Το τελευταίο φιλί

by Γιώργος Σ. Πολίτης

Άρρωστος στο νοσοκομείο, ο Μιχάλης Δανιήλ αποκάλυψε στην Έλενα, τη νεαρή νοσοκόμα που καθόταν πλάι του, μία τοποθεσία κι ένα θλιβερό μυστικό. «Απλώς δε θα πας μέρα με βροχή…» της είπε.
Μετά πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να βγάζει από μέσα του λόγια που τα είχε θαμμένα χρόνια, θαρρείς… Μιλούσε ασταμάτητα, κι όλη την ώρα φανταζόταν τον εαυτό του σκληρό, να κοιτάει τη ζωή μετανιωμένος. Και ήταν κρίμα, καθώς την αλήθεια εκείνης της σημαντικότερης, της τελευταίας μέρας δε θα τη μάθαινε ποτέ. Αν είχε σταθεί τότε να ακούσει τα λόγια της Όλγας, όλη η ζωή του θα είχε αλλιώτικη πορεία.
Ύστερα από μέρες, η Έλενα, τρελή από αγωνία, τον έψαξε στον ίδιο θάλαμο, στο ίδιο κρεβάτι να του πει τα νέα. Ήταν, όμως, αργά… Ο Μιχάλης Δανιήλ είχε ξοφλήσει τους λογαριασμούς του με τη ζωή.

Μια προδοσία στα σκοτεινά χρόνια της Κατοχής, ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, μια μεγάλη αδικία, ένας κατ’ εξακολούθηση βιασμός μιας κωφής γυναίκας και, έπειτα από χρόνια, κάποιοι θάνατοι που συνδέονται με αναπάντητα ερωτήματα θα χτίσουν μια ιστορία συνηθισμένη και περίπλοκη, από αυτές που υφαίνει η μοίρα, αδιαφορώντας για τα όνειρα και τις επιθυμίες των ανθρώπων.

560 pages, Paperback

First published May 13, 2021

About the author

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ, το οποίο προβάλλεται σε τηλεοπτική σειρά με μεγάλη επιτυχία, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ και Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ.

Reviews

[Georgia · Rating 3 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

«Το τελευταίο φιλί» ξεκινάει με ένα σημείωμα του συγγραφέα ώστε να μας προϊδεάσει για όσα έπονται. Ο συγγραφέας γράφοντας το βιβλίο τούτο, προσπαθεί να ψυχογραφήσει τους ήρωές του και όχι να μας δώσει άλλη μια ιστορική καταγραφή των γεγονότων του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Με αυτό για πυξίδα, ο Γιώργος Πολίτης δημιουργεί ήρωες αντισυμβατικούς. Οι χαρακτήρες του δεν είναι αυτοί που θα θυμόταν κανείς ή θα μνημόνευε με τιμή σαν προπάτορές του. Είναι αρκετά σκληροί, οι περισσότεροι άντρες δηλαδή, ολίγον τι σατράπηδες κάποιοι από αυτούς και άλλοι έρμαια της εποχής. Οι γυναίκες από την άλλη δεν είναι εύκολο να χαρακτηριστούν. Σίγουρα όμως οι περισσότεροι χαρακτήρες του είναι έντονες προσωπικότητες που έζησαν τον έρωτα από την καλή ή από την ανάποδη, κυρίως από την ανάποδη, και πάλεψαν για να επιβιώσουν με το δικό του, ο καθένας, τρόπο.

Η ιστορία ξεκινάει στην Αθήνα του 2000 και στο νοσοκομείο «Ελπίς» όπου νοσηλεύεται ο ογδοντάχρονος Μιχάλης Δανιήλ. Ο ηλικιωμένος άντρας βρίσκεται μόνος του εκεί, δεν έχει κανένα δικό του, έχει όμως μια μεγάλη πίκρα στην καρδιά του αφού, κάπως αργά αντιλαμβάνεται πως έχει αδικήσει τη γυναίκα που αγάπησε πολύ. Τώρα, στη δύση της ζωής του, θέλει κάπου να μιλήσει, να τα βγάλει από μέσα του. Αποδέκτη του μυστικού του θα κάνει την Έλενα, μια νεαρή νοσοκόμα που του κάνει παρέα και έχει την όρεξη να κάτσει να τον ακούσει. Θα της δώσει όμως τη συμβουλή του. «Απλώς δε θα πας μέρα με βροχή…»

