God bestaat steeds opnieuw in Toon Tellegens gedachten. Soms is hij een kluizenaar, dan weer wordt hij wegens wangedrag aangehouden of is hij een buitengewoon goede balletdanser. Ook in de zomer draagt hij een dikke winterjas en regelmatig twijfelt hij eraan of de mensen van hem houden. Gelooft hij wel in zichzelf ? Hij zit een keer in iemands hoofd, hij wordt betrapt op overspel, hij bedenkt een nieuwe, betere God, hij is af en toe onredelijk en kwaadaardig. Maar ook liefdevol en onzeker. Hij lijkt verdacht veel op een mens, maar is toch steeds God.
Toon Tellegen speelt op weergaloze wijze met onze ideeën, gevoelens en verlangens over het bestaan van God in de wereld: briljant, diepzinnig en ongelooflijk geestig.
Ik keek echt uit naar dit boek. Het zijn eigenlijk de beroemde dierenverhalen van Toon Tellegen, maar dan met God in de hoofdrol. Het leek me een interessant experiment en ik vond ze eerst ook heel intrigerend.
Ik schreef op: 'Je kunt deze verhalen lezen als verhalen over God. Je kunt ze ook lezen als verhalen over mensen en dat elk verhaal iets laat zien van hoe een mens God ziet. Interesting.'
Alleen helaas sloeg het na een tijdje om, doordat... ze zo op elkaar leken. Er zijn meerdere verhalen waarin God dood gaat, of zich verstopt en bijna in elk verhaal is God of agressief, grof, verbitterd neerslachtig of onverschillig. Dat mag op zich, maar.. ik miste de balans met ook wat positieve verhalen (die zitten er eigenlijk bijna niet in) en... veel verhalen voelde ook een beetje willekeurig voor mij.
nou nou, in dit boek is God een geslachtsloze, verwarde klootzak die mensen om de kleinste reden een pak rammel geeft of ze vermoord… toontje lager hoor toon het was soms grappig en absurd maar ook best repetitief
Een boek om stukje bij beetje maar niet achter elkaar door te lezen. Wie graag bevestigd wordt in meer standaard godsbeelden, leest dit boek misschien beter niet. Sommige verhalen zijn grappig, rond uit triest, of sarcastisch, andere verhalen zeggen wat velen denken maar niet hardop zeggen.
Verzameling korte verhalen over God als mens in uiteenlopende situaties. Een klein aantal was best aardig, maar het merendeel was nietszeggend en leverde vooral opgetrokken wenkbrauwen op. Met lichte tegenzin uitgelezen.
Niet mijn boek. Elke twee bladzijden een nieuw verhaal met God in de hoofdrol (nukkig, alwetend, of juist bezorgd. Ben geloof ik niet zo weggelegd voor fragmentarische, korte verhalen. De boodschap is denk ik voor veel mensen wel aansprekend, namelijk dat God voor iedereen iets of iemand anders kan vertegenwoordigen waar we troost en steun uit halen. Of waar we juist enorm in teleurgesteld kunnen worden. Zo is God inderdaad net een gewoon mens.
Heel erg jammer, want er staan goede verhalen tussen, maar als je dit als een boek benadert gaat het snel vervelen. Mist ook elke progressie waardoor het een eindeloos uitwerken van de zelfde goede vondst wordt.
Halverwege weggelegd en vanaf dat moment kleine slokjes genomen… het was al te laat.
Het gaat meer tot zijn recht komen als je deze stukjes als scheurkalender uitbrengt. Elke dag tijdens de grote boodschap even aarden.
Boek in een stuk uitgelezen, wat kwa dikte makkelijk te doen is maar omdat het allemaal korte verhaaltjes zijn werd het op een gegeven moment wat mij betreft toch wel wat veel van hetzelfde. Op zich vond ik het wel grappig om eens op zo'n manier over God na te denken. Toon Tellegen heeft een interesante manier van schrijven maar wellicht niet in een stuk door lezen dus.
Hoewel dit boek veel weg heeft van de beroemde dierverhalen is het toch anders. Centraal staat de ingewikkelde relatie tussen mens en God/religie. Twijfels van mensen over het bestaan van God, het geloof in God, het God de rug toekeren. We leren niet alleen de zoekende, vragende, boze, wanhopige mens kennen, maar ook God in al zijn/haar verscheidenheid. Als wrakende God, zoals in het Oude Testament, als helpende God, als menselijke God en als achtjarig kind in een ribfluwelen broekje op een schommel.
Toch wel een van de mooiste meeste unieke boeken die ik gelezen heb.
Bijzonder dat je uit elk verhaal honderden interpretaties kan halen. Hoewel dit boek een cynische en sarcastische visie op god en het (christelijke) geloof heeft, is er toch telkens iets kwetsbaars en medelevends te vinden.
Ik heb telkens voor het slapen gaan een paar verhalen gelezen en ik denk dat dit achteraf een goede beslissing geweest is.
‘De man wilde nog iets zeggen, maar God klom over de schutting, stapte op een motor die daar klaarstond, en reed met grote snelheid weg. Zijn haren wapperden achter hem aan’ (128)
‘Wij zijn gelijkzijdige driehoeken, zei hij tegen zichzelf. Hij vond dat een verontrustende gedachte, hij kon niet uitleggen waarom’ (32)
Korte absurde verhalen over God en zijn schepping en hoe ze elkaar niet begrijpen. God wilt eigenlijk gewoon gerust gelaten worden. En een broertje of zusje hebben, dat ook.