What do you think?
Rate this book
Hogyan lettem író
Akkor kellett boldognak lenni, amikor lehetett. És persze ott, pont ott, ahová születtünk. Andrzej Stasiuknak Lengyel-ország jutott. Mázlista, gondolom én, olcsó vodka, tenger, rendkívüli állapot, börtön – íróparadicsom. Szerencsétlen svájciak, hogy irigyelhetik, meg én is, mondjuk, én is kicsit.
Akár életről, akár halálról van szó, mindig ugyanaz a ritmustalan ritmus – mintha az író nem tanulta volna meg a helyes légzéstechnikát, pedig csak fojtogatták. A szemünk előtt sodródik, átsántikálja kamasz- és fiatalkorát, aztán egy magasztos, részeg pillanatban kiszáll a sorsából, és átveszi a dolgok irányítását. Ettől a pillanattól válik saját műve hősévé, ahelyett, hogy kora áldozata lenne. Mert áldozatnak lenni, lusta és kényelmes időtöltés. Itt Ká-Európában annyi az áldozat, hogy mi látjuk el utánpótlással az egész világot. A heroikus unalom térségében élünk, és jól esik néha egy-egy cáfolat. Andrzej Stasiuk könyve az.
Andrzej Stasiuk a lengyel írói középnemzedék kiemelkedő alakja, könyve a 80-as évek Varsójáról regél.
Stasiuk olyan szereplője a lengyel irodalmi életnek, ki nemcsak a könyveivel hat, személye körül legendák képződtek. A Hogyan lettem író ezeket a legendákat meséli el. Felidézi a hetvenes évek második felét: az olvasó már az első mondatok után a Varsó óvárosában nomadizáló hippik között találja magát. Valószínűleg soha nem váltak volna felnőtté, ha nem szól közbe a történelem: a Jaruzelski-korszak és a hadsereg.
Akár életről, akár halálról van szó, mindig ugyanaz a ritmustalan ritmus – mintha az író nem tanulta volna meg a helyes légzéstechnikát, pedig csak fojtogatták. A szemünk előtt sodródik, átsántikálja kamasz- és fiatalkorát, aztán egy magasztos, részeg pillanatban kiszáll a sorsából, és átveszi a dolgok irányítását. Ettől a pillanattól válik saját műve hősévé, ahelyett, hogy kora áldozata lenne. Mert áldozatnak lenni, lusta és kényelmes időtöltés. Itt Ká-Európában annyi az áldozat, hogy mi látjuk el utánpótlással az egész világot. A heroikus unalom térségében élünk, és jól esik néha egy-egy cáfolat. Andrzej Stasiuk könyve az.
Andrzej Stasiuk a lengyel írói középnemzedék kiemelkedő alakja, könyve a 80-as évek Varsójáról regél.
Stasiuk olyan szereplője a lengyel irodalmi életnek, ki nemcsak a könyveivel hat, személye körül legendák képződtek. A Hogyan lettem író ezeket a legendákat meséli el. Felidézi a hetvenes évek második felét: az olvasó már az első mondatok után a Varsó óvárosában nomadizáló hippik között találja magát. Valószínűleg soha nem váltak volna felnőtté, ha nem szól közbe a történelem: a Jaruzelski-korszak és a hadsereg.
156 pages, Paperback
Published January 1, 2020
5 people are currently reading
140 people want to read
About the author
Andrzej Stasiuk
65 books313 followersAndrzej Stasiuk is one of the most successful and internationally acclaimed contemporary Polish writers, journalists and literary critics. He is best known for his travel literature and essays that describe the reality of Eastern Europe and its relationship with the West.
