Άρης

by Μιχάλης Μακρόπουλος, Ελένη Κοφτερού

Ένας ερευνητής στον Άρη επικοινωνεί με τη σύντροφό του στη Γη· τα μηνύματά τους είναι ύμνος στη ζωή και συνάμα βύθιση στη μοναξιά, καθώς εκείνος συντρίβεται από τη σιωπή και την ερημιά του πλανήτη, ενώ αυτή νιώθει να τον χάνει. Η δική του φωνή (του πεζογράφου Μιχάλη Μακρόπουλου) και η δική της (της ποιήτριας Ελένης Κοφτερού) συνομιλούν και αλληλοσυμπληρώνονται σ᾽ ένα ξεχωριστό αφήγημα, ποιητικό και στοχαστικό.

«Στον Άρη ο χρόνος απλώνεται στο χώρο και πλέκεται στην υφή του κι ο χώρος κλείνει απολιθωμένο το χρόνο μέσα του. Ο έρημος πλανήτης είναι όλος μια στιγμή που απολιθώθηκε. Δε θα ξαφνιαζόμουν αν, βγαίνοντας από το θόλο για να συλλέξω δείγματα, αντίκριζα τον εαυτό μου μικρό στο βάθος, με τα γυμνά βουνά πίσω του. Ούτε ξαφνιάστηκα όταν, κάποια στιγμή που βγήκα, είδα πατημασιές να ξεκινούν έξω ακριβώς από το θόλο. Τις ακολούθησα σαν ν’ ακολουθούσα τα βήματά μου. Σταματούσαν λίγο παρακάτω».

Genres: Science Fiction, Greece

72 pages, Paperback

First published April 26, 2021

About the author

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έζησε εννέα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Πλέον κατοικεί στη Λευκάδα με τη σύζυγό του και με τα δυο τους παιδιά, και περνά μεγάλα διαστήματα στο Δελβινάκι Πωγωνίου στην Ήπειρο. Εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας από τα αγγλικά και τα γαλλικά.

Έχει εκδώσει βιβλία για ενήλικες καθώς και βιβλία για παιδιά.

Reviews

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Ανάμεσα σε εκείνον που βρίσκεται στον Άρη, σ’ έναν θόλο με υδροπονικά θερμοκήπια που του παρέχουν ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσει και να ερευνήσει τον αφιλόξενο πλανήτη, και εκείνη που παρέμεινε στη Γη, στο σπίτι τους, ανταλλάσσονται μηνύματα που γεφυρώνουν τρόπον τινά την απουσία και μετριάζουν το βασανιστικό αίσθημα της έλλειψης που τους διακατέχει. Με τις λέξεις τους παραμερίζουν τα τοιχώματα της μοναξιάς, αγγίζονται, βλέπονται, ζωντανεύουν τους άδειους κόσμους τους. Ο Άρης δεν είναι πια ο νεκρός πλανήτης που περιβάλλει τον θόλο του και το σπίτι τους δεν είναι το άδειο κέλυφος των αναμνήσεών της με εκείνον. Τόσο μακριά, αλλά και τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, σαν να γίνεται ο ερημότοπος που περιβάλλει εκείνον η απόληξη του κήπου του σπιτιού τους και το συμπαντικό κενό που τους χωρίζει μια θάλασσα που θα τον ξαναφέρει κοντά της.

Ο Μιχάλης Μακρόπουλος δανείζει τις λέξεις του σε εκείνον κι η Ελένη Κοφτερού σε εκείνη, σ’ ένα αφήγημα τρυφερό και στοχαστικό, με τις λέξεις και τις εκατέρωθεν επιστολές τόσο αρμονικά συνταιριαγμένες μεταξύ τους που δεν διακρίνεις ότι οι συγγραφείς είναι δύο.