Και κάπως έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, που θα μας ταξιδέψει κάπως ανάκατα είναι η αλήθεια σε τόπους και σε χρόνους που σημάδεψαν τους ήρωές του και που έχτισαν λιθαράκι λιθαράκι ένα σκοτεινό παρελθόν. Η πρώτη αναδρομή γίνεται στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας του 1961, όπου συναντάμε ένα νεότερο Μιχάλη και από όπου ξεκινάει ουσιαστικά η ιστορία του. Εκεί γνωρίζουμε την Όλγα, τη γυναίκα που αγάπησε και που αδίκησε και που η ίδια και η οικογένειά της είναι που δίνουν ζωή στην ιστορία. Θα ανατρέξουμε στα Πατήσια του 1941 για να γνωρίσουμε τη μητέρα της Όλγας, τη Μαριανή, που είναι ένας από τους χαρακτήρες που έπαιξαν ρόλο και στη ζωή και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα της Όλγας αλλά και στην ιστορία μας. Και, καθώς οι δυο τους είναι στο δρόμο για το χωριό της γιαγιάς της Όλγας, θα αρχίσουμε να βλέπουμε τη σχέση που είχαν το ’61, μέχρι που φτάνουν στη γιαγιά Μόρφω. Τότε είναι που θα πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, στο 1903, το έτος που η Μόρφω παντρεύτηκε και άρχισαν όλα τα δεινά της.

Αυτό το ταξίδι στο παρελθόν είναι που με θύμωσε πολύ. Διάβαζα και εκνευριζόμουν από τους χαρακτήρες που έβλεπα στις σελίδες του βιβλίου. Οι σκέψεις μου ήταν πολύ έντονες, αλλά καθώς δεν είχα διαβάσει άλλο βιβλίο του συγγραφέα, προσπαθούσα να καταλάβω τους σκοπούς του. Έχοντας πάντα στο νου ότι ο τελικός στόχος ήταν ένα ψυχογράφημα, είχα πιο ανοιχτό μυαλό. Η αλήθεια είναι ότι δε συμπάθησα κανένα χαρακτήρα. Κάποιοι μου φάνηκαν πολύ εγωιστές, άλλοι οπορτουνιστές, κάποιοι ηλίθιοι και ρηχοί ενώ άλλοι πολύ σκληροί, παρτάκηδες και πέρα βρέχει.

Ο συγγραφέας παίρνει το λόγο για κάθε βασικό του ήρωα και μας παρουσιάζει την ιστορία του με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Κάθε φορά καταλαβαίνουμε για ποιο χαρακτήρα πρόκειται αφού του δίνει φωνή μέσα από το γραπτό του. Ο κάθε χαρακτήρας είναι αυτός που γνωρίζουμε από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούμε ή να μην ξέρουμε ποιος μιλάει. Παράλληλα βλέπουμε σε κάποιες περιπτώσεις την ιδιαίτερη ομιλία του χαρακτήρα, καθώς και τις βαθύτερες σκέψεις του, τη φιλοσοφική αναζήτηση που τυχόν κάνει, γεγονός στο οποίο συμβάλει πολύ η πρωτοπρόσωπη αφήγηση.

Κάνοντας τον κύκλο και δίνοντας όλα τα γεγονότα, ο συγγραφέας επιστρέφει στην Αθήνα του 2000 για να ανοίξει και το τελευταίο κρυφό χαρτί και να ολοκληρωθεί το παζλ.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2021/...

Μετά το "Προξενιό της Ιουλίας", ο κύριος Γιώργος Πολίτης επιστρέφει με ένα ακόμα μυθιστόρημα, που μας "ταξιδεύει" στον χώρο και στον χρόνο. Και όχι, δεν πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο με ιστορικές αναφορές, αλλά για ένα βιβλίο που εστιάζει περισσότερο στους ήρωές του και που μέσα από τη δική τους πορεία, τις δικές τους επιλογές και τα δικά τους λάθη, μας συστήνει μια βαθιά τραγική ιστορία, σαν να είναι βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα αρχαίας τραγωδίας, ένας σπαραχτικός θρήνος για την ανθρώπινη ζωή που αφήνεται στις επιθυμίες της και κυριεύεται από τα πάθη της.