After being dismissed from secondary school, Stasiuk dropped out also from a vocational school and drifted aimlessly, became active in the Polish pacifist movement and spent one and a half years in prison for deserting the army - as legend has it, in a tank. His experiences in prison provided him with the material for the stories in his literary debut in 1992. Titled Mury Hebronu ("The Walls of Hebron"), it instantly established him as a premier literary talent. After a collection of poems Wiersze miłosne i nie, 1994 ("Love and non-love poems"), Stasiuk's bestselling first full-length novel Biały kruk (English translation as "White Raven" in 2000) appeared in 1995 and consolidated his position among the most successful authors in post-communist Poland.
Long before his literary breakthrough, in 1986, Stasiuk had left his native Warsaw and withdrew to the seclusion of the small hamlet of Czarne in the Beskids, a secluded part of the Carpathian mountain range in the south of Poland. Outside writing, he spends his time breeding sheep. Together with his wife, he also runs his own tiny but, by now, prestigious publishing business Wydawnictwo Czarne, named after its seat. Apart from his own books, Czarne also publishes other East European authors. Czarne also re-published works by the émigré Polish author Zygmunt Haupt, thus initiating Haupt's rediscovery in Poland.
While White Raven had a straight adventure plot, Stasiuk's subsequent writing has become increasingly impressionistic and concentrated on atmospheric descriptions of his adopted mental home, the provincial south-east of Poland and Europe, and the lives of its inhabitants. Opowieści Galicyjskie ("Tales of Galicia"), one of several works available in English (among the others are "White Raven", "Nine", "Dukla," "Fado," and "On the Road to Babadag") conveys a good impression of the specific style developed by Stasiuk. A similar text is Dukla (1997), named after a small town near his home. Dukla achieved Stasiuk's breakthrough in Germany and helped built him the most appreciative reader-base outside of Poland, although a number of Stasiuk's books have been translated into several other languages.
After being dismissed from secondary school, Stasiuk dropped out also from a vocational school and drifted aimlessly, became active in the Polish pacifist movement and spent one and a half years in prison for deserting the army - as legend has it, in a tank. His experiences in prison provided him with the material for the stories in his literary debut in 1992. Titled Mury Hebronu ("The Walls of Hebron"), it instantly established him as a premier literary talent. After a collection of poems Wiersze miłosne i nie, 1994 ("Love and non-love poems"), Stasiuk's bestselling first full-length novel Biały kruk (English translation as "White Raven" in 2000) appeared in 1995 and consolidated his position among the most successful authors in post-communist Poland.
Long before his literary breakthrough, in 1986, Stasiuk had left his native Warsaw and withdrew to the seclusion of the small hamlet of Czarne in the Beskids, a secluded part of the Carpathian mountain range in the south of Poland. Outside writing, he spends his time breeding sheep. Together with his wife, he also runs his own tiny but, by now, prestigious publishing business Wydawnictwo Czarne, named after its seat. Apart from his own books, Czarne also publishes other East European authors. Czarne also re-published works by the émigré Polish author Zygmunt Haupt, thus initiating Haupt's rediscovery in Poland.
While White Raven had a straight adventure plot, Stasiuk's subsequent writing has become increasingly impressionistic and concentrated on atmospheric descriptions of his adopted mental home, the provincial south-east of Poland and Europe, and the lives of its inhabitants. Opowieści Galicyjskie ("Tales of Galicia"), one of several works available in English (among the others are "White Raven", "Nine", "Dukla," "Fado," and "On the Road to Babadag") conveys a good impression of the specific style developed by Stasiuk. A similar text is Dukla (1997), named after a small town near his home. Dukla achieved Stasiuk's breakthrough in Germany and helped built him the most appreciative reader-base outside of Poland, although a number of Stasiuk's books have been translated into several other languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
January 5, 2012
Strona 9
Kurczę, czy tu nie brakuje pierwszej strony? Pierwsza od tysiąca lat książka pożyczona z biblioteki i od razu z wyrwanymi kartkami? No bo jak książka może zaczynać się od „Kurczę”?