[Crazytourists_books · Rating 5 out of 5]

Νομίζω πως κινδυνεύω να γίνω γραφική, αλλά ειλικρινά, η πένα του Μακρόπουλου μαγεύει. Σε αυτό το βιβλίο έχει μπλεχτεί τόσο αρμονικά με αυτή της Ελένης Κοφτερού που σε καθηλώνει.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω καλύτερα, το βιβλίο αυτό με ζέστανε, ήταν σα χάδι και σα δάκρυ ταυτόχρονα...

[Roula · Rating 4 out of 5]

Αλλο ενα βιβλιο του Μακροπουλου που σαν ενα ακομη λιθαρακι χτιζει μεσα μου την πεποιθηση οτι προκειται για εναν εξαιρετικα ενδιαφεροντα συγγραφεα που θελω πολυ να διαβαζω ολες τις δουλειες του.
Εδω, σε αυτο το βιβλιο, συνεχιζοντας το σερι πρωτοτυπιας που τον διακρινει στα στορις του, τοποθετει τους δυο πρωταγωνιστες σε δυο διαφορετικους πλανητες. Μια γυναικα στη ζωντανη, γεματη λεξεις, κινησεις και χρωματα γη και ενας αντρας στον σκοτεινο, σιωπηρο, ανεξερευνητο Αρη. Ο αντρας βρισκεται εκει σε απιστολη με αλλα δυο μελη πληρωματος και επικοινωνει με τη συντροφο του μεσω μηνυματων, τα οποια ειναι τα μονα που τον κρατουν σε μια στοιχειωδη επικοινωνια, καθως οι λεξεις και το νοημα τους σε εναν σκοτεινο πλανητη, δε μπορουν παρα να ειναι κενες. Κι ενω οι μερες και οι εξελιξεις προχωρανε, οι δυο αυτοι ανθρωποι παλευουν να διασωσουν τις αναμνησεις τους, τη κοινη τους πορεια και φυσικα ο ενας τον αλλο.
Ενα εκπληκτικο αναγνωσμα που οπως και τα υπολοιπα του συγγραφεα, διαβαζεται με τη μια. Ο μονος λογος που αφαιρω εναν βαθμο ειναι γιατι κυριολεκτικα λατρεψα τον Μακροπουλο στις πολυ πιο dark καταστασεις και περιγραφες του κι ετσι ο συνδυασμος με το λιγο πιο ρομαντικο, με ξενισε 😂

[Nasia · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ τρυφερό βιβλίο για την αλληλογραφία που ανταλλάσσει ένας επιστήμονας που βρίσκεται στον πλανήτη Άρη (με την φωνή του Μιχάλη Μακρόπουλου) με την αγαπημένη του (με την φωνή της Ελένης Κοφτερού) και για το πόσο μακριά και ταυτόχρονα πόσο κοντά είναι αυτοί οι 2. Πόσο μόνοι νοιώθουν, ο καθένας με το δικό του είδος μοναξιάς και πώς αυτή εκφράζεται...Μου φάνηκε υπέροχο, λέξη προς λέξη και it hit close to heart αυτή την περίοδο.
Διαβάζεις τον τίτλο, λες, χμμμ επιστημονική φαντασία, πόσο με αφορά αυτό εμένα; αλλα συνειδητοποιείς πως όσα περιγράφει είναι εντελώς γήινα, εντελώς ανθρώπινα. Τι άλλο πρέπει να κανω για να διαβάσετε Μακρόπουλο; ⏳

"Θυμήθηκα που κάποτε, χειμώνα, είχα πιάσει πάλι το βιβλίο, κι όταν το άνοιξα, λίγη άμμος κύλησε από μέσα και σε μια σελίδα ένα ξεραμενο φύκι ήταν βαλμενο για σελιδοδείκτης. Πόσο αλλιώτικη ήταν εκείνη η άμμος από αυτήν εδώ. Ήταν άμμος που την έγλειφε η θάλασσα και τη ζέσταινε ένας ζωογόνος ήλιος - ένα μήνυμα που έστελνε στον εαυτό μου εκείνου του χειμώνα ο εαυτός μου ενός παλιότερου καλοκαιριού."

