Over tegenstrijdige gevoelens en het verlangen naar vertraging. Terwijl haar complete vrienden- en kennissenkring gaat backpacken in Azië, houdt de 28-jarige Caroline voet bij stuk: zo'n reis is niets voor haar. Wat heeft ze te zoeken aan de andere kant van de wereld, thuis in Utrecht is het leven toch goed? Maar wanneer haar relatie op de klippen loopt, boekt ze halsoverkop een enkele reis naar Bangkok. Nog even sceptisch als voorheen vertrekt ze met een grote rugzak en een stapeltje vergeelde brieven naar Thailand. Verre van zeker of ze het lef heeft om door te reizen naar het eiland waar ze eigenlijk moet zijn. Tenminste, als ze antwoorden wil op de vragen die de enveloppen in haar tas oproepen. 'Waar ik liever niet kom' is een zintuiglijke en innemende debuutroman die je aan het denken zet en die nog lang blijft nazinderen. Journalist Liselotte idema (1988) begon haar carrière bij publiekstijdschriften Libelle en Margriet en maakte vervolgens de overstap naar online media. Na een reis rond de wereld en een baan bij NU.nl, trok ze zich terug uit het razendsnelle digitale leven en schreef ze haar debuutroman Waar ik liever niet kom. Momenteel werkt ze als strateeg bij Algemeen Dagblad.
Ik zag dit boek heel ontzettend veel voorbijkomen op Instagram. Vele hadden een blind date met dit boek en mijn nieuwsgierigheid was instant gewekt. Afgaande op de flaptekst wekte Caroline haar persoonlijkheid iets in mij op.
Dit is het debuut van de auteur en wat zeker vaststaat is de enorm fijne en vlotte schrijfstijl. Liselotte Idema schrijft snel, beeldend zodat ik zowaar ook mee in het vliegtuig zat of aan het strand vertoefde. Toch is dit een trage lees, eentje die dus heel vlot leest maar waar de persoonlijke groei van Caroline traag gaat.
‘Hooguit tien seconden duurt de ietwat paniekerige verkenning die abrupt eindigt als mijn warme handpalm het koude metaal voelt. Zo snel als het plotseling ontstaande opgejaagde gevoel opkwam, zo snel voel ik het weer vertrekken uit mijn lijf.’
Caroline, het hoofdpersonage, laat me qua gevoelens over haar persoon van links naar rechts stuiten. Het duurde even voor ik volledig ‘mee’ was - ook al voelde ik wel mee waarom ze eerst niet en dan toch vertrekt - maar naarmate het boek vorderde groeit ze echt enorm. Toch had ik meer pit willen zien.
Wat dit boek wel is, is echt. Het voelt - mede door de schrijfstijl - heel echt aan. De personages, de loop van het verhaal, Caroline (ondanks de frustraties hier en daar), het is echt. Zeer zeker een geslaagd debuut voor deze auteur. Ik hou haar in de gaten.
Caroline vertrekt, na jaren te hebben geschreeuwd het nooit te doen, naar Azië. Niet als de zoveelste backpacker en ook niet om de likes. Maar met een stapeltje vergeelde brieven op zoek naar antwoorden. Zonder enig idee of plan boekt zij een enkeltje naar Bangkok, vanuit daar begint haar reis. Eentje die zij ook nooit had kunnen plannen.
In het begin taste ik nog een beetje in het duister. Waarom wil Caroline niet naar Azië, waarom laat ze haar (ex)vriend, familie, vaste baan achter? Wat zoekt ze? Het zorgde er direct voor, dat ik wilde doorlezen. Daar waar Caroline antwoorden op haar brieven zocht, zocht ik ook antwoorden. Hoewel het een rommelige start was, heeft Idema me ingepakt met haar bewoordingen. Ik voelde de drukte van Bangkok, de rust van Sidemen, de spierpijn van de tocht op de vulkaan. Ik snapte de frustratie, herkende de zucht naar herkenning op sociale media. De verschillen tussen alle landen werd ontzettend goed verwoord. Niet doordat er in de een armoede heerst en de ander een toeristentrekpleister is, maar door het gevoel wat er bij beschreven wordt. Een leuke overlapping in bijna elk gebied was het scooter rijden. En de vraag om een model met werkende lichten en remmen.
Caroline wordt op zo een onwijs sterke manier neergezet. Haar gedachtes, haar beweegredenen. Ik heb twee keer moeten checken of het echt fictie was. De mensen, die zij ontmoet, zijn bijzonder. Het zijn types die je ook hier in Nederland tegenkomt. Hierdoor wordt het verhaal nog levendiger. Idema heeft met dit debuut meteen een knaller neergezet. Ik verheug mij op eventuele volgende werken.
Aardig debuut. Liselotte Idema schrijft wel mooi. Het had hier en daar iets meer de diepte in gekund. Mooi open einde. Ik zag hier op Goodreads dat een aantal mensen dit boek één of twee sterren gaven, echter zonder reden. Dit is een goedgeschreven debuut. Ik snap niet zo goed wat die mensen dan verwacht hadden.
Leuk om te lezen over reizen in landen waar ik gereisd heb, maar soms vond ik het hoofdpersoon wat judgemental 😅. Ik kreeg een beetje: I'm-not-like-other-girls-vibes, dat was wat jammer en ook onnodig voor het verhaal naar mijn idee.