Strona 12
‘That's sugarcane that tasted good / That's cinnamon, that's Hollywood’, śpiewa Michael Stipe. Tak samo pourywanie AS opisuje lata siedemdziesiąte w Warszawie.
Strona 13
Panika! Czy to nie będzie jak W drodze Kerouaca???
Strona 14
Jeszcze Większa Panika!!! Czy to nie będzie jak Dwanaście Świetlickiego???
Strona 22
Zdania o muzyce i literaturze działają jak balsam na moją wybredna duszę. Daję AS kredyt zaufania.
Strona 34
„Bez przerwy gadaliśmy. Siadaliśmy byle gdzie, byle był widok, wyjmowaliśmy wino i rozmawialiśmy. Bardzo różniliśmy się charakterami i to były ciekawe rozmowy. Żadnej z nich już nie pamiętam. Nie można pamiętać wszystkich rozmów. Człowiek by wtedy oszalał. Skleroza jest dobra. Ma się wrażenie, że wciąż się jest interesującym.”
Strona 43
AS poleca kilka książek. Wyszukuję je w Goodreads. Może coś dodam do mojej listy to-read. Okazuje się, ze wszystkie mam już w to-read.
Strona 40
Fragmenty o wojsku przypominają mi Paragraf 22 Hellera. W dobrym tego słowa znaczeniu.
Zastanawia mnie, czemu miałam pretensje do W drodze i Dwanaście, a do Jak zostałem pisarzem już nie. Może dlatego, ze AS jest bardziej zwięzły niż Kerouac i mniej obrażony na cały świat niż Świetlicki?
Strona 63
Komentarz nt. Marka Niedźwieckiego przyprawia mnie o łzy ze śmiechu. Nie robię już notatek, bo się za bardzo wciągnęłam.
Strona 124 i ostatnia
Szkoda, że tak krótko...
Kurczę, czy tu nie brakuje pierwszej strony? Pierwsza od tysiąca lat książka pożyczona z biblioteki i od razu z wyrwanymi kartkami? No bo jak książka może zaczynać się od „Kurczę”?
Strona 12
‘That's sugarcane that tasted good / That's cinnamon, that's Hollywood’, śpiewa Michael Stipe. Tak samo pourywanie AS opisuje lata siedemdziesiąte w Warszawie.
Strona 13
Panika! Czy to nie będzie jak W drodze Kerouaca???
Strona 14
Jeszcze Większa Panika!!! Czy to nie będzie jak Dwanaście Świetlickiego???
Strona 22
Zdania o muzyce i literaturze działają jak balsam na moją wybredna duszę. Daję AS kredyt zaufania.
Strona 34
„Bez przerwy gadaliśmy. Siadaliśmy byle gdzie, byle był widok, wyjmowaliśmy wino i rozmawialiśmy. Bardzo różniliśmy się charakterami i to były ciekawe rozmowy. Żadnej z nich już nie pamiętam. Nie można pamiętać wszystkich rozmów. Człowiek by wtedy oszalał. Skleroza jest dobra. Ma się wrażenie, że wciąż się jest interesującym.”
Strona 43
AS poleca kilka książek. Wyszukuję je w Goodreads. Może coś dodam do mojej listy to-read. Okazuje się, ze wszystkie mam już w to-read.
Strona 40
Fragmenty o wojsku przypominają mi Paragraf 22 Hellera. W dobrym tego słowa znaczeniu.
Zastanawia mnie, czemu miałam pretensje do W drodze i Dwanaście, a do Jak zostałem pisarzem już nie. Może dlatego, ze AS jest bardziej zwięzły niż Kerouac i mniej obrażony na cały świat niż Świetlicki?
Strona 63
Komentarz nt. Marka Niedźwieckiego przyprawia mnie o łzy ze śmiechu. Nie robię już notatek, bo się za bardzo wciągnęłam.
Strona 124 i ostatnia
Szkoda, że tak krótko...