[Georgina · Rating 5 out of 5]

Δε μπορώ να βάλω 10 αστέρια το κέρατο μου

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Ότι και να γράψει, το αγαπώ...

[Olga Konstantopoulou · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ λυρικό και ξεχωριστό διήγημα! Ιδιαίτερη ιστορία και ενώ οι συγγραφείς είναι δυο, σχεδόν το ξεχνάς.
4,5

[Antonis · Rating 4 out of 5]

Μετά το «Μαύρο Νερό» και τη «Θάλασσα», ένα ακόμη μικρό κομψοτέχνημα από τον Μιχάλη Μακρόπουλο, αυτή τη φορά με τη συνεργασία της ποιήτριας Ελένης Κοφτερού. Και πάλι σε σκηνικό επιστημονικής φαντασίας, και πάλι όμως κυρίως βαθιά υπαρξιακή και φιλοσοφική, αυτή η επιστολική νουβέλα ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από την ηλεκτρονική αλληλογραφία ενός Έλληνα αστροναύτη, που βρίσκεται με άλλους δύο επιστήμονες στην πρώτη επανδρωμένη βάση στον πλανήτη Άρη, με τη σύντροφό του που βρίσκεται μόνη στο σπίτι τους στη γη.
Τα πιο ορθολογικά -στην αρχή τουλάχιστον- γράμματα του αστροναύτη (που τα συντάσσει ο Μιχάλης Μακρόπουλος) συνομιλούν με την ποιητική γραφή της συζύγου του (από την πένα της Ελένη Κοφτερού), προσπαθώντας να αναμετρηθούν με την απόσταση, τη μοναξιά, τον αναμενόμενα αφιλόξενο Άρη και την απρόσμενα αφιλόξενη Γη, και, κυρίως, με τη θέση του καθενός από τους δύο στον κόσμο τώρα που ζούνε μακριά ο ένας από την άλλη.
Πολύ γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι το ταξίδι στον Άρη είναι μόνο η αφορμή και ότι, πέρα από τους προβληματισμούς που τίθενται για μια μάλλον παραμελημένη πλευρά των διαστημικών ταξιδιών, αυτή η ιστορία θα μπορούσε να διαβαστεί και ως η ιστορία δύο ανθρώπων που παλεύουν να γλιτώσουν από την αποξένωση και να έρθουν και πάλι κοντά ανασύροντας από τη μνήμη τους όλα αυτά που τους ενώνουν, όλα εκείνα που τους έφεραν μαζί, αλλά και όλα εκείνα που δεν είχαν πει ποτέ μεταξύ τους και τώρα η απόσταση τους δίνει την ευκαιρία να το κάνουν. Κάπως έτσι, ο τίτλος του βιβλίου μοιάζει σχεδόν ειρωνικός, αφού κάλλιστα θα μπορούσε να είναι «Γη».
Πανέμορφο, ένα βιβλίο πραγματικά ποιητικό, που γεννά ερωτήσεις και όχι απαντήσεις, ένα βιβλίο γραμμένο με πολλή αγάπη.

[Matina Kyriazopoulou · Rating 5 out of 5]

Τελειώνω σιγά σιγά τα (μέχρι στιγμής) άπαντα του Μακρόπουλου, του αγαπημένου μου εν ζωή Έλληνα συγγραφέα. Το δυστοπικό αυτό επιστολικό μυθιστόρημα ή ορθότερα νουβέλα το συνέγραψε με την Ελένη Κοφτερού, έργα της οποίας δεν έχω διαβάσει αλλά εκτίμησα πολύ τη "φωνή" της είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό, ποηιτικό πρωτότυπο και τρυφερό βιβλίο. Ένας επιστήμονας που βρίσκεται στον Άρη μαζί με δυο συνεργάτες του αλληλογραφεί με την αγαπημένη του, ώσπου το Παράδοξο διακόπτει την επαφή τους. Το λάτρεψα.

