Marin Slingerland is beeldhouwster, zij maakt de gipsmodellen voor de sculpturen waarmee zij inmiddels een gevierd en beroemd kunstenares is geworden. Nan Geerings is steenhouwster, zij doet het zware, fysieke werk door Marins ontwerpen in steen uit te hakken. Het kunstminnend publiek heeft geen weet van deze werkverdeling, en is ervan overtuigd dat Marin Slingerland haar beelden helemaal zelf maakt. Zij krijgt alle waardering voor de beelden en voor het vakmanschap waarmee ze zijn gehouwen. Nan houdt Marin al die jaren trouw de hand boven het hoofd, zonder ooit naar de erkenning te verlangen die haar toekomt, want voor haar is de kunst belangrijker dan de roem. Het lijkt de ideale samenwerking, totdat Nan ernstig teleurgesteld raakt in Marin, en voor een dilemma komt te staan.
Gezel in marmer is een beeldend geschreven, op ingehouden toon vertelde roman, over de gecompliceerde vriendschap tussen twee vrouwen, over commercie en roem die de kunst verdringen, en over de onmogelijkheid om illusies in stand te houden.
Anjet Daanje (1965) is schrijfster van romans en verhalen, en voorheen ook filmscenario's. Haar negende roman "Het lied van ooievaar en dromedaris" stond wekenlang in bestsellerlijsten, en won de Libris Literatuurprijs én de Boekenbonliteratuurprijs (voorheen AKO-literatuuprijs), en is daarmee de enige roman die ooit beide grote prijzen kreeg toegekend. Haar achtste roman "De herinnerde soldaat" won de F. Bordewijkprijs 2020. Voor haar gehele oeuvre won ze de Constantijn Huygensprijs 2023.
Als je elke keer zou moeten shotten als je het woord 'statuario' zou tegenkomen, was je aan het einde van dit boek straalbezopen. Ik vond het vakjargon irritant. Het kwam niet natuurlijk ter sprake, maar nadrukkelijk en belerend. En als het boek gaat over beeldhouwen en je noemt een personage Rodin, dan ben je echt af. Ik had je in de hoek gezet, met je neus tegen de muur. Het werd over de helft van het boek iets beter, maar daar is echt alles mee gezegd. Personages inspireerden niet, de intriges waren vlak, alleen het in elkaar timmeren van dat kunstwerk was nog wel geinig. Onder de streep: een dikke onvoldoende voor Anjet.
Knappe verhaalstructuur, frustrerend maar heerlijk dat je als lezer alle misverstanden tussen personages meekrijgt zonder dat ze het zelf doorhebben. Iedereen leeft zijn eigen waarheid, gebaseerd op (verkeerde) herinneringen, vooroordelen en misvattingen. Waarschijnlijk gaat het er in de echte wereld ook vaak zo aan toe, maar is er dan geen lezer die dit zo mooi kan zien gebeuren. Jammer, lijkt me prachtig. Verder zet het je aan het denken over wat kunst nou eigenlijk is. Veel beeldhouwtermen, maar dat wende en heeft me wel fan gemaakt van de beeldhouwkunst.
Briljante schrijfster. Ik kon het boek amper wegleggen. Toch twijfel ik of ik blij ben met het einde. Ik had iets anders gehoopt en verwacht, eigenlijk net als bij haar eerdere romans. Maar misschien is dat ook net de kracht van het boek: het trekt je helemaal mee in de gedachten van de personages en het verrast voortdurend. Dikke aanrader in ieder geval!
Ik wist het niet, maar er bestaan kunstenaars die beelden bedenken (artisto/beeldhouwers) en mensen die daadwerkelijk het beeld houwen (artigiano/steenhouwers). Zij kunnen steengoed (…) beeldhouwen, maar missen de creativiteit om te ontwerpen. Dat levert natuurlijk ingewikkelde onderlinge verhoudingen op (omdat bv de buitenwereld dit niet weet van beroemde ‘beeldhouwers’) en daarom draait dit boek. En dan is in dit geval de artisto-artigiano verhouding nog niet eens de ingewikkeldste…
Wat heb ik genoten van dit boek zeg; steengoed geschreven, ingenieuze structuur, interessante wendingen en over elk detail is nagedacht.
