Στις είκοσι μία ιστορίες του βιβλίου οι αλήθειες άλλοτε λυτρώνουν κι άλλοτε συντρίβουν. Τα παιδικά μάτια γίνονται ενήλικα, για να μπορέσουν να καταλάβουν, ενώ τα ενήλικα επιστρέφουν στην πρώτη αθωότητα, για να ξορκίσουν το τραύμα. Τα ζώα, έντομα, πουλιά και αιλουροειδή, μεσολαβούν, θεραπεύουν ή συντροφεύουν αόρατα. Σαν μικροί θεοί. Κι όταν δεν υπάρχουν ζώα, είναι ο άνθρωπος που παίρνει τη θέση τους: κυνηγός ή θήραμα, λαβωμένος ή έτοιμος να γευτεί τις ομορφότερες νύχτες.
"Ίσως εν αρχή ην το τραύμα, το γρατζουνισμα του χάους, πριν ενωθούν τα κύτταρά μας. Σαν δυνατότητα μωρών, ίσως πονουσαμε από τότε στροβιλίζοντας στο τίποτα."
Τα νιάτα είναι ανέμελα, δε σκέφτεσαι τίποτα συγκεκριμένο ποτέ γιατί όλα είναι ένα παιχνίδι και δεν έχεις επίγνωση του χρόνου. Είσαι ένα μικρό ζωάκι. Καμιά φορά αναγκάζεσαι να μεγαλώσεις πριν την ώρα σου ή την κατάλληλη στιγμή. Εξαρτάται.
Από κορίτσι γίνεσαι γυναίκα, μπορεί να ζεις σε κλειστή κοινωνία χωρίς επιλογές, να πάσχεις από διατροφική διαταραχή αλλά η σκέψη μικρών φτερωτών θεών να σε σώζει, μπορεί η αγκαλιά ενός φίλου που κρατάει μέχρι το πρωί να σε κάνει να καταλάβεις πολλά, η αλήθεια από ένα συγγενικό στόμα να σε λυτρώσει, η ασφυκτική προσοχή ενός συντρόφου να σε πληγώσει. Πολλά μπορεί. Και τα ζώα, είτε με τη μορφή ενός εντόμου, ενός πουλιού, ενός αιλουροειδές, ή απλά ενός ανθρώπου, είναι εκεί ορατά ή αόρατα, να πορευτούν μαζί σου, να φύγουν απ’ το πλάι σου, να γίνουν κυνηγοί ή θηράματα, να σε πληγώσουν ή να σε σώσουν.
Η Άννα Γρίβα μέσα από είκοσι ένα μικρές -αλλά ολοκληρωμένες- ιστορίες, μιλάει με απλότητα κι ευαισθησία για θέματα που είναι δύσκολο κάποιες φορές να προσεγγίσουμε. Εκείνη όμως τα αγγίζει προσεκτικά και τα τοποθετεί τρυφερά στο χαρτί, ακόμα και τα πιο δύσκολα κομμάτια, ξέρει τι θα πει, ξέρει πως θα μεταφέρει τη νοσταλγία της νιότης, την κούραση της ενηλικίωσης κι όλα όσα υπάρχουν ενδιάμεσα. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από σύγχρονους γνωστούς πεζογράφους. Εξάλλου, τα καλά βιβλία είναι μερικές φορές κρυμμένα απ’ τους προβολείς, ακριβώς γιατί περιμένουν να ανακαλυφθούν από τις καρδιές μας και να μείνουν εκεί.
Είκοσι μία σύντομες αλλά συνάμα δυνατές ιστορίες συνθέτουν τη συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων της 'Αννας Γρίβα, η οποία ερχόμενη από τον χώρο της ποίησης ,μεταφέρει την λυρικότητα και την μεστότητα της γραφής της και στον πεζό λόγο. Σπάνια διαβάζω συλλογές διηγημάτων όπου το καθένα από αυτά να είναι εξίσου έντονο σε συναισθήματα με το προηγούμενο. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο γιατί πραγματικά το καθένα έχει τη δική του μοναδικότητα και τον δικό του λόγο ύπαρξης. Χωρίς υπερβολές,αλλά με πυκνή γραφή και αλληγορικό ύφος , συμπυκνώνει στις λίγες αυτές σελίδες εικόνες και μνήμες από το μακρινό παρελθόν αλλά και αλήθειες διαχρονικές. Στις ιστορίες της συνυπάρχουν η παιδική αθωότητα με την εμπειρία, η ζωή και ο έρωτας με τον φόβο και την απώλεια. Διαβάζοντάς τες έπιασα τον εαυτό μου να ταυτίζεται αρκετές φορές με τα "σκοτεινά" πρόσωπα και τους χαρακτήρες αλλά και να ανακαλώ δικές μου μνήμες που άλλοτε είχαν άρωμα "γιαγιάς" και "χωριού" και άλλοτε μου άφηναν αυτή τη μεταλλική γεύση του αίματος στο στόμα.
Αγάπησα ιδιαίτερα το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί εκτός των άλλων ήταν η αφορμή να (ξανα)βρω την δημιουργό του και έχει ήδη αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου! <3
Το θέμα μας είναι οι μνήμες. Δοσμένες με άκρα λυρικότητα σε σύντομες ιστορίες που κάποιες από αυτές, σου σφίγγουν κάπως το στομάχι. Κι ίσως τέτοιες ιστορίες να τις χρειαζόμαστε οι άνθρωποι, για να θυμόμαστε πως η αθωότητα των παιδιών και το πώς ο κόσμος φαίνεται και ερμηνεύεται μέσα από τα μάτια τους, να είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε οι ενήλικες για να καταλάβουμε πόσο πιο απλά θα ήταν όλα αν υιοθετούσαμε τον δικό τους τρόπο.
Κάποιοι λεν πώς δεν υπάρχει θεός. Κάποιοι λεν πως ο θεός ζει μέσα σε κάθε δημιούργημά του. Κάποιοι άλλοι λεν πως θεός, δύναμη, ελπίδα και καταδίκη μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ένα βιβλίο με είκοσι μια ιστορίες μνήμης και επούλωσης. Όσα οι μικροί προσπαθούν να καταλάβουν και οι μεγάλοι να αποσαφηνίσουν. Η καθαρότητα στη σκέψη των παιδιών και τα φίλτρα στις επεξηγήσεις των μεγάλων. Σχέσεις και συμπεριφορές, άνθρωποι και ζώα που λειτουργούν ως από μηχανής θεοί. Άμεση , λιτή , πυκνή, υπέροχη γραφή, προκαλεί σκέψεις και συναισθήματα.
Φαίνεται η ποιητική γλώσσα της Άννας Γρίβα, ποτίζει κάθε γραμμή της. Παίρνει μικρά κομμάτια της ζωής και τα μετατρέπει σε γυαλάκια που ρίχνουν το φως τους πάνω σου. Την διαβάζεις και σε πηγαίνει σε νέους κόσμους, σαν να είχες εσύ στο στομάχι σου τα φτερά των εντόμων όπως γράφει σε μία ιστορία της.
Σε πολλά κομμάτια μου θύμισε τον Μιχάλη Μακρόπουλο. Και οι δυο έχουν το ταλέντο να σε βάζουν βαθιά στον κόσμο τους και ενώ είναι ο δικός τους ξεχωριστός κόσμος, μοιάζει σαν να είναι και δικός σου.
21 μικρές ιστορίες γεμάτες παιδικές αναμνήσεις αλλά και θάνατο, χώμα και νερό, ζώα και ανθρώπους, θεούς και εφήμερα πλάσματα. Με λίγα λόγια, γεμάτες ζωή.