Αθήνα, 2000. Ο ογδοντάχρονος Μιχάλης Δανιήλ νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Ελπίς, μονάχος του, χωρίς κανέναν για συντροφιά, με μεγάλη πίκρα στην καρδιά, μα με ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην ψυχή. Το παρελθόν του βρίσκεται πάντα εκεί, στοιχειώνοντας τη μισή ζωή του, με τον ίδιο να μην μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό του, μένοντας για πάντα με τις σκέψεις του, τις ενοχές του, τη μετάνοιά του, που όμως δεν είχε περιθώριο να βρει αντίκρυσμα, ούτε τώρα, ούτε τότε, στην πραγματικότητα. Στη δύση της ζωής του, μόνο στην Έλενα θα τολμήσει ν' αποκαλύψει το μυστικό του. Το μεγάλο και σκοτεινό μυστικό του που τόσα χρόνια κρατά καλά φυλαγμένο, γιατί το να το ξεχρεώσει με την αλήθεια ήταν όχι μόνο δύσκολο, αλλά ασήκωτο -ίσως όχι όσο οι τύψεις του.

Κάπως έτσι, ξεκινάμε το ταξίδι μας πίσω στον χρόνο και μεταφερόμαστε στη διαδρομή Αθήνα-Χαλκίδα-Κ. Κάμπια, τον μοιραίο Οκτώβρη του 1961, με τον Μιχάλη, στα σαράντα του χρόνια τότε, να κάνει τα τελευταία του δρομολόγια με τη γυναίκα του, την Όλγα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ικανοποιήσουν την ανάγκη της δεύτερης για χρήματα, με τη γιαγιά της Μόρφω, που πλέον βρίσκεται στο νοσοκομείο με το μυαλό της χαμένο σε θολούς δρόμους, να είναι η τελευταία της ελπίδα και η μόνη λύση στα προβλήματά τους. Από εκεί μεταφερόμαστε ακόμα πιο πίσω, στα Πατήσια του 1941 και πολύ σύντομα στον Πειραιά και την Τρούμπα, στη ζωή της Μαριανής, μητέρας της Όλγας, που αν και δεν ήταν ρόδινη ή εύκολη, ήταν δική του, κι εκείνη τόλμησε να την ζήσει με θάρρος και πάθος, μέχρι και την τελευταία της στιγμή. Κι εμβόλιμα σε όλα αυτά, μικρές στιγμές από το 1903 και το παρελθόν των νιάτων της Μόρφους, εκεί όπου μοιάζει να γεννήθηκε η ρίζα όλων των κακών.

Το έχουμε πει αρκετές φορές, αλλά επειδή έχω την εντύπωση πως εξακολουθούμε να το θεωρούμε δεδομένο, ενώ δεν είναι, εγώ θα το ξαναπώ για ακόμα μία φορά. Το να επιλέγει ένας συγγραφέας την αμφίδρομη αφήγηση δεν είνα εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν πολλές λεπτές ισορροπίες που πρέπει να διατηρηθούν και όρια που δεν πρέπει να ξεπεραστούν, όχι μόνο για να μην υπάρχει αφηγηματική ασυνέπεια, μα πάνω απ' όλα για να μην χάνεται ο ρυθμός και το νεύρο της αφήγησης, που είναι πολύ εύκολο να "σπάσει" αν το πριν και το μετά της χωροχρονικής μετάβασης δεν μπορεί να συνδεθεί με κανέναν απολύτως τρόπο. Στο βιβλίο αυτό, ο κύριος Πολίτης, χρησιμοποιεί την τεχνική αυτή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και με μια πολυπλοκότητα η οποία όχι μόνο δεν μας βγάζει εκτός κλίματος, αλλά αντίθετα κλιμακώνει την αγωνία και το ενδιαφέρον μας συνεχώς και με αυξανόμενο ρυθμό.

Και μπορεί το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του βιβλίου να εκτυλίσσεται στα χρόνια της γερμανοϊταλικής Κατοχής, ωστόσο, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας στο εισαγωγικό του σημείωμα, αλλά και όπως τόνισα κι εγώ η ίδια στην αρχή του κειμένου αυτού, σκοπός του δεν είναι να αποδώσει με ιστορική ακρίβεια τα γεγονότα της εποχής εκείνης, αλλά χρησιμοποιώντας την ζοφερή τους αλήθεια ως φόντο, ν' αφηγηθεί μια καθ' όλα ανθρώπινη ιστορία, βγαλμένη μέσα από την ίδια τη ζωή, εστιάζοντας στους χαρακτήρες του, τόσο ως προς ξεχωριστές προσωπικότητες, όσο και ως ανθρώπινα πλάσματα που είναι καμωμένα από το ίδιο υλικό, έχουν τις ίδιες εσωτερικές ανάγκες, τις ίδιες βασικές επιθυμίες, αλλά που ο καθένας δεν παύει να πρεσβεύει τα δικά του ιδανικά και να υποκύπτει στα δικά του πάθη.