We lezen over de ingewikkelde driehoeksrelatie tussen artigiano Nan, beeldhouwer Marion voor wie zij werkt en Gösta, beeldhouwer voor wie Nan werkt en tevens haar man. Die ingewikkeldheid zit m in hun relatie, maar ook in hun kunst en ontwerpen. Want wat is van wie?
Citaat: Gösta houdt van ruziemaken. Het is een tijdverdrijf voor hem, geen emotionele uitbarsting die sporen achterlaat.
Wat een schitterend en knap in elkaar gezet boek. Ik wil van alles zeggen over de lagen in het boek en hoe ze meesterlijk bij elkaar komen maar dan levert dat 100 spoilers op dus dat zal ik niet doen, maar dan wel dit: het sleepte me enorm mee in allerlei emoties over de personages of zoog me mee in diens gevoelens, tot het punt dat je de een soms flink de waarheid wilt zeggen en het namens de ander uit wil schreeuwen van verontwaardiging. Het is wel doorspekt met tal van beeldhouwerstermen, maar dat wende voor mij al snel, sterker nog, ik werd er daardoor nog meer ingezogen. Aanrader!
Gedurende de eerste helft vond ik het lastig om erin te komen vanwege de trage vertelstijl en het wisselende perspectief, ook in tijd. Toen ik eenmaal door had (dat duurde lang!) waarom het op die manier in elkaar zat, begon ik pas te genieten van de mooie schrijfwijze en kon ik het gaan vergelijken met hoezeer ik had genoten van haar De herinnerde soldaat, dat vind ik een magnifiek boek! Het einde stelde me dan toch weer wat teleur, omdat er juist in het tweede deel wat spanning kwam waardoor ik op een spectaculaire ontknoping hoopte, maar die verwachting werd niet waargemaakt. Evengoed een aanrader.
Anjet Daanje is echt een meesterlijke schrijfster. Van de vier boeken die ik van haar heb gelezen, is geen een hetzelfde. Ze past verschillende stijlen van schrijven toe die passen bij het verhaal dat ze schrijft. Dit is ook weer een prachtig verhaal. De opbouw van het boek is prettig, niet te lange hoofdstukken. Het verhaal is origineel en zit goed in elkaar.
Intriges in de wereld van beeldhouwers. Beeldhouwers laten het echte (hak)werk doen door steenhouwers, of - in het Italiaans - artigiani en ornatisti. Het gebruik van de vele Italiaanse termen voor het vak en de marmersoorten werkte voor mij vertragend in het verhaal. Een boek voor liefhebbers zou ik zeggen.
3.5. Knap boek, zet je aan het denken over aannames in relaties, over wat van waarde is, over loyaliteit. Ik had eerst moeite met de tijdswisselingen maar zag later dat ze een aantal 'verrassingen' mogelijk maakten en verschillende standpunten.Nan vond ik sympathiek. Van de rest van de karakters werd ik cynisch. Wat een wereld.
Een formidabel boek. Dwingend geschreven. Het speelt zich af op het strijdtoneel tussen ‘arts en crafts’: beeldhouwer en steenhouwer.De hoofdstukken zijn naar de gemaakte beelden genoemd , de schijnbaar willekeurige en dus niet chronologische volgorde brengt verrassende ontwikkelingen aan het licht, die indringender kunnen zijn als de lezer zich realiseert over welke ontwikkelingsfase van een beeld geschreven wordt. Annet Daanje behoort bij de top van de Nederlandse literatuur
Waarom heb ik de boeken van Anjet Daanje zo laat ontdekt? Eindeloze sympathie en enorme irritatie voelde ik voor Nan. Wat een ode aan nuchter vakmanschap is dit boek, aan zelfopoffering ook - en toch is die soms onmenselijk, en het kleine bedrog haast sympathieker.
Weer een pareltje van Anjet. Fantastisch hoe elk boek van haar weer zo compleet anders - en altijd steengoed - is. Dit boek is een kunstwerk, een verhaal dat laagje voor laagje wordt onthuld, prachtige karakters en een heel mooi en origineel verhaal.