August 15, 2019
Powiedzieć, że Andrzej Stasiuk miał ciekawą młodość, to nic nie powiedzieć.
Ta książka to opowieść o latach 70-tych i 80-tych, o Warszawie, o podróżach, o przyjaciołach z młodości, trochę o przeczytanych książkach i mniej niż trochę o pisaniu. Autor w sobie charakterystyczny sposób łączy nostalgie z cynizmem i autoironią, używając przy tym prostego języka i formy. Bo wbrew temu co myśli wielu współczesnych młodych polskich pisarzy, piękno jest w prostocie przekazu.
Stasiuk bardzo realistycznie opisuje rzeczywistość lat 70-80, dla czytelników mojego pokolenia będzie to dość nostaliczna książka. O pisaniu samym w sobie jest tu niewiele. O motywacji do owego pisania - jeszcze mniej. Ale są pisarze których czytać warto bez względu na to o czym piszą.
Ta książka to opowieść o latach 70-tych i 80-tych, o Warszawie, o podróżach, o przyjaciołach z młodości, trochę o przeczytanych książkach i mniej niż trochę o pisaniu. Autor w sobie charakterystyczny sposób łączy nostalgie z cynizmem i autoironią, używając przy tym prostego języka i formy. Bo wbrew temu co myśli wielu współczesnych młodych polskich pisarzy, piękno jest w prostocie przekazu.
Stasiuk bardzo realistycznie opisuje rzeczywistość lat 70-80, dla czytelników mojego pokolenia będzie to dość nostaliczna książka. O pisaniu samym w sobie jest tu niewiele. O motywacji do owego pisania - jeszcze mniej. Ale są pisarze których czytać warto bez względu na to o czym piszą.
September 1, 2020
Не читала інших творів Стасюка, тому не знаю, чи це фішка його стилю, чи прийом саме для автобіографії. Все тече одне за одним, ніщо не зачіпає, все однаково неважливе.
August 22, 2016
Książkę przeczytałem kilka tygodni temu i zwlekałem długo z napisaniem swojej opinii o niej. Dlaczego? Bo kolejny raz napiszę, że uwielbiam Stasiuka, no i oczywiście o tym że jest moim ulubionym pisarzem? Przypadkowo trafi na tą opinię jakiś dziennikarz i powie, że to czysta wazelina albo może nawet i ustawka na zlecenie. No, ale cóż - minęło te kilka tygodni i nic innego mi do głowy nie przychodzi i w sumie co mi tam - bo skoro tak jest, że znów będzie hymn pochwalny dla Andrzeja Stasiuka i jego prozy to widać tak ma być, widać się mu należy i nie ma co na siłę kombinować, a to co kto sobie pomyśli i jak to odbierze to już inna bajka i chyba nie warto się tym przejmować :)
Przez długi czas za swój duchowy autorytet uważałem Marka Hłasko i było tak do czasu aż nie zacząłem czytać Andrzeja Stasiuka. Do Marka Hłaski mam ciągle sentyment i to wielki, ale to właśnie do Stasiuka jest mi teraz o wiele bliżej. Czytając jego książki cały czas sobie kiwam głową, uśmiecham się do własnych przemyśleń i cieszę się gdzieś tam w środku, że jest więcej ludzi na tym świecie, którzy mają taki stosunek do otaczającego świata jak ja i podobną percepcję zjawisk które towarzyszą naszemu bytowaniu na planecie Ziemia. Mimo, że w swoim języku autor ten używa często mocnych, dosadnych opisów, potrafi być ostry, bezpośredni, bezkompromisowy, a czasem i wulgarny to prawda jest taka, że Andrzej Stasiuk jest człowiekiem wrażliwym i uważnym na to co dzieje się wokół niego. Ta właśnie wrażliwość i szacunek do każdej drobnej rzeczy, zdarzenia które stają na jego drodze powodują że może on pisać ( wydawałoby się) cały czas o tym samym, a człowiek wcale się nie nudzi gdyż za każdym razem jest świadkiem nowego odkrycia odnośnie tematów już przecież przerabianych wielokrotnie i omawianych w ujęciu rożnych perspektyw.
