Η Αγγελική Μαρτίνου, µια νεαρή γυναίκα, ξυπνά σε έναν έρηµο σταθµό τρένων. Το τοπίο µοιάζει εντελώς άγνωστο σε αυτήν. Δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε εκεί ενώ η άγνοια για το παρελθόν της µεγαλώνει τη δυσφορία της. Ο παγωµένος αέρας, το σκοτάδι και τα θηρία του δυσχεραίνουν περισσότερο τη θέση της. Όταν µια αγέλη λύκων οσµίζεται τον φόβο της και πλησιάζει επικίνδυνα, το Νυχτερινό Τρένο σαν από µηχανής θεός, σταµατά στην έρηµη πλατφόρµα και την καλεί σε επιβίβαση.
Το ταξίδι για το Άγνωστο µόλις ξεκινά…
Γρήγορα διαπιστώνει ότι δεν είναι µόνη της σε αυτήν την περιπέτεια. Δυο γυναίκες και τρεις άνδρες συναντιούνται στο ίδιο βαγόνι, έχοντας την ίδια σύγχυση. Ωστόσο, ο καθένας τους φαίνεται πως κρύβει θανάσιµα µυστικά. Το Νυχτερινό Τρένο επιταχύνει επικίνδυνα και οδεύει στον εκτροχιασµό.
…µόνο που σε αυτό το τρένο τίποτα δεν είναι όπως δείχνει…
Η Κατερίνα Θεοδώρου γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην Ερέτρια της Εύβοιας. Είναι δασκάλα. Είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες. Το πρώτο της βιβλιο "Ο Δρόμος για την Κόλαση" κυκλοφόρησε στα τέλη του 2016 από τη "Δυάς εκδοτική". Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λυκόφως το βιβλίο της "Εκείνη". Τον Απρίλιο του 2021 κυκλοφόρησε το βιβλίο της "Νυχτερινό Τρένο" από τις εκδόσεις Πηγή. Αρκετές ιστορίες της διακρίθηκαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές διηγημάτων.
Παλιά ταξίδευα πολύ με τρένο, ποτέ δεν έχω πάρει όμως το νυχτερινό δρομολόγιο. Όχι ότι και η ηρωίδα του βιβλίου το παίρνει από επιλογή, μάλλον από ανάγκη θα έλεγα! Έχει όμως το ενδιαφέρον του και μη σας ξεγελάει το πανέμορφο εξώφυλλό του. Τα χρώματα που το συνθέτουν παίζουν το δικό τους ρόλο και παραπέμπουν σε αυτό που ακολουθεί στις σελίδες του.
Μες στη μαύρη νύχτα και την παγωνιά, η Αγγελική Μαρτίνου ξυπνά σε έναν έρημο σταθμό τρένων. Δεν έχει ιδέα πως βρέθηκε εκεί αλλά και δεν αναγνωρίζει και τίποτα από το περιβάλλον γύρω της. Καθώς σιγά σιγά συνέρχεται από αυτό που φαίνεται πως ήταν ένας βαθύς ύπνος, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει ποια είναι και τι κάνει εκεί, όμως γρήγορα αντιλαμβάνεται πως δεν έχει καθόλου μνήμες από το παρελθόν της. Το μόνο που έρχεται στο μυαλό της είναι ένα πανέμορφο πρόσωπο μιας κοπέλας που η Αγγελική υποθέτει πως είναι η αδερφή της. Ακόμα και το όνομά της θα το μάθει από το πορτοφόλι της που θα βρει σε μια τσάντα δίπλα της. Το ότι τα χέρια της είναι καλυμμένα με αίμα περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Σύντομα όμως θα πρέπει να πάρει μια απόφαση για το τι θα κάνει, καθώς αλυχτίσματα λύκων ακούγονται και μες στη σκοτεινιά δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος να τη βοηθήσει.
Για καλή της τύχη, όπως τουλάχιστον πιστεύει εκείνη τη στιγμή, σύντομα φτάνει στο σταθμό ένα τρένο. Η Αγγελική δε χάνει χρόνο και επιβιβάζεται γρήγορα, μόνο για να δει πως το βαγόνι είναι αδειανό. Καθώς το Νυχτερινό Τρένο επιταχύνει και η Αγγελική αρχίζει να ηρεμεί, ανακαλύπτει πως τελικά δεν είναι μόνη της στο τρένο. Μαζί της είναι άλλη μια γυναίκα και τρεις άντρες και κανείς τους δεν είναι σίγουρος για το πως ακριβώς βρέθηκε στο τρένο ή ποιος είναι ο προορισμός.
Με μια γερή δόση μυστηρίου και με μια επίσης γερή δόση τρόμου, η Κατερίνα Θεοδώρου καταφέρνει μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα «Νυχτερινό Τρένο» με άγνωστο προορισμό, βίαιους επιβάτες και ακραίες συμπεριφορές που ίσως να ήθελαν λίγη ανάλυση ακόμα, αλλά που κατφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον αναλλοίωτο και ωθούν την ανάγνωση να πάει παρακάτω. Οι ιστορίες των επιβατών πλέκονται μεταξύ τους με τρόπο αναπάντεχο και ενώ κάποιοι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν για ποιο λόγο βρίσκονται πάνω στο τρένο, κάποιοι άλλοι πραγματικά δεν έχουν ιδέα.
Στα παραπάνω στοιχεία προσθέστε και το φανταστικό στοιχείο που δε θα μπορούσε να λείπει, ειδικά εφόσον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το τρομακτικό κομμάτι του βιβλίου. Είναι η ουσία της ιστορίας και το κομμάτι που συνθέτει ολόκληρο το παζλ. Ο λόγος που υπάρχει το «Νυχτερινό Τρένο» και το κριτήριο με τον οποίο επιβιβάζονται οι ταξιδιώτες.
Είχε ενδιαφέρον η ανάγνωση του παρελθόντος, οι ιστορίες δηλαδή των πέντε χαρακτήρων που επιβιβάστηκαν, ή που εμείς γνωρίσαμε από όσους επιβιβάστηκαν. Κάποιες μου άρεσαν πιο πολύ από άλλες, όλες όμως έδωσαν το ιστορικό υπόβαθρο που χρειαζόταν όπως και λίγα στοιχεία για την προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το τέλος, που παρόλο που δεν το λες χαρούμενο, ούτε ευτυχισμένο, ήταν κατά κάποιο τρόπο λυτρωτικό.
Μια εξαιρετική ιδέα κι ένα βιβλίο που απόλαυσα πολύ. Με συνεπήρε σε τέτοιο βαθμό που το ολοκλήρωσα απνευστί. (Βοήθησε το μικρό μέγεθος βέβαια αλλά και ο πρόσθετος χρόνος ανάγνωσης).
Για τους γνώστες του Ελληνικού Φανταστικού να πω πως το βιβλίο εξερευνεί μονοπάτια σαν κι αυτά που γνωρίσαμε στους Μακάριους του Μάριου Δημητριάδη και τους Άγιους Τίποτα του Κων/νου Κέλλη, έχοντας όμως τη δική του φωνή. Πλούσια φαντασία, ωραία γραφή, ζοφερή ατμόσφαιρα, η πλοκή εξερευνεί παρυφές του τρόμου, διαποτισμένου με μυθικά στοιχεία, που προσωπικά χαίρομαι ιδιαίτερα όταν συναντώ. Βασίζεται επίσης στο μυστήριο αλλά και στις σκηνές ξαφνικής βιαιότητας. Οι εμβόλιμες αποκαλύψεις για το παρελθόν (flashbacks) ήταν ιδιαίτερα καλογραμμένες και ενδιαφέρουσες, και με κινητήρια δύναμη την περιέργεια (τι στο καλό συμβαίνει σ' αυτό το τρένο;) οδηγούμαστε σε ένα εκπληκτικό τέλος που κυριολεκτικά λάτρεψα.
