Átta smásögur úr samtímanum, litaðar hlýju, húmor, angurværð og hreinskilinni nálgun á karlmennsku: Örþrifaráð til að safna skeggi, óbærilegt stefnumót og hvernig má niðurlægja aðra í góðu gríni.
Þegar maður klárar smásagnasafn í einni atrennu eru það fimm stjörnur. Hver einasta saga skilur mann eftir með einhverja tómleika- eða söknunartilfinningu sem fær mann til að vilja lesa næstu sögu strax, sem gerir manni svo það sama. Frábærlega skrifuð.
Í miðju mannhafi er safn 8 smásagna um ungt fólk. Verkið er heildstætt, sögurnar er sterkar, vel skrifaðar og snúast allar um söknuð eða særindi. Þar sem þetta er fyrsta skáldverk höfundar finnst mér það gefa góð fyrirheit. Af einhverjum ástæðum fékk ég nokkrum sinnum á tilfinninguna að það væri verið að reyna að tikka í rétt box hérna, en það breytir því ekki að þetta er allt vel gert. Síðasta sagan snerti mig mest.
Bókin samanstendur af átta smásögum, sem snúast í flestum tilfellum um atburði í lífi ungs fólks í Reykjavík samtímans. Fjallað er sambönd, vini og samskipti og munu sumar sögurnar sitja áfram í mínum huga. Sögurnar renna vel í lestri og finnst mér þetta vera góð fyrsta bók höfundar.
Flott frumraun höfundar. Vel skrifaður stíll og mannleg taug í sögum. Oft skemmtilegar senur og sviðsetningar. Sögurnar höfðuðu þó misvel til mín en saga um skeggmeðferð í skúr í Kópavogi og raunir líkbrennslumanns þóttu mér bestar.