De zomer is aangebroken en boswachter Sylvie begint zich al aardig thuis te voelen in haar nieuwe werkgebied De Grote -Weijde. Ze kent het bos dat ze onder haar hoede heeft inmiddels op haar duimpje en ze heeft een paar belangrijke vriendschappen gesloten. Ook haar dochter Ties heeft het naar haar zin: haar laatste weken op de basisschool zijn afgesloten met een knal, en een zoen van de leukste jongen van de klas. Ze is verliefd en het is wederzijds; ze kan haar geluk niet op.
Stapje voor stapje verdiept ook Sylvies vriendschap met Freek zich, al is hij een complexe man. En dan is er nog het probleem van Freeks onderhuurders, die het grote huis op het landgoed bewonen en zich bezighouden met zaken die absoluut niet thuishoren in een vredig -natuurgebied als De Grote Weijde. Freek heeft Sylvie op meer dan één -manier nodig, maar het voelt voor hem als een onmogelijke opgave om haar echt dichtbij te laten komen.
Hoewel de basis van dit verhaal echt leuk is - vrouwelijke boswachter verhuist met haar dochter naar een nieuw gebied, waar ze vriendschap sluit met een op het eerste oog zonderlinge maar erg aardige landgoedeigenaar, die zelf regelmatig worstelt met de wereld om zich heen, heeft dit tweede deel van de ‘Onder de bomen’-serie mijn verwachtingen helaas toch niet helemaal waargemaakt.
Het eerste boek van deze serie vond ik behoorlijk inleidend, het verhaal kabbelde rustig voort en er gebeurde eigenlijk niet heel veel, terwijl je de personages al wel redelijk goed leerde kennen. Ik had dan ook verwacht dat er in dit boek wat meer vaart in het verhaal zou komen, maar het tempo was vergelijkbaar met dat in het eerste boek, totdat er in de tweede helft wat meer gebeurt. Het werk van Sylvie komt nauwelijks aan bod, het boek draait vooral om verschillende relaties en onderlinge verhoudingen. En hoewel die relaties op zich prima zijn uitgewerkt, stoorde ik me op een gegeven moment aan verschillende elementen die telkens herhaald werden en vooral aan de wat kinderlijke wijze waarop Sylvie soms tegen Freek praatte. Daarnaast gedroeg de krap 12-jarige Ties zich totaal niet als een jonge tiener en werd zij ook niet zo behandeld. Het algehele taalgebruik, de woordkeuze in dialogen en omschrijvingen, sprak mij ook niet altijd helemaal aan, maar dat is natuurlijk puur persoonlijk.
Het boek leest wel heerlijk vlot door en ondanks de kritiekpunten ben ik toch zeker nog benieuwd naar de vervolgdelen, dus dat heeft de auteur dan in ieder geval wel voor elkaar gekregen. 😊 Maar laat je vooral niet door mij tegenhouden om dit boek te gaan lezen als het je aanspreekt, want ik weet zeker dat er ook veel mensen zijn die echt zullen genieten van dit verhaal!
Ik vind de personages en de setting erg leuk, maar in dit boek zat wel erg veel herhaling. De hoofdpersonages zeiden steeds hetzelfde. Misschien is dit gewoon een typisch tweede deel dat beetje voortkabbelt en dat het helemaal goed komt in deel 3 en 4. In ieder geval wil ik de hele serie lezen, want ben wel nieuwsgierig ☺️ er werd in recensies gesproken over een cliffhanger, maar die heb ik gemist 🤣 is het al 26 oktober?
Wat een fantastisch goed boek is dit. Jackie van Laren heeft zichzelf weer overtroffen. Ik heb genoten van het hele gevoelige in dit verhaal, van het lieve, het warme, het kleurrijke, het zachte in de relatie tussen Freek en Sylvie. Volmaakt omschreven, echt balsem voor de ziel van een romantische ouwe sok zoals ik. En dan ook nog feministisch! YES. De personages zijn levensecht, ik heb het gevoel dat ik ze echt ken, en graag vrienden met veel van hen wil zijn. Het verhaal is óók nog eens bloedspannend, ik dacht dat ik na het leven van Lentegroen wel zo'n beetje kon raden waar dit verhaal heen zou gaan, nope. Ik zat ernaast.