Το μόνο αρνητικό στοιχείο που προσάπτω στο βιβλίο είναι ότι στις πρώτες 80 σελίδες οδηγούμαστε σε ακραίες συμπεριφορές πολύ απότομα, πολύ γρήγορα. (Αναφέρομαι σε μια συγκεκριμένη επίθεση, ενός χαρακτήρα). Γενικώς αισθάνθηκα ότι η αρχή του Τρένου χωρούσε πρόσθετες σελίδες... ήθελα έναν πιο αργό ρυθμό στο πρώτο μισό. Η κλιμάκωση και ο υπερβολικός τρόπος με τον οποίο αντιδρούν ορισμένοι χαρακτήρες γεννούν απορία, μέχρι τουλάχιστον να έρθουν οι εξηγήσεις μετέπειτα.
Όπως και να έχει, το Νυχτερινό Τρένο ήταν ένα μυθιστόρημα που με κέρδισε, αφήνοντάς μου τις καλύτερες εντυπώσεις στο τέλος. Θεωρώ πως η μυστηριακή του πλοκή αλλά και το μικρό του μέγεθος το καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικό ανάγνωσμα για να περάσετε κάποιο από τα καλοκαιρινά βράδια που θα αποζητάτε να βιώσετε μια καλή ιστορία τρόμου. Επιβιβαστείτε άφοβα!
Η γραφή της Κατερίνας μ' αρέσει πολύ! Είναι λυρική και πομπώδης τόσο όσο πρέπει ώστε να απολαμβάνεις το κείμενο, χωρίς να πλατειάζει και να κουράζει. Είναι δύσκολο θαρρώ να πετύχεις αυτή τη χρυσή τομή αλλά η Κατερίνα δείχνει να τη παίζει πλέον στα δάχτυλα. Το Νυχτερινό Τρένο είναι το τρίτο βιβλίο της και κάπου εδώ η συγγραφική της αμαξοστοιχία κάνει στάση στο αγαπημένου μου είδος, όπου και επιβιβάζομαι γι' αυτό το σκοτεινό ταξίδι. Και είναι τόσο σκοτεινό που η εφιαλτική του ατμόσφαιρα καταφέρνει να δημιουργήσει εικόνες ανεξίτηλες στο χρόνο. Κι αυτό το λέω γιατί είχα την τιμή να διαβάσω το βιβλίο πριν εκδοθεί και παρόλο που πέρασε πολύς καιρός το θυμάμαι σαν να το διάβασα χτες. Χαίρομαι που είδα την πένα της Κατερίνας να ακολουθεί ακόμη πιο σκοτεινά μονοπάτια και είμαι σίγουρος ότι θα χαρείτε κι εσείς. Το τρένο ξεκινάει... είστε έτοιμοι για επιβίβαση;
Τρίτο βιβλίο για την Κατερίνα Θεοδώρου, η οποία έχει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες γραφές -για μένα τουλάχιστον. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που εκφράζεται, είναι πάντα πλούσιος, αλλά και ''τόσο-όσο'' μαζί. Το ''νυχτερινό τρένο'' είναι το δικό μου αγαπημένο βιβλίο της απλώς και μόνο επειδή το στυλ του μου αρέσει κάπως περισσότερο από τα προηγούμενα. Πρόκειται για ένα βιβλίο ατμοσφαιρικού μυστηρίου-τρόμου που νομίζω ότι οι φίλοι του είδους θα συμπαθήσουν εύκολα.
Μου άρεσε η ιδέα, την βρήκα πρωτότυπη. Εξίσου ωραίο βρήκα και τον τρόπο που η συγγραφέας μας αποκάλυψε σταδιακά τι συμβαίνει, δεν υποψιάστηκα τίποτα απολύτως, με ξάφνιασε ευχάριστα σε όλους τους τομείς.
Το πρώτο μέρος (που στην ουσία γνωρίζουμε τους πρωταγωνιστές της ιστορίας) λίγο με μπέρδεψε, βρήκα και εκνευριστικούς κάποιους από τους συμμετέχοντες- δεν μπορώ να πω ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι του βιβλίου. Το δεύτερο μέρος που μιλά για το παρελθόν και αρχίζουν οι αποκαλύψεις για το τι συμβαίνει με κέρδισε αληθινά. Το τρίτο μέρος το βρήκα επεξηγηματικό, βάζει σε μια τάξη όσα έχουν συμβεί και εξηγεί όσα πρέπει. Μου άρεσε λιγότερο από το υπόλοιπο βιβλίο - αν και πιστεύω ότι αυτό έγινε επειδή πέφτει η ένταση που δημιουργήθηκε στο δεύτερο μέρος.
Ωραίο, χαίρομαι που η συγγραφέας είναι νέα και θα μας δώσει πολλά ακόμη βιβλία (ελπίζω δηλαδή).
Έτοιμος για μια διαδρομή με τρένο, αγαπητέ αναγνώστη; Σημείο αναχώρησης: Μη σε νοιάζει, θα σε βρει αυτό... Ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι. Διαδρομή: άγνωστη, με ταχυπαλμία. Σημείο άφιξης: άγνωστο, με χορτασμένο αναγνωστικό χρόνο. Συμβουλή: πιες λίγο νερό πριν ξεκινήσεις, δεν ξέρω αν θα βρεις χρόνο μέχρι να το τελειώσεις.
Η Κατερίνα Θεοδώρου με έκανε να πιστέψω σε εκείνη από το δεύτερο βιβλίο της, το οποίο ήταν το πρώτο που διάβασα. Μετά από κάποια διηγήματά της που μου άφησαν θετικές εντυπώσεις, ώρα για ένα ακόμα μυθιστόρημα. Με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο κι ένα οπισθόφυλλο που σου δημιουργεί την κατάλληλη περιέργεια, μπήκα στο "Νυχτερινό τρένο". Κι όπως λένε και οι αγαπημένοι μου Metallica: "Then it comes to be that the soothing light at the end of your tunnel... Was just a freight train coming your way".