Niniejsza książka jak wskazuje sam tytuł właśnie jest swego rodzaju autobiografią, a może właściwie jej pewną częścią. Nie znajdziemy tu jednak jakiś suchych dat, chronologicznego ujęcia procesu tworzenia się figury pisarza, następujących po sobie łańcuchów wydarzeń, które prowadzą do konkretnej konkluzji. No ale kto już miał okazję zapoznać się z twórczością tego pisarza, to pewnie nie spodziewał się niczego takiego po "Jak zostałem pisarzem". Ja przynajmniej spodziewałem się właśnie takiej formy jaką tu otrzymałem, to znaczy w miarę luźnego, czasem chaotycznego, przypadkowo uporządkowanego zbioru refleksji na temat życia, przeszłości, aspiracji, marzeń, sukcesów czy porażek. Spodziewałem się opowieści rodem w tych, które opowiadane są na ogniskach, czy na ten przykład więziennej pryczy ( o pobycie w więzieniu też tu będzie zresztą ) . To właśnie autor tutaj czyni, a w opowieść swą wprowadza istotne momenty z życia PRL-u i nie tylko. Opowiada o swoich fascynacjach, o muzyce, literaturze, ale przede wszystkim o ludziach których spotkał na swej drodze i jak go oni ukształtowali. Nie jako pisarza, ale jako człowieka. W ogóle tak sobie myślę, że tytuł tej książki mógłby równie dobrze brzmieć " Jak zostałem człowiekiem". Jest to książka o kształtowaniu się systemu wartości, o tym jak można przedkładać ideały nad konformizm i o tym , że czasami nie można w życiu iść na kompromisy nawet za cenę utraty wolności.
Pierwsze moje spotkanie z Andrzejem Stasiukiem miało miejsce podczas lektury rewelacyjnego wywiadu rzeki "Życie to jednak strata jest" i od tego czasu jestem zafascynowany tym człowiekiem. W tym właśnie wywiadzie mówił on o tym, że " istnieje szkoła interpretacji, która odseparowuje dzieło od autora, ale ja uważam, że kiedy literatura wiąże się nierozerwalnie z życiem pisarza, to jest głębsza i bardziej wstrząsająca" i cytat ten oddaje właśnie chyba najdobitniej to o czym jest "Jak zostałem pisarzem". Zaznaczam jednak, iż nie jest to literatura dla każdego, bo warunkiem żeby ją docenić jest wrażliwość, otwartość, tolerancja i zamiłowanie do prostoty i prozy życia. Nie chodzi mi przy tym o to, iż sam życiorys tego pisarza, który tu otrzymamy w dużym fragmencie jest nieciekawy, bo dzieje się tu naprawdę dużo i są to rzeczy często dość kontrowersyjne. Chodzi mi bardziej o fakt, iż nie to jest w tej książce najważniejsze o czym ona opowiada tylko w jaki sposób Andrzej Stasiuk widzi świat i ludzi. Z tych też względów bardziej się skupiłem na emocjach, które we mnie wzbudza niż na samej treści. Już samo przypominanie sobie tego na potrzeby stworzenia tej opinii wzbudza nostalgię i uruchamia duże pokłady sentymentalizmu więc jeśli ktoś ma ochotę na tego typu przeżycia, to z czystym sercem mogę tą książkę polecić :)
osinskipoludzku.blogspot.com
Przez długi czas za swój duchowy autorytet uważałem Marka Hłasko i było tak do czasu aż nie zacząłem czytać Andrzeja Stasiuka. Do Marka Hłaski mam ciągle sentyment i to wielki, ale to właśnie do Stasiuka jest mi teraz o wiele bliżej. Czytając jego książki cały czas sobie kiwam głową, uśmiecham się do własnych przemyśleń i cieszę się gdzieś tam w środku, że jest więcej ludzi na tym świecie, którzy mają taki stosunek do otaczającego świata jak ja i podobną percepcję zjawisk które towarzyszą naszemu bytowaniu na planecie Ziemia. Mimo, że w swoim języku autor ten używa często mocnych, dosadnych opisów, potrafi być ostry, bezpośredni, bezkompromisowy, a czasem i wulgarny to prawda jest taka, że Andrzej Stasiuk jest człowiekiem wrażliwym i uważnym na to co dzieje się wokół niego. Ta właśnie wrażliwość i szacunek do każdej drobnej rzeczy, zdarzenia które stają na jego drodze powodują że może on pisać ( wydawałoby się) cały czas o tym samym, a człowiek wcale się nie nudzi gdyż za każdym razem jest świadkiem nowego odkrycia odnośnie tematów już przecież przerabianych wielokrotnie i omawianych w ujęciu rożnych perspektyw.
