Toen Hanne Luyten in 2019 haar debuutboek #nietaankindengezinverklappen op de wereld losliet, zorgde dat voor een heerlijk humoristische golf van herkenning bij ouders: iedereen doet maar wat. In 2020 schreef Hanne Het huis met de gele deur, een kinderboek over een écht gezin, waar ouders af en toe eens roepen, en kinderen regelmatig eens flippen. Kortom, een gezin waar iedereen zichzelf mag zijn.
Met #onsmoeder schrijft Hanne opnieuw over wat haar het nauwst aan het hart ligt: het moederschap. En… ze doet dat deze keer samen met diegene van wie zij een moeder maakte: haar eigen mama. Hanne en Anne wisselen woorden uit over de generatiekloof heen. Zoekend en af en toe vloekend, maar steeds eerlijk en vooral, met heel veel humor. Want of je nu in 1984 voor het eerst een kind kreeg, of in 2011, de allesomvattende conclusie van ouderschap blijft: iedereen doet maar wat, of is ’t niet waar misschien?
Dit is waarschijnlijk herkenbaar als je moeder bent maar dat ben ik momenteel niet. Ik vond het niet slecht, niet bijster wauw. Gewoon oké en dat is ook oké!
Na haar twee andere pareltjes, #nietaankindengezinverklappen en Het huis met de gele deur heb ik geen moment getwijfeld om dit nieuwe boek van Hanne Luyten te bestellen. Het format en de kenmerkende stijl zijn exact dezelfde als die van haar eerste boek, maar dat vind ik net een pluspunt. Ook dit boek leest als een trein en is herkenbaar, grappig en bij momenten ook ontroerend. Van luidop lachen tot kippenvel: dit boek laat geen enkele moeder koud.
#onsmoeder, aanmoederen over generaties heen. Ik nam het boek uit de bibliotheek mee omdat ik eerder #nietaankindengezinverklappen las en dat redelijk amusant vond. #onsmoeder is minstens even vermakelijk en auteur Hanne Luyten krijgt deze keer gezelschap van haar moeder Anne Van Houtven.
Afwisselend bespreken beide dames het moederschap over de generaties heen en dat is nostalgisch en hilarisch tegelijkertijd. Het doet je ook een beetje stilstaan bij hoe snel de tijd eigenlijk wel gaat en vooral hoe tijden veranderen. Hoe onze manier van opvoeden maar blijft veranderen, evolueren. Of dat altijd in de positieve zin is laat ik in het midden (gelukkig meestal wel).
#onsmoeder is een prima tussendoortje als je toe bent aan een beetje nostalgie of gewoon eens goed wil lachen. Ik moet toegeven dat het boek misschien ook in mijn bibliotheekmandje viel omdat ik zelf heel hard twijfel over het moederschap. De klok tikt ondertussen genadeloos verder.
Sta je er soms bij stil dat wij (of toch ik althans) de laatste generatie zijn die zonder social media is opgegroeid? Ik heb soms een beetje heimwee naar mijn eigen jeugd, naar hoe het leven toen was. Begrijp me niet verkeerd, ik juich vele verbeteringen en uitvindingen toe, maar soms verliezen we de essentie een beetje uit het oog, en laat dat iets zijn waar ik af en toe naar wil terugkeren.
Een feest van herkenbare situaties en toch las ik #nietaankindengezinverklappen liever. Blij te lezen dat ik niet de enige moeder ben die niet graag met haar kleine kinderen speelde.
Lievelingsen Dat ze mogen opgroeien in een wereld waarin coming-outkasten totaal vreemd zijn, en vervangen werden door hartenkamers waarvan de deuren altijd wagenwijd opstaan. In eender welke richting.
Want ergens wil je toch altijd als een bezeten curlingvrouwtje ieder oneffenheidje wegpoetsen dat hun pad lijkt te bemoeilijken vooraleer ze zelf de kans hebben om die hobbel te nemen. En ze kunnen dat. Absoluut.
Als aanmoederende moeder, geboren in de eighties en bsb-fan in de nineties, was dit boek heerlijk herkenbaar en heel vlot geschreven. Ik ga het zeker ook aan mijn eigen moeder laten lezen! Net het warme dekentje dat ik nu nodig had.
#onsmoeder is het tweede boek van auteur Hanne Luyten. Ik ben grote fan van haar debuut #nietaankindengezinverklappen. Heb het al vaak uitgeleend en cadeau gegeven.
Anne Van Houtven is de moeder van Hanne. Ze schreef dit boek samen met haar dochter. Een originele kijk op het moederschap over generaties heen.
Hanne heeft een schrijfstijl waar ik jaloers op ben. Zelfrelativerend, herkenbaar en grappig geschreven. Het doet mij denken aan een heel vlot geschreven blog. Ook haar moeder schrijft heel goed. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen, al is dat relatief in een gezin met kleine kinderen. Ik heb het dus in stukken en beetjes uitgelezen op minder dan twee dagen tijd.
Tijdens het lezen heb ik regelmatig mijn eigen aanpak van het moederen tegen het licht gehouden.
* Een afkeer van knutselen deel ik alvast met de auteurs.
*”Wat gaan kinderen zich nog herinneren van hun kindertijd?” Dat vraag ik me ook soms af. Je ziet regelmatig #creatingmemories passeren op sociale media. Maar is dat ook zo?
*Er staat ook een heel mooi stuk over dementie in. Over een sjaal vol herinneringen en niemand die het uitrafelen kan tegenhouden. Een stukje tekst dat ik zeker in mijn lessen wil gebruiken.
*Het hoofdstuk over balanceren vind ik belangrijk en ga ik zeker herlezen. “Het zoeken naar evenwicht tussen wie je was, wie je bent, wie je wil zijn, wie je kan zijn, wie je niet wil zijn, wie je moet zijn, wie je hoort te zijn, wie je verwacht wordt te zijn.” Ik heb al enkele jaren het gevoel dat ik 99% mama ben en dat er nog heel weinig tijd en ruimte voor andere dingen overblijft. Het is iets waar ik in 2021 zeker aan wil werken. ##onsmoeder #boekentip #gelezenengoedgekeurd #lezen #boeken @hanneluyten @borgerhofflamberigts
Ik heb dit boek liever gelezen dan #nietaankindengezinverklappen. De kramp om koste wat het kost grappig te zijn en alles zo bloemrijk mogelijk te omschrijven is er nog niet helemaal uit, maar wel serieus verminderd. De delen van de moeder bieden daarin ook wat tegengewicht en op zich vond ik dat wel een tof concept. #maardiehashtags #laathetuitvolgende keer.
Fiew. Het is uit. Geen Engels meer in Nederlandse zinnen en geen #hashtags meer, zo vermoeiend. Ik zou zeggen dat ze 10 jaar jonger was aan haar spreek-schrijftaal en dito "heb je mij gezien?!"-humor.
Ik stuurde Hanne dit: “De wisselwerking tussen jou en je mama is heel schoon. En je mama geeft zo een beetje een stem aan mijn eigen, eerder emotioneel wat onbereikbare mama die toch vast en zeker dezelfde dingen denkt en voelt als jouw mama.” Dat ze nog maar wat schrijft, dat Hanneke.
Wat een heerlijk boek is dit! Ik maakte de fout om er pas laat op de dag aan te beginnen, laat ons zeggen dat het een kort nachtje werd waar de kinderen voor een keer eens geen schuld aan hadden :)