۳.۵⭐
ارثیه ابدی همون کتابی بود که باید میخوندم تا به قلم سرو روحی علاقهمند بشم.بعد از دو داستان پادساعتگرد و نبض خاموش که برام جذابیت نداشتن و هر دوتارو از نیمه رها کردم،ارثیه انتخاب درستی بود.شخصیت پردازی خیلی خوبی داشت.داستانی رئال با پرداخت درست و پایان منطقی.
البته من همچنان با حجم کتاب مشکل داشتم:)داستان پیچیدگی عجیب غریبی نداشت که لزومی به این حجم داشته باشه اما با توجه به کتابهاشون متوجه شدم کلا سبک نوشتنشون داستانهای طولانی هست و خب این موضوع یکمم سلیقهایه اما برای من خوندن کتاب حجیم با خط داستانی تقریبا یکنواخت،خسته کنندهست.