Niniejsza książka jak wskazuje sam tytuł właśnie jest swego rodzaju autobiografią, a może właściwie jej pewną częścią. Nie znajdziemy tu jednak jakiś suchych dat, chronologicznego ujęcia procesu tworzenia się figury pisarza, następujących po sobie łańcuchów wydarzeń, które prowadzą do konkretnej konkluzji. No ale kto już miał okazję zapoznać się z twórczością tego pisarza, to pewnie nie spodziewał się niczego takiego po "Jak zostałem pisarzem". Ja przynajmniej spodziewałem się właśnie takiej formy jaką tu otrzymałem, to znaczy w miarę luźnego, czasem chaotycznego, przypadkowo uporządkowanego zbioru refleksji na temat życia, przeszłości, aspiracji, marzeń, sukcesów czy porażek. Spodziewałem się opowieści rodem w tych, które opowiadane są na ogniskach, czy na ten przykład więziennej pryczy ( o pobycie w więzieniu też tu będzie zresztą ) . To właśnie autor tutaj czyni, a w opowieść swą wprowadza istotne momenty z życia PRL-u i nie tylko. Opowiada o swoich fascynacjach, o muzyce, literaturze, ale przede wszystkim o ludziach których spotkał na swej drodze i jak go oni ukształtowali. Nie jako pisarza, ale jako człowieka. W ogóle tak sobie myślę, że tytuł tej książki mógłby równie dobrze brzmieć " Jak zostałem człowiekiem". Jest to książka o kształtowaniu się systemu wartości, o tym jak można przedkładać ideały nad konformizm i o tym , że czasami nie można w życiu iść na kompromisy nawet za cenę utraty wolności.