Πολλές φορές η αφήγηση γίνεται ιδιαίτερα σκοτεινή και δραματική, τόσο που προκαλεί ένα σφίξιμο στο στήθος σου, κυρίως επειδή κάποια πράγματα παραμένουν ενοχλητικά στον πυρήνα τους, σε όποια εποχή κι αν τοποθετούνται, όπως κι αν εκφράζονται, γιατί στην πραγματικότητα είναι σάπια στον κορμό του και για να έρθει η ίασή του χρειάζονται πολύ περισσότερα από ένα απλό "θέλω". Αλλά εκεί βρίσκεται η δυναμική του βιβλίου αυτού, στη σκληρή αλήθεια του που τολμάει να την εκφράσει χωρίς φόβο και να μας φέρει απέναντί της. Μια ιστορία που μας θυμίζει πως υπάρχουν πολλών ειδών τελευταία φιλιά, τρυφερά, συγκινητικά, αποχαιρετιστήρια, αποχωρισμού, πικρίας, χωρισμού, προδοσίας, και που το καθένα απ' αυτό έχει τη δική του σημασία, τη δική του βαρύτητα, όπως και ο καθένας που θα δώσει ένα απ' αυτά, τον δικό του τρόπο να εξιλεωθεί και να λυτρωθεί, έστω και στο τέλος της διαδρομής του.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 4 out of 5]

" Το τελευταίο φιλί"


Τον συγγραφέα κύριο Γιώργο Πολίτη τον γνώρισα μέσα από το πρώτο του βιβλίο, το προξενιό της Ιουλίας. Αποκόμισα τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο για το ύφος της γραφής, μα και την πρωτότυπη πινελιά των ιστοριών του.

Το πέμπτο βιβλίο του κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο το τελευταίο φιλί. Και αυτή τη φορά ο συγγραφέας με πήρε μαζί του από τις πρώτες κιόλας σελίδες αφήνοντας με γοητευμένη & προσηλωμένη στην κάθε του λέξη.

Το τελευταίο φιλί ξεκινά το ταξίδι του από το 2000 όπου εκεί θα γνωρίσουμε ένα σημαντικό χαρακτήρα της ιστορίας του τον Μιχάλη Δανιήλ. Ο ήρωας του θα μας μεταφέρει από την Αθήνα στη Χαλκίδα του 1961 έως και τον Πειραιά του 1941.
Ένα ταξίδι, που ο προορισμός του σκοπό δεν έχει μόνο να μας θυμίσει τα τραγικά γεγονότα, που συντάραξαν τη χώρα μας, αλλά να μας γνωρίσει τους ήρωες του εκ των έσω.
Να περπατήσουμε με τα παπούτσια εκείνων, που έζησαν πριν από μας σε μία χρονολογική περίοδο, που δεν έχει βαφτεί μόνο με αίμα αλλά και με τον πόνο, τον αγώνα των προγόνων μας.!



" Η ιστορία των απλών ανθρώπων θάβεται, ξεχνιέται, μαζί και οι κόποι, οι χαρές και οι λύπες όλων όσοι πρωταγωνίστησαν σε αυτήν. Και το σημαντικότερο είναι πως η αλήθεια συνήθως δεν μαθαίνεται ποτέ."


Μαρίανη - Όλγα - Μιχάλης - Μορφω Γρήγορης - Λίνος - Προκόπης - Γαβρίλης Έρνεστ & Κουρτ είναι οι άνθρωποι - ήρωες πού βιώνουμε μέσα από την ιστορία του βιβλίου την ζωή τους.
Σε αυτό το ανάγνωσμα γινόμαστε θεατές σε μία παράσταση ζωής στο σανίδι της κατοχικής Ελλάδας.


Αντίσταση - Τρούμπα και η γερμανική κομανταδουρα γίνονται ένα γαϊτανάκι, που δένει με κλωστές τις πράξεις και τον τρόπο, που βηματιζουν στις περιπέτειές & στα βιώματα τους οι ήρωες του βιβλίου.

Αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους τους συνδέουν πολλά περισσότερα από όσα οι ίδιοι φαντάζονται στο ταξίδι της ζωής τους.

Ο έρωτας, η σαρκική απόλαυση, η πατρίδα, ο πόλεμος μα και οι ίδιες οι ιδέες, διότι μπορεί να παλεύουν για διαφορετικά συμφέροντα αλλά ο σκοπός είναι ο ίδιος.