Het is voor mij alweer duidelijk dat Jackie van Laren gewoon een echt goede schrijfster is.
Ik zat er minder lekker in dan bij het eerste deel. En dat gewauwel over gewauwel haalde de lol er ook een beetje vanaf. Straks maar kijken hoe deel 3 me bevalt
Echt, deze serie is zo fijn om te lezen. Genoeg diepgang om boeiend te blijven maar ook luchtig genoeg om lekker voor t slapen gaan te lezen. Fijne personages, humor, liefde en vooral nergens taboes of oordelen over.
Na het lezen van 'Lentegroen' kon ik natuurlijk niet anders dan meteen doorgaan met Zomerloof, het tweede deel in de 'Onder de bomen'-serie van Jackie van Laren. Hoog tijd dus om je er meer over te vertellen.
Inhoud
In dit vervolg heeft Sylvie haar plek als boswachter helemaal gevonden. Ze kent het bos inmiddels op haar duimpje en wordt gelukkig steeds meer geaccepteerd door de dorpsbewoners. Ook met Freek, de landgraaf van het dorp, gaat het goed. Officieel zijn ze ‘gewoon vrienden’, maar hoe lang hou je dat vol als de aantrekkingskracht er vanaf spat?
Ondertussen stapelen de uitdagingen zich op. Sylvie krijgt te maken met een opduikende ex en de angst dat ze haar vertrouwde boshuisje moet verlaten, want ze had het oorspronkelijk maar voor een half jaar. Freek raakt steeds dieper verwikkeld in de mysterieuze zaak rond de blauwe jerrycans, een wietplantage en de verborgen camera’s die op zijn terrein zijn ontdekt. Voor hem betekent dat nóg meer uit zijn veilige schulp kruipen. En dat is bepaald niet zijn sterkste punt. Gelukkig kan hij altijd rekenen op Sylvie, die met haar luisterend oor en een lekker kopje thee altijd voor hem klaarstaat. Toch?
'Zomerloof' van Jackie van Laren
Als je mijn recensie van 'Lentegroen' hebt gelezen, weet je misschien nog wel dat ik dat boek vergeleek met een beleving. Het was echt alsof ik even alles op mij heen vergat en werd opgeslurpt door de door Jackie van Laren gecreëerde wereld. In 'Zomerloof' is dat niet anders. Je voelt je direct weer thuis, mede dankzij de beeldende schrijfstijl en natuurlijk de personages die je inmiddels goed kent. Je weet immers wat ze hebben meegemaakt en waarom ze bepaalde dingen op hun eigen unieke manier doen. Zo goed zelfs, dat je ze enkel geluk kunt gunnen.
En dat laatste kunnen ze best goed gebruiken, want er gebeurt in 'Zomerloof' aan de ene kant best wel wat. Sylvie en Freek proberen samen te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor de wietplantage, buurvrouw Eufemia zorgt opnieuw voor onrust, Sylvie dreigt haar thuis te verliezen en er steken ook nog een paar vervelende types de kop op. Allemaal op momenten dat ze het juist niet kunnen gebruiken. Toch blijft er één ding overeind: de liefde.
Hoe dat precies vorm krijgt, verklap ik natuurlijk niet, maar geloof me: Zomerloof past perfect in het feelgood-genre, compleet met de nodige ups en downs.
Tot zover ben ik zeker te spreken over dit verhaal, maar mogelijk heb je het al gezien: ik heb dit boek een sterretje minder gegeven dan zijn voorganger. De reden? De vele terugblikken naar 'Lentegroen'. Het eerste hoofdstuk, waarin de auteur kort samenvat waar de karakters stonden, vond ik slim en handig voor lezers die 'Lentegroen' niet meer goed op hun netvlies hebben staan. Maar de terugblikken later in het boek voelde net teveel, net als het aan- en afstoten van Freek en Sylvie. Met ruim 400 pagina’s had het verhaal dan ook wat mij betreft compacter gekund.