Η Αγγελική Μαρτίνου, ξυπνάει σε έναν έρημο σταθμό τρένου. Δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί, το μέρος της είναι εντελώς άγνωστο. Υπάρχει σκοτάδι, κρύο και τα αίματα στα χέρια της μεγαλώνουν τον τρόμο της. Όταν θα φτάσει στα αυτιά της η κραυγή ενός λύκου, η αγωνία της θα μεγαλώσει. Έτσι απροστάτευτη και ανήμπορη, καταλαβαίνει ότι σύντομα θα γίνει ένα ωραιότατο γεύμα, μέχρι που τα φώτα και ο ήχος ενός τρένου, κάνουν τους φόβους της να μειωθούν και μια μικρή ελπίδα να γεννηθεί μέσα της. Το βλέπει, κινείται, φοβάται ότι δε θα σταματήσει σε αυτή την ερημιά, αλλά κι όμως, επιβραδύνει, ο ήχος των φρένων τους της τρυπάει τα αυτιά, σταματάει και μια μόνο πόρτα ανοίγει. Σύντομα από την στιγμή που θα μπει μέσα, θα καταλάβει ότι δεν είναι μόνη της. Η Σωτηρία, ο Χρήστος, ο Άγης και ο Ορέστης είναι επιβάτες αυτού του παράξενου τρένου και κανείς δε θα μπορέσει να λύσει τις απορίες της. Προς τα που κινείται το τρένο; Τι κοινό έχουν όλοι μεταξύ τους; Γιατί έχει αίματα πάνω της; Θα καταφέρουν να επιζήσουν από αυτό που ζουν;
Τρένο θα χαρακτήριζα τη Κατερίνα Θεοδώρου σε αυτό το βιβλίο. Κι εγώ επιβάτης, να κάθομαι στη θέση δίπλα στο παράθυρο, να κοιτάω έξω τα γεγονότα να τρέχουν χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα, χωρίς να μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από αυτά. Η αγωνία, το άγχος και η αδρεναλίνη να μεγαλώνουν, ο τρόπος της αφήγησης, σε τρίτο πρόσωπο, από όλους τους χαρακτήρες στα κρίσιμα κεφάλαια βοήθησε σε αυτό, ένας κακός πολύ ανατριχιαστικός, κοιλιά πουθενά, κουραστικό ούτε σε ένα σημείο. Χαρακτήρες πολύ καλά τοποθετημένοι στη πλοκή, ωραία γραφή, σκοτεινή ατμόσφαιρα και κινηματογραφικές σκηνές. Από τη μέση και μετά δε το άφησα καθόλου από τα χέρια μου. Και οι απαντήσεις στις απορίες της Αγγελικής, δόθηκαν, και μου άρεσαν. Δε πήγε το μυαλό μου προς τα εκεί.
Παρόλο που φαίνεται σαν ένα βιβλίο που στόχο έχει να κάνει τους παλμούς των αναγνωστών να ανέβουν, δεν λείπουν και τα κοινωνικά μηνύματα. Δε θα τα πω, αξίζει να τα ανακαλύψει ο καθένας μόνος του. Η συγγραφέας, ανέβασε τον πήχη ακόμα ψηλότερα κι ανυπομονώ να δω την επόμενη δουλειά της. Το ίδιο ανυπομονώ να δω πως θα βιώσω το επόμενο ταξίδι μου με τρένο. Ή μάλλον για το τελευταίο, δεν ανυπομονώ και τόσο πολύ...
Ένα βιβλίο που πραγματικά με εξέπληξε ευχάριστα και το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες γιατί δεν μπορούσα να το αφήσω με τίποτα.
Σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, μυστηριώδες και γεμάτο αγωνία και suspence. Η πλοκή ήταν τόσο ιδιαίτερη και πρωτότυπη και η εξέλιξη των γεγονότων με άφησε άφωνη, γιατί δεν το περίμενα όλο αυτό που γινόταν. Τα γεγονότα και οι σκηνές ήταν τόσο ρεαλιστικές και περιγραφικές που τις έβλεπα μπροστά μου. Ήταν σαν να έβλεπα μια ταινία τρόμου αλλά ένιωθα και εγώ την αγωνία των ηρώων.
Το δεύτερο μισό, που είχε τις ιστορίες των πρωταγωνιστών ξεχωριστά, με είχε καθηλώσει και είχα σοκαριστεί. Και στη συνέχεια γίνεται ακόμα πιο δυνατό όταν λύνονται όλες οι απορίες του αναγνώστη. Η τροπή που παίρνει η ιστορία και το τέλος δεν τα περίμενα με τίποτα!
Η γραφή ήταν υπέροχη, με συνεπήρε και με έκανε ένα με τη ιστορία. Τριτοπρόσωπη αφήγηση, εξαιρετικές περιγραφές και οι χαρακτήρες τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, που όμως έδεναν. Η τόσο πρωτότυπη και έξυπνη πλοκή και ιστορία από πίσω, με κέρδισε και είναι ένα βιβλίο που δεν θα ξεχάσω εύκολα. Πολλά μπράβο στη συγγραφέα για αυτό το μοναδικό ανάγνωσμα!!
Σκοτάδι και ερημιά! Η Αγγελική Μαρτίνου, μια νεαρή γυναίκα κείτεται ξαπλωμένη, παγωμένη και ανήμπορη στην ψυχρή και άδεια πλατφόρμα ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Βρίσκεται σε σύγχυση. Δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε εκεί. Πολικό ψύχος και την νεκρική ησυχία σπάει το ανατριχιαστικό αλύχτισμα των λύκων, που όλο και πλησιάζουν το φοβισμένο θήραμά τους. Τρόμος, απελπισία και φόβος!
Το αίσθημα της επιβίωσης είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για την Αγγελική. Πρέπει πάση θυσία να φύγει από εκεί, να απομακρυνθεί, να σωθεί. Αλλά να πάει πού; Σαν από μηχανής θεός, ένα διερχόμενο τρένο σταματά ακριβώς μπροστά της και την καλεί σε επιβίβαση. Χωρίς δισταγμό και δεύτερες σκέψεις, ευχαριστώντας την καλή της τύχη ή τον καλό Θεό, επιβιβάζεται. Και το ταξίδι προς το Άγνωστο έχει μόλις ξεκινήσει. Ένα ταξίδι που δεν θα πραγματοποιούσε ποτέ, αν η ψυχή της δεν ποθούσε διακαώς την λύτρωση και την συγχώρεση…
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο φαντασίας - τρόμου, που από τις πρώτες κιόλας σελίδες κερδίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η αγωνία, η ένταση και το μυστήριο σταδιακά αυξάνονται, μέχρι που φτάνουν στην κορύφωση με ένα φινάλε άκρως συγκλονιστικό. Η πλοκή είναι δυνατή και ευφυέστατη και μου άρεσε πολύ το «πάντρεμα» και η εναλλαγή μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Οι περιγραφές είναι τόσο παραστατικές, που πολλές φορές ένιωσα πως βρισκόμουν και εγώ μέσα σε εκείνο το τρένο, καθισμένη σε μια θέση στο ίδιο βαγόνι με τους πρωταγωνιστές, ψάχνοντας μαζί τους λύσεις, απαντήσεις και στοιχεία.
Για τους λάτρεις του είδους, το συνιστώ με 1000. Επιβιβαστείτε στο Νυχτερινό Τρένο και αφήστε το να σας ταξιδέψει στα μονοπάτια της φαντασίας.
Συγχαρητήρια Κατερίνα Θεοδώρου για το εξαιρετικό σου πόνημα!!!