[P.S. MaryLou Scriptrix · Rating 5 out of 5]

Λέξεις που εγκλωβίζουν το νόημα της ζωής μέσα τους.
Λέξεις αισθήσεις,
γεύεσαι, ακούς, νιώθεις, θυμάσαι.
Όλα για να μην ξεχάσεις.
Να κρατηθούν οι αναμνήσεις ζωντανές
Να κρατηθείς στη ζωή ο ίδιος.

Λεπτή η κλωστή που σε κρατάει,
ταλαντεύεται.
Σε κάθε στιγμή σιωπής που μοιάζει αιώνας
Σε κάθε όνειρο που σε ξεγελά, που γεννά οφθαλμαπάτες.
Και ακροβατείς,
ανάμεσα στην έρημο και στης καρδιάς τις επιθυμίες.

Ανάμεσα στην αγάπη και στη λήθη.

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

Ο πεζογράφος Μιχάλης Μαρκόπουλος και η ποιήτρια Ελένη Κοφτερού είναι οι δύο φωνές στην επιστολική νουβέλα "Άρης".
Ένα ζευγάρι που επικοινωνεί ανταλλάσοντας μηνύματα. Αυτός βρίσκεται στον Άρη σε ερευνητική αποστολή ενώ αυτή παρέμεινε στη Γη.
Πέρα από το χώρο και το χρόνο διαχειρίζονται αισθήματα που γεννούν οι νέες συνθήκες του αποχωρισμού, της εξ αποστάσεως σχέσης τους.
Ένα ταξίδι στο άγνωστο διάστημα, τον τόπο εκτός του κέντρου ύπαρξης μας, ένα ταξίδι κατάδυσης στον εσώτερο ψυχισμό μας, μια υπερβατική εμπειρία σε καταστάσεις συνείδησης εξωκοσμικές.
Με περιεχόμενο στοχαστικό, φιλοσοφικό, υπαρξιακό, σε ένα περιβάλλον δυστοπικό, θέματα όπως η μοναξιά, η συνύπαρξη, η επαφή, η παρουσία, η απουσία, η επικοινωνία, οι λέξεις, ο λόγος, η μνήμη, η λήθη δομούν μια εξερεύνηση του κόσμου εντός και εκτός μας. Ένα παιχνίδι αυτοκαθορισμού και ετεροκαθορισμού για τη δύναμη και την ουσία του λόγου, της γλώσσας, πώς αυτή μας συνδέει με το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο, πώς δίνει νόημα στην ύλη.

"Η φιλοσοφία είναι αγώνας ενάντια στο στοίχειωμα της διάνοιας μας από τα μέσα της γλώσσας μας" Wittgenstein

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που ξέρεις πως όποιο βιβλίο τους και να διαβάσεις, δε θα σε απογοητεύσουν. Ένας τέτοιος συγγραφέας είναι για μένα και ο Μιχάλης Μακρόπουλος.

Ο «Άρης» είναι το τρίτο του βιβλίο που διαβάζω, όμως αυτό δεν το έγραψε μόνος του. Παρέα με την ποιήτρια Ελένη Κοφτερού, στήνουν μια επιστολική νουβέλα. Ένα ζευγάρι που τους χωρίζει όχι απλά η απόσταση, αλλά το ίδιο το διάστημα. Εκείνος, γεννημένος από την πένα του Μακρόπουλου, βρίσκεται σε επιστημονική αποστολή στον πλανήτη Άρη και στέλνει μηνύματα στην αγαπημένη του, μιας και αυτός είναι πλέον ο τρόπος επικοινωνίας τους. Τις απαντήσεις Εκείνης υπογράφει η Κοφτερού κι έχουμε έτσι μια συζήτηση ανάμεσά τους.

