What do you think?
Rate this book
Μην πατάς ξυπόλυτη
Κι αν η Σταχτοπούτα ζητούσε γοβάκι σε μεγαλύτερο νούμερο; Πόση ψυχοθεραπεία αντέχει κάποιος μέχρι να «αποφοιτήσει»; Ποια είναι τα ζευγάρια «συνταξιοδοτικό πρόγραμμα»; Ποια είναι η «Πυγμαλέαινα» και γιατί υποφέρει από «καταραμένους ποιητές»; Υπάρχει Έρωτας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Κι αν ναι, αντέχεις να μην ξεμαλλιάσεις τις «καρδιόλες» που βάζουν καρδούλες στις αναρτήσεις του αγαπημένου σου; Μπορείς να ξαναβγείς στον έξω κόσμο, αν βρεθείς στο πατρικό σου στα σαράντα σου; Πώς συνεχίζεις να ζεις, όταν έχουν πεθάνει οι γονείς σου; Πόσο μας άλλαξε ο νέος κορονοϊός;
Η Αστερόπη Λαζαρίδου είναι η κεντρική ηρωίδα της ζωής της και του πρώτου βιβλίου της. Εξιστορεί όσα τη διαμόρφωσαν εδώ και δύο δεκαετίες. Από τα φοιτητικά χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα, από τις ερωτικές περιπέτειες μέχρι τις σκληρές απώλειες και από τις ιστορίες πόλης μέχρι τον νέο ψηφιακό ναρκισσισμό. Ένα βιβλίο γραμμένο με χιούμορ και συγκίνηση, που μιλά στις καρδιές των γυναικών και στις ψυχές των ανδρών. Ένα υβριδικό, πολύτροπο αφήγημα, που επιβεβαιώνει πως, όταν αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν ταινία, δεν πρόκειται να τη βαρεθείς ποτέ.
Η Αστερόπη Λαζαρίδου είναι η κεντρική ηρωίδα της ζωής της και του πρώτου βιβλίου της. Εξιστορεί όσα τη διαμόρφωσαν εδώ και δύο δεκαετίες. Από τα φοιτητικά χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα, από τις ερωτικές περιπέτειες μέχρι τις σκληρές απώλειες και από τις ιστορίες πόλης μέχρι τον νέο ψηφιακό ναρκισσισμό. Ένα βιβλίο γραμμένο με χιούμορ και συγκίνηση, που μιλά στις καρδιές των γυναικών και στις ψυχές των ανδρών. Ένα υβριδικό, πολύτροπο αφήγημα, που επιβεβαιώνει πως, όταν αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν ταινία, δεν πρόκειται να τη βαρεθείς ποτέ.
- GenresAudiobook
320 pages, Hardcover
First published May 10, 2021
3 people are currently reading
138 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
October 27, 2021
Αν ο έρωτας είναι ένα παπούτσι που δε μου κάνει, προτιμώ να περπατάει ξυπόλυτη. Κάθε φορά που μια γυναίκα συμβιβάζεται με κάποιον που δεν της αξίζει, είναι σαν να κουτσαίνει… Φανταστείτε τη Σταχτοπούτα, όταν ο πολυπόθητος πρίγκηπας ανέλαβε ρόλο υποδηματοπώλη και γονάτισε μπροστά της για να της φορέσει το γοβάκι. Κι αν δεν της έκανε; Και αν έπρεπε να προσποιηθεί ότι της κάνει για να έχουμε χάπι εντ; Ποια σταχτοπούτα του σήμερα θα είχε τα κότσια να ξεστομίσει μπροστά στον επίδοξο γαμπρό ότι το γοβάκι δεν της κάνει;
« Λυπάμαι! Μου είναι μικρό. Μήπως το έχετε σε 38; Θα ρωτούσε ευγενικά». Ή λυπάμαι μου είναι μεγάλο… μπορώ να το δω σε 37;
«Σκάσε! Θα βάλεις ένα πάτο από μέσα και θα είναι μια χαρά ή θα το φοράς με χοντρή κάλτσα», θα της έλεγαν οι φίλοι και συγγενείς.
Πόσες σταχτοπούτες υπάρχουν ανάμεσα μας; Που κουτσαίνουν απ’ τον πόνο ή φοράνε αθλητικές κάλτσες με γοβάκια, επειδή φοβούνται να μείνουν μόνες; Σπουδαία υπόθεση να μάθεις να περπατάς ξυπόλητη. Εκεί που χρειάζεται η μεγαλύτερη ισορροπία…
Το πόσο πολύ το αγάπησα αυτό το βιβλίο δε μπορώ να σας το περιγράψω. Να σας πω την αλήθεια είναι από τα λίγα βιβλία που ήθελα να διαβάσω με το που είδα το εξώφυλλο, έτσι απλά γιατί κάτι μου έκανε χωρίς καν να έχω διαβάσει την περίληψη του οπισθόφυλλου.
Πριν το ξεκινήσω λοιπόν, για να είμαι ειλικρινής είχα φανταστεί λανθασμένα και λόγω τίτλου ότι θα διαβάσω μια ρομαντική ιστορία όπως αυτές που βλέπουμε στις ταινίες με τη σταχτοπούτα να ψάχνει για τον πρίγκηπα της.
Καμία σχέση. Και ξέρετε τι; Ήταν κάτι ακόμα καλύτερο. Γέλασα, εκλαψα, ταυτίστηκα και βρήκα σε πολλές από τις αναφορές της συγγραφέως και ηρωίδας του βιβλίου τον ίδιο μου τον εαυτό. Αγωνίες, φόβοι, σκέψεις που κάνουν πάρτι χρόνια τώρα στο μυαλό μου, ξεπετάγονταν σε κάθε σελίδα σε τέτοιο βαθμό που νόμιζα ότι είχα ανοίξει τις σελίδες του ημερολογίου μου και διάβαζα αυτές.