Αν δεν υπήρχαν κάποιες συγκεκριμένες κριτικές για το βιβλίο, πιθανότατα δεν θα το αγόραζα τόσο σύντομα μετά την κυκλοφορία του (μπορεί και καθόλου μάλιστα), όμως τελικά υπήρχαν και με έπεισαν. Το αγόρασα χθες και επειδή στη βράση κολλάει το σίδερο, το έπιασα άμεσα στα χέρια μου. Λοιπόν, πρόκειται σαφώς για ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα σκοτεινής φαντασίας με στοιχεία τρόμου, με ιντριγκαδόρικη κεντρική ιδέα, γαμάτο σκηνικό και πολύ καλή ατμόσφαιρα. Η συγγραφέας κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, και χάρη στην πολύ καλή και ευκολοδιάβαστη γραφή της με έκανε να διαβάσω το βιβλίο σχεδόν μονορούφι (καλά, αυτό δεν είναι κάτι δύσκολο για μένα, μιας και είμαι δεινός αναγνώστης). Εντάξει, κάποια θεματάκια με τους χαρακτήρες και τις αντιδράσεις τους (ειδικά στην αρχή) ίσως και να υπάρχουν, ενώ νομίζω ότι χρειάζονταν λίγες παραπάνω σελίδες για να τους γνωρίσουμε καλύτερα αλλά και να εξηγηθούν κάποια πραγματάκια, όμως από την άλλη χάρη (και) στο μέγεθός του, το βιβλίο δεν χάνει τη δύναμή του, όπως συμβαίνει αρκετές φορές με μεγαλύτερα μυθιστορήματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο άμεσο μέλλον θα προμηθευτώ και το "Εκείνη". Υ.Γ. Το εξώφυλλο είναι πραγματικά πολύ ωραίο! (7.5/10)
Ένα βιβλίο που ορθά χωρίζεται σε τρία μέρη, τόσο από άποψη θεματολογίας όσο και υφολογικά. Θα επιχειρήσω να δώσω δικούς μου υπότιτλους:
1) Το Νυχτερινό Τρένο: Η ατμόσφαιρα μυστηρίου, η νυχτερινή σιωπή, η άφιξη του τρένου, οι έντονοι χαρακτήρες, η άγνοια, όλα ήταν όπως έπρεπε για να κάνουν αυτό το μέρος ένα εξαίσιο page turner, και να κορυφωθεί η αγωνία.
2) Σκοτεινές Αμαρτίες: Καθώς πολλά μέρη της πλοκής αποκαλύπτονται, η θεματολογία παραπέμπει περισσότερο σε κοινωνικό βιβλίο, με εμβάθυνση σε φαινόμενα βίας, ηθικά διλήμματα και μια ωραία συσχέτιση ανάμεσα σε πρόσωπα και πράξεις.
3) Χρόνος και Κόσμοι: Εδώ το βιβλίο με μπέρδεψε λίγο με τη φάνταζι στροφή που πήρε, καθώς η κοσμοπλασία ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτό που περίμενα. Ανάλογα με τον αναγνώστη, κάποιοι θα τη θεωρήσουν ταιριαστή, κάποιοι θα απορήσουν. Ο επίλογος πάντως με ικανοποίησε πραγματικά.
Διάφορα σημεία στα οποία θέλω να σταθώ:
-Εξαιρετική η επιλογή της αμνησίας της πρωταγωνίστριας, καθώς επιτείνει το μυστήριο και η εξήγηση δίνεται όπως και όταν πρέπει.
-Η ιεράρχηση της βαρύτητας στην έννοια που ενώνει τα πρόσωπα (δε γίνομαι πιο συγκεκριμένος για να είναι spoiler free το κείμενο) δε με ικανοποίησε. Το παρελθόν των χαρακτήρων ηθικά και από άποψη προσωπικών επιλογών διέφερε πολύ, κατ' εμέ. Αλλά ας είναι, αυτό έχουν τα βιβλία.
-Η μυστηριώδης παρουσία του τρένου δόθηκε την κατάλληλη στιγμή, όμως θα προτιμούσα πολύ πιο λιτές και κρυπτικές δηλώσεις εξαρχής, ώστε να επιτείνεται η αγωνία και το μυστήριο μέχρι να αποκαλυφθούν όλα στο τέλος.
-Το βιβλίο ήταν πραγματικά page turner! Ευκολοδιάβαστο, αγωνιώδες και σε σημεία ανατριχιαστικό. Συνολικά πολύ καλή δουλειά.
Παρόλο που δεν είμαι λάτρης των βιβλίων μυστηρίου, το συγκεκριμένο κράτησε αμείωτο το ενδιαφερον μου μέχρι την τελευταία σελίδα. Εξαιρετικά εθιστικό! Αξίζει να το διαβάσει κανείς, είτε αγαπά το συγκεκριμένο είδος είτε όχι!
Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για ένα βιβλιοσφηνάκι, που διαβάζεται σε ένα με δύο απογεύματα (εγώ το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες, δεν ήταν εύκολο να το αφήσω από τα χέρια μου). Το νυχτερινό τρένο μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με μια υπερφυσική εμπειρία, η οποία σε παρασύρει σε ένα ταξίδι αμφισβήτησης των δικών σου σκέψεων, κινήτρων, πράξεων. Το βιβλίο ξεκινά με τη νεαρή Αγγελική Μαρτίνου να ξυπνά σε έναν έρημο σταθμό τρένων, δίχως να έχει καμία ανάμνηση του τι της είχε συμβεί αλλά και καμία γνώση για την ταυτότητά της. Πολύ σύντομα ένα ουρλιαχτό λύκων την αναγκάζει να επιβιβαστεί στο ένα και μοναδικό τρένο που έχει έρθει στην πλατφόρμα, το οποίο μοιάζει να την προσκαλεί.
Θα συναντήσει κι άλλα άτομα που επιβαίνουν ήδη στο τρένο, ενώ αυτό σταματά και περισυλλέγει κι άλλους. Όλοι βρίσκονται στην ίδια σύγχυση με εκείνη, και μαζί προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο. Φυσικά δε λείπουν οι διαμάχες και οι κόντρες, ενώ όλοι μοιάζουν να κρύβουν μυστικά.
Η συνέχεια της ιστορίας –δε θα αποκαλύψω πολλά για να αποφύγουμε τα σπόιλερς– μάς βάζει σε διλήμματα και σκέψεις για το πώς θα αντιδρούσαμε σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αναρωτιόμαστε μαζί με τον βασικό χαρακτήρα της ιστορίας για το τι έχει συμβεί στο παρελθόν όλων, πώς βρέθηκαν εκεί, πού πάνε, γιατί συμβαίνουν όλα και ποιος κρύβεται πίσω από όλο αυτό;
Οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι μοναδικοί, η φωνή τους ξεχωρίζει μέσα από τη γραφή της συγγραφέα και πολύ γρήγορα τους συμπαθείς ή αντιπαθείς (ναι, κάποιοι δεν αντέχονται και η παλάμη μου θα ήθελε πολύ να βρεθεί στο μάγουλό τους), ενώ αναμένεις με αγωνία να ανακαλύψεις τις προσωπικές τους ιστορίες.
Η γραφή της συγγραφέα είναι πάρα πολύ καλή –δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από την αγαπημένη Κατερίνα–, ενώ όλη η ιστορία ξεδιπλώνεται με τον ρυθμό που της πρέπει. Δεν μπορώ να πω πως υπήρξε κάτι που δε μου άρεσε, ενώ θεωρώ πως έχει δοθεί σε μία έκταση που αναδεικνύει όλη την υπόθεση και την αξία του έργου.
Αν το προτείνω; Βεβαίως! Αγαπάμε Κατερίνα Θεοδώρου και θεωρούμε τη συμβολή της απαραίτητη στην ελληνική λογοτεχνία, του φανταστικού και όχι μόνο.
