Publikacja towarzyszaca wystawie w Zachecie podejmuje zlozony i niejednoznaczny temat zainteresowania sztuka ludowa w Polsce tuz po wojnie i w pierwszych dwóch dekadach PRL-u. Waznym dla niej punktem odniesienia jest historia wystaw, jakie mialy miejsce w latach piecdziesiatych i szescdziesiatych w CBWA.
Autorzy koncentruja sie na pokazaniu niezwyklego fenomenu, jakim byl mezalians mlodopolskiej chlopomanii z socrealizmem. Tematem ksiazki obejmujacej rózne dziedziny sztuki (architekture, wzornictwo, muzyke, wystawiennictwo) i kultury popularnej jest wies oraz jej mieszkancy widziani oczami to obraz sprowadzony do ludowego folkloru, ,,ludowosci" - bo w miescie decydowano, co jest ludowe, a co nie - a takze obserwowane wówczas zjawisko samofolkloryzacji, czyli kreowania eksportowego wizerunku Polski jako ,,kraju folkloru".
Jednoczesnie ksiazka, podobnie jak wystawa, opisuje fenomen prowadzonych w owych latach na szeroka skale badan etnograficznych, które staly sie impulsem, np. dla srodowisk projektantów, jak równiez temat ludowosci jako istotnej kategorii, do której odwolywali sie artysci nowoczesni.
Publikacja pod redakcja Joanny Kordjak zawiera eseje autorstwa Blazeja Brzostka, Davida Crowleya, Piotra Juszkiewicza, Ewy Klekot, Piotra Korduby, Gabrieli Switek i Moniki Weychert Waluszko