«Η ζωή μου είναι αστεία και γλυκόπικρη. Σαν γαλλική ταινία με ρουμάνικους υπότιτλους. Και αποκτά νόημα, μόνο όταν την αφηγούμαι σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. Αυτές ήταν οι ιστορίες μου. Οι ιστορίες της Αστερόπης, που είναι αληθινή, με σάρκα και οστά».
Η Αστερόπη Λαζαρίδου σε αυτή την πραγματική ιδαίτερη αυτοβιογραφία, κάνει μια αναδρομή στη ζωή της με έναν ξεχωριστό τρόπο, μια κατάθεση ψυχής. Δεν μένει όμως μόνο σε αυτό αλλά αντίθετά προχωρά σε μια εκ βαθέων εξομόλογηση και παράθεση των πιο ειλικρινών της σκέψεων αναλύοντας θέματα πολλά από τα οποία θεωρούνται ταμπού, χωρίς κόμπλεξ, με ελεύθερο λόγο, θάρρος, χωρίς ν’ αναλώνεται στις επιταγές της κοινωνίας που μας θέλει εγκλωβισμένους δικά της στεγανά και συντηρητικές απόψεις που δεν έχουν καμία θέση σε μια προοδευτική κοινωνία
«Δε μας φτάνουν όλα τα’ άλλα, έχουμε και τα ψυχοσωματικά…»
«Τα ψυχοσωματικά τα’ χουμε επειδή δεν μας φτάνουν όλα τ’ άλλα».
Ε μα κιόλας δηλαδή. Δε μας φτάνουν τα δικά μας να έχουμε και όλα τ΄άλλα. Πότε θα κάνεις σχέση; Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμα; Πότε θα κάνεις παιδι; Έχουμε μια πελάτισσα στο γραφείο. Κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο τελειώνει πάντα την κουβέντα της με το «Μαρία να κοιτάξεις αυτό που σου είπα». Το αυτό που μου είπε είναι ότι πρέπει να παντρευτώ γιατί είμαι μεγάλη, να κάνω ένα παιδί γιατί αν κάνω ένα παιδί η μάνα μου θα ξαναγίνει 20 χρονών γιατί αν δεν ξαναγίνει η μάνα μου 20 χρονών γιατί να το κάνω εγώ το παιδί και γιατί είναι ανεπίτρεπτο στην ηλικία μου (δεσποινίς ετών 37 εδώ) να μην το ψάχνω καν. Την πρώτη φορά απλά θύμωσα, τη δεύτερη της είπα please bitch οκ όχι ακριβώς αλλά στο περίπου και την τρίτη απλά της έκλεισα το τηλέφωνο πριν τελειώσει να παίζει την ίδια και την ίδια κασέτα. Το κουβαδάκι και σε άλλη παραλία
Η Αστερόπη Λαζαρίδου λοιπόν δεν ξέρω με κάποιο τρόπο δικό της μαγικό, μου έδωσε δύναμη. Ότι να υπάρχουν και άλλες εκεί έξω που σκέφτονται το ιδιο με μένα. Σόρυ για την κακιά λέξη αλλά είστε γαμημένα ανελέητοι ορισμένοι και όλα αυτά τα πρέπει και τα μη που προσπαθείτε να επιβάλλετε στην κοινωνία μας και κατ’ επέκταση σε εμάς τους ίδιους εκτός από ξεπερασμένα και αναχρονιστικά μας κλέβουν και τις όποιες μικρές δόσεις χαράς και ευτυχίας, μιας ευτυχίας που για τον καθένα είναι ξεχωριστή και καθορίζεται με απολύτως διαφορετικό τρόπο.
«Ευτυχία είναι δύο μπάλες παγωτό μέσα στον χειμώνα, μια βόλτα στον ήλιο, ένα χάδι μέσα σε έναν κόσμο που σπρώχνεται και στριμώχνεται στα βαγόνια του μετρό…».
Θέματα όπως η απώλεια, η μοναξιά, η συτροφικότητα, οι σχέσεις, η ψυχοθεραπεία, η ενδοοικογενειακή βία, η ζωή στα χρόνια του κορονοιού καθώς και η επίδραση των social media στον ψυχικό μας κόσμο, είναι μερικά από τα θέματα που η Λαζαρίδου με αυθεντικό χιούμορ, καυστικότητα θα περάσει από κόσκινο, παραδίδοντας μαθήματα αυτογνωσίας και ελεύθερης σκέψης.
Είναι το μην πατάς ξυπόλητη ένα βιβλίο ψυχολογίας, ευ ζην και αυτοβελτίωσης;Σε καμία περίπτωση κατά τη γνώμη μου. Τουλάχιστον εγώ δεν το είδα έτσι. Δε θα μάθετε τίποτα καινούριο. Όπως έχω όμως ξαναπεί είναι πολλές φορές ο τρόπος που το λέει κάποιος που κάνει το λόγο του δυνατό και άξιο να προβληθεί.
Η Αστερόπη Λαζαριάδου είναι η φίλη που θα ήθελα να έχω, αυτή η φίλη που θα περνούσαμε ατελείωτες ώρες παρέα, πίνοντας κουβάδες καφέ, που απλά ρε παιδί μου θα καθόμουν αναπαυτικά και θα την άφηνα να μιλάει και να λεει τα δικά της τσιτάτα για να ηρεμεί το μέσα μου ακόμα και όταν σου μιλάει για σκληρά θέματα όπως η απώλεια των γονέων. Από τα βιβλία που εγώ προσωπικά πήρα τη μεγαλύτερη θετική ενέργεια τελευταία. Αν η ζωή είναι ταινία να μην ξεχνάτε ποτέ και για κανένα λόγο ότι είστε ο πρωταγωνιστής.
Συστήνεται σε ανοιχτά μυαλά και λίγο παλαβιάρικα σαν τα δικά μου.
«Αν για όλα τα στραβά που μου συμβαίνουν υπάρχει όντως κάποιο σχέδιο απ’ τον Θεό, ας το ποστάρει για να καταλάβω επιτέλους
-το χει ποστάρει. Αλλά σε έχει κάνει μπλοκ
-Γι αυτό δεν μπορώ να τον δώ;
-Γι αυτό».