Το βιβλίο ξεκινάει με τον πλέον ζοφερό τρόπο και πριν προλάβεις να χωνέψεις τι έχει συμβεί, το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει. Έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά σε κάποια φάση και αυτό γιατί μου θύμισε κάπως το SAW στην αρχή του, χωρίς αυτό να είναι κακό. Άλλα και αυτό μετά από λίγο έσβησε. Οι ζωντανές περιγραφές και η συνεχόμενη πλοκή είναι τα δυνατά σημεία του βιβλίου, καθώς είναι πολλές οι φόρες που δεν σε αφήνει να πάρεις ούτε ανάσα. Η δομή του βιβλίου είναι άρτια και κινηματογραφική μπορώ να πω (αν υπάρχει τέτοιος όρος) και εννοείται πως για το μέγεθός του δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Οι χαρακτήρες, είναι απλοί, καθημερινοί κ στερεοτυπικοί, βγαλμένοι από την καρδιά της ελληνικής κοινωνίας. Γνωρίζουμε γι' αυτούς μόνο τόσα όσα χρειάζονται στο σύντομο αυτό ταξίδι τους. Έτσι, δεν μάθαμε ποτέ τι σπούδαζε η Μαρία, πως λέγαν τη μητέρα του Μιχάλη ή ποια ήταν η προηγούμενη δουλειά του Άγη προτού ανοίξει το μαγαζί. Όχι ότι έχουν σημασία όλα αυτά, απλά εγώ είμαι περίεργος. Ενώ πολλές φορές οι πληροφορίες που σου δίνονται είναι αρκετές για να μπορέσεις να μαντέψεις το τι θα γίνει μετά, κι εγώ σαν παλιός point-n-click adventurer, δεν έπεσα σχεδόν πουθενά έξω... το τέλος, δεν είδα να έρχεται από πουθενά. Αν συνεχίσω να γράφω, από βιβλιοάποψη, θα γίνει ένα τεράστιο spoiler... Ένα εξαιρετικό βιβλίο που προτείνω την άμεση επιβίβασή σας...
Ολοκληρώνοντας το ‘Νυχτερινό Τρένο’ της Κατερίνας Θεοδώρου, για αρχή έχω να πω ότι η γραφή της είναι συγκλονιστική και η φαντασία της αξιοθαύμαστη και σπάνια.
Με σκηνές τόσο δυνατές, και χαρακτήρες τόσο ζωντανούς, η συγγραφέας τρυπώνει στον ψυχισμό του αναγνώστη και τον κατευθύνει.
Ένα πραγματικά άρτιο έργο στο οποίο δε βρήκα ούτε μία παράγραφο να είναι περιττή. Τα συναισθήματα του αναγνώστη ταυτίζονται με τα συναισθήματα κάποιων ηρώων του πραγματικού κόσμου, κι αυτό δεν είναι εύκολο ειδικά σε σκηνές απίστευτα σκληρές. Το φανταστικό μέρος της ιστορίας είναι το συστατικό της σκοτεινής ατμοσφαιρικότητας ενώ η πλευρά του πραγματικού κόσμου είναι το σκληρό, συναισθηματικό στοιχείο. Αν δεν το έχετε διαβάσει θα σας φανεί υπερβολικό αυτό που θα πω αλλά δε βλέπω πως ο Στίβεν Κινγκ θα το είχε γράψει καλύτερα αυτό το βιβλίο. Αν πάλι το διαβάσατε, νομίζω πως πολλοί θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Τι θα προέκυπτε αν η ταινία Saw έκανε ένα λογοτεχνικό παιδί με τις τηλεοπτικές εκπομπές Δέκατη Εντολή κ Οικογενειακές ιστορίες κι αυτό έβγαινε πρόωρο? Λογικά κάτι σαν το Νυχτερινό τρένο.. Το σκηνικό στην αρχή αποτελείται από 5 άγνωστους μεταξύ τους ήρωες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα τρένο, χωρίς μνήμη για το πως βρέθηκαν εκεί και δίχως περιθώρια διαφυγής. Αντί όμως η συγγραφέας να πάρει το χρόνος της και να αναπτύξει έστω κ λίγο τους χαρακτήρες, κατευθείαν τους «οδηγεί» στα όρια της παραφροσύνης και των ανεξήγητα υπερβολικών συμπεριφορών κι έτσι ολοκληρώνεται το πρώτο μέρος. Στη συνέχεια επιχειρεί να μας δώσει κάποια στοιχεία για το παρελθόν τους, μέσα από μια μίνι ιστορία για τον κάθε ήρωα. Έλα όμως που είναι τόσο αναληθοφανείς και τραβηγμένες από τα μαλλιά οι ιστορίες που μόνο ως παρωδία βγάζει κάποιο νόημα. Θα μπορούσα να συνεχίσω με τα πράγματα που με ενόχλησαν αλλά δεν υπάρχει λόγος.. Στα θετικά μπορώ να πω ότι η γραφή αν και φορτωμένη, δείχνει ότι η συγγραφέας μπορεί να γράψει καλά. Επίσης το βιβλίο είναι μικρό σε όγκο και διαβάζεται γρήγορα, έχει ένα όμορφο εξώφυλλο και αν και δεν ήταν αυτός ο σκοπός, γέλασα με μερικές από τις ακραίες συμπεριφορές. Εδώ πρέπει να εκφράσω την ειλικρινή μου απορία για τις εξαιρετικές κριτικές όλων όσων έχουν γράψει κριτική στο goodreads για το συγκεκριμένο βιβλίο και το πόσο τραγικό και παραπειστικό είναι το φαινόμενο να εξυμνεί κάποιος ένα βιβλίο μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνας. Μια λιγότερο αυστηρή κριτική από τη δική μου ίσως, που όμως να αναφέρει τα οφθαλμοφανή ελαττώματα θα προσέφερε μεγαλύτερη βοήθεια στον εκάστοτε συγγραφέα από το να γράφεις διθυράμβους γιατί γνωρίζεις το συγγραφέα ή ευελπιστείς να σου ανταποδώσει τη χάρη στο δικό σου βιβλίο.
Το παν ειναι να μπορει ενα βιβλιο να σε κανει οχι εναν απλο εγκεφαλικο παρατηρητη αλλα εναν βιωματικο συμμετέχοντα. Εδω δεν περισσεύει ουτε παραγραφος χωρίς πραγματικο νόημα και ουσία. Ολα τα διλημματα, για το τι ειναι σωστο και λάθος . Για το αν διορθωνεται το λάθος με ενα αλλο λάθος? Για το αν υπαρχουν αδιέξοδα ή μονο λύσεις αρκει να εχεις την δύναμη να τις υποστηρίξεις, μπαινουν διαρκώς ως οι θεμέλιοι πυλώνες που στηνεται όλο το οικοδόμημα. Σε καθε στιγμη πρωτα αναρωτιέσαι τι θα έκανες εσυ και μετά τι θα πράξουν οι πρωταγωνιστές. Εξαιρετικο !!!
Τρομερά εθιστικο και καλοδουλεμενο βιβλίο, με δυνατή πλοκή, διαρκή αγωνία και καταιγιστικες ανατροπές, ενώ η γραφή της Κατερίνας συνεπαίρνει το αναγνωστικό κοινό από την αρχή μέχρι το τέλος !!!
