralnym arcydziełem. To dramat sumienia, który zmusza czytelnika do refleksji nad sobą, historią i odpowiedzialnością. Wielowątkowa struktura i głębia psychologiczna bohaterów — Adama i Stefana Trzynieckiego — sprawiają, że powieść ta jest nie tylko literackim fenomenem, ale i niezbędnym głosem w debacie o roli inteligencji i twórcy w czasach kryzysu.
April 11, 2025
Ciężko mi się tę książkę czytało, totalnie nie moje klimaty. Od samego utworu bardziej mi się podobał dołączony do niego pamiętnik autora, jako świadectwo czasów mu współczesnych, mimo że z wieloma poglądami autora się nie zgadzam. Dobrze jest zaznajomić się z życiorysem autora, zanim się sięgnie po "Miazgę", jak również z samymi okolicznościami związanymi z jej pierwszą publikacją.
August 6, 2020
8/10
Najlepsza gdy odchodzi od samej "fabuły" i skupia się na sprawach autotematycznych i obrazie epoki (dziennik!)
Najlepsza gdy odchodzi od samej "fabuły" i skupia się na sprawach autotematycznych i obrazie epoki (dziennik!)
October 25, 2022
3,5 Było ciężko, ale oryginalnie
March 25, 2024
E-book na Legimi. Książka z listy "100 książek, które warto przeczytać" (12/100). Zupełnie nie dla mnie. Męczyłam się czytając. Tylko nieliczne fragmenty mnie zainteresowały. Padło takie określenie, że nawet coś nieskończonego może dawać poczucie spełnienia. Ja książkę skończyłam, ale tego spełnienia nie doświadczyłam.
Read
June 7, 2022eBook na Legimi.
Męczyłam się. Książka zdecydowanie nie dla mnie - nie podobała mi się konstrukcja powieści ani notatki autora.
Przerwałam czytanie na 15% :O - stwierdziłam, że na chwilę obecną szkoda mi czasu na coś, co mnie nie wciągnęło... Wątpię, żebym wróciła do tej pozycji...
Historia przeczytana w ramach wyzwania zdrapywania plakatu o 100 książkach - 40/100.
Męczyłam się. Książka zdecydowanie nie dla mnie - nie podobała mi się konstrukcja powieści ani notatki autora.
Przerwałam czytanie na 15% :O - stwierdziłam, że na chwilę obecną szkoda mi czasu na coś, co mnie nie wciągnęło... Wątpię, żebym wróciła do tej pozycji...
Historia przeczytana w ramach wyzwania zdrapywania plakatu o 100 książkach - 40/100.
Read
January 5, 20145,00
Displaying 1 - 11 of 11 reviews