« Λυπάμαι! Μου είναι μικρό. Μήπως το έχετε σε 38; Θα ρωτούσε ευγενικά». Ή λυπάμαι μου είναι μεγάλο… μπορώ να το δω σε 37;
«Σκάσε! Θα βάλεις ένα πάτο από μέσα και θα είναι μια χαρά ή θα το φοράς με χοντρή κάλτσα», θα της έλεγαν οι φίλοι και συγγενείς.
Πόσες σταχτοπούτες υπάρχουν ανάμεσα μας; Που κουτσαίνουν απ’ τον πόνο ή φοράνε αθλητικές κάλτσες με γοβάκια, επειδή φοβούνται να μείνουν μόνες; Σπουδαία υπόθεση να μάθεις να περπατάς ξυπόλητη. Εκεί που χρειάζεται η μεγαλύτερη ισορροπία…
Το πόσο πολύ το αγάπησα αυτό το βιβλίο δε μπορώ να σας το περιγράψω. Να σας πω την αλήθεια είναι από τα λίγα βιβλία που ήθελα να διαβάσω με το που είδα το εξώφυλλο, έτσι απλά γιατί κάτι μου έκανε χωρίς καν να έχω διαβάσει την περίληψη του οπισθόφυλλου.
Πριν το ξεκινήσω λοιπόν, για να είμαι ειλικρινής είχα φανταστεί λανθασμένα και λόγω τίτλου ότι θα διαβάσω μια ρομαντική ιστορία όπως αυτές που βλέπουμε στις ταινίες με τη σταχτοπούτα να ψάχνει για τον πρίγκηπα της.
Καμία σχέση. Και ξέρετε τι; Ήταν κάτι ακόμα καλύτερο. Γέλασα, εκλαψα, ταυτίστηκα και βρήκα σε πολλές από τις αναφορές της συγγραφέως και ηρωίδας του βιβλίου τον ίδιο μου τον εαυτό. Αγωνίες, φόβοι, σκέψεις που κάνουν πάρτι χρόνια τώρα στο μυαλό μου, ξεπετάγονταν σε κάθε σελίδα σε τέτοιο βαθμό που νόμιζα ότι είχα ανοίξει τις σελίδες του ημερολογίου μου και διάβαζα αυτές.
«Η ζωή μου είναι αστεία και γλυκόπικρη. Σαν γαλλική ταινία με ρουμάνικους υπότιτλους. Και αποκτά νόημα, μόνο όταν την αφηγούμαι σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. Αυτές ήταν οι ιστορίες μου. Οι ιστορίες της Αστερόπης, που είναι αληθινή, με σάρκα και οστά».
Η Αστερόπη Λαζαρίδου σε αυτή την πραγματική ιδαίτερη αυτοβιογραφία, κάνει μια αναδρομή στη ζωή της με έναν ξεχωριστό τρόπο, μια κατάθεση ψυχής. Δεν μένει όμως μόνο σε αυτό αλλά αντίθετά προχωρά σε μια εκ βαθέων εξομόλογηση και παράθεση των πιο ειλικρινών της σκέψεων αναλύοντας θέματα πολλά από τα οποία θεωρούνται ταμπού, χωρίς κόμπλεξ, με ελεύθερο λόγο, θάρρος, χωρίς ν’ αναλώνεται στις επιταγές της κοινωνίας που μας θέλει εγκλωβισμένους δικά της στεγανά και συντηρητικές απόψεις που δεν έχουν καμία θέση σε μια προοδευτική κοινωνία
«Δε μας φτάνουν όλα τα’ άλλα, έχουμε και τα ψυχοσωματικά…»
«Τα ψυχοσωματικά τα’ χουμε επειδή δεν μας φτάνουν όλα τ’ άλλα».
Ε μα κιόλας δηλαδή. Δε μας φτάνουν τα δικά μας να έχουμε και όλα τ΄άλλα. Πότε θα κάνεις σχέση; Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμα; Πότε θα κάνεις παιδι; Έχουμε μια πελάτισσα στο γραφείο. Κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο τελειώνει πάντα την κουβέντα της με το «Μαρία να κοιτάξεις αυτό που σου είπα». Το αυτό που μου είπε είναι ότι πρέπει να παντρευτώ γιατί είμαι μεγάλη, να κάνω ένα παιδί γιατί αν κάνω ένα παιδί η μάνα μου θα ξαναγίνει 20 χρονών γιατί αν δεν ξαναγίνει η μάνα μου 20 χρονών γιατί να το κάνω εγώ το παιδί και γιατί είναι ανεπίτρεπτο στην ηλικία μου (δεσποινίς ετών 37 εδώ) να μην το ψάχνω καν. Την πρώτη φορά απλά θύμωσα, τη δεύτερη της είπα please bitch οκ όχι ακριβώς αλλά στο περίπου και την τρίτη απλά της έκλεισα το τηλέφωνο πριν τελειώσει να παίζει την ίδια και την ίδια κασέτα. Το κουβαδάκι και σε άλλη παραλία
Η Αστερόπη Λαζαρίδου λοιπόν δεν ξέρω με κάποιο τρόπο δικό της μαγικό, μου έδωσε δύναμη. Ότι να υπάρχουν και άλλες εκεί έξω που σκέφτονται το ιδιο με μένα. Σόρυ για την κακιά λέξη αλλά είστε γαμημένα ανελέητοι ορισμένοι και όλα αυτά τα πρέπει και τα μη που προσπαθείτε να επιβάλλετε στην κοινωνία μας και κατ’ επέκταση σε εμάς τους ίδιους εκτός από ξεπερασμένα και αναχρονιστικά μας κλέβουν και τις όποιες μικρές δόσεις χαράς και ευτυχίας, μιας ευτυχίας που για τον καθένα είναι ξεχωριστή και καθορίζεται με απολύτως διαφορετικό τρόπο.
«Ευτυχία είναι δύο μπάλες παγωτό μέσα στον χειμώνα, μια βόλτα στον ήλιο, ένα χάδι μέσα σε έναν κόσμο που σπρώχνεται και στριμώχνεται στα βαγόνια του μετρό…».
