What do you think?
Rate this book
หมาป่า
หลังปฏิวัติวัฒนธรรมช่วงทศวรรษที่ 1960 นักศึกษาปัญญาชนทั่วประเทศจีนได้ขานรับคำเรียกร้องจากท่านประธานเหมา ออกสู่ชนบท ใช้ชีวิตเฉกผองพี่น้องชาวนาและกรรมาชีพ ขัดล้างคราบความคิดและวิถีชีวิตศักดินา
เฉินเจิ้น—นักศึกษาจากปักกิ่ง—เป็นหนึ่งในบรรดาปัญญาชนที่อาสาไปใช้แรงงานเลี้ยงปศุสัตว์ บริเวณตะเข็บชายแดนมองโกเลียในอันห่างไกลความเจริญที่ทุ่งหญ้าเอ้อหลุน เฉินเจิ้นไม่เพียงแค่ปรับตัวเรื่องกินอยู่ เรียนรู้เคารพธรรมเนียมและความเชื่อดั้งเดิมของชนเผ่ามองโกล เขาหลงใหลหมาป่า ศึกษาพฤติกรรมและความสัมพันธ์ของหมาป่ากับชาวปศุสัตว์เร่ร่อนอย่างใกล้ชิด ทั้งยังพยายามเลี้ยงลูกหมาป่าไว้ตัวหนึ่งด้วย เขายังดื่มด่ำกับเสรีภาพของนายพรานนักล่ากับฝูงหมาป่าที่อยู่ร่วมกัน ขับเคี่ยวแบ่งปันช่วงชิงรวมถึงการพิทักษ์สมดุลธรรมชาติของทุ่งหญ้า
เฉินเจิ้นได้เข้าถึงกลยุทธพิชัยหมาป่าศาสตร์แห่งการอยู่รอดในความอัตคัต ดินฟ้าอากาศอันทารุณ ศาสตร์ลึกลับอันเป็นแรงขับเคลื่อนที่นำมาถึงการรุกรบบรรลือโลกในประวัติศาสตร์ของจอมจักรพรรดิ์เจงกิสข่าน แต่แล้วความสันโดษสันติและสมดุลของทุ่งหญ้าก็ถูกเบียดเบียนจากชาวมองโกลและฮั่นย้ายถิ่น ความเจริญทางวัตถุและการกสิกรรมที่ถูกนำมาด้วยบดขยี้วิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวมองโกลเจ้าถิ่น และขับฝูงหมาป่า—ตัวแทนเทพเจ้า—ผู้พิทักษ์ทุ่งหญ้าไปจนหมดสิ้น
หมาป่า เป็นนวนิยายที่ตื่นตาตื่นใจในผู้อ่านชาวจีนหลังจากออกวางตลาด พ.ศ. 2547 ไม่นานก็ไต่อันดับเป็นหนังสือขายดีในประเทศจีน มียอดจำหน่ายกว่าหนึ่งล้านเล่ม หมาป่า ได้รับรางวัลวรรณกรรมหลายรางวัล รวมทั้งเป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ได้รับรางวัล The Man Asian Literary Prize
เจียงหรงเกิดเมื่อ พ.ศ. 2489 ที่เจียงสู ครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่ปักกิ่ง พ.ศ. 2500 เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปากรส่วนกลาง พ.ศ. 2509 แต่หยุดเรียนในปีต่อมาไปเป็นปัญญาชนอาสาสมัครรุ่นแรกที่ออกไปใช้แรงงานในชนบท เจียงหรงใช้แรงงานที่ทุ่งหญ้าชายแดนระหว่างมองโกเลียในและมองโกเลียนอกอยู่สิบเอ็ดปี เมื่อกลับมาปักกิ่ง พ.ศ. 2521 จึงกลับไปเรียนต่อด้านรัฐศาสตร์ที่สถาบันสังคมศาสตร์แห่งประเทศจีนอันมีชื่อเสียง แล้วเข้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจนเกษียณเมื่อ พ.ศ. 2549 ปัจจุบันเขาพำนักอยู่ที่ปักกิ่งกับภรรยา
