Caroline vertrekt, na jaren te hebben geschreeuwd het nooit te doen, naar Azië. Niet als de zoveelste backpacker en ook niet om de likes. Maar met een stapeltje vergeelde brieven op zoek naar antwoorden. Zonder enig idee of plan boekt zij een enkeltje naar Bangkok, vanuit daar begint haar reis. Eentje die zij ook nooit had kunnen plannen.
In het begin taste ik nog een beetje in het duister. Waarom wil Caroline niet naar Azië, waarom laat ze haar (ex)vriend, familie, vaste baan achter? Wat zoekt ze? Het zorgde er direct voor, dat ik wilde doorlezen. Daar waar Caroline antwoorden op haar brieven zocht, zocht ik ook antwoorden. Hoewel het een rommelige start was, heeft Idema me ingepakt met haar bewoordingen. Ik voelde de drukte van Bangkok, de rust van Sidemen, de spierpijn van de tocht op de vulkaan. Ik snapte de frustratie, herkende de zucht naar herkenning op sociale media. De verschillen tussen alle landen werd ontzettend goed verwoord. Niet doordat er in de een armoede heerst en de ander een toeristentrekpleister is, maar door het gevoel wat er bij beschreven wordt. Een leuke overlapping in bijna elk gebied was het scooter rijden. En de vraag om een model met werkende lichten en remmen.
Caroline wordt op zo een onwijs sterke manier neergezet. Haar gedachtes, haar beweegredenen. Ik heb twee keer moeten checken of het echt fictie was. De mensen, die zij ontmoet, zijn bijzonder. Het zijn types die je ook hier in Nederland tegenkomt. Hierdoor wordt het verhaal nog levendiger. Idema heeft met dit debuut meteen een knaller neergezet. Ik verheug mij op eventuele volgende werken.