Στις επιστολές τους διακρίνονται πολλά από τα συναισθήματά τους αλλά και πως αυτά μεταβάλλονται στο χρόνο. Ταυτόχρονα αλλάζει και ο τρόπος που σκέφτονται μιας και η καθημερινότητά τους είναι πλέον διαφορετική και επηρεάζει την ψυχοσύνθεσή τους. Η απομόνωση ή η ανάγκη να συμβιώσει κανείς με άγνωστους ανθρώπους και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Ο χρόνος που έχει κάποιος για να αναπολήσει το παρελθόν και να σκεφτεί όλα όσα έκανε ή κάνει ή θα κάνει, τα νέα ερεθίσματα που μπορεί να έχει ή η διαφορετική οπτική, παίζουν πάντα ρόλο στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Ένα τόσο όμορφο βιβλίο, το αγάπησα λέξη προς λέξη. Έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του Μιχάλη Μακρόπουλου, ‘Μαύρο Νερό’ και ‘Θάλασσα’, δε γινόταν να μην πιάσω στα χέρια μου και τον Άρη, την επιστολική νουβέλα που γράφτηκε σε συνεργασία με την Ελένη Κοφτερού και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κίχλη.

Ένας ερευνητής στον Άρη συνομιλεί με τη σύντροφό του στη Γη και οι επιστολές τους αυτές είναι το μόνο μέσο γεφύρωσης της απουσίας και της μοναξιάς που νιώθουν αμφότεροι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είναι αξιοσημείωτος ο ξεχωριστός τρόπος που γράφει καθένας τους, ο μεν ερευνητής στον αφιλόξενο πλανήτη χρησιμοποιεί λόγο ορθολογικό για να περιγράψει τα πράγματα γύρω του, καθώς φαίνεται ότι οι λέξεις σιγά σιγά χάνουν το νοήμά τους, ενώ η σύντροφός του γράφει πιο ποιητικά, χρησιμοποιώντας τις αναμνήσεις για να του υπενθυμίσει όλα αυτά που τους ενώνουν και να τον κρατήσει όσο γίνεται κοντά της.
Το αποτέλεσμα; Ένα αφήγημα άκρως τρυφερό και στοχαστικό, ίσως ό,τι πιο ρομαντικό διάβασα το τελευταίο διάστημα.

«Κάθε τόσο ανοίγω την ντουλάπα μας και κοιτώ εκείνο το λευκό πουκάμισο που σου είχα χαρίσει πριν από πολλά χρόνια. Είναι αξιοσημείωτο το πώς διατηρεί ακόμα την απαλή λευκή του λάμψη. Το αγγίζω κι ένα ανεπαίσθητο θρόισμα με διαπερνά. Και τότε σκέφτομαι πως ίσως αυτό να είναι η ψυχή. Η αντήχηση της άφθαρτης λευκότητας.
Η απουσία σου δεν είναι μόνο ένα βασανιστικό αίσθημα έλλειψης: αποκτά υπόσταση και βάθος μέσα από αυτά που μοιραστήκαμε.» ~Ελένη, σελ. 13.

«Καθετί γήινο μεσ’ από τα δικά σου μάτια, αγαπημένη μου Ελένη, είναι η κλωστή που μ’ ενώνει μ’ εσένα και με τη ζωή. Αν πάψεις να προσέχεις καθετί, θα πάψει να υπάρχει για μένα. Αν δε μου γράψεις ‘είδα ένα φύλλο και το έπιασα’, δε θα υπάρχει φύλλο πια, αλλά μόνο μια λέξη που θα περιγράφει κάτι ακατανόητο. Τα πράγματα θα χαθούν και θα μείνουν μονάχα οι λέξεις, αν δε μου μιλάς εσύ γι’ αυτά.» ~Μιχάλης, σελ. 41

Θα μπορούσα να παραθέσω κάθε σελίδα του, ειλικρινά! ❤

[mar · Rating 4 out of 5]

