Η Μεγάλη Εβδομάδα συμπυκνώνει όλο σχεδόν τον χριστιανισμό. Συγκλονιστικά γεγονότα, πρόσωπα και κείμενα συνωστίζονται στις μέρες της. Τούτο το μικρό βιβλίο σχολιάζει κάποια ελάχιστα από τον ανεξάντλητο πλούτο της, χωρίς φιλοδοξίες συστηματικότητας ή πρωτοτυπίας, με μόνη επιθυμία να μην απευθύνεται αποκλειστικά στους πιστούς, αλλά σε όλους, τους εντός και τους εκτός, τους εγγύς και τους μακράν. Μια μικρή ανθοδέσμη είναι το βιβλίο, με ανθύλλια, fioretti.
O Σταύρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Σπούδασε νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι. Δίδαξε πολλά χρόνια στη μέση εκπαίδευση. Από το 1998 ως το 2012 ήταν διευθυντής του περιοδικού "Νέα Εστία". Είναι πρόεδρος, από το 2008, του Δ.Σ. του βιβλικού ιδρύματος "Άρτος Ζωής".
Θα περίμενε κανείς ότι μια συλλογή με κείμενα για τη Μεγάλη Εβδομάδα θα ήταν ο θρίαμβος της κατάφασης. Όπως συμβαίνει με όλα τα μεγάλα κείμενα, ο ανεξάντλητος πλούτος του εκκλησιαστικού τυπικού (συμβολικός, κειμενικός, πολιτισμικός) μας επιτρέπει ή μας επιβάλλει, είτε μετέχουμε είτε όχι, να διαβάζουμε και να ακούμε χωρίς να προβάλλουμε διαρκώς αντίσταση. Ο Ζουμπουλάκης όμως, όπως σε όλα του τα τελευταία βιβλία, δείχνει ότι αυτό δεν είναι αρκετό, ότι το ζητούμενο είναι μια στάση ασυμβίβαστης αντίθεσης. Γιατί ανάμεσα στα λουλούδια της ανθοδέσμης, στη θαυμάσια επιλογή των πατερικών παραθεμάτων, στις βαθιές ερμηνευτικές παρατηρήσεις, στις προσωπικές νότες που διατρέχουν το κείμενο, ο συγγραφέας αναδεικνύει επίσης την οργή και την απόγνωση, την αμφιβολία. Χωρίς καμία μεμψιμοιρία, μιλά για τη λειτουργική αταξία των ημερών και τις αφελείς αναγνώσεις της ιερότητάς τους, για τον αντισημιτισμό των κειμένων, ακόμη και για την ίδια τη δυσκολία της πίστης στην ανάσταση: «Δεν αντέχω πια να ακούω τα αντιιουδαϊκά τροπάρια [της Μ. Πέμπτης]. Δεν αντέχω τόσο μίσος, μέσα στην εκκλησία, τη μέρα της σταυρικής θυσίας. […] Δεν θα παραθέσω τροπάρια. Χαλιέμαι» ή «Τα Ευαγγέλια είναι παρηγορητικά, επειδή ακριβώς δεν εξωραΐζουν ιδεαλιστικά την κατάστασή μας. Βλέπουν και λένε καθαρά πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ότι ο Σταυρωμένος αναστήθηκε» ή ακόμη «Ο ιστορικός χριστιανισμός […] γέμισε μαυρίλα, άρνηση της χαράς, ασκητική στέρηση, mortificatio, memento mori και μακάβριους χορούς. Η διηνεκής μνήμη του θανάτου θεωρήθηκε θεμέλιο της πνευματικής ζωής». Η Ανθοδέσμη του Ζουμπουλάκη αποδεικνύεται λιγότερο απλή απ’ ό,τι αφήνει να διαφανεί το μπουκέτο του Ρόρρη που κοσμεί το εξώφυλλό της.
Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας ταξιδεύει στις μνήμες του από παιδί, τη στενή σχέση του με την εκκλησία και τη Θεολογία. Κάθε κεφάλαιο αφορά και μια μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, ξεκινώντας από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Αναφέρει και σχολιάζει τα τροπάρια από τις δοξολογίες κάθε ημέρας και τις σχετικές αναφορές που έχουν γίνει σε διάφορα λογοτεχνικά έργα. Ένα βιβλίο που έχει θεολογικό/φιλοσοφικό και λογοτεχνικό ενδιαφέρον καθώς απευθύνεται σε πιστούς και μη.
Η Ανθοδέσμη για τη Μεγάλη Εβδομάδα του Σταύρου Ζουμπουλάκη δεν είναι θεολογικός λόγος, δεν είναι καν λειτουργικός οδηγός, ούτε απευθύνεται μόνο σε πιστούς. Είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό κείμενο μικρό σε έκταση αλλά ανεξάντλητο σε νοήματα. Ένας στοχασμός πάνω στο πρόσωπο του Χριστού. Η αγάπη που κηρύσσει ο Χριστός δεν ζητά ανταπόδοση. Προσφέρεται ελεύθερα, ακόμα και εκεί όπου δεν υπάρχει καμία δικαίωση. Συγχωρεί πριν της ζητηθεί συγγνώμη. Είναι απόλυτη, υπερβαίνει τη λογική και βαδίζει προς τη θυσία. Δεν καλούμαστε να την εξηγήσουμε, μόνο να τη συναντήσουμε. Η ανάγνωσή του μέσα από κείμενα Ευαγγελικά, από την ποίηση και την παράδοση σε γεμίζει, όχι γιατί απαντά, αλλά γιατί σε αγγίζει. Κι όταν τελειώσεις την τελευταία σελίδα, γυρνάς το βιβλίο από την αρχή για να το ξαναδιαβάσεις.
Αξίζει να διαβαστεί απ' οποιονδήποτε πιστεύει έστω και λίγο και αναμένει το Πάσχα κάθε χρόνο με τον τρόπο του.Εξαιρετικό πόνημα και πολυ κατατοπιστικό και για τις λειτουργίες των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας και το πως συνδέονται με άλλα λογοτεχνικά κείμενα,αλλά και τις προσθαφαιρέσεις που έγιναν μέσα στα χρόνια.