เฉินเจิ้น—นักศึกษาจากปักกิ่ง—เป็นหนึ่งในบรรดาปัญญาชนที่อาสาไปใช้แรงงานเลี้ยงปศุสัตว์ บริเวณตะเข็บชายแดนมองโกเลียในอันห่างไกลความเจริญที่ทุ่งหญ้าเอ้อหลุน เฉินเจิ้นไม่เพียงแค่ปรับตัวเรื่องกินอยู่ เรียนรู้เคารพธรรมเนียมและความเชื่อดั้งเดิมของชนเผ่ามองโกล เขาหลงใหลหมาป่า ศึกษาพฤติกรรมและความสัมพันธ์ของหมาป่ากับชาวปศุสัตว์เร่ร่อนอย่างใกล้ชิด ทั้งยังพยายามเลี้ยงลูกหมาป่าไว้ตัวหนึ่งด้วย เขายังดื่มด่ำกับเสรีภาพของนายพรานนักล่ากับฝูงหมาป่าที่อยู่ร่วมกัน ขับเคี่ยวแบ่งปันช่วงชิงรวมถึงการพิทักษ์สมดุลธรรมชาติของทุ่งหญ้า
เฉินเจิ้นได้เข้าถึงกลยุทธพิชัยหมาป่าศาสตร์แห่งการอยู่รอดในความอัตคัต ดินฟ้าอากาศอันทารุณ ศาสตร์ลึกลับอันเป็นแรงขับเคลื่อนที่นำมาถึงการรุกรบบรรลือโลกในประวัติศาสตร์ของจอมจักรพรรดิ์เจงกิสข่าน แต่แล้วความสันโดษสันติและสมดุลของทุ่งหญ้าก็ถูกเบียดเบียนจากชาวมองโกลและฮั่นย้ายถิ่น ความเจริญทางวัตถุและการกสิกรรมที่ถูกนำมาด้วยบดขยี้วิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวมองโกลเจ้าถิ่น และขับฝูงหมาป่า—ตัวแทนเทพเจ้า—ผู้พิทักษ์ทุ่งหญ้าไปจนหมดสิ้น
หมาป่า เป็นนวนิยายที่ตื่นตาตื่นใจในผู้อ่านชาวจีนหลังจากออกวางตลาด พ.ศ. 2547 ไม่นานก็ไต่อันดับเป็นหนังสือขายดีในประเทศจีน มียอดจำหน่ายกว่าหนึ่งล้านเล่ม หมาป่า ได้รับรางวัลวรรณกรรมหลายรางวัล รวมทั้งเป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ได้รับรางวัล The Man Asian Literary Prize
เจียงหรงเกิดเมื่อ พ.ศ. 2489 ที่เจียงสู ครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่ปักกิ่ง พ.ศ. 2500 เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปากรส่วนกลาง พ.ศ. 2509 แต่หยุดเรียนในปีต่อมาไปเป็นปัญญาชนอาสาสมัครรุ่นแรกที่ออกไปใช้แรงงานในชนบท เจียงหรงใช้แรงงานที่ทุ่งหญ้าชายแดนระหว่างมองโกเลียในและมองโกเลียนอกอยู่สิบเอ็ดปี เมื่อกลับมาปักกิ่ง พ.ศ. 2521 จึงกลับไปเรียนต่อด้านรัฐศาสตร์ที่สถาบันสังคมศาสตร์แห่งประเทศจีนอันมีชื่อเสียง แล้วเข้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจนเกษียณเมื่อ พ.ศ. 2549 ปัจจุบันเขาพำนักอยู่ที่ปักกิ่งกับภรรยา
632 pages, Paperback
Published January 1, 2009
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
November 19, 2022
หมาป่า/เจียงหรง
เป็นการเล่าเรื่องผ่านความรู้สึกเคารพรักชื่นชม แทนคำขอโทษ แทนคำสารภาพที่มีต่อหมาป่า(โทเท็ม) ทุ่งหญ้าและฟากฟ้า(แทงเกอร์)