Θέματα όπως η απώλεια, η μοναξιά, η συτροφικότητα, οι σχέσεις, η ψυχοθεραπεία, η ενδοοικογενειακή βία, η ζωή στα χρόνια του κορονοιού καθώς και η επίδραση των social media στον ψυχικό μας κόσμο, είναι μερικά από τα θέματα που η Λαζαρίδου με αυθεντικό χιούμορ, καυστικότητα θα περάσει από κόσκινο, παραδίδοντας μαθήματα αυτογνωσίας και ελεύθερης σκέψης.
Είναι το μην πατάς ξυπόλητη ένα βιβλίο ψυχολογίας, ευ ζην και αυτοβελτίωσης;Σε καμία περίπτωση κατά τη γνώμη μου. Τουλάχιστον εγώ δεν το είδα έτσι. Δε θα μάθετε τίποτα καινούριο. Όπως έχω όμως ξαναπεί είναι πολλές φορές ο τρόπος που το λέει κάποιος που κάνει το λόγο του δυνατό και άξιο να προβληθεί.
Η Αστερόπη Λαζαριάδου είναι η φίλη που θα ήθελα να έχω, αυτή η φίλη που θα περνούσαμε ατελείωτες ώρες παρέα, πίνοντας κουβάδες καφέ, που απλά ρε παιδί μου θα καθόμουν αναπαυτικά και θα την άφηνα να μιλάει και να λεει τα δικά της τσιτάτα για να ηρεμεί το μέσα μου ακόμα και όταν σου μιλάει για σκληρά θέματα όπως η απώλεια των γονέων. Από τα βιβλία που εγώ προσωπικά πήρα τη μεγαλύτερη θετική ενέργεια τελευταία. Αν η ζωή είναι ταινία να μην ξεχνάτε ποτέ και για κανένα λόγο ότι είστε ο πρωταγωνιστής.
Συστήνεται σε ανοιχτά μυαλά και λίγο παλαβιάρικα σαν τα δικά μου.
«Αν για όλα τα στραβά που μου συμβαίνουν υπάρχει όντως κάποιο σχέδιο απ’ τον Θεό, ας το ποστάρει για να καταλάβω επιτέλους
-το χει ποστάρει. Αλλά σε έχει κάνει μπλοκ
-Γι αυτό δεν μπορώ να τον δώ;
-Γι αυτό».
January 16, 2022
Γρήγορα πέρασε η ωρα διαβάζοντας σε Αστερόπη μου, κι όταν τελείωσε όλα μου τα σωθικά αναφωνισαν: γιατί;;; Γιατί να τελειώσεις;
*Περιμένουμε με αγωνία το επόμενο, με την βαθιά παράκληση να έχει τον ατελείωτο, γιατί αλλιώς δεν λέει.
*Περιμένουμε με αγωνία το επόμενο, με την βαθιά παράκληση να έχει τον ατελείωτο, γιατί αλλιώς δεν λέει.
August 3, 2021
Τις ημέρες που διαβάστηκαν οι σελίδες του βιβλίου της ξυπολυτης επέστρεψα από την Αγγλία στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτό το διάστημα: τελείωσα άλλα δύο βιβλία, επικράτησε καύσωνας, κυνηγησα ξυπόλυτη ένα ποντίκι στο πατρικό μου, φώναξα τη μαμά μου μέσα στη νύχτα να με βοηθήσει, έχω πλακωθεί πάλι με τους γονείς μου, τους έχω αγαπήσει και μαλώσει, κατάφερα να δω τον αδερφό μου μετά από δύο χρόνια για λίγα λεπτά, το κουτάβι μας με δάγκωσε μέσα στα παιχνίδια του, έχω πάρει τηλέφωνο δύο φίλους, έχω περάσει ένα υπέροχο σαββατοκύριακο με έναν άνθρωπο που με κάνει να χαμογελάω, έχω βάψει τα μαλλιά μου, έχω γράψει 5 email και έχω αγχωθεί πάλι με τη δουλειά μου, για μπάνιο δεν πήγα ακόμη...Στην ξυπόλυτη Συνάντησα αρκετές φορές τον εαυτό μου-ίσως παραπάνω από αρκετές- αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία στα 47 γιατί γέλασα και έκλαψα και σκέφτηκα σε πόσους φίλους και φίλες θα ήθελα να χαρίσω το βιβλίο..τελικά μέτρησα 3 άτομα..Αλλά χαίρομαι για αυτά τα άτομα κι ας μην μπορώ να τα συναντήσω σύντομα. "Η ζωή μου αστεία και γλυκόπικρη" γράφει στην πρώτη πρόταση της τελευταίας παραγράφου η Αστεροπη..έτσι δηλαδή όπως και η δική μου ❣ ΥΓ να το διαβάσετε με ανοιχτό παράθυρο και ανοιχτό μυαλό
August 20, 2023
Τα κείμενα της Αστεροπης τα διάβαζα κάθε φορά που έπαιρνα το Βήμα κ μού άρεσαν γιατί, Όσο μικρά κ αν ήταν, στο τέλος σου έδιναν τροφή για σκέψη. Όταν λοιπόν είδα πως κυκλοφόρησε βιβλίο, το έβαλα στη λίστα.
Ένα βιβλίο με ωραία αποφθέγματα , αλλά κ μεγάλες αλήθειες:το Νόημα της Ζωής όλοι πρέπει να το διαβάσουν . Γράφει για την απώλεια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Φοβερό γέλιο ), τους άστεγους , οπου φαίνεται ότι είναι ψυχούλα , τις σχέσεις με φίλους, γονείς κ εραστες, την ψυχοθεραπεία , τη μητρότητα κ την εποχή της πανδημίας.
Το κεφάλαιο "Δε μου κάνει, θα το πάρω " θα βοηθούσε πολλά κορίτσια να το διαβάσουν. Το Ζευγάρια "Συνταξιοδοτικό Πρόγραμμα " ήταν σα να είχε διαβάσει το μυαλό μου.