"Σ 'έναν πλανήτη χωρίς ζωή φτωχαίνει η γλώσσα. Όλες οι σημασίες των λέξεων χάνονται, εκτός απ' αυτήν της ερημιάς"
Η βιβλιοθήκη μου έκρυβε εδώ και μήνες ένα διαμάντι του οποίου η ώρα της ανακάλυψης έφτασε επιτέλους. Συγκινητικό, φιλοσοφικό και άλλα πολλά επίθετα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν αυτό το βιβλίο, κανένα όμως δεν μπορεί να το περιγράψει με ακρίβεια. Απλά το λάτρεψα

[Leonidas Moumouris · Rating 4 out of 5]

Ένα ζευγάρι. Ο άντρας βρίσκεται σε αποστολή στον Άρη και η γυναίκα του στη γη να τον κρατάει σε επαφή με ο,τι του δίνει ανθρώπινη υπόσταση. Την αφή των φυτών, τις μυρωδιές, τις αναμνήσεις, το σπίτι τους, και όλα αυτά μέσω μηνυμάτων.
Είναι στιγμές που η ιστορία πάει να ξεφύγει σε sci fi περιπέτεια αλλά οι συγγραφείς δεν έχουν αυτό στο μυαλό τους.
Το περιβάλλον που ζεις σε απορροφά και σε κάνει δικό του, όταν φεύγεις όμως για κάτι ξένο δεν ξέρεις ποτέ αν θα καταφέρεις να γυρίσεις πίσω γιατί εκεί που πας είναι το καινούργιο και ίσως παντοτινό σου σπίτι.

[Marilena ⚓ · Rating 4 out of 5]

Μέσω αλληλογραφίας κρατάει επικοινωνία ο ερευνητής στον Άρη, με την αγαπημένη του. Μια επικοινωνία που θα του κρατήσει συντροφιά όσο καιρό μείνει εκεί σε αυτόν τον έρημο πλανήτη. Η γραφή του Μιχάλη Μακρόπουλου συνδέεται υπέροχα με της Ελένης Κοφτερού και δημιουργούν ένα αποτέλεσμα λυρικό και τρυφερό.

''Παράξενο στ' αλήθεια, αφού πριν φύγεις, ένιωθα συχνά ότι δεν ήσουν εδώ. Το αντικαθρέφτισμα της παρουσίας σου υπήρξε η απουσία''

[Stella (NotAnEarlyBird) · Rating 5 out of 5]

Δεύτερο βιβλίο του Μκαρόπουλου και ο έρωτας που ξεκίνησε με τη Θάλασσα εξελίσσεται σε αγάπη. Ο Μακρόπουλος έχει την μοναδική ικανότητα να γράφει με βάση την επιστημονική φαντασία (τουλάχιστον στα δύο του που έχω διαβάσει) και να την αφήνει στο περιθώριο για να επικεντρωθεί στον άνθρωπο.

Βαθιά ανθρώπινη και η ιστορία του επιστήμονα στον Άρη που επικοινωνεί με τη σύντροφό του στη Γη. Η γραφή του είναι ονειρική, νωχελική και λυρική, χωρίς ωστόσο να "φωνάζει".

Μικρό σε μέγεθος, μεγάλο σε καρδιά.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 4 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρων και έξυπνος ο τρόπος που παρουσιάζεται αυτό το έργο, σαν ένας διάλογος μεταξύ των συγγραφέων, ως επιστολική νουβέλα, όπως αναγράφεται.
.
Για άλλη μια φορά απήλαυσα τη λυρική γραφή του Μακροπούλου και μιας και το διάβασα αμέσως μετά τη Θάλασσα, μου άρεσε πολύ που βρήκα συσχετισμούς, πως για παράδειγμα αναδεικνύει τον Άρη σαν ένα τοπίο που κάποτε μπορεί να κατακλυζότανε από το υγρό στοιχείο.
Σίγουρα θέλω να συνεχίσω με τα απαντά μέχρι τώρα γραπτά του συγγραφέα στο μέλλον, με έχει κερδίσει ανεπιστρεπτί!
.
<< Στον Άρη ο χρόνος απλώνεται στο χώρο κ��ι πλέκεται στην υφή του κι ο χώρος κλείνει απολιθωμένο το χρόνο μέσα του. Ο έρημος πλανήτης είναι όλος μια στιγμή που απολιθώθηκε >>

[Despina · Rating 5 out of 5]

Υπέροχα όμορφο.

