این کتاب را مدتها پیش خواندم و چیز زیادی از آن به یاد ندارم. اما میدانم که یکی از بهترین و روانترین و جذابترین نمونههای گزارشنویسیای بود که تا به حال خواندهام. با موضوعی جذاب و خواندنی. من آن نسخهای را خواندم که همراه با یادداشتهای جلال آلاحمد بر روی نوشتۀ اول چاپ شده و یادداشتهای جلال را به همان صورت با خط خودش چاپ کردهاند که به نظرم بسیار جالب و خواندنی میآمد.
من نمیدونم نویسنده های ایرانی چه اصراری دارن ادبی بنویسن،با ادبی نوشتن حس میکنن نویسنده خوبین، یه کتابی که درمورد فساد، سکس و فقرهست چرا باید متن ادبی داشته باشه، بعد کنارش دیالوگای محاوره که حتی نوشتارشون هم غلطه بخش بعدی کتاب هم در مورد بلوچستانه که یادداشت های جلال آل احمد وسطش خیلی ضدحال بود شنیده بودم نشر وزن دنیا کتاب های جالبی منتشر کرده، کتاب حادثه جو امین فرزانه رو هم گرفتم ولی از خرید اون بیشتر از این کتاب پشیمون شدم
نمونهی خیلی خوشخوان و روانی از گزارشنویسی است که به ویژه به دلیل موضوعات حساسی که انتخاب کرده برای خواننده جذابیت دنبال کردن داره. مهمترین نقاط قوت کتاب، انتقال بی کم و کاست «لحن» شخصیتهای گزارش است که جستار قلعه به چشم میخورد و به درستی خواننده را به فضای روایت نزدیک میکند.