Εκείνο όμως που μου άρεσε περισσότερο από όλα ήταν τα Σκληρά Κουφέτα, ίσως το πιο εκτεταμένο ,το οποίο αναφέρεται στην ενδοοικογενειακή βία. Πιστεύω πως πρόκειται για μια εκ βαθέων εξομολόγηση κ δίνει ρέστα, αφού μπορεί κ ανοίγει τα εσώψυχά της αφηγουμενη τα δικά της τραύματα. Αυτό αξίζει βραβείο.
Ένα βιβλίο με ωραία αποφθέγματα , αλλά κ μεγάλες αλήθειες:το Νόημα της Ζωής όλοι πρέπει να το διαβάσουν . Γράφει για την απώλεια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Φοβερό γέλιο ), τους άστεγους , οπου φαίνεται ότι είναι ψυχούλα , τις σχέσεις με φίλους, γονείς κ εραστες, την ψυχοθεραπεία , τη μητρότητα κ την εποχή της πανδημίας.
Το κεφάλαιο "Δε μου κάνει, θα το πάρω " θα βοηθούσε πολλά κορίτσια να το διαβάσουν. Το Ζευγάρια "Συνταξιοδοτικό Πρόγραμμα " ήταν σα να είχε διαβάσει το μυαλό μου.
Εκείνο όμως που μου άρεσε περισσότερο από όλα ήταν τα Σκληρά Κουφέτα, ίσως το πιο εκτεταμένο ,το οποίο αναφέρεται στην ενδοοικογενειακή βία. Πιστεύω πως πρόκειται για μια εκ βαθέων εξομολόγηση κ δίνει ρέστα, αφού μπορεί κ ανοίγει τα εσώψυχά της αφηγουμενη τα δικά της τραύματα. Αυτό αξίζει βραβείο.
July 8, 2021
Υπέροχη γραφή, μοναδικές ιστορίες που σε κάνουν να παλινδρομείς συνεχώς μεταξύ δακρύων και γέλιου. Απολαυστική η Αστερόπη!
June 25, 2021
Γιατί γράφεις για σένα;”
“Γιατί τόσο καλά δεν ξέρω κανέναν άλλο”.
“Η ζωή μου είναι αστεία και γλυκόπικρη. Σαν γαλλική ταινία με ρουμάνικους υπότιτλους. Και αποκτά νόημα, μόνο όταν την αφηγούμαι σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. Αυτές ήταν οι ιστορίες μου. Οι ιστορίες της Αστερόπης, που είναι αληθινή, με σάρκα και οστά”.
Έτσι μας επεξηγεί η συγγραφέας και αυτοβιογράφος Αστερόπη Λαζαρίδου στο τέλος του βιβλίου της τους λόγους για τους οποίους ωθήθηκε στη συγγραφή της πανέμορφης επιλεκτικής αυτοβιογραφίας της με τίτλο Μην πατάς ξυπόλυτη.
Είναι, αναμφίβολα, μία ιδιαίτερη αυτοβιογραφία, γραμμένη από έναν, ως φαίνεται, ιδιαίτερο και ξεχωριστό άνθρωπο. Η Αστερόπη Λαζαρίδου δηλώνει επαγγελματίας δημοσιογράφος, απασχολούμενη επί χρόνια στο Βήμα και τα περιοδικά του. Δηλώνει εξαιρετικά έμπειρη στη σύνταξη κάθε λογής δημοσιογραφικών κειμένων και μεταφέρει την εμπειρία της αυτή στη Λογοτεχνία με, ομολογουμένως, πολύ καλά αποτελέσματα.
Το πρώτο της, λοιπόν, αυτό βιβλίο, είναι πολλά πράγματα. Πρώτ’ απ’ όλα μια επιλεκτική αυτοβιογραφία, όπως είπαμε. Έπειτα μία αναδρομή στα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα και στα πρώτα του 21ου που θα λατρέψουν οι σημερινοί αναγνώστες οι οποίοι διανύουν τα σαράντα-πάνω κάτω- έτη ζωής. Επιπλέον, είναι μια βαθιά κατάθεση ψυχής και παράθεση πολλών αληθειών χωρίς παρωπίδες και εξωραϊσμούς. Και, τέλος, είναι μία αμφισβήτηση των καθιερωμένων “πρέπει” της κοινωνίας, “πρέπει” τα οποία τόσο ανελέητα μας κυνηγούν καμιά φορά και κλέβουν την ευτυχία μας. Πώς ορίζεται όμως η ευτυχία; Σύμφωνα με την Αστερόπη αυτή δεν είναι παρά:
“Ευτυχία είναι δύο μπάλες παγωτό μέσα στον χειμώνα, μια βόλτα στον ήλιο, ένα χάδι μέσα σε έναν κόσμο που σπρώχνεται και στριμώχνεται στα βαγόνια του μετρό…”
Τόσο απλά. Όπως έτσι, απλά και λιτά, μα πάντα προσεγμένα, επιλέγει να γράφει η Αστερόπη Λαζαρίδου. Μας παραδίδει την προσωπική της εξομολόγηση γραμμένη με πολύ χιούμορ, δηκτική, αλλά και φιλοσοφική και αποφθεγματική διάθεση.
Η υπόλοιπη κριτική στο tetragwno.gr
“Γιατί τόσο καλά δεν ξέρω κανέναν άλλο”.
“Η ζωή μου είναι αστεία και γλυκόπικρη. Σαν γαλλική ταινία με ρουμάνικους υπότιτλους. Και αποκτά νόημα, μόνο όταν την αφηγούμαι σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. Αυτές ήταν οι ιστορίες μου. Οι ιστορίες της Αστερόπης, που είναι αληθινή, με σάρκα και οστά”.
Έτσι μας επεξηγεί η συγγραφέας και αυτοβιογράφος Αστερόπη Λαζαρίδου στο τέλος του βιβλίου της τους λόγους για τους οποίους ωθήθηκε στη συγγραφή της πανέμορφης επιλεκτικής αυτοβιογραφίας της με τίτλο Μην πατάς ξυπόλυτη.
