Koosje. Een dinsdagskind. Het was een moeizame en pijnlijke zoektocht, maar ze is gevonden: Koosje. Koosje Frank, een jonge blijmoedige levensgenietster die altijd de positieve, zonnige kant van de dingen wilde zien, zelfs -zo lijkt het- tegen beter weten in, toen de zon al achter een grote donkere wolk verdwenen was. Ze ontdeed zich van wat haar het meest dierbaar was. Ondanks of misschien dankzij die zelfverminking kon ze zich concentreren op een elementaire overlevingsstrategie, hoewel twijfels een goede dan wel slechte moeder te zijn, onderhuids bleef knagen.
Het verhaal, geschreven door de dochter van Koosje, is mooi maar soms warrig geschreven. Dit komt omdat het gebaseerd is op herinneringen die opgesomd zijn. Het is wel knap dat deze zo goed omschreven zijn.
De hoofdpersoon komt over als een mooi en optimistisch persoon in het treurige verhaal. Er worden moedige beslissingen gemaakt. Het eindigt mooi en abrupt. Koosje is een ware inspiratiebron en een zeer moedige vrouw.
This entire review has been hidden because of spoilers.