Conclusie
Ondanks die kritische noot is 'Zomerloof' absoluut weer een heerlijk feelgoodboek. Het is alsof je opnieuw thuiskomt bij Sylvie, Freek en Ties en hen van dichtbij mag volgen in hun groei, hun twijfels en hun geluk. Jackie van Laren weet dan ook als geen ander hoe je levensechte personages neerzet die je niet snel vergeet. En het smaakt absoluut naar meer. Ik ben namelijk nog altijd erg benieuwd hoe Jackie de draad oppakt in deel drie, 'Herfstrood'.
Mooi vervolg op het eerste deel. Maar wel zeer voorspelbaar en veel herhaling vind ik. Door het einde wil ik wel verder het vervolg weten. Maar het leest wel zeer vlot. Hopelijk brengt deel 3 iets meer onvoorspelbaarheid.
Leuk om weer verder te lezen over Sylvie en Freek! Maar vond wel dat Ties in dit boek een rol heeft gekregen die niet bij haar leeftijd past, hoop dat dat in het volgende deel weer wat minder is
Gelezen omdat ik deel 1 mee genomen had uit de bibliotheek zonder dat ik wist dat het een serie was. Eerste deel was ik eigenlijk best enthousiast over. Tweede deel vind ik minder.
Ik las eerder al het voorgaande deel in deze serie ‘Lentegroen‘. Over dat deel was ik enorm enthousiast en ik was benieuwd hoe het verhaal verder ging, want dat ik Sylvie, Ties en Freek in mij hart had gesloten was al snel duidelijk.
Als ik het boek opensla kom ik als eerste een stuk tegen waarin verteld wordt wat vooraf ging. Dat vind ik persoonlijk altijd erg prettig. Niet alleen voor als je het voorgaande deel niet hebt gelezen, maar ook voor als er meer tijd tussen het lezen van de delen zit. Het is altijd fijn om je geheugen even op te frissen. Maar door dit stukje is dit boek natuurlijk wel goed als standalone te lezen. Echter de serie is zo leuk, ik adviseer je om gewoon lekker bij het eerste deel ‘Lentegroen’ te beginnen.
Ook in dit tweede deel draait natuurlijk alles om Sylvie, Ties en Freek. Ook nu leren we deze drie personages weer een stukje beter kennen. Van Laren weet geloofwaardige personages neer te zetten met dit drietal, je voelt gewoon dat ze naar elkaar toe groeien gedurende het verhaal. Wat ik wel moet zeggen is dat Ties, de dochter van Sylvie, die elf jaar is, erg bij de hand is. Dit begon mij op een bepaald moment een beetje te storen. Maar voor mij deed het geen afbreuk aan het verhaal. Ik ben en blijf gewoon fan van deze personages.
Voor mij mag het derde deel ‘Herfstrood‘ snel komen, want ik wil graag verder lezen over Sylvie, Ties en Freek!
'...Toen ik de laatste bladzijdes las van ‘Zomerloof’, wilde ik niet dat het stopte, ik moet weten hoe het verder gaat...'
'...Ik vind nog steeds dat Jackie zich met elk boek/schrijfkilometer, zich verbeterd en dat beloofd wat voor deel drie. Deze word verwacht voor eind oktober en dat is jammer, want nu kan ik het niet voor mijn verjaardag vragen…. Verder moet je het gewoon maar zelf ervaren, één ding wil ik nog zeggen. Thebookreview zegt dat Jojo Moyes haar gelijke heeft gevonden in de Lage Landen. Ik zeg; Jackie stijgt met ‘Lentegroen’ en ‘Zomerloof’ daarboven uit. Haar karakters gaan veel dieper en zijn veel beter uitgewerkt....'