เรื่องราวชีวิตของเฉินเจิ้นและเพื่อนๆปัญญาชนจากปักกิ่งในยุคประธานเหมาที่สมัครใจไปทำงานปศุสัตว์ในเขตเอ้อหลุนกับชนเผ่าเลี้ยงสัตว์เร่ร่อน สองปีกว่าในการสัมผัสวิถีชีวิต ความเชื่อ ความคิดมุมมองของคนท้องถิ่น ได้เห็นวงจรชีวิตในทุ่งหญ้าที่มีหมาป่าคอยดูแลปรับสมดุลและเป็นต้นแบบของการเรียนรู้วิถีแห่งชัยชนะจิตวิญญาณอันเข้มข้นเสรีเหนือชีวิตอื่น จากเรื่องราวสงครามชีวิตในทุ่งหญ้าขยายสู่มุมมองต่อสงครามมนุษยชาติ แตกสู่โลกทัศน์ ชีวทัศน์ ความเชื่อมโยงของรายละเอียดที่ส่งผลกระทบถึงกันแบบลูกโซ่ที่เป็นตัววัดความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของเผ่าพันธุ์และธรรมชาติ ในขณะที่ชนเผ่าทุ่งหญ้าเรียนรู้จากธรรมชาติและชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ให้ความสำคัญกับการอยู่ร่วมเกื้อหนุนกันอย่างยั่งยืน คำสั่ง แนวคิด ผู้คนจากในด่านที่มุ่งเน้นการกอบโกยจนมองข้ามการทำลายระบบนิเวศน์ก็เข้ามาแทนที่ สามสิบปีผ่านไปเฉินเจิ้นกับความสำนึกผิดและโศกเศร้าที่เกาะกินในใจมาอย่างยาวนาน ก็ได้กลับมาเขียนเรื่องราวขับขานคุณูปการของทุ่งหญ้าและจิตวิญญาณหมาป่าที่เคยรุ่งเรืองในวันวานให้โลกได้เรียนรู้
ตอนอ่านคิดอยู่ตลอดว่ามันลึกมันจริงเกินกว่าจะเป็นเรื่องแต่งถ้าไม่ทำการบ้านหนักมากก็น่าจะเขียนมาจากส่วนหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตจริง เป็นหนังสือมากคุณค่าสาระ หลากมิติอ่านง่ายแบบไม่ต้องตีความ คนเขียนสื่อสารกับคนอ่านแบบตรงไปตรงมาชัดเจนและจริงใจ ถ้าชอบนวนิยายแนวสารคดีชีวิตและธรรมชาติเรื่องนี้คือดีมาก เพราะนอกจากเรื่องราวแล้วความเรียล รูป รส กลิ่น สีผ่านตัวอักษรเค้าจัดมาให้ครบโดยพร้อมเพรียงกัน ชอบ
สุดท้ายต้องขอบคุณปู่กิมย้งและท่านหวงอี้ที่ทำให้อ่านบทสรุปท้ายเล่มเกี่ยวกับทัศนะทางสังคมและประวัติศาสตร์ รากฐานการผลัดเปลี่ยนอำนาจของชนชาติจีนได้แบบเทคเดียวผ่านฉลุย ภาคภูมิใจไปอีกอ่านนิยายจนใครเป็นใครยุคไหน รุ่งเรืองเสื่อมสิ้นยังไงรู้จักหมดทุกคน ฮา
เป็นการเล่าเรื่องผ่านความรู้สึกเคารพรักชื่นชม แทนคำขอโทษ แทนคำสารภาพที่มีต่อหมาป่า(โทเท็ม) ทุ่งหญ้าและฟากฟ้า(แทงเกอร์)