Als je op zoek bent naar een rustgevende roman, dan zit je goed bij Waar ik liever niet kom. Je gaat mee op reis met Caroline en ontdekt Azië door haar ogen. Aanvankelijk heeft ze een heel negatief beeld over Azië (en schrok ik soms wel van haar gedachten), maar gaandeweg groeit haar appreciatie voor het continent en wordt ze veel positiever.
Het boek heeft een traag tempo (vandaar ook het rustgevende gevoel dat je krijgt tijdens het lezen). Die vertraging is er voornamelijk omdat Liselotte Idema heel beschrijvend vertelt. De lezer wordt verwend met prachtige beschrijvingen van de omgeving in Azië, waardoor het echt lijkt of je zelf op vakantie bent. Soms was het voor mij wel iets té beschrijvend. Heel vaak heb ik gelezen dat Caroline van een flesje water drinkt, diep ademhaalt, of een sigaret opsteekt. Allemaal handelingen die niet elk hoofdstuk herhaald hoeven te worden.
Naar mijn smaak was de roman dus net iets té rustgevend. Ik miste een spanningsboog. Toen er mysterieuze brieven in het verhaal voorkwamen was ik meteen aan het speculeren wat die zouden kunnen zijn, maar er wordt nog net te weinig mee gedaan volgens mij.
Hoe dan ook heb ik erg genoten van Waar ik liever niet kom! Het is geen boek dat ik op mijn favorietenplankje ga zetten, maar toch heb ik genoten van mijn reis door Azië die ik dankzij dit boek heb kunnen maken.
Een heerlijk zomerse roman die in gelijke mate verrukt en ontroerd. Idema heeft talent voor het concreet en geloofwaardig maken van locaties waar ik nog nooit ben geweest, en juist die beschrijvende schrijfstijl vind ik het grootste pluspunt aan dit boek.
Tegelijkertijd zijn de ‘kleinere’ dingen soms in overdreven mate beschreven. Het opsteken of uitdrukken van een sigaret, bijvoorbeeld, of het opendraaien van een flesje water, zijn details die prima te missen zijn en na de zoveelste keer ietwat storend worden. Echter is dit absoluut geen ramp, en het doet voor mij niet af aan het boek in z’n totaliteit.
Waar ik het grootste probleem mee heb is het einde. Het feit dat Caroline nooit haar vader vindt (volgens mij niet eens zozeer omdat het niet kan, maar meer omdat ze niet wíl), na al die strijd en opbouw, vind ik gigantisch anti-climactic, en gezien de sympathie die de lezer ontwikkelt naar de vader toe (door zijn brieven, de uitleg van zijn redenen en gedachtegang, het bezoeken van zijn leefruimtes) is het voor mij een grote teleurstelling. Het boek had niet per se hoeven eindigen met een emotionele reünie om voldoening te geven, maar op deze manier ‘vervaagt’ het verhaal, terwijl het verder juist zo sterk was. Ik kan begrijpen dat Caroline’s keuze om het erbij te laten misschien een reflectie is van haar groei, maar toch vind ik het een gemiste kans. Daarom dus ‘maar’ 3,5 ster.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Waar ik liever niet kom – Liselotte Idema Een tijdje geleden vroeg @newbookcollective of ik een blind date met een boek zag zitten. Natuurlijk zag ik dit zitten, eens iets anders proberen wat wel in mijn genre past, maar ik zelf misschien niet zo snel zou gaan lezen. En toen kreeg ik een heel leuk pakketje in de bus. Hierin zat: het boek ‘Waar ik liever niet kom’, een vliegticket naar Bangkok en wat leuke items die passen bij het boek.
Omdat ik heel erg benieuwd was naar dit boek, ben ik vrijwel meteen begonnen met lezen. Voordat ik het wist was ik al halverwege. Het verhaal leest heerlijk weg. Je leest over Caroline die Utrecht verlaat en op reis gaat naar Bangkok. Het verhaal is opgesplitst in delen. Elke keer als Caroline ergens anders naartoe reist, begint een nieuw deel. Dit vond ik heel fijn en ook heel overzichtelijk. Als je dan iets nog even terug wil lezen, weet je in welk deel je moet zoeken. Het verhaal van Caroline is krachtig. Ze gaat helemaal in haar eentje naar Bangkok, zonder te weten hoe het daar is en wat ze gaat tegenkomen. Daarnaast heeft ze haar afkeer van Azië opzij gezet en gaat er juist heen. Caroline is daarom een heel sterk personage, het feit dat ze de moed heeft dit allemaal te doen maakt dat ik als lezer veel respect voor haar heb. Het verhaal is heel lang mysterieus, je weet niet precies wat er hiervoor in Utrecht heeft afgespeeld. Gaandeweg het verhaal kom je steeds meer te weten. Toch bleef ik nog met een aantal vragen zitten, waarop ik de antwoorden nog graag van had teruggelezen. Dit vond ik een beetje jammer. Verder heb ik echt enorm genoten en ben echt blij met deze blind date!
‘Omdat ik heel erg benieuwd was naar dit boek, ben ik vrijwel meteen begonnen met lezen. Voordat ik het wist was ik al halverwege. Het verhaal leest heerlijk weg.’ - ⭐⭐⭐⭐