Ένα τρένο κινείται προς άγνωστο προορισμό. Μέσα του κουβαλά λίγους επιβάτες. Όλοι τους άγνωστοι μεταξύ τους. Το νέο μυθιστόρημα της Κατερίνας Θεοδώρου είναι ένα κλειστοφοβικό βιβλίο με σκοτεινά σημεία. Ήρωες που ψάχνουν την αλήθεια που έχουν φυλακίσει στο μυαλό και στη καρδιά τους. Ψάχνοντας να βρουν ποιοι είναι και πως βρέθηκαν εκεί θα αναγκαστούν να ψάξουν το παρελθόν τους. Όλοι τους κρύβουν τα δικά τους ατοπήματα. Τα δικά τους αμαρτήματα. Και δεν ξέρουν αν θέλουν να τα δουν κατά πρόσωπο.
Η συγγραφέας θα φτιάξει μια περίπλοκη ιστορία που δε θα περιμένετε στο τέλος πως θα εξελιχθεί. Με μαεστρία θα περάσει τους ήρωες της απο την αληθινή ζωή σε εκείνη του Άδη. Και τους αναγνώστες θα τους τοποθετήσει στην βάρκα του Χάρου για να διασχίσουν τον ποταμό Αχέρωντα, μαζί με τις αμαρτίες και τα λάθη τους. Με γνώμονα την ελληνική μυθολογία η οποία έχει να μας δώσει απερίγραπτες στιγμές έμπνευσης η Κατερίνα Θεοδώρου έφτιαξε ένα μαγευτικό μυθιστόρημα φαντασίας, που όμως έχει πολλά κοινωνικά στοιχεία για τις πράξεις των ανθρώπων. Για τα συναισθήματα τους και για τον φθόνο ,και την μανία , που έχουν στις καρδιές τους. Καθώς το διάβαζα ήμουν και εγώ μια συνεπιβάτης προς το άγνωστο. Είχα ξαφνικά ξυπνήσει μέσα σε ένα ξένο χώρο που δεν μπορούσα να δραπετεύσω. Τα παράθυρα ήταν θολά. Δεν μπορούσα να δω τίποτα. Έπρεπε λοιπόν να ψάξω βαθιά μέσα μου να δω εμένα. Να δω τα ψέματα, τις αλήθειες, τα γεγονότα. Και μετά να νιώσω έτοιμη για να πάω πιο κάτω. Το νυχτερινό τρένο αν αποφασίσετε να το πάρετε ,πρέπει να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε τις αλήθειες σας.
Μέσα απ' το «Νυχτερινό Τρένο», είχα την χαρά να γνωρίσω και συγγραφικά την Κατερίνα Θεοδώρου!
Η ιστορία ξεκινάει δυναμικά από την πρώτη στιγμή και η επιβίβαση στο αναγνωστικό ταξίδι γίνεται με κομμένη την ανάσα... Σκοτεινή ατμόσφαιρα, κινηματογραφικές σκηνές, απλοί καθημερινοί ήρωες που ταλαιπωρούνται από τα μυστικά και τους δαίμονες τους (λάτρεψα τις εμβόλιμες ιστορίες του καθενός μέσα από τα POV τους), και ενα εφιαλτικό τρένο με προορισμό το άγνωστο..
Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα μυστηρίου με στοιχεία τρόμου και φαντασίας, που δημιουργεί ένταση και αγωνία από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Η δυσφορία, η αίσθηση του δυσοίωνου, οι ηθικές επιταγές, η εξιλέωση, η εκδίκηση και η απληστία ειναι μερικές από τις έννοιες που υπάρχουν διάχυτες κατά την διάρκεια της ανάγνωσης.
Η πένα της συγγραφέως ζωντανή, πλούσια και εύκολη στην ανάγνωση — ιδανική για όσους αγαπούν σασπένς, ψυχολογικό παιχνίδι και μεταφυσικά στοιχεία.
Για να μη σας τα πολυλογώ, αν χρειάζεστε μια ατμοσφαιρική ιστορία μυστηρίου που σε βυθίζει σε έναν σκοτεινό, αινιγματικό κόσμο και σε βάζει μέσα από την αρχή...καθίστε αναπαυτικά στη θέση σας και απολαύστε το ταξίδι με το «Νυχτερινό Τρένο».🚆🌘🖤
Το τρένο αποτελεί ένα από τα δημοφιλή μέσα συγκοινωνίας. Πολλοί σκηνοθέτες επηρεάστηκαν από αυτό κ έδωσαν υπέροχες ταινίες. Από κωμωδίες κ περιπέτειες, μέχρι επιστημονικής φαντασίας κ ζόμπι. Η συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου συνδυάζει κάποιες από αυτές τις ταινίες, με εκείνες του τύπου “Saw”, “Exam” κ “Cube”, όπου μια ομάδα ετερόκλητων ατόμων, άντρες κ γυναίκες, βρίσκονται μαζί απέναντι σε έναν κοινό κίνδυνο κ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να καταλάβουν τι συμβαίνει κ να τον ξεπεράσουν. Στο βιβλίο, τρεις άντρες κ 2 γυναίκες, συναντώνται πάνω σε ένα περίεργο τρένο. Όλοι ανέβηκαν τη στιγμή που κινδύνευαν, άνοιξε μόνο η πόρτα του βαγονιού που σταμάτησε μπροστά τους κ οι μεταξύ τους πόρτες άλλοτε είναι ανοιχτές κ άλλοτε κλειστές. Κανείς δε θυμάται επακριβώς τη ζωή του, παρά θραύσματα αυτής. Η δε ηρωίδα μας, Αγγελική, είναι η μόνη που έχει ολική αμνησία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι σχέσεις αυτών των ατόμων διαρκώς μεταβάλλονται, όπως κ οι συμμαχίες. Οι εχθροί γίνονται φίλοι κ το αντίστροφο. Δεν υπάρχει τροφή ή νερό για να συντηρηθούν, αλλά όπως γίνεται αργότερα αντιληπτό, είναι το τελευταίο που χρειάζονται. Δεν μπορώ να επεκταθώ περισσότερο, γιατί η εξήγηση είναι ανατρεπτική κ θα κατέστρεφε το συναίσθημα της αθώας ανάγνωσης. Η Κατερίνα -ας μου επιτραπεί ο ενικός- σε βάζει από την αρχή στην ένταση κ στην αγωνία. Από τη στιγμή που η Αγγελική βρίσκεται σε έναν περίεργο σταθμό τρένου, χωρίς γκισέ, αίθουσα αναμονής κ οποιονδήποτε άλλον φυσιολογικό χώρο ενός σταθμού, νύχτα, με κρύο κ κάποια απεχθή πλάσματα, σαν λύκοι, να ετοιμάζονται να της επιτεθούν. Ο ερχομός του περίεργου τρένο δεν της αφήνει περιθώρια σκέψης κ για να σώσει το τομάρι της, μπαίνει χωρίς σκέψη σε αυτό. Η γνωριμία της με τους υπόλοιπους συνεπιβάτες ξετυλίγεται αργά αυξάνοντας το μυστήριο. Κ κάποια στιγμή παρουσιάζονται εμβόλιμα σκηνές από τη φυσιολογική ζωή αυτών των ατόμων. Κ τότε αρχίζουν όλα να αποκτούν νόημα. Οδηγός αυτού του συρμού είναι η Τισιφόνη, την οποία ομολογώ πως δε γνώριζα κ αναζήτησα πληροφορίες για την ταυτότητά της. Κ αυτό ήταν το κέρδος μου. Γιατί, κάθε βιβλίο καλό είναι να προσφέρει στον αναγνώστη, πέρα από την πλοκή, κ κάποιες ευρύτερες γνώσεις. Αλλά κ γι’ αυτήν δεν μπορώ να γράψω περισσότερα, για να μην ανοίξω μια τρυπούλα στο ομιχλώδες μυστήριο που τόσο δεξιοτεχνικά ύφανε αφηγηματικά η συγγραφέας. Έχω γράψει συχνά, ότι διαβάζω κυρίως Έλληνες συγγραφείς κ χαίρομαι κάθε φορά που κάποιος από αυτούς με δικαιώνει κ ότι δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από τους ξένους που θαυμάζουμε κ αγοράζουμε με κλειστά μάτια. Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι, τα σύνορα έχουν εκμηδενιστεί κ από όσα καταλαβαίνω, όλοι προσπαθούν να γίνουν ανταγωνιστικοί. Το δυστύχημα είναι ότι παλεύουν με μια δύσκολη γλώσσα, γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα των εκδοτών να τους μεταφράσουν. Αν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με τους Νορβηγούς, για παράδειγμα, δε νομίζω ότι σε κάποιες περιπτώσεις θα περνούσαν απαρατήρητοι. Χαίρομαι δε ακόμη περισσότερο, γιατί η Κατερίνα είναι η πρώτη Ελληνίδα συγγραφέας που διάβασα έχοντας κατά νου να συνεχίσω κ με κάποιες άλλες που έχω ξεχωρίσει. Είμαι σίγουρος ότι οι μαθητές / τριες της θα νιώθουν περήφανοι / ες για τη δασκάλα τους.