Είναι, αναμφίβολα, μία ιδιαίτερη αυτοβιογραφία, γραμμένη από έναν, ως φαίνεται, ιδιαίτερο και ξεχωριστό άνθρωπο. Η Αστερόπη Λαζαρίδου δηλώνει επαγγελματίας δημοσιογράφος, απασχολούμενη επί χρόνια στο Βήμα και τα περιοδικά του. Δηλώνει εξαιρετικά έμπειρη στη σύνταξη κάθε λογής δημοσιογραφικών κειμένων και μεταφέρει την εμπειρία της αυτή στη Λογοτεχνία με, ομολογουμένως, πολύ καλά αποτελέσματα.
Το πρώτο της, λοιπόν, αυτό βιβλίο, είναι πολλά πράγματα. Πρώτ’ απ’ όλα μια επιλεκτική αυτοβιογραφία, όπως είπαμε. Έπειτα μία αναδρομή στα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα και στα πρώτα του 21ου που θα λατρέψουν οι σημερινοί αναγνώστες οι οποίοι διανύουν τα σαράντα-πάνω κάτω- έτη ζωής. Επιπλέον, είναι μια βαθιά κατάθεση ψυχής και παράθεση πολλών αληθειών χωρίς παρωπίδες και εξωραϊσμούς. Και, τέλος, είναι μία αμφισβήτηση των καθιερωμένων “πρέπει” της κοινωνίας, “πρέπει” τα οποία τόσο ανελέητα μας κυνηγούν καμιά φορά και κλέβουν την ευτυχία μας. Πώς ορίζεται όμως η ευτυχία; Σύμφωνα με την Αστερόπη αυτή δεν είναι παρά:
“Ευτυχία είναι δύο μπάλες παγωτό μέσα στον χειμώνα, μια βόλτα στον ήλιο, ένα χάδι μέσα σε έναν κόσμο που σπρώχνεται και στριμώχνεται στα βαγόνια του μετρό…”
Τόσο απλά. Όπως έτσι, απλά και λιτά, μα πάντα προσεγμένα, επιλέγει να γράφει η Αστερόπη Λαζαρίδου. Μας παραδίδει την προσωπική της εξομολόγηση γραμμένη με πολύ χιούμορ, δηκτική, αλλά και φιλοσοφική και αποφθεγματική διάθεση.
Η υπόλοιπη κριτική στο tetragwno.gr
April 15, 2024
Αρκετά καλή γραφή, αλλά αρκετά εξυπνακιστικο και μάλλον παρωχημένο. Δεν το ολοκλήρωσα καν. Δύο αστεράκια για την ωραία χρήση λόγου.
April 24, 2025
2,5*
Το βρήκα αρκετά επιφανειακό και ρηχό (εκτός από 2 κείμενα και ειδικά το ένα που αφορούσε το θάνατο της μητέρας της συγγραφέως) και γενικά αρκετά βαρετό.Το ότι είχε μικρά κεφάλαια, τα οποία διαβάζονται και αυτόνομα μου φάνηκε ενδιαφέρον.
Ήταν αρκετά "κοριτσίστικο", το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό (ή καλό), απλά αν το είχα διαβάσει στα 15 μου σίγουρα θα μου άρεσε πολύ.
Το βρήκα αρκετά επιφανειακό και ρηχό (εκτός από 2 κείμενα και ειδικά το ένα που αφορούσε το θάνατο της μητέρας της συγγραφέως) και γενικά αρκετά βαρετό.Το ότι είχε μικρά κεφάλαια, τα οποία διαβάζονται και αυτόνομα μου φάνηκε ενδιαφέρον.
Ήταν αρκετά "κοριτσίστικο", το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό (ή καλό), απλά αν το είχα διαβάσει στα 15 μου σίγουρα θα μου άρεσε πολύ.
January 6, 2023
Ένα πολύ όμορφο βιβλίο δροσερό και άμεσο αλλά ταυτόχρονα γλυκόπικρο και συγκινητικό… σίγουρα αληθινό! Στις 310 σελίδες του η Αστερόπη (που θα ήθελα να γίνει φίλη μου) μας δίνει μια επιλεκτική αυτοβιογραφία και μιλά για πράγματα που θέλαμε να ζήσουμε και δε ζήσαμε ακόμα ή δε θέλαμε και δυστυχώς ζήσαμε, για πράγματα που όλοι σκεφτόμαστε αλλά δε μπορούμε να αρθρώσουμε με τόσο εύστοχο και εύγλωττο τροπο. Γραφή με ουσία και χιούμορ, χωρίς περιττές προσθήκες. Ενα βιβλίο που οι σελίδες του κυλούν εύκολα «σαν δυο μπάλες παγωτό», όχι μέσα στο χειμώνα όπως λέει η συγγραφέας, αλλά στο τέλος του Μάη.
Υπέροχα αποφθέγματα —> «Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σα ταινία δε το βάζουν πότε κάτω. Γιατί έχουν περιέργεια να δουν τι θα γίνει παρακάτω.» (ΛΑΤΡΕΥΩ!!!!)
Υπέροχα αποφθέγματα —> «Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σα ταινία δε το βάζουν πότε κάτω. Γιατί έχουν περιέργεια να δουν τι θα γίνει παρακάτω.» (ΛΑΤΡΕΥΩ!!!!)
July 7, 2024
Εξαιρετικό audiobook, ακούγεται νερακι σαν podcast. Πολλά τα θέματα που πιάνει η Λαζαρίδου, δυστυχώς ή ευτυχώς διαχρονικά για τις γυναίκες. Με κράτησε η αμεσότητα της γραφής, η αφηγήτρια και κατά τόπους μπορώ να πω συγκινήθηκα. Από τα "απρόσμενα " για μένα για το 24
December 17, 2024
Τέλειο!!!!