Sylvie en Ties beginnen zich thuis te voelen in Hogerheide met de zomervakantie voor de deur. Een punt van zorg is wel dat ze in september uit het huisje moeten, dat Ties na de zomer naar een nieuwe school gaat, het wiet veldje bij Freek en de gedumpte olievaten… - - - Dit boek brengt wat gemengde gevoelens met zich mee bij mij. Ik vind het verhaal heerlijk: de setting, de schrijfwijze, het verloop van het verhaal en de karakters. Toch stoorde ik mij regelmatig aan Sylvie. Ik hoor je denken: huh, je vond de karakters toch goed? Ja, dat klopt. Ik vind haar karakter ook geweldig: enerzijds onafhankelijk willen zijn en anderzijds merken dat je helemaal niet zo heel onafhankelijk bent of hoeft te zijn om een sterke vrouw te zijn. Maar waar ik me aan stoor is héél specifiek haar taalgebruik richting Freek. Ja, Freek heeft autisme en communicatie is dan vaak het prettigst in korte zinnen met één onderwerp of vraag tegelijk. Het risico daarbij is dat de grens naar ‘kinderlijk’ heel klein kan zijn. En dat is precies wat me stoort bij Sylvie: de kinderlijke manier van communiceren naar Freek, terwijl Freek wel gewoon een volwassen man is. Misschien valt mij dit meer op, doordat ik zelf als orthopedagoog werk. Ik kan me ook voorstellen dat deze balans moeilijk is om op papier te vatten, omdat ook intonatie een grote rol speelt. Toch hoop ik dat dit in het derde deel beter in balans gaat zijn, zodat ik gewoon kan genieten van het verhaal (want het is een fijn verhaal!).
Zomerloof is het tweede deel van de serie Onder de bomen. De serie bestaat uit Lente groen, Zomerloof, Herfstrood (oktober 21) en Winterzon (november 21).
Sylvie en Freek werken goed samen rond het stukje bos dat openbaar toegankelijk wordt gemaakt in het landgoed naast De Grote Weijde. Toch hebben ze elk hún problemen, Sylvie rond haar krappe budget, verblijfplaats, ex die ongevraagd contact zoekt,… Freek heeft dan weer last van zijn ongeduld, werkdruk, zijn genetische ziekte, huurders en zijn autisme. Maar ook samen komen ze voor dingetjes te staan, een camera die te veel ziet, vriendschap dat meer wordt, jaloezie en bepaalde verwachtingen naar elkaar toe. Ties die kan en mag je ook niet vergeten, ze heeft ook de nodige aandacht en puber probleempjes en jawel een vriendje. Het tweede deel is weer zo goed opgebouwd, het gaat verder maar ook dieper. Het stukje autisme wordt zo sterk en realistisch neergezet, het opent ogen en je hart. Maar ook de spanning van wat er zich allemaal rond en in het domein afspeelt van criminele feiten. Hoe zit die constructie nu juist in elkaar? Wie en wat is op de hoogte en betrokken? Romantiek bij de twee generaties, die je ziet ontwikkelen en stappen worden hierin gezet. Het dorpse leven, de maatschappelijke issues en verwachtingen geven weer genoeg interacties in het verhaal waar je als lezer enorm in mee wordt betrokken. Jackie van Laren gaat mooi verder en zet nieuwe pijlers uit. Ze weet exact hoe en waar ze iets moet starten, uitdiepen of verfijnen met woorden, verhaallijn en met de verschillende personages. De zomer is gepasseerd,toch kan ook de herfst nog voor de nodige hitte momenten en mysteries zorgen! Ik ben helemaal klaar voor herfstrood!
Ik was na Lentegroen onmiddellijk verder gegaan met Zomerloof, deel twee van de Onder de bomen- serie. Allereerst staat er een fijn stukje geschreven over wat vooraf ging, dit is heel erg handig als je een tijdje tussen de twee delen laat, zo ben je weer helemaal mee vooraleer je aan het nieuwe verhaal begint. Zomerloof volgt echt heel mooi op op Lentegroen, je kan eigenlijk perfect in één ruk doorlezen. Je raakt nog meer verdiept in de personages, die ik na deze Zomerloof voorgoed in mijn hart heb gesloten. Sylvie, Freek en Ties zijn samen echt de topingrediënten voor een succesverhaal. De humor die Jackie van Laren zo fijn verweeft in het verhaal bracht mij vaak aan het lachen. Zomerloof leest lekker luchtig weg, al komen er hier en daar toch weer wat nieuwe moeilijkheden tevoorschijn in het verhaal. Ze worden heel subtiel opgebouwd, waardoor je de spanning onbewust toch meekrijgt en het naar het einde van het boek toe nagelbijten wordt. Jackie van Laren gaat in Zomerloof ook wat verder in op de desastreuze gevolgen van pesten en schenkt ook extra aandacht aan de aandoening van Freek, asperger. Ze laat je meekijken naar de moeilijkheden in het dagdagelijkse leven hoe hiermee om te gaan. Het einde triggert enorm om onmiddellijk met Herfstrood, het derde deel te beginnen. Gelukkig had ik deze al in huis! Waar ik bij Lentegroen zei, dit is het beste boek dat ik van Jackie van Laren al gelezen heb, zeg ik dit opnieuw bij Zomerloof, en wie weet, ook weer bij Herfstrood?