Πέρα από το όμορφο εξώφυλλο παρατήρησα ότι το ίδιο όμορφη είναι και η γλώσσα της συγγραφέως. Έχει μια λυρικοτητα που ταιριάζει άψογα με την θεματολογία του βιβλίου. Η ιστορία ανήκει ξεκάθαρα στην φανταστική νουβέλα ενώ σε σημεία φλερτάρει με τον τρόμο. Το μυστήριο είναι δυνατό και ��ροσωπικά δεν μπόρεσα να μαντέψω τι συνεβαινε μέχρι να αποκαλυφθεί στο τρίτο μέρος, όπου εκεί η πένα της συγγραφέως αρπάζει φωτιά. Οι λάτρεις της φαντασίας θα ικανοποιηθούν απόλυτα. Το βιβλίο είναι τοσο-όσο χωρίς περιττά γεμισματα. Θα ήθελα κάποιες αντιδράσεις χαρακτήρων να είναι λίγο πιο στρωτες μόνο. Ωστόσο η ιστορία σε αρπάζει από την αρχή και σε πάει.. τρένο. Σόρι.
Η Φωτεινή στο ένα άκρο, η Λευκή στο άλλο και η Αγγελική να τραμπαλίζεται… (κάποιες σκέψεις για το ‘’Νυχτερινό Τρένο’’ της Κατερίνας Θεοδώρου)
Τελειώνοντας ‘’εκείνη’’ έπιασα στα καπάκια την Αγγελική. Είχα ιδιαίτερο ενθουσιασμό για το συγκεκριμένο βιβλίο, μα δεν ήθελα να το διαβάσω πριν από το προηγούμενο. Μου αρέσει να εντοπίζω την εξέλιξη στην πένα του κάθε συγγραφέα που ακολουθώ κι εδώ είναι αισθητή. Οι λόγοι όμως που είχα τον συγκεκριμένο ενθουσιασμό ήταν τρεις: 1) είχα ενθουσιαστεί από την Φωτεινή, 2) συγχαίρω τις Εκδόσεις Πηγή, όχι μόνον για το τρομερό εξώφυλλο μα και για το τρομερό προμόσιον που έχουν κάνει στο συγκεκριμένο βιβλίο και τέλος 3) άλλοι έχουν εφιάλτες ότι τους πέφτουν τα δόντια, άλλοι ότι ξαναδίνουν πανελλήνιες, άλλοι ότι πέφτουν και το σπάσιμο κάθε οστού τους ζυγώνει… εγώ βλέπω τρένα. Δεν ξέρω τι παίζει με το υποσυνείδητό μου, μα ήλπιζα ότι η συγγραφέας θα χόρευε πεντοζάλι στο αμυγκντάλα μου!
Οπότε ναι, το έπιασα ενθουσιασμένος και..
Ας πάμε στα θετικά:
Φεύγει μονορούφι. Τα τρία μέρη βγάζουν πολύ περισσότερο νόημα εδώ απ’ ό,τι (στην) εκεί(νη) και το παρελθόν της Σωτηρίας, της Αγγελικής και του Άγη ήταν απλά τρομερά. Δεν μπορείς να το αφήσεις, όσες παύσεις έκανα για τσιγάρο, με τριβέλιζε να διαβάσω την συνέχεια. Η αναφορά σε μία από τις τρεις ερινύες εκτιμήθηκε δεόντως. Ο φόρος τιμής στον Δράκουλα, με τους λύκους να αλυχτάνε στον σταθμό, ήταν υπέροχος. Το σασπένς και η αγωνία, η δράση και ο τρόμος αποτυπώνονται τέλεια. Το κλείσιμο του βιβλίου και το αιματηρό κρεσέντο ήταν απλά ΤΕΛΕΙΑ (όχι άλλα χαρούμενα τέλη ρε σεις). Και ναι, γενικότερα θα αναζητήσω το ντεμπούτο που μου λείπει και κέρδισε έναν νέο πιστό αναγνώστη.
Μα δυστυχώς, είμαι ακόμα διχασμένος με την συγγραφέα…
Όπως και με το άλλο βιβλίο της, κάποια πράγματα δεν μπορούσα να τα καταλάβω και με πετούσαν έξω, δίχως να μου επιτρέπουν να χαθώ ολοκληρωτικά μέσα στο βαγόνι της και να είμαι κάτι σαν έκτος επιβάτης.
Αρχικά, όπως θα εντοπίσουν πολλοί, στο πρώτο μέρος οι εντάσεις χτυπάνε κόκκινο πολύ γρήγορα. Κατανοητός ο πανικός από τον αποπροσανατολισμό και την άγνοια των ηρώων για όσα βιώνουν, μα καθόλου κατανοητές κάποιες εκρήξεις τους. Επίσης, βρήκα την πένα της πολύ επεξηγηματική σε κάποια σημεία, σε βαθμό που ένιωσα ότι υποτιμά λίγο την νοημοσύνη του αναγνώστη της ή ότι η ίδια ίσως να μην ήταν σίγουρη γι αυτό που ήθελε να πει ή σα να της άρεσαν δύο-τρείς όμοιες διατυπώσεις της μίας πρότασης και τις άφησε επίτηδες. Ακόμα, ίσως το μεγαλύτερο αρνητικό, ήταν ο τρόπος που μιλούσαν οι ήρωες. Σε πολύ λίγα σημεία μου φάνηκε αληθοφανής, ρεαλιστικός, πραγματικός και κάποιες λέξεις απλά δεν κολλούσαν στην κατάσταση, το υπόβαθρο και την ‘’πραγματικότητά’’ τους. Τέλος, πάλι εντόπισα κάποιες ‘’παραφωνίες’’ (όπως πχ μετά το ντου των λύκων το ότι μιλάνε για όνειρα και σκουφάκια –όπου κάπου το πηγαίνει εν τέλει και πολύ σύντομα- μα τη δεδομένη στιγμή με πέταξε εντελώς έξω) μα δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρω αυτά, γιατί θα φανώ κομπλεξικός ή ότι την έχω άχτι χαχα. Το δεύτερο δεν ισχύει, το πρώτο… δεν ξέρω. Ποιος δεν είναι λίιιγο, για τα παραπανίσια του κιλά ή για…
Χμ, σόρι.