Moeilijk boek over een materie waar ik helemaal niet thuis in ben maar wat ik toch heel interessant vond om er iets over te weten: de beeldhouwkunst. Wat ik nooit geweten heb is dat de beeldhouwer zijn kunstwerk ontwerpt maar het uitwerken en verfijnen ervan laat hij aan de artisiano over. Dat zijn de vakmensen die met steen en marmer en het daarbij behorende gereedschap kunnen werken en vooral heel veel liefde hebben voor het vak en de materie.Het is een wereld op zich. De kunstenaar gaat met de eer strijken terwijl het werk verricht is door de vakman. De laatste wordt nooit benoemd, wordt nog vaak niet uitgenodigd bij de vernissage, telt gewoon niet mee, maar is tevreden met zijn “onderwaardering”. Dit boek geeft een inzicht in deze wereld en in de mensen die daarbij betrokken zijn. Hierbij spelen factoren zoals jaloezie, misverstanden, achterdocht, bedrog, plagiaat enz een grote rol. Het is niet chronologisch geschreven en het kostte mij veel moeite om de draad vast te houden vooral ook omdat er veelvuldig gestrooid wordt met, jaartallen, namen van kunstwerken en vaktermen. De schrijfster heeft zich ook heel goed verdiept in de kunstwerken van heel beroemde kunstenaars, alle bekende namen en werken klonken als muziek in de oren. Ik vind dit boek beter dan “het lied van de dromedaris en de ooievaar” dat zo’n grote bekendheid heeft gekregen. Dat kon mij niet boeien! Hier zit echt een verhaal in, ook een beetje romanstructuur en best spannende plot ook zodat ik het toch met plezier gelezen heb. Het einde vond ik weer teleurstellend. Af en toe heb ik me wel geërgerd aan die etter van een beeldhouwer, (Gösta Drabbe) de echtgenoot van de hoofdpersoon Nan, minnaar van Marin Slingerland ( beeldhouwster) en daarnaast in het bezit van nog talrijke andere minnaressen.Heel knap geschreven en daarom voor mij 4 sterren waard.
Complex verhaal over de verhouding tussen de beeldhouwer Marin Slingerland en de artigiano Nan Geerings (of Veen?), de steenhouwer die de ideeën van de beeldhouwer, die met klei en gips werkt, in marmer uitvoert. Dat leidt tot overwegingen wie de echte maker is, wat is de rol van de maker vergeleken met de rol van de bedenker, de rol van talent of inspiratie en die van vakmanschap. Op een keer ziet Marin een kopie van een van haar beelden aan voor het origineel, maar wat is het origineel als het door Nan is uitgehakt naar een gipsmodel dat Marin maakte, misschien wel na opmerkingen erover van Nan? Interessant wordt het als Nan een relatie heeft met de pretentieuze beeldhouwer Gösta, een schuinsmarcheerder met een grote bek en weinig talent, en een dochter heeft die wel getalenteerd beeldhouwer is. Het is behoorlijk ingewikkeld, ook doordat het verhaal telkens op een ander moment verdergaat en er voortdurend wordt verwezen naar ontwerpen van deze of gene. Met name dat laatste dwingt je tot goed lezen.
Een totaal ander boek van Anjet Daanje dan het voorgaande boek dat ik van haar luisterde, De Herinnerde soldaat. Gezel in marmer heeft een bijzonder onderwerp en het was daardoor interessant om meer te weten te komen over de beeldhouwkunst en de wereld daaromheen. Ik vond de sprongen in de tijd in het begin verwarrend maar uiteindelijk zag ik wat Daanje daarmee wilde bereiken. Toch verloor ik naar het einde toe regelmatig mijn aandacht omdat ik het verhaal af en toe te dramatisch vond en teveel gedoe tussen de hoofdpersonages. Dat had van mij echt minder gemogen. Uiteindelijk komen alle tijd sprongen bij elkaar en dat maakt toch een verassende uitkomst, dat vond ik wel weer knap.
Na 'Het Lied van Ooievaar en Dromedaris' te hebben gelezen was ik benieuwd geworden naar andere boeken van Anjet Daantje. Direct vanaf het eerste hoofdstuk leek het alsof dit boek door een andere schrijfster was geschreven. De magie van 'Het Lied van Ooievaar en Dromedaris' was er niet. De slimme vergelijkingen en ongeschreven boodschappen waren zeldzaam. Het tempo lag veel lager.