เรื่องราวชีวิตของเฉินเจิ้นและเพื่อนๆปัญญาชนจากปักกิ่งในยุคประธานเหมาที่สมัครใจไปทำงานปศุสัตว์ในเขตเอ้อหลุนกับชนเผ่าเลี้ยงสัตว์เร่ร่อน สองปีกว่าในการสัมผัสวิถีชีวิต ความเชื่อ ความคิดมุมมองของคนท้องถิ่น ได้เห็นวงจรชีวิตในทุ่งหญ้าที่มีหมาป่าคอยดูแลปรับสมดุลและเป็นต้นแบบของการเรียนรู้วิถีแห่งชัยชนะจิตวิญญาณอันเข้มข้นเสรีเหนือชีวิตอื่น จากเรื่องราวสงครามชีวิตในทุ่งหญ้าขยายสู่มุมมองต่อสงครามมนุษยชาติ แตกสู่โลกทัศน์ ชีวทัศน์ ความเชื่อมโยงของรายละเอียดที่ส่งผลกระทบถึงกันแบบลูกโซ่ที่เป็นตัววัดความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของเผ่าพันธุ์และธรรมชาติ ในขณะที่ชนเผ่าทุ่งหญ้าเรียนรู้จากธรรมชาติและชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ให้ความสำคัญกับการอยู่ร่วมเกื้อหนุนกันอย่างยั่งยืน คำสั่ง แนวคิด ผู้คนจากในด่านที่มุ่งเน้นการกอบโกยจนมองข้ามการทำลายระบบนิเวศน์ก็เข้ามาแทนที่ สามสิบปีผ่านไปเฉินเจิ้นกับความสำนึกผิดและโศกเศร้าที่เกาะกินในใจมาอย่างยาวนาน ก็ได้กลับมาเขียนเรื่องราวขับขานคุณูปการของทุ่งหญ้าและจิตวิญญาณหมาป่าที่เคยรุ่งเรืองในวันวานให้โลกได้เรียนรู้
ตอนอ่านคิดอยู่ตลอดว่ามันลึกมันจริงเกินกว่าจะเป็นเรื่องแต่งถ้าไม่ทำการบ้านหนักมากก็น่าจะเขียนมาจากส่วนหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตจริง เป็นหนังสือมากคุณค่าสาระ หลากมิติอ่านง่ายแบบไม่ต้องตีความ คนเขียนสื่อสารกับคนอ่านแบบตรงไปตรงมาชัดเจนและจริงใจ ถ้าชอบนวนิยายแนวสารคดีชีวิตและธรรมชาติเรื่องนี้คือดีมาก เพราะนอกจากเรื่องราวแล้วความเรียล รูป รส กลิ่น สีผ่านตัวอักษรเค้าจัดมาให้ครบโดยพร้อมเพรียงกัน ชอบ
สุดท้ายต้องขอบคุณปู่กิมย้งและท่านหวงอี้ที่ทำให้อ่านบทสรุปท้ายเล่มเกี่ยวกับทัศนะทางสังคมและประวัติศาสตร์ รากฐานการผลัดเปลี่ยนอำนาจของชนชาติจีนได้แบบเทคเดียวผ่านฉลุย ภาคภูมิใจไปอีกอ่านนิยายจนใครเป็นใครยุคไหน รุ่งเรืองเสื่อมสิ้นยังไงรู้จักหมดทุกคน ฮา
May 16, 2021
เล่าถึงเด็กหนุ่มที่ไปอยู่ทุ่งหญ้ามองโกล ทำอาชีพเลี้ยงแกะ กลางวันพาไปกินหญ้า กลางคืนเฝ้าไม่ให้หมาป่ามากิน วนไปทุกวัน นอนวันละไม่กี่ชั่วโมง ยุงก็เยอะต้องค่อยไล่ด้วยควันจากหญ้าอ้าย
ฝูงหมาป่าบุกไล่กินม้าที่จะส่งให้รัฐ รวมกลุ่มออกล่าหมาป่า ได้เห็นความโหดร้ายจากทั้งหมาป่าและมนุษย์
หมาป่าล่าเพื่อรักษาสมดุลทุ่งหญ้าไม่ให้มีอะไรไปกินหญ้ามากเกินไป ทั้งหนู นากที่เจาะภูเขาเป็นรู หย้าไม่มีที่เกิด ทั้งม้าแพะแกะที่หยิบหญ้ากินหญ้ามากมาย หากเสียสมดุลไปทุ่งหญ้าจะเป็นทะเลทราย
มนุษย์ล่าหมาป่าเพื่อให้ตัวเองและสัตว์เลี้ยงไม่โดนกิน แต่เมื่อรัฐมาควบคุมการล่าหมาป่าคือภารกิจหลักต้องล่ามันให้หมด แล้วเปลี่ยนจากเลี้ยงสัตว์แบบย้ายที่เป็นฟาร์มอยู่กับที่ รัฐไม่เคยรู้เลยว่าทุ่งหญ้าเมื่อกินต้องรอให้เยี่ยวยา ระหว่างนั้นชาวทุ่มหญ้าจะย้ายที่พาสัตว์ไปกินที่อื่นหมุนเวียนไป