Σε γενικότερες γραμμές, νιώθω ότι σίγουρα έλαβε κάποιες συγγραφικές ‘’υποδείξεις’’ από την ‘’γέφυρα’’ των Δάμτσιος/Δημητριάδης. Τα όνειρα, η αλληλεπίδραση των ξένων, αντί για λεωφορείο όμως, εδώ έχουμε τρένο. Μα αυτό δεν είναι καν αρνητικό.
Η επίγευση, αν και μπερδεμένη, είναι γεμάτη υποσχέσεις για τα επόμενα. Ήταν ένα κλικ καλύτερο από το προηγούμενό της, μα και πάλι δεν ξετρελάθηκα, αλλά ελπίζω το επόμενο να με διαψεύσει.
Καλώς ήρθατε στο Νυχτερινό Τρένο! Σας ευχόμαστε καλό ταξίδι-αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση για αυτό... αντιθέτως! Η επιβίβαση στο τρένο αυτό είναι δυσοίωνη. Για τους πέντε πρωταγωνιστές κάθε λεπτό που περνάει μέσα στο τρένο είναι μια νέα δοκιμασία. Τα ερωτηματικά πολλά στο μυαλό όλων: Πώς βρέθηκαν στο τρένο; Τι τους συνέβει; Πού πηγαίνουν; Η Κατερίνα, με έναν ευρηματικό τρόπο συνθέτει μια εικόνα, γεμάτη ζοφερά χρώματα. Δεν μπορείς παρά να νιώσεις την αγωνία να σε κυριεύει και σαν άλλος επιβάτης, να νιώσεις τα πάντα να μένουν πίσω, καθώς το τρένο κυλά πάνω στις ράγες. Η ιστορία είναι καθηλωτική και το καλύτερο είναι πως δεν αντιλαμβάνεσαι το τέλος, όσα σενάρια και αν κάνεις. Μπορώ να πω ότι το δεύτερο μισό του βιβλίου με συνεπήρε περισσότερο. Όμως, στο πρώτο μισό με κέρδισε το κλειστοφοβικό κλίμα και οι αντιδράσεις των χαρακτήρων. Άνθρωποι που κουβαλά ο καθένας τα δικά του μυστικά. Όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν, πόσο εύκολο είναι να μην ξεφύγεις από τα όρια; Ένα εξαιρετικό βιβλίο, βγαλμένο από τα πιο σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης ψυχής!
Λατρεύω τα ταξίδια με το τρένο, παρόλο που υπήρξαν στιγμές ανάμεσα στα δεκάδες δρομολόγια, που ορκίστηκα εξοργισμένος ή αηδιασμένος, ότι θα ήταν η τελευταία φορά. Κατ' εμέ, τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει το κλίμα μυστηρίου που δημιουργείται σε ένα τρένο. Άλλωστε, το αγαπημένο μου αστυνομικό μυθιστόρημα είναι το Έγκλημα στο Όριαν Εξπρές (και φυσικά μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, η ομότιτλη του 1974 ). Το τρένο είναι ένας μεταφερόμενος κόσμος, μια μικροσκοπική κοινωνία επάνω σε ράγες. Όταν το σκοτάδι κολλήσει σαν πίσσα επάνω στα παράθυρα, κανείς δεν γνωρίζει που βρίσκεται, ούτε καν ο ίδιος ο οδηγός (αν υπάρχει). Διασχίζοντας την παχύρρευστη νύχτα, θα μπορούσε να ταξιδεύει στο πουθενά, στον μαύρο αέρα, στον βυθό του ωκεανού ή ακόμη, στο αχανές διάστημα. Και τότε, όλα μπορούν να συμβούν... Τότε έρχεται η Κατερίνα Θεοδώρου και προσθέτει τους παράξενους επιβάτες, πλάθοντάς τους με μαεστρία και ζωντανά χρώματα. Τους μετακινεί σαν πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι, με τη διαφορά ότι η σκακιέρα της δεν είναι επίπεδη και λογική, αλλά πολυδιάστατη, ονειρική και αρχέγονη. Μύθος, ψυχή και κάθαρση γίνονται ένα και συνταξιδεύουν με τους σκοτεινούς χαρακτήρες του βιβλίου. Προσωπικά, θα επιθυμούσα περισσότερα στοιχεία (ήχους, εικόνες, αντιδράσεις) που να μου υπενθυμίζουν συχνότερα ότι βρίσκομαι σε τρένο, όπως και αναλυτικότερες περιγραφές του χώρου σε μερικές σκηνές. Κατά τα άλλα, διαβάζεται μονορούφι. Μην το χρησιμοποιήσετε ως βοήθημα ύπνου, γιατί είναι σίγουρο ότι δεν θα αποκοιμηθείτε ώσπου να το τελειώσετε.
Ξεκινάω με το γεγονός ότι σαν ιστορία ήταν πολύ ωραία. Είχε έξυπνη πλοκή, αρκετό μυστήριο και έντονο μεταφυσικό στοιχείο και μπορώ να πω πως έχει διδακτικό χαρακτήρα. Διαβάζεται πανεύκολα και κυλάει σχετικά γρήγορα η ιστορία για τον όγκο πληροφορίας που χειρίζεται. Πολύ καλή πρώτη επαφή!
Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Κατερίνα Θεοδώρου και μπορώ να πω ότι με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.Είναι μια ιστορία που σε κρατάει σε αγωνία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή. Το μυστήριο των πέντε ηρώων της υπόθεσης και η ανυπομονησία για το τι θα γίνει στο τέλος είναι μόνο λίγα από τα συναισθήματα που σε καταλαμβάνουν, ενώ διαβάζεις. Ένιωσα πραγματικά την ώρα της ανάγνωσης ότι βρίσκομαι στο ίδιο βαγόνι να κάθομαι σε μια γωνία και να παρακολουθώ όλη την εξέλιξη της ιστορίας.λουσμένη στον ιδρώτα από το άγχος και να τρέμω από τον φόβο μήπως έρθει και η δική μου σειρά.Η πλοκή ειδικά προς το τέλος που μαθαίνουμε τις ιστορίες των ηρώων πως δένουν μεταξύ τους και η λύτρωση της ψυχής είναι συγκλονιστική.Ένα δυνατό βιβλίο που σε ταξιδεύει στον κόσμο της φαντασίας και τις σκληρής πραγματικότητας.Υπέροχη η γραφή της που δεν σε κουράζει να το διαβάσεις, εγώ το απόλαυσα πολύ !!!!
Το «Νυχτερινό Τρένο» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, ανατριχιαστικό και εφιαλτικό ταξίδι γεμάτο μυστήριο, φαντασία και τρόμο, που θα εύχεστε να μην είναι αληθινό. Μια πρωτότυπη, αλλόκοτη αλλά και ιδιαίτερη ιστορία βασισμένη στην ελληνική μυθολογία. Ανοίξτε τις πόρτες του και μπείτε στο τρένο όσο τα δρομολόγια συνεχίζονται και απολαύστε ένα ταξίδι, στο οποίο δε θα καθίσει κανείς αναπαυτικά αλλά ούτε θα νιώσει ασφαλής. Με δική σας ευθύνη!!!