پنجمین فصل سال

پنجمین فصل #1

by محرابه سادات قدیری (رهایش)

پندار پناهی، پزشکی 35 ساله که طی یک اتفاق ناگوار مجبور به ترک کشورش و جا گذاشتن هر چه و هر که داشته می شه، حالا بعد از گذشت چندین سال برمی گرده و مجبور به رویارویی با تموم چیزهایی می شه که روزی ازشون فرار کرده... چیزهایی که آمادگی رو به رویی باهاشون رو نداره

1598 pages, Paperback

First published January 1, 2018

Reviews

[Bookaviz · Rating 4 out of 5]

خیلی از مشکلات این روزای جوونا با بزرگترا توش اومده بودن
واقعا قشنگ همه چیو به تصویر کشیده بود
فقط روندش زیادی آرومه و حوصله زیاد میخواد😉

[balik.ay · Rating 4 out of 5]

یاد حرف البرز افتادم! " واقعیت ها رو قبول کردن ، یعنی بلند شدن! تارک دنیا شدن با بلند شدن از روی زمین سفت و سختی که زیر پاته فرق داره !"

اگر ب دنبال عاشقانه های آروم و بدور از پیچیدگی هستید پنجمین فصل سال انتخاب خوبیه :)

[Nasrin · Rating 3 out of 5]

این کتاب رو تازه تموم کردم. آروم و دلنشین بود به همراه شخصیت هایی که توی ذهن آدم موندگار میشد. بلافاصله بعد تموم شدنش فصل بی مرگی رو شروع کردم که البته مقداری هم پشیمون شدم شاید بهتر بود موضوع دو کتاب یکجا گونجونده میشد چون بنظرم نویسنده برای نوشتن بی مرگی هیچ ایده ی خاصی نداشته

[Faeze · Rating 5 out of 5]

اتمام
۱۶ /آبان /۰۰
۱۴:۱۱ ظهر

[Sara · Rating 5 out of 5]

خیلی دوستش داشتم

[Melody Amanollahi · Rating 5 out of 5]

کتاب خیلی خوبی هست بخصوص در رابطه با مشکلات پیرامون اختلاف عقاید که چقدر می‌تونه افراد رو از هم دور کنه . عاشقانه آرومی داشت و من به شخصه روند داستان رو دوست داشتم .

[Mansoureh.Drs · Rating 4 out of 5]

خدایا😭😍
اگه بگم نصف بیشترشو به خاطر البرز خوندم دروغ نگفتم😢 البته در اینکه پندار هم خیلی خوب و عزیز بود شکی نیست...

[Oasis · Rating 5 out of 5]

اگر از کلیشه رمان های ایرانی خسته شده اید این رمان پیشنهاد من به شماست فصل دومش هم به اسم فصل بی مرگی به زودی چاپ میشه

[Ayeh · Rating 3 out of 5]

موضوع و مخصوصا شخصیت‌های این کتاب رو خیلی دوست دارم،به دور از هرگونه لوس بازی و کلیشه هایی بود که معمولا در رمان‌ها میبینم و این نقطه قوت خانم قدیری هست.
نقطه منفی به نظر من طولانی شدن کتاب بود.به راحتی میتونست تو ۱جلد جمع‌وجور بشه،بدون لطمه به داستان اما متاسفانه با طولانی شدن دچار اطناب شد.هرچند اعتراف میکنم با وجود اطنابش برام خسته کننده نبود؛چون دیالوگ محور بود میتونستم تحمل کنم و مثل خیلی از کتاب‌ها طوری نشد که یکی در میون پاراگراف‌ها رو رد کنم.