July 29, 2022
Είχα πολλές επιδιώξεις και με αποζημίωσε και με το παραπάνω ειδικά στις τελευταίες σελίδες. Δροσερό, καυστικό με πολύ γέλιο και δόσεις φεμινισμού. Σε κάποιες στιγμές με συγκίνησε πολύ, κάπως γλυκόπικρο όπως η ίδια η ζωή άλλωστε. Το καλοκαίρι μου έγινε ακόμα καλύτερο με αυτό το βιβλίο!
November 12, 2021
Ιδιαίτερος τίτλος. Ξεχωριστό περιεχόμενο. Υπέροχες εκδόσεις Καστανιώτη.
Το πρώτο βιβλίο της Αστερόπης Λαζαρίδου συνδυάζοντας έντεχνα μυθοπλασία και αυτοβιογραφία παραδίδεται στο αναγνωστικό κοινό με ξεκάθαρα πολλή αγάπη, πάθος και... δόσεις θεατρικού μονολόγου (αγαπώ)!
Αποτελείται από 49 ιστορίες οι οποίες αποτυπώνουν κάποιες από τις εμπειρίες και τις καθημερινές ανησυχίες της συγγραφέως. Με κάποιες από αυτές ταυτίστηκα και επηρεάστηκα συναισθηματικά, και χάρη σε άλλες γνώρισα μια διαφορετική οπτική γωνία ενός θέματος.
Ένα εξαίρετο δημιούργημα το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να εμπνευστεί ή/και να προβληματιστεί με θέματα που αφορούν τη ζωή.
Το πρώτο βιβλίο της Αστερόπης Λαζαρίδου συνδυάζοντας έντεχνα μυθοπλασία και αυτοβιογραφία παραδίδεται στο αναγνωστικό κοινό με ξεκάθαρα πολλή αγάπη, πάθος και... δόσεις θεατρικού μονολόγου (αγαπώ)!
Αποτελείται από 49 ιστορίες οι οποίες αποτυπώνουν κάποιες από τις εμπειρίες και τις καθημερινές ανησυχίες της συγγραφέως. Με κάποιες από αυτές ταυτίστηκα και επηρεάστηκα συναισθηματικά, και χάρη σε άλλες γνώρισα μια διαφορετική οπτική γωνία ενός θέματος.
Ένα εξαίρετο δημιούργημα το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να εμπνευστεί ή/και να προβληματιστεί με θέματα που αφορούν τη ζωή.
April 28, 2025
Αληθινό και αυθόρμητο και άρα εύκολο στην ανάγνωση όσο κι αν καταπιάνεται με δύσκολα θέματα
January 24, 2022
Εξαιρετική και άμεση γραφή,πολλά από τα κείμενα με άγγιξαν βαθιά!
Ευχαριστώ πολύ την συγγραφέα για τα συναισθηματα που μου πρόσφερε!
Ευχαριστώ πολύ την συγγραφέα για τα συναισθηματα που μου πρόσφερε!
October 1, 2024
Ξεκινά δυναμικά και δυναμική. Στην πορεία αποκαλείπτει λίγο από τον εαυτό. Σε κάθε κεφάλαιο ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο προς συζήτηση: με ποιούς μεγαλώνουμε, ποιοι μας μεγάλωσαν, βοηθά η ψυχοθεραπεία, γινόμαστε η μάνα μας, αν πατάμε ξυπόλυτες αρρωσταινουμε; Covid, άστεγοι, ιδιοκατοίκηση, μετανάστες, ποια θέλει να γίνει μάνα, αυτή που δε θελει πώς μπορεί και ζει ανάμεσα σε συνομήλικές της χωρίς ενοχές; Ποιον θέλει να παντρευτεί μια γυναίκα που κάνει σχεδόν τα πάντα μόνη της; Θέλει όντως να παντρευτεί; Πώς νιώθει μια γυναικα που αποβάλλει στα 40; Μήπως να αρχίσουμε να μιλάμε για ενδοοικογενειαμή βια; Μας φτάνει ο εαυτός νας και ένα κατοικίδιο; Αυτά κι άλλα ερωτήματα δίνονται με χιούμορ, σαρκασμό και ευαισθησία.
April 2, 2024
Είναι ένα ρίσκο τα πρωτοπροσωπης αφήγησης με αυτοβιογραφικα - βιωματικά στοιχεία. ��ενικά. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι απόλαυση! Ένας τρόπος να περάσεις όχι απλά καλά αλλά εξαιρετικά με τη γεμάτη ευφυΐα πένα της συγγραφέως. Ένας τρόπος να προβληματιστεις να ταυτιστείς να πάρεις τροφή για σκέψη κ να ευχηθείς να την πάρουν κι άλλοι πολλοί αυτή την τροφή. Κ να σκεφτούν. Να νιώσεις πόνο, ελπίδα ακόμα κ χαρά. Κ κάπως έτσι, να που η πρωτοπροσωπη έφερε το β ενικό. Κ το βιβλίο μια εξαιρετική συντροφιά.
January 22, 2022
Υπέροχη κατάθεση ψυχής, ένα βιβλίο που σε πολλά σημεία βρίσκεις τον εαυτό σου.
Η Αστερόπη Λαζαρίδου σε βάζει μέσα στη ζωή της την οποία ανοίγει μπροστά στα μάτια σου με απόλυτη ειλικρίνεια κι αγάπη, χωρίς προστατευτικά και αμφιβολίες. Το βιβλίο με έκανε να αισθανθώ λες και αυτή η κοπέλα είμαι εγώ, λες κι αυτή η κοπέλα είναι φίλη μου, λες και την ήξερα από πάντα.
Η Αστερόπη Λαζαρίδου σε βάζει μέσα στη ζωή της την οποία ανοίγει μπροστά στα μάτια σου με απόλυτη ειλικρίνεια κι αγάπη, χωρίς προστατευτικά και αμφιβολίες. Το βιβλίο με έκανε να αισθανθώ λες και αυτή η κοπέλα είμαι εγώ, λες κι αυτή η κοπέλα είναι φίλη μου, λες και την ήξερα από πάντα.