Pierwsze moje spotkanie z Andrzejem Stasiukiem miało miejsce podczas lektury rewelacyjnego wywiadu rzeki "Życie to jednak strata jest" i od tego czasu jestem zafascynowany tym człowiekiem. W tym właśnie wywiadzie mówił on o tym, że " istnieje szkoła interpretacji, która odseparowuje dzieło od autora, ale ja uważam, że kiedy literatura wiąże się nierozerwalnie z życiem pisarza, to jest głębsza i bardziej wstrząsająca" i cytat ten oddaje właśnie chyba najdobitniej to o czym jest "Jak zostałem pisarzem". Zaznaczam jednak, iż nie jest to literatura dla każdego, bo warunkiem żeby ją docenić jest wrażliwość, otwartość, tolerancja i zamiłowanie do prostoty i prozy życia. Nie chodzi mi przy tym o to, iż sam życiorys tego pisarza, który tu otrzymamy w dużym fragmencie jest nieciekawy, bo dzieje się tu naprawdę dużo i są to rzeczy często dość kontrowersyjne. Chodzi mi bardziej o fakt, iż nie to jest w tej książce najważniejsze o czym ona opowiada tylko w jaki sposób Andrzej Stasiuk widzi świat i ludzi. Z tych też względów bardziej się skupiłem na emocjach, które we mnie wzbudza niż na samej treści. Już samo przypominanie sobie tego na potrzeby stworzenia tej opinii wzbudza nostalgię i uruchamia duże pokłady sentymentalizmu więc jeśli ktoś ma ochotę na tego typu przeżycia, to z czystym sercem mogę tą książkę polecić :)
osinskipoludzku.blogspot.com
March 10, 2022
Дозволю собі оцінити цей (есей? мемуари? хм, роман?) текст на 4/5, хоч мені досі постать Анджея Стасюка (як письменника і як живої людини) анітрохи не імпонує. Так само його творчість більше дратує, ніж захоплює. Так, майстерності йому вистачає - це таки помітний творець на мапі Європи. Однак він представляє світ, з яким я не маю нічого спільного і, дякувати Богу, ніколи вже не матиму. І ця книга тільки посилила мої переконання, що про той умовний світ, з якого вийшов автор, я не хочу знати навіть із описів. Чи була тут інтелектуальна біографія? Ноуп. Перелік прочитаних книг і прослуханих платівок якось не тягне на інтелектуальну біографію. А того, звідки взагалі з'явилося в автора бажання писати і якими були перші кроки, принаймні усвідомлені, тут і з ліхтариком не висвітиш. Просто собі досить смішна, легковажна книжка про молодість і бруд, так, саме бруд в усіх проявах, який ту молодість супроводжував. Хоча... туги і ностальгії, напевно, тут все ж більше, ніж легковажності. І читати, попри все, таки цікаво. Мушу це визнати.
September 13, 2019
Another wonderful book from Stasiuk. This time he tells a story of his life in Soviet Poland. I really liked how he compares our time with the 70-90 years of 20th century. For many his words i can feel something deep inside like nostalgy. I have been through almost the same things - and still we ket our positive atitude to life, as many heroes of this book. Itis reakky interesting to see the way of life of a person in 1970 till 1991, how the system evolves, how new music comes. Stasiuk is a big fan of music so be ready to check on youtube the songs to which he will relate. Very interesting reading
March 7, 2023
W tej książce jest Stasiuk miejski - nie ma zwierzątek, owiec, Mareszki etc. Trudno się połapać gdzie jest serio, gdzie ironia, gdzie poważnie (chyba nigdzie?), a gdzie zgrywa. Książeczka krótka, na dwa gryzy, bez spiny. Dziś by pewnie tak już nie napisał.
September 2, 2021
Not great not terrible.
January 19, 2022
Niesamowita...
March 15, 2022
O carte alertă, un roman autobiografic care se citește pe bucățele, așa cum ai bea o sticlă de votcă poloneză.
May 16, 2023
Kiedyś to bylo lepiej...
August 19, 2023
jadzia zachęciła, szczerze nie żałuję
February 4, 2024
Dźwig.
August 10, 2025
a stream of consciousness of authors life before he became a writer. has its moments, but i wouldnt call it a great literature in general
July 2, 2017
It was not the first book of Stasiuk, but the first I read with interest and finished in 1-2 days.
It's fun lifestory of young intelectual, who happend to get a luck and become a writer. I aspesially appreciate his manner of writting and sence of humor.
It's fun lifestory of young intelectual, who happend to get a luck and become a writer. I aspesially appreciate his manner of writting and sence of humor.
April 18, 2011
Autobiografický pohled do zdánlivého polského bezčasí sedmdesátých a osmdesátých let. Myšlenky, vzpomínky, lidské figurky, muzika - to vše říká mnoho nejen o Stasikově cestě k tomu, čím je teď, ale i o zajímavé části polské společnosti té doby.
November 29, 2008
Biographical essay in Stasiuk's slightly anarhic youth in the Polish 1980ies.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews