Het meisje met de negen vingers

by Laia Fàbregas

Het meisje met de negen vingers vertelt het verhaal van de twee Catalaanse zussen Laura en Moira. Zij groeien op in de jaren de nadagen van de dictatuur van generaal Franco en de overgang naar democratie - een verwarrende periode die diepe sporen heeft nagelaten. Hun ouders doen er alles aan om de meisjes in 'totale eerlijkheid en vrijheid' op te voeden. Zo besluiten zij om hun dochters zonder foto's groot te brengen. In plaats daarvan leren zij om zogenaamde 'gedachtefoto's' te levendige beelden die in de geest worden vastgelegd.Als Laura 34 jaar wordt, begint ze aan een dagboek 'met terugwerkende kracht' - omdat haar hoofd vol begint te raken en omdat ze bang is voor geheugenverlies. Wanneer Moira een oude foto van twee jonge meisjes vindt, begint een zoektocht die verrassende antwoorden zal opleveren.Het meisje met de negen vingers is een beeldend geschreven en sfeervolle roman die balanceert op de grenzen van de werkelijkheid.'

Genres: Novels

215 pages, Hardcover

First published January 1, 2007

Reviews

[Ann · Rating 4 out of 5]

Het boek vertelt over 2 Catalaanse zussen in de periode rond de afzetting van Franco. De meisjes werden opgevoed zonder foto's, maar werden daarom geleerd om 'gedachtenfoto's' te maken. Wanneer één van beiden in hun dertiger-jaren toch een oude foto vindt van 2 jonge meisjes, begint een ware zoektocht naar het verleden. Het boek springt dus tussen deze 2 periodes en tegelijkertijd is er ook nog het verhaal vol verzinsels dat het oudste meisje schrijft wat eigenlijk een 'aftel'verhaaltje is. Zeer leuk !

[Monik · Rating 2 out of 5]

La historia planteada por Fàbregas transcurre en dos líneas temporales, una actual, donde la protagonista (Laura) trabaja en Iberia y va perdiendo dedos a lo largo de la novela de las formas más estrambóticas y otra que nos lleva a los años setenta en España, donde los padres de Laura son integrantes del PSUC. Opositores al franquismo pero sin pasarse. Los capítulos son cortos y su forma de narrar es como en flashes, como fotografías, esas mismas fotografías que a las niñas Laura y su hermana Moira no les hicieron. Lo malo es que no llevan a ninguna parte, y la revelación final, el por qué de todo esto, es absurdo.
Estoy mayor para niñas intensitas con nueve dedos, abuelos radioaficionados, padres irresponsables, hijas que hacen fotos mentales porque las cámaras están prohibidas en casa o chicos que siempre se llaman Arnau.

[Johanneke · Rating 3 out of 5]

Mooi, klein verhaal, dat je lekker langzaam tot je kunt (moet) nemen. Ik wilde het al een poos lezen.

Het lukte me helaas niet helemaal om in het verhaal te raken en dat kwam door 2 redenen.
Ten eerste had ik weinig voeling met de achtergrond van het hoofdpersonage. Laura is een dertiger met negen vingers en heeft daar altijd soort van mee gezeten, wat ik vrij apart vind. Dat vind ik alleen geloofwaardig als het werkelijk een onrechtvaardige verminking is, en geen natuurlijke (aangeboren) situatie. Dat blijkt op de laatste pagina's zo te zijn, wat voor mij Laura's houding 'redt'. Laura's jeugd speelt zich verder af tijdens en vlak na Franco's tijd in Spanje en ze heeft ouders die actief waren in het verzet. Van die periode, het rumoer, de spanningen en angsten, weet ik gewoon te weinig om me te kunnen inleven. In het verhaal wordt die setting als vanzelfsprekend gebruikt, en niet meer dan summier aangeduid. Dat is mooi, ik hou van verhalen die nergens uitleggerig zijn, maar in dit geval was ik niet de juiste lezer voor die stijl :-(
De andere reden was dat dit verhaal eigenlijk uit 3 verhalen bestaat. Er zijn hoofdstukken over Laura in de derde persoon, hoofdstukken geschreven door Laura over haar herinneringen en hoofdstukken geschreven door Laura over het meisje met de negen vingers. De eerste twee vond ik erg charmant en elkaar prettig aanvullen. De laatste was leuk, maar werd steeds meer een soort gimmick over hoe dat negenvingerige meisje steeds een volgende vinger verloor waar ik iedere keer een drempel voor over moest. Die verhaallijn haalde me uit de sfeer. De ene keer erger dan de andere keer.

Ondanks dat het inleven niet zo goed lukte, was het een fijne roman. Met rustige, vriendelijke en gewone personages en het thema: eigen herinneringen versus foto's, interessant en verfrissend uitgewerkt.

Ik denk ook dat deze Laura langer in mijn gedachten blijft hangen dan de personages uit het vorige boek dat ik las (Millennium). Zelfs al zijn er 400 pagina's minder aan haar gewijd!