Κάθε τι που διαβάζω από τον Μακρόπουλο με συγκλονίζει και είναι όλα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Οι φωνές των δύο συγγραφέων στον "Άρη" δένουν τόσο αρμονικά που σε ταξιδεύουν πραγματικά.

Νομίζω θα το ξαναδιαβάσω. Άμεσα.

[TheAuntie · Rating 3 out of 5]

βαρετούλι θα έλεγα

[George Makridakis · Rating 4 out of 5]

Δημιουργεί αγωνία σχεδόν με το τίποτα, εντυπωσιακό.

[Nikolas Sakaloglou · Rating 4 out of 5]

8/10 Όμορφη, λιτή, περιεκτική και συγκινητική επιστολική νουβέλα με υπαρξιακό θέμα.

[What Vasia Reads · Rating 4 out of 5]

⭐️ 4.5/5

[Natasa · Rating 5 out of 5]

Στο βιβλίο αυτό παρακολουθούμε την ιδιότυπη αλληλογραφία ενός ερευνητή με τη σύντροφό του Ελένη. Εκείνος βρίσκεται σε αποστολή με ακόμα δύο άτομα στον πλανήτη Άρη κι εκείνη είναι πίσω στη Γη. Η επικοινωνία τους ακολουθεί όλα τα στάδια προσαρμογής του ερευνητή στον πλανήτη. Το άγονο, ερημικό, σιωπηλό αρειανό τοπίο επηρεάζει τις σκέψεις, τη διάδραση, την προσωπικότητα του πληρώματος και καθένας αντιδρά διαφορετικά στην πρόκληση του να ζεις σε έναν πλανήτη χωρίς ζωή. Από την άλλη η Ελένη στέλνει σκέψεις, ήχους και εικόνες στον σύντροφό της προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή στη μνήμη του τη γήινη πραγματικότητα. Δεν μπορώ να ξέρω τι είχαν στο μυαλό τους ο Μακρόπουλος και η Κοφτερού όταν ξεκίνησαν να γράφουν αυτό το τόσο ενδιαφέρον βιβλίο, πάντως εγώ βυθίστηκα στην ερημιά και τη σιωπή του Άρη με την ιδέα ότι αυτό είναι ένα καθρέφτισμα του μέλλοντος μιας γης που κακομεταχειριζόμαστε. Και κανείς από εμάς δε θα μπορέσει να επιβιώσει κρατώντας τα λογικά του σε μια γη όπου το νερό και το δέντρο, το πουλί και το κελάηδισμα, το ποτάμι και η θάλασσα είναι λέξεις κενές, ασύνδετες με κάποια εικόνα. «Δεν πιστεύω στην ψυχή και το ξέρεις. Αλλά τι’ ναι αυτό που άφησα πίσω, στον δικό μας κόσμο; Νιώθω σαν να είμαι εδώ και να μην είμαι. […] Λες και η ερημιά γύρω έχει κάτι άυλο που απλώνεται και μέσα μας μεταμορφώνοντάς μας, κάνοντάς μας επίσης άυλους». Ο Μακρόπουλος είναι ένας εξαιρετικός βιοφιλόσοφος των ημερών μας.

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

Ένας ερευνητής στον Άρη επικοινωνεί με τη σύντροφό του στη Γη. Αυτός κρατιέται από τις λέξεις για να αντέξει τη σιωπή. Αυτή περιμένει τα μηνύματά του για να νιώσει ζωντανή. Η απόσταση μεταξύ τους, όμως, μεγαλώνει.

