Είναι κάποια βιβλία, που νιώθεις πως έχουν γραφτεί για σένα. Πως η συγγραφέας είδε μέσα σου, σε κατάλαβε κι έβαλε τις λέξεις με τέτοιο τρόπο στο χαρτί που διαβάζοντας νομίζεις πως ακούς την ψυχή σου να μιλά. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι κι αυτό.
Απλά σκίτσα και λιγοστές προτάσεις σε κάθε σελίδα που δείχνουν και λένε τόσα πολλά. Ένα βιβλίο ποίημα για τη γυναικεία ενδυνάμωση και για το δικαίωμά να καθορίζει η ίδια την πορεία της.
«Μου δίδαξαν να περιμένω. Και, καθώς περίμενα, ανακάλυψα ότι ο κόσμος έξω από το παράθυρό μου είναι μεγαλύτερος από αυτόν που χωρά στα μάτια μου.»
«Λένε πως το μονοπάτι μου είναι προδιαγεγραμμένο.»
«Λένε πως δεν θα τα καταφέρω μόνη μου.
Πως είμαι μόνο ένα μικρό κορίτσι.
Πως δεν πρέπει καν να προσπαθήσω.»
Κι όμως η Πηνελόπη της θάλασσας προσπαθεί. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι κερδισμένη. Γιατί τόλμησε, δεν άκουσε τους άλλους και μπόρεσε να ακολουθήσει το κάλεσμα της θάλασσας. Το κάλεσμα του κόσμου ολόκληρου. Μα πώς να καταφέρεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου, αν δεν μπορείς να κοιτάξεις τους ανθρώπους κατάματα ως ίσους. Αν δεν τολμάς να απομακρυνθείς από το κατεστημένο, αν δεν κλείσεις σε ένα ντουλάπι τα στερεότυπα. Πώς θα ζήσεις μια τέτοια ζωή… αφήνοντας τους άλλους να αποφασίζουν για σένα…
Η Πηνελόπη φημίζεται για την καρτερικότητά της, για την υπομονή της. Ο Οδυσσέας ζούσε περιπέτειες, πάλευε με τέρατα, αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια για την επιστροφή του και τελικά τα κατάφερε. Και η Πηνελόπη τα κατάφερε να συνδεθεί ξανά με τον αγαπημένο της σύζυγο. Όμως ο Οδυσσέας έχοντας ζήσει όλες αυτές τις εμπειρίες πόσο πιο κερδισμένος είναι από την Πηνελόπη. Πόσο αλλαγμένος, πόσο πιο πλούσιος. Άλλωστε το ταξίδι είναι που μετράει κι όχι ο προορισμός. Όμως η Πηνελόπη βρισκόταν ήδη στον προορισμό του Οδυσσέα. Πόσο ενδιαφέρον θα είχε πραγματικά αν η Πηνελόπη έμπαινε σε ένα καράβι και πάλευε με τα κύματα και τα τέρατα για να μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της σύντροφο.
Το βιβλίο αυτό καλό θα ήταν να διαβαστεί όχι μόνο από κορίτσια αλλά και από αγόρια. Δεν αρκεί να μεγαλώσουμε ανεξάρτητα και δυναμικά κορίτσια. Κορίτσια γενναία που τολμούν, αντιδρούν, δημιουργούν, ξεχωρίζουν. Πρέπει να μεγαλώσουμε και αγόρια που τολμούν, αντιδρούν, δημιουργούν και ξεχωρίζουν. Αγόρια που θα κοιτούν κατάματα τον συνάνθρωπό τους και θα τον βλέπουν ως ίσο.
Δεν μπορώ να γράψω πολλά λόγια για αυτό το βιβλίο γιατί είναι μια ιστορία που την διαβάζεις με τα μάτια της καρδιάς. Είναι από τα βιβλία που όταν σε ρωτούν: «Για τι μιλάει αυτό το βιβλίο; Είναι ωραίο;», απαντάς: «Διάβασέ το και θα δεις».
Διαβάστε το, λοιπόν, και θα δείτε.
Ας τελειώσω με μια ευχή:
Εύχομαι στις Πηνελόπες όλου του κόσμου να τολμήσουν και να ζήσουν μια ζωή όπως την ονειρεύονται. Μια ζωή που θα είναι η δική τους ζωή.
I really liked this book! It was kind of small but it had really beautifull pictures.The thing I loved about this book is the meaning it reminds you to believe in your self.I believe that you should read it it is really good!