[Surymae · Rating 3 out of 5]

Se c'è una cosa che a Laia Fàbregas non manca è l'ambizione. Questo è buono, soprattutto per un artista: la volontà di abbattere delle barriere, di mischiare generi fra loro e di puntare più in alto delle solite storie d'amore tutte uguali sono requisiti imprescindibili, e la Fabregas li ha tutti. Nonostante la scrittura non faccia faville, infatti, "La ragazza dalle nove dita" non è un brutto libro: la storia è originale, i capitoli su come Laura abbia perso le sue dita - ammesso che siano veramente successi - sono avvincenti, e la voglia di sapere i segreti della protagonista è sempre presente. Il tutto senza dimenticare il delicato gioco tra realtà e finzione. Tutto ciò rimane però un po' troppo per un'autrice che, per quanto promettente, rimane comunque un'esordiente. E la cosa, ahimè, si sente. Va bene osare, ma osando troppo si rischia di non riuscire ad ottenere ciò che si vuole. L'identità di Arnau, ad esempio, è gestita male: non si capisce se esista davvero e, se sì, quando effettivamente Laura l'abbia incontrato. E che ruolo gioca questo Arnau nel resto dell'intreccio? Mistero. Anche la vera ragione per cui la protagonista ha nove dita non viene gestito bene: non solo viene rivelato praticamente all'ultima pagina, ma non è all'altezza di tutta la tensione precedentemente accumulata. Tutto qui? Viene quasi da chiedersi. Inutile dire che non va certo bene, visto che era il fulcro della storia.
In sostanza, "La ragazza dalle nove dita" è un libro effettivamente interessante, e degno di essere letto; ma se è sufficiente è un altro paio di maniche. Arrivederci al prossimo libro, Laia. Spero - e credo - che non mi deluderai.

[Thais · Rating 4 out of 5]

Bello, non bellissimo ma bello, piacevole e forse più profondo di quanto non possa sembrare a prima vista.
Laura ha nove dita. Del suo mignolo mancante non sa nulla, nemmeno se l'ha perso o se è nata senza: semplicemente, fin dai suoi primissimi ricordi le manca un dito. Ma non è l'unico aspetto misterioso del suo passato: i genitori, militanti antifranchisti in una Barcellona che lotta per la democrazia, non hanno nessuna foto di Laura e della sua sorellina Moira. Le due bambine sono state abituate fin da piccole a scattare foto mentali, registrando ogni dettaglio delle scene che vogliono ricordare, ma niente foto cartacee. Perché? Mistero. Eppure i genitori hanno sempre insegnato la verità alle loro figlie: niente fiabe, topini dei denti o illusioni: solo la nuda e cruda verità. Ma non tutta, a quanto pare, perché le zone d'ombra sono tante, e così Laura inizia a scrivere un diario inventato di sana pianta (oppure no?), le cui pagine si alternano alla narrazione vera e propria.
Il romanzo incuriosisce e fila via veloce, alla fine la storia del mignolo mancante verrà dolorosamente spiegata, anche se forse il collegamento con l'assenza di foto rimane un po' debole. Ma è comunque un libro godibilissimo che si legge in fretta e lascia al lettore un vago senso di amarezza mista a smarrimento: qual è la verità? È meglio sapere o non sapere? Le invenzioni servono come conforto? Abbiamo bisogno di raccontarci delle favole per sopravvivere? Ai lettori l'ardua sentenza.

[Riccardo · Rating 4 out of 5]

Devo confessare che per la recensione di questo libro mi sono aiutato leggendo altre opinioni su internet e su una cosa mi sono trovato d'accordo, il fatto che probabilmente questo libro non ha uno scopo. Perch�� la scrittrice si �� sentita in dovere di condividerlo con noi? Non �� chiaro.
�� un difetto? Non necessariamente: il vero punto di forza de La Ragazza dalle Nove Dita sta nello stile della scrittrice, morbido e scorrevole, e in una trama molto avvincente a dispetto delle aspettative che me lo indicavano come un libro pi�� riflessivo e incentrato su una forte malinconia. E invece non �� stato cos��.
Una storia onirica, un procedere tra presente, passato e immaginario che si alternano confondendosi l'uno con l'altro in una metafora di qualcosa di molto importante che pure non sono riuscito a decifrare. Incertezza, ecco la vera parola d'ordine di questo libro. Tranne nel finale, che �� quasi riuscito a strapparmi un paio di lacrime.

Edito da: Guanda. Fuori formato e scomodo da tenere in una mano sola, ma la copertina �� molto bella nella sua semplicit�� e l'edizione �� di buona qualit��. Forse un po' alto il prezzo, ma non eccessivamente.

[Kitap Ezgisi · Rating 3 out of 5]

www.kitapezgisi.com

Katalan bir ailenin kızı olan dokuz parmaklı Laura’nın öyküsü bu.

Laura tek tek parmaklarını kaybetmektedir. Aynı sırada geçmişe yolculuklar ile bu Katalan ailenin ayakta kalma çabalarını izlerken, şimdiki zamanda ise kardeşi ile beraber çocukluk fotoğraflarına ulaşma çabasını görmekteyiz.

Yazarın ilk kitabı olan ve birçok dile çevrilmiş olan ilginç bir roman. Kısa bölümlerden oluşuyor ve bir bölümde Laura kendi hikayesini anlatırken, bir bölümde de anlatıcı ile beraber geçmişe yolculuk yapılmakta. Bölümler birkaç sayfalık kısalıkta olduğu için rahatça ara verilerek de okunabilen bir kitap.

Çok kısa bir roman olmasına rağmen etkileyici ve farklı geldi bana. Katalanların mücadelesini, bir kızın her şeye rağmen hayata tutunma savaşını ve aile ilişkilerini izleyebileceğiniz bir hikaye.

[Handora · Rating 3 out of 5]

As much as I liked the book, I was confused at the same time. I believe the author intentionally made the confusions to create mystery or maybe I am completely wrong. My confusions were not completely gone after finishing the book, but I am fine with it because it was very nice and thought-provoking subjects. I can't wait one of my family to read the book and have a discussion.

I read the translation in Turkish. Reading in originally written language would be much better.

[Jolieg G · Rating 2 out of 5]

Weet niet goed wat ik van dit boek moet zeggen.
De ene keer schrijft ze dit.. de andere keer weer wat anders....
Het verhaal van de verloren vingers wordt ook steeds "uitbundiger" beschreven en zal vast een reden hebben maar heb die niet kunnen vinden.

[Zaïna Arends · Rating 4 out of 5]

Mysterieus verhaal dat je aan het denken zet. Ik weet niet zeker of ik de kern wel begrepen heb, maar wie weet kom ik erachter bij het herlezen van het boek.

Goed geschreven, geheimzinnig en verwarrend. Kunstig alleszins!

[Triene-Mie Le · Rating 4 out of 5]

Een verhaal over de zusjes Laura en Moira waarvan je je heel lang afvraagt of het werkelijkheid of fictie is. De twee meisjes worden door hun ouders opgevoed zonder foto’s. In plaats daarvan wordt hen geleerd om ‘gedachtefoto’s’ te maken. Is het mede hierdoor dat Laura zo veel (te veel?) fantasie krijgt? Ik weet het nog steeds niet. De eerste paragraaf trekt je meteen in het verhaal: ‘Ik ben Laura. Ik heb negen vingers. Dat is altijd zo geweest. Eerst dacht ik dat mijn rechterpink in de hemel was bij God, later begreep ik dat God niet bestaat en mijn rechterpink eigenlijk ook niet. Ik ben simpelweg anders.’ Je blijft geboeid doorlezen en ontdekt dat het verhaal uiteindelijk diepere lagen heeft dan je op het eerste gezicht vermoedde.

[Johan D'Haenen · Rating 4 out of 5]

"De wereld als een dubbeltje: op de ene kant staat een leugen afgebeeld en op de andere staan alle mogelijke waarheden."
Een zoektocht naar de waarheid... maar wat is dat, de waarheid? Mensen nemen foto's om momenten vast te leggen, voor later. Maar met die foto's vervagen hun herinneringen, want die laten zich vervangen. Nemen we dan niet beter geheugenfoto's? Beleven we dan niet niet beter de momenten op zo'n intense manier dat we geen foto's meer nodig hebben om ons die te herinneren?

[Katja · Rating 4 out of 5]

Fantasierijk verhaal over twee Spaanse zusjes en hun communistische ouders in de tijd van Franco en daarna, afgewisseld met hoofdstukjes over de negen vingers van de oudste, Laura, en hoe ze die vinger voor vinger kwijtraakt.

[belisa · Rating 3 out of 5]

güzel, sürükleyici bir anlatıydı, ne ilginç bir kafa yapısı...

[Stafhorst · Rating 3 out of 5]

Merkwaardig verhaal

[Laieta1705 · Rating 3 out of 5]

Mooi en interessant, maar een beetje een vaag einde. Wel een bijzondere blik op het leven.

[Judith Bouwels · Rating 2 out of 5]

Laia heeft een fijne schrijfstijl. Behapbaar en toch niet te eenvoudig. Het verhaal had me in het begin enorm in haar greep: het maakte me nieuwsgierig, ik wilde weten wat de clou was. Op tweederde van het boek was ze me echter kwijt. Vage passages, waarin iemand in de ogen van de hoofdpersonage steeds een ander persoon is en het verhaal begon steeds trager te lopen. Aan het eind was ik vooral blij dat ik het boek uit had. Hoewel de clou toch enigszins verrassend was, stilde het niet mijn honger.

[Pils W · Rating 4 out of 5]

Dit boek was zo verwarrend maar i love it