Ο Μακρόπουλος και η Κοφτερού, με απλές λέξεις, γεμάτες λυρισμό, συμπληρώνουν υπέροχα ο ένας τον άλλο. Κάθε λέξη είναι προσεκτικά διαλεγμένη και βάζει ένα λιθαράκι στο να χτιστεί ένας κόσμος. Ο δικός τους κόσμος.

Ένα βιβλίο/επιστολικό κείμενο που μιλάει για την ανάγκη να συνδεθούμε με τον άλλο. Κάπως μου θύμισε ένα μήνυμα σε μια γέφυρα στον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης. "Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΜΩΡΟ ΜΟΥ". Δεν αναφέρεται κανένα όνομα. Σε προσκαλεί να κάνεις δικό σου το μήνυμα, την αγάπη που προ(σ)φέρει. Το ίδιο κάνει και τούτη εδώ η νουβέλα.

[Lazaros Karavasilis · Rating 5 out of 5]

Ο Ταρκόφσκι στον Άρη

Η εμπλοκή της ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής με το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας έχει δείξει ελάχιστα δείγματα γραφής και σίγουρα απευθύνονταν σε μικρότερο κοινό. Μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον.

Τα τελευταία χρόνια, ο Μακρόπουλος έχει καταφέρει να σμίξει με μεγάλη επιτυχία το ανθρώπινο με το φανταστικό, τις διαπροσωπικές σχέσεις με ένα συνεχώς εχθρικό περιβάλλον που έρχεται να σαρώσει οτιδήποτε θυμίζει πολιτισμό. Εδώ, σε συνεργασία με την Ελένη Κοφτερού παρουσιάζουν μια ανθρώπινη σχέση που καλείται να διατηρηθεί ανάμεσα σε δύο πλανήτες. Η εκκωφαντική μοναξιά του Άρη που αντικατοπτρίζεται στα λόγια του ερευνητή διαπνέεται απο τη μοναχικότητα και την ανημπορία του εξερευνητή απέναντι στο άγνωστο. Ο υπαρξισμός εδώ είναι αναπόφευκτος το ίδιο και η λήθη. Πως μπορείς να θυμάσαι απέναντι στη πανέμορφη κενότητα του σύμπαντος; Μόνο με τον άλλον και τις αναμνήσεις που μοιράζεστε: ένας κήπος, μια φωτογραφία, μια κίνηση ρουτίνας μπορούν να αποδειχθούν εκείνη η άγκυρα που σε κρατάει απο το να χαθείς στο κενό.

Μέσα απο αυτή την επιστολική αφήγηση κατάφερα και συνειδητοποίησα την απόσταση ανάμεσα σε Άρη και σε Γη. Θέλει ταλέντο για να αποτυπώσεις κάτι τέτοιο και να κάνεις το συναίσθημα του να είσαι μακριά απο τους αγαπημένους σου τόσο έντονο. Ο Στάνισλαμ Λεμ θα ήταν περήφανος.

[Christina · Rating 5 out of 5]

η μοναξιά, η νοσταλγία, το χάδι μέσα απ τις λέξεις, η αυτοβύθιση, η ερημιά, ένας κήπος, τα βήματα που χάνονται ή που βρίσκονται, ο χώρος κι ο χρόνος σ έναν αέναο χορό, η τρυφεράδα, η ποίηση. 72 σελίδες μόνο. Άρης. Μιχάλης Μακρόπουλος. Πάντα γοητευμένη απ τα βιβλία του!

[Katerina Stavrianea · Rating 5 out of 5]

🤍

[Anthi Kanta · Rating 4 out of 5]

Υπέροχο, μοναδικό, τρυφερό, ποιητικό!

[Elenita Christouli · Rating 4 out of 5]

4,5*