Τη δίδαξαν να μένει σιωπηλή, να υπακούει, να περιμένει... Έλεγαν πως δεν θα τα καταφέρει μόνη της. Πώς είναι μόνο ένα μικρό κορίτσι. Πώς δεν πρέπει, καν, να προσπαθήσει. Όμως μια μέρα, προτού καν το συνειδητοποιήσει, η Πηνελόπη απεκδύθηκε τον μανδύα της καρτερικότητας και άρχισε να περπατά προς τον μεγάλο, πολύ μεγαλύτερο από το στενό πλαίσιο του παραθύρου της, κόσμο. "Η Πηνελόπη της Θάλασσας", των Gema Sirvent και Raul Gaudi είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που κατάλαβε πως η ζωή δεν μπορεί να περιοριστεί στον αργαλειό, στη σκιά και στις προσδοκίες των άλλων. Παρατήρησε τον κόσμο προσεκτικά, κάποια στιγμή, τα βήματά της την οδήγησαν στην ακτή κι έριξε τη βάρκα της στη θάλασσα. Στην ανασφάλεια. Στην ελευθερία. Στις επιλογές. Στη ΖΩΗ. Ένα αλληγορικό εικονοβιβλίο θάρρους για όλους όσους (μικρούς και μεγάλους, άντρες και γυναίκες) άκουσαν πως πρέπει να περιοριστούν, να συμβιβαστούν, μα τα όνειρά τους ήταν και είναι μεγαλύτερα από τις κοινωνικές προσδοκίες. Κυκλοφορεί από τη Μικρή Σελήνη σε μετάφραση της Μαριάννας Ψύχαλου. Με ένα μικρό σημείωμα προς τον αναγνώστη, που δείχνει πόσο τον σέβεται ο εκδοτικός οίκος που εμπιστεύτηκε!
Το εικονοβιβλίο της Sirvent και του Guridi είναι ένα μικρό διαμάντι, ένα καμπανάκι που υπευθυμίζει πως τη ζωή μας τη σχεδιάζουμε εμείς και κανένας κοινωνικός περιορισμός δεν μπορεί να της αλλάξει ρότα αν εμείς είμαστε αποφασισμένοι.
Ενα εξαιρετικό εικονοβιβλίο για παιδιά, έφηβους και νέους. Αναζητήστε το.
Ja fa un temps que m'interessa la figura de Penèlope. Aquí decideix abandonar l'espera eterna i fer-se a la mar. Un cas d'empoderament femení sense alliçonaments, ni simplificacions. I en Guridi, que sempre ens agrada tant.
Porque el feminismo no es exclusivo de las mujeres y no se si la lucha será feminista o no será, pero estoy segura de que será de hombres y mujeres por igual, y creo que mi hijo tendrá derecho a ser feminista, a hacer huelga, a ser lo que él quiera ser y a ser libre para decidir. Y yo estaré todo el camino a su lado, igual que su padre, dándole consejos, la mano o un empujón cuando sea necesario. Porque es trabajo de todos alcanzar la igualdad.
Es trabajo de todos cambiar las cosas, por pequeñas e insignificantes que parezcan. Y es trabajo de todas nosotras visibilizar. Y es trabajo de todas decir basta, desarraigar frases machistas, educar a niños y niñas en la igualdad, reconocer los avances de otras mujeres desde el orgullo, apoyarlas y apoyarnos. Y hoy, además, es día de recordar y agradecer a todas las mujeres que dieron los primeros pasos por el cambio porque detrás de nuestros derechos naturales e iguales a los de los hombres, ha habido mujeres que dijeron basta y empezaron a caminar por el cambio. Y muchas fueron silenciadas, invisibilizadas y ninguneadas y merece la pena rescatarlas del olvido, darles voz, reconocer e imitar sus pasos hacia la igualdad.
Necesitamos cambiar el discurso aunque sea a la manera de Penélope en el mar, dejando que las mujeres, aún educadas para esperar y tejer y educadas para obedecer, aprendan a obedecer, si, pero a su corazón, a ser ellas mismas las que guíen sus pasos, a leer los caminos en las estrellas.
Un libro álbum difícil de describir porque, sin grandes aspavientos, y sólo en blanco y negro, desmonta el mito de la mujer que espera y teje y teje y espera, para empezar a caminar. Una historia sencilla, para hombres y mujeres, mayores y pequeños, que enseña entre líneas a escuchar lo que cada uno llevamos dentro.
Un texto que cambia con cada nueva lectura, que es sencillamente feminista sin grandes palabras, sin discursos grandilocuentes. Un texto que, como yo hoy, aboga por el cambio de las pequeñas cosas, el cambio de las percepciones, por el feminismo del día a día.
Hoy, un hombre sabio y gruñón me decía que enseñar en igualdad no es reducir derechos a los niños en favor de las niñas, que eso sólo nos llevará a dar pasos atrás y añadía que hay que visibilizar a todas las mujeres que consiguieron avanzar en favor de otras mujeres, al margen de su adscripción política, que el feminismo debe ser plural. Un hombre sabio educado a la antigua al que le va a dar un patatús cuando se entere de que, a los ojos de su hija la mayor, él también es un poco feminista.