April 25, 2023
Πολύ ωραία γραφή και συναρπαστικές ιδέες για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση των τελευταίων χρόνων στην ελληνική πραγματικότητα. Φοβερά τα κομμάτια για τη σεξουαλικότητα και τις πολύπλοκες σχέσεις που αναπτύσσονται. Λιγότερο εμπνευσμένα ίσως τα πιο ιδεολογικά μέρη αλλά συνολικά ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα.
May 25, 2023
Μόλις τελείωσα το δεύτερο βιβλίο της Αστερόπης, την Ήρα, διάβασα το πρώτο. Επιβεβαιώνω πως είναι η Carrie Brandsaw στην Αθηνα, έχει ωραίο χιουμορ και ενδιαφέρουσα σκέψη. Διασκεδαστικο αλλά όχι επιφανειακο.
January 3, 2022
One of the best books I read. I felt like i was reading my thoughts or like I was talking to a friend.
I felt sad when I finished the book because I wanted more
I felt sad when I finished the book because I wanted more
January 8, 2022
Ότι πιο δροσερό και ευχάριστο που διάβασα τελευταία.
Η Αστεροπη Λαζαριδου είναι απολαυστική και φωτογραφίζει την πραγματικότητα χωρίς προκαταληψεις.
Η Αστεροπη Λαζαριδου είναι απολαυστική και φωτογραφίζει την πραγματικότητα χωρίς προκαταληψεις.
August 10, 2022
Πεντάρι απ'τα μισά του βιβλίου! Αστερόπη,σ' αγάπησα!
August 30, 2022
Ωραία γραφή σε ένα βιβλίο που μιλάει από γυναίκα σε γυναίκα. Ο αυτοβιογραφικός τόνος των ιστοριών δίνει μια άλλη δυναμική. Με διασκέδασε και θα το πρότεινα σίγουρα.
May 2, 2024
Κρατάω μια φράση με την οποία ταυτίστηκα απόλυτα:
"Μόνο να ήξεραν πόση ανάγκη από φροντίδα έχουν οι δυνατοί άνθρωποι..."
"Μόνο να ήξεραν πόση ανάγκη από φροντίδα έχουν οι δυνατοί άνθρωποι..."
August 4, 2024
Εντυπωσιακό, καθηλωτικό και πάνω από όλα πραγματικό! Είναι μια μα μιλάει για όλες. Βρήκα τον εαυτό μου σε πολλές σελίδες και λόγια της.. τι να πω, must have ❣️❣️
August 24, 2024
Από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει!
September 11, 2024
Σύγχρονο, γλυκόπικρο, αληθινό. Πέρασα πολύ όμορφα διαβάζοντας το, συμφώνησα σε πολλά διαφώνησα σε άλλα τόσα και ταυτίστηκα ευχάριστα σε άλλα σημεία . Με έκανε να νιώσω λιγότερο μόνη!
December 24, 2024
Άκουσα αυτό το βιβλίο.
Ήταν σαν να μιλουσε μια παλιά φίλη μου, σαν να εξιστορούσε τα νέα των τελευταίων ετών.
Μου άρεσε πολύ γιατί τα περισσότερα θέματα με απασχολούν/ απασχολησαν στο παρελθόν.
Ήταν σαν να μιλουσε μια παλιά φίλη μου, σαν να εξιστορούσε τα νέα των τελευταίων ετών.
Μου άρεσε πολύ γιατί τα περισσότερα θέματα με απασχολούν/ απασχολησαν στο παρελθόν.
June 20, 2023
οι σχέσεις είναι κάπως σαν τα παπούτσια. Πρέπει να τα βάλεις, να περπατάς καλά, να σου ταιριάζουν, να νιώθεις άνετα και να σου κάνουν ωραία τα πόδια σου! Αυτά και μόνο!
Ένα βιβλίο γεμάτο με αποφεύγματα! Έξυπνο, γρήγορο, γλυκόπικρο, διασκεδαστικό, αληθινό, με δόσεις μαύρου χιούμορ (το αγαπημένο μου) αυτοβιογραφικό μιας και η συγγραφέας κάνει μια αναδρομή στη ζωή της - σαν κατάθεση ψυχής. Γράφει τις πιο αληθινές σκέψεις της χωρίς ταμπού (ένας ακόμα λόγος που ταυτίστηκα), με θάρρος, σπάζοντας στεγανά της σύγχρονης κοινωνίας που δεν 'αντιμιλάει' στα 'πρέπει' και τα 'μη'.
Το βιβλίο διαβάζεται 'απνευστι'. Δίνει αισιοδοξία (αλλά και δάκρυα), σε βάζει στη διαδικασία για να κάνεις έναν μίνι απολογισμό των δικών σου επιλογών, σκέψεων, σχέσεων. Είναι το βιβλίο που θες να συζητάς με τους φίλους σου. Μαζί φυσικά με τη συγγραφέα που την θέλεις να την έχεις φίλη σου!.
Ένα βιβλίο γεμάτο με αποφεύγματα! Έξυπνο, γρήγορο, γλυκόπικρο, διασκεδαστικό, αληθινό, με δόσεις μαύρου χιούμορ (το αγαπημένο μου) αυτοβιογραφικό μιας και η συγγραφέας κάνει μια αναδρομή στη ζωή της - σαν κατάθεση ψυχής. Γράφει τις πιο αληθινές σκέψεις της χωρίς ταμπού (ένας ακόμα λόγος που ταυτίστηκα), με θάρρος, σπάζοντας στεγανά της σύγχρονης κοινωνίας που δεν 'αντιμιλάει' στα 'πρέπει' και τα 'μη'.
Το βιβλίο διαβάζεται 'απνευστι'. Δίνει αισιοδοξία (αλλά και δάκρυα), σε βάζει στη διαδικασία για να κάνεις έναν μίνι απολογισμό των δικών σου επιλογών, σκέψεων, σχέσεων. Είναι το βιβλίο που θες να συζητάς με τους φίλους σου. Μαζί φυσικά με τη συγγραφέα που την θέλεις να την έχεις φίλη σου!.
Displaying 1 - 30 of 30 reviews