Το τελευταίο φιλί, είναι ένα βιβλίο, που μας περιγράφει κάποια γεγονότα, συνηθισμένα και περίπλοκα όπως ήταν άλλωστε και η εποχή, που διαδραματίζονται.
Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη για την ζωή και για τις πράξεις των ηρώων. Οι ανατροπές αλλάζουν ριζικά την ιστορία.



Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Πολίτης δε γράφει απλά μία ιστορία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι το αθέατο πρόσωπο, που διηγείται την κάθε ιστορία των διαφορετικών προσώπων, που την πλαισιώνουν. Η γραφή του γίνεται η φωνή, που ο αναγνώστης την αισθάνεται οικεία στα αυτιά του. Ο αναγνώστης θα νιώσει ότι ακούει μία ιστορία από τον αγαπημένο του παραμυθά.
Ο συγγραφέας παίρνει μία ιστορία, που ίσως την έχουμε ξανά συναντήσει και την παρουσιάζει με ένα διαφορετικό τρόπο. Της δίνει μία διαφορετική διάσταση, και την παρουσιάζει με μία άλλη οπτική μάτια.

Το στοιχείο που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον είναι η γραφή . Σε ό,τι έχει να κάνει με την εναλλαγή της εξιστόρησης.
Ανάλογα τον χαρακτήρα, που μας γνωρίζει κάθε φορά, τον τρόπο σκέψης του, τη μόρφωση και γνώση του καθώς και την εποχή που έζησε αλλάζει η γλώσσα.
Στα μάτια του αναγνώστη δίνεται η εντύπωση ότι το βιβλίο το γράφει ο ίδιος ο ήρωας. Με αυτό τον τρόπο βλέπουμε την εις βάθος ψυχογραφιση, που κάνει ο συγγραφέας σε κάθε ήρωα του.
Όμως ο συγγραφέας δεν είναι αόρατος, αφήνει το χνάρι του έντονα παρεμβαίνοντας με πινελιές από τις σκέψεις και τη δική του φιλοσοφία. Τη γνώμη του πάνω στις πράξεις των ηρώων του.

Συνδυάζει τον ελληνικό λόγο με την πεζολογικοτητα της κατεξοχήν αστικής γλώσσας δίνοντας στο μυθιστόρημα του έναν αέρα παλιάς κοπής μυθιστορημάτων χωρίς να ξεφεύγει από τον σύγχρονο λόγο, που διαδραματίζε η ιστορία του.

Κάθε φορά, που διαβάζω ένα βιβλίο του νιώθω ότι διαβάζω δύο διαφορετικά βιβλία. Είναι γοητευτικός και ιδιαίτερος ο τρόπος, που συνδυάζει τις εποχές , τους ιδιωματισμούς της γλώσσας με λυρισμό και φιλοσοφικούς στοχασμούς.

Ο κύριος Γιώργος Πολίτης είναι ένας λογοτέχνης, που στα μυθιστορήματα του χρησιμοποιεί ειλικρίνεια, αλήθειες και βιώματα ζωής. Παρ' ότι' χρησιμοποιεί λυρικοτητα δεν καταπιάνεται με έντονα συναισθήματα, που δημιουργούν εντυπωσιασμό αλλά τα περνά στον αναγνώστη με τον τρόπο, που διδάσκει η ίδια η ζωή.
Ο συγγραφέας έχει έναν υπέροχο μοναδικό τρόπο να σε μαγεύει και να σε μαγνητίζει από την πρώτη έως και την τελευταία του σελίδα.

Το τελευταίο φιλί θα κατακτήσει την καρδιά των αναγνωστών, που αγαπούν τα ιστορικά μυθιστορήματα, αλλά θα ενθουσιάσει το οποιονδήποτε αναγνώστη του δώσει μία ευκαιρία.
Η αναζήτηση του τελευταίου φιλιού ας γίνει η αρχή στον μαγικό λογοτεχνικό κόσμο του συγγραφέα κυρίου Πολίτη 💓

Και κάπως έτσι εσείς όπως και εγώ θα περιμένουμε με ανυπομονησία το νέο του βιβλίο. 💕

[Ελευθερία Κλεισαρχάκη · Rating 4 out of 5]

Τρεις γυναίκες.