การจะลดหมาป่าต้องล่าลูกมันฆ่าให้หมดคอก ตัวเอกได้ล่าแลละเก็บไว้เลี้ยง อ้างว่าศึกษาเพื่อเข้าใจหมาป่า นิสัยของมัน ทำไมมองโกลที่เคยครองโลก ถึงจะได้รู้หลยอย่าง แต่คือการทรมานสัตว์
ได้บุกเบิกทุ่งหญ้าใหม่ในบึงห่านฟ้า หากทว่ามุนษย์ล่าห่านด้วยห่านปลอม ล่านากด้วยระเบิด ล่าหมาป่าด้วยซากสัตว์ใส่ยาพิษ
ที่เหลืออยู่คือหนูเต็มทุ่งหญ้า
จากนั้นผ่านไปหมาป่าหนีหาย หมาที่ใช้ล่าไม่จำเป็นทหารฆ่าเอาไปกินหมด
ผ่านไปจนตัวเอกแก่ ทุ่งหญ้าเป็นทะเลทรายหมด
ตัวเอกสรุปคนจีนเหมือนแกะอยู่ติดแม่น้ำทำแต่นา อ่อนแอลงทุกวัน ยังดีที่ชาวเหนือเปรียบเหมือนหมาป่าบุกมายึดได้เลือดหมาป่า เลือดของคนที่ต้องต่อสู้แข่งขันไม่ใช่หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน หมุนไปตามยุค จนถูกหมาป่าทะเลที่หิวโหยจากต่างแดนมายึด
ฝูงหมาป่าบุกไล่กินม้าที่จะส่งให้รัฐ รวมกลุ่มออกล่าหมาป่า ได้เห็นความโหดร้ายจากทั้งหมาป่าและมนุษย์
หมาป่าล่าเพื่อรักษาสมดุลทุ่งหญ้าไม่ให้มีอะไรไปกินหญ้ามากเกินไป ทั้งหนู นากที่เจาะภูเขาเป็นรู หย้าไม่มีที่เกิด ทั้งม้าแพะแกะที่หยิบหญ้ากินหญ้ามากมาย หากเสียสมดุลไปทุ่งหญ้าจะเป็นทะเลทราย
มนุษย์ล่าหมาป่าเพื่อให้ตัวเองและสัตว์เลี้ยงไม่โดนกิน แต่เมื่อรัฐมาควบคุมการล่าหมาป่าคือภารกิจหลักต้องล่ามันให้หมด แล้วเปลี่ยนจากเลี้ยงสัตว์แบบย้ายที่เป็นฟาร์มอยู่กับที่ รัฐไม่เคยรู้เลยว่าทุ่งหญ้าเมื่อกินต้องรอให้เยี่ยวยา ระหว่างนั้นชาวทุ่มหญ้าจะย้ายที่พาสัตว์ไปกินที่อื่นหมุนเวียนไป
การจะลดหมาป่าต้องล่าลูกมันฆ่าให้หมดคอก ตัวเอกได้ล่าแลละเก็บไว้เลี้ยง อ้างว่าศึกษาเพื่อเข้าใจหมาป่า นิสัยของมัน ทำไมมองโกลที่เคยครองโลก ถึงจะได้รู้หลยอย่าง แต่คือการทรมานสัตว์
ได้บุกเบิกทุ่งหญ้าใหม่ในบึงห่านฟ้า หากทว่ามุนษย์ล่าห่านด้วยห่านปลอม ล่านากด้วยระเบิด ล่าหมาป่าด้วยซากสัตว์ใส่ยาพิษ
ที่เหลืออยู่คือหนูเต็มทุ่งหญ้า
จากนั้นผ่านไปหมาป่าหนีหาย หมาที่ใช้ล่าไม่จำเป็นทหารฆ่าเอาไปกินหมด
ผ่านไปจนตัวเอกแก่ ทุ่งหญ้าเป็นทะเลทรายหมด
ตัวเอกสรุปคนจีนเหมือนแกะอยู่ติดแม่น้ำทำแต่นา อ่อนแอลงทุกวัน ยังดีที่ชาวเหนือเปรียบเหมือนหมาป่าบุกมายึดได้เลือดหมาป่า เลือดของคนที่ต้องต่อสู้แข่งขันไม่ใช่หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน หมุนไปตามยุค จนถูกหมาป่าทะเลที่หิวโหยจากต่างแดนมายึด
Displaying 1 - 2 of 2 reviews