Vindt mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van dit genre maar door stom toeval in de Q-serie terecht gekomen en sindsdien in heel rap tempo alle boeken van Jackie van Laren gelezen waar ik echt van kan genieten.
Deel twee van deze serie zat ik echt op te wachten en nu ik deze gelezen heb wacht ik ook weer met smart op deel drie. Heerlijk hoe de boeken met de seizoenen mee gaan en uitkomen. Een beste ‘cliffhanger’ aan het einde van dit boek hoewel je natuurlijk al wel verondersteld/weet hoe het vervolg ongeveer gaat zijn binnen een dergelijk genre. Spannend, schattig en ‘sappig’….. zin in het volgende deel!
Al speelt alles zich af in Nederland en geen tropische bestemming waar je nog nooit geweest bent. Toch zorgt de zwoele, warme zomer in Nederland ervoor dat je je op vakantie waant.
Sylvie is zo een aangename vrouw, ze heeft een hoog sensitief kind dat ze alleen opvoed en daar nog goed in slaagt ook! Ze is dan ook smoorverliefd op een man die de diagnose Asperger gekregen heeft toen hij klein was, alsook een stofwisselingsziekte. Ze gaat zo goed om met al deze dingen al is dat zeker niet makkelijk.
Wat kijk ik op naar deze vrouw! Ik kijk uit naar deel 3!
Ook het tweede deel is een fijn boek. Met vlagen is het jammer/storend dat Ties niet altijd geloofwaardig overkomt, Sylvie regelmatig hetzelfde zegt (welnee doe niet zo gek, mallerd en drink eerst je kopje koffie/thee maar even op om rustig te worden) en ze Freek regelmatig wat kinderlijk aanspreekt. Ik weet dat Freek Asperger heeft, maar dat lijkt mij geen reden om hem kinderlijker aan te spreken soms. Daarnaast bevat het boek best wat herhaling. In het verhaal zelf qua gedachten of dialogen, maar ook punten die in de 'wat vooraf ging' staan en vervolgens in het boek weer uitgelegd worden.
Gelukkig was dit niet op iedere bladzijde, want voor de rest was het fijn om te lezen ter ontspanning. Deel 3 komt al snel en ondanks de irritaties ga ik deze zeker lezen. Moet natuurlijk wel te weten komen hoe het verder gaat met dat geboefte in het landhuis. Oké en over de romance tussen Sylvie en Freek natuurlijk (ik gok/hoop dat ze zelf in het landhuis gaan wonen..)
Ik vond dit boek niet zo makkelijk om er in te komen. Lag het aan mij of lag het aan de vele herhalingen, geen idee. Maar de eerste bladzijden van dit boek zijn precies wat geschreven voor mensen die deel 1 niet hebben gelezen. Maar eens ik dat door was, zat ik er weer helemaal in, fijne schrijfstijl, fijne verhaallijn, fijne spanning. alleen jammer van het einde. Zo open dat je deel3 wel heel snel er achteraan wil gaan lezen
Ik weet niet wat het is maar ik kwam er gewoon niet doorheen. Erg balen want ik mag graag boeken van deze schrijfster lezen. Er zat gewoon weinig tempo in en de dingen die er gebeurden spraken mij minder aan.
Het tweede boek in deze serie was wederom een fijne. Hij las snel weg, en het verhaal zat ook weer goed in elkaar. Ik ben benieuwd hoe het volgende deel zal zijn.