Toch zitten er mooie dingen in het verhaal. Anjet Daantje heeft knap naar voren weten te brengen hoe een gebrek aan communicatie tot vele misvattingen kan leiden. Ook vond ik het leuk om de wereld van het beeldhouwen een beetje beter te leren kennen.
Totaal ongeloofwaardig vond ik hoe Nan een relatie kon hebben met die enorme aansteller...
Vorig jaar werd ik omvergeblazen door ‘De herinnerde soldaat’ (2019) en ‘Lied van ooievaar en dromedaris’ (2922) van Anjet Daanje. Ik vond deze romans echt onvoorstelbaar goed en bijzonder geschreven. Van begin tot eind was ik in de ban van Daanjes intense manier van vertellen.
‘Gezel in marmer’ (2006) had op mij niet dat betoverende effect. Het vertelt het verhaal over twee vrouwen die intensief samenwerken om beeldhouwwerken te maken. De één is een beeldhouwer-kunstenaar van naam en staat graag in de schijnwerpers. De ander voert de kunstwerken uit; staat dagelijks te hakken in steen. Ik vond het interessant om wat te weten te komen van deze kunstvorm. En het verhaal is zeker boeiend en meeslepend. Soms wel wat langdradig.
Wat een prachtig verhaal en hoe magnifiek verteld! Een boek over hoe je verliefd kan zijn op een ambacht en daarin jezelf kan verliezen. Over marmersoorten en stoffige gipsmodellen. En over de blinde vlekken die ieder mens heeft: wat echt telt ligt vaak zo dicht voor je neus dat je erover kijkt! Een ideaal boek voor een leesclub ook, want er valt heel wat te mijmeren over de keuzes die het hoofdpersonage maakt. Over schuld, boete, liefde en vakmanschap. U snapt het al: ik heb dit boek enorm graag gelezen!
Ik ben fan! Ik was al zeer onder de indruk van De herinnerde soldaat en van Het lied van ooievaar en dromedaris, maar Gezel in marmer is ook een topper. Prachtig boek, boeiende inkijk in de voor mij onbekende wereld van de beeldhouwkunst. Of beter: de beeldhouwkunde. Ik weet nu dat beeldhouwers in marmer zelden alleen werken, maar dat het vervaardigen van beeldhouwkunst een fragiel samenspel is tussen artista en artigiano. Het boek Gezel in marmar is net zo'n fragiel samenspel van lijnen en daarmee een zeer boeiend verhaal dat leest als een pageturner.
3,5* knap gecomponeerde roman. Het kon me minder bekoren dan De herinnerde soldaat. De omschrijvingen van de beeldhouwkunst, marmer, gereedschappen, de uitweidingen over de onrechtvaardige positie van de artigiani en de plottwists dringen zich naar mijn gevoel teveel op, terwijl De herinnerde soldaat juist veel meer onuitgesproken en aan de verbeelding van de lezer over laat.
Marin Slingerland is beeldhouwster,Nan Gerings is haar trouwe steenhouwer of artegiano. Ondanks een gedeelde liefde voor dezelfde man werken beide vrouwen vele jaren samen met veel wederzijds respect. Het zware werk is voor Nan,de erkenning en de roem zijn voor Marin. Tot Nan ontdekt dat Marin haar eigen werk-en dus vooral dat van Nan-niet kan onderscheiden van een kopie. Is dit verhaal niet een perfecte metafoor voor onze maatschappij?
Daanjes “De Herinnerde Soldaat” en “het Lied van Ooievaar en Dromedaris” Vond ik beide weergaloos en behorend tot de absolute top van de Nederlandse literatuur. Door dit boek werd ik minder weggeblazen. Op zich een interessante studie van een een bijzondere driehoeksrelatie, maar het onderwerp is wel erg niche en de personages zijn onsympathiek. Ik verloor me er niet in.
Wonderful book about the not well known practice of artists who let their sculptures carve by others - in this book by a very skilled craftswoman, who is not getting the credit for it. The whole idea of genius is put at stake.
Prachtig verteld en spannend relaas over de levenslange, woelige relatie tussen een beroemde beeldhouwster en de uitvoerster van haar ontwerpen, een voor het publiek onbekende steenhouwster die gaat hunkeren naar erkenning.