Μια μουγκή γιαγιά, που αντιμετώπισε ηρωικά τις δυσκολίες της ζωής της, διατήρησε την αθωότητα και τη γλυκύτητα της, αγάπησε πολύ και δεν εκτιμήθηκε από κανέναν (βασικά, μόνο από έναν).
Μια δυναμική και απελευθερωμένη κόρη, φιλοσοφημένη, ανεξάρτητη, που αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού για πολλούς, αγάπης από λίγους.
Μια μικρομέγαλη εγγονή, που προσπαθώντας να γίνει σαν τη μητέρα που παρακολουθούσε να είναι τόσο αρεστή και μην καταφέρνοντας να τη φτάσει, βιώνοντας την απογοήτευση του να μην καταφέρνει να κάνει τον εαυτό της όλα όσα θα ήθελε, καταστρέφει τη ζωή τη δική της και των γύρω της.

Μια ιστορία αγάπης και μίσους.
Ένα ψυχογράφημα για τη σημασία της ειλικρίνειας από τον εαυτό μας και για τον εαυτό μας, της ευκολίας με την οποία ο άνθρωπος συχνά επιλέγει "την εύκολη λύση" αποστρέφοντας το βλέμμα από τα ελαττώματα του αντί του μακράν δυσκολότερου μονοπατιού, της ενδοσκόπησης και της προσπάθειας για αυτοβελτίωση. Μια εικόνα του πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ζωές των ανθρώπων αν δεν κατέληγαν πολλές φορές να φθονούν και να μισούν αυτό που δεν μπορούν να κατακτήσουν.

Ίσως η πλοκή δεν ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω διαβάσει, είναι εντυπωσιακός ωστόσο ο τρόπος που αναλύεται η προσωπικότητα, η σκέψη των χαρακτήρων και της κοινωνίας της εποχής, ενώ ταυτόχρονα ο όρος "τοξική αρρενωπότητα" διαγράφεται με τρομακτική και απόλυτη ακρίβεια.

Απαισιόδοξο στο σύνολο του, με μερικές λυτρωτικές νότες δικαιοσύνης. Σίγουρα ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

[Eva · Rating 5 out of 5]

Ωραίο βιβλίο ! Δυνατοί χαρακτήρες, ιδίως αυτός της Μαριαννης! Ωραία γραφή, πλούσιο λεξιλόγιο, όπως και στο προηγούμενο βιβλίο "Το προξενιό της Ιουλίας".

[Maria_books1 · Rating 4 out of 5]

Το τελευταίο φιλί είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστήριο που σε κρατά σε αγωνία με πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε διάφορους χαρακτήρες και σε διαφορετικές εποχές κάτι που προσφέρει μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία ανάγνωσης κατά την ταπεινή μου άποψη. Το κάθε κεφάλαιο έχει ξεχωριστή γλώσσα και διαφορετικούς ιδιωματισμούς ανάλογα με τον ήρωα που παρακολουθούμε.

Στο βιβλίο υπάρχει έντονο το στοιχείο του εσωτερικού διαλόγου και της εσωτερικής αναζήτησης κάτι που φαίνεται και από την αναφορά ηθικών διδαγμάτων μέσα από μια πιο φιλοσοφική θεώρηση της ζωής. Βλέπουμε τους ήρωες να αμφισβητούν, να επικρίνουν ή και να κατακρίνουν τις αποφάσεις τους.

Παρά τις διάσπαρτες αναφορές στις συνθήκες την εποχής, ο συγγραφέας δεν εμμένει τόσο στα ιστορικά γεγονότα των εποχών που βλέπουμε όσο στο προσωπικό δράμα των ηρώων, γι' αυτό και φυσικά το συγκεκριμένο έργο είναι ένα μυθιστόρημα και όχι ένα ιστορικό μυθιστόρημα.

[X.Kouroupaki · Rating 5 out of 5]

Ο ζωοδότης έρωτας, πλημμυρισμένος από αγωνία, πάθος, ελπίδα, φόβο είναι ο πρωταγωνιστής στις ζωές των χαρακτήρων του βιβλίου «Το τελευταίο φιλί» του Γιώργου Πολίτη.
Με φόντο τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, ο συγγραφέας ψυχογραφεί τους χαρακτήρες του βιβλίου του.
Μέσα από χρονικές εναλλαγές ξετυλίγεται η διαδρομή της ζωής τους.
Αθήνα 2000. Ο υπερήλικας Μιχαήλ Δανιήλ, μόνος πια στη ζωή, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα αποκαλύπτει ένα σκοτεινό μυστικό, στην νεαρή νοσοκόμα που τον φροντίζει.
Έτσι ξεκινάει να ξετυλίγεται το κουβάρι των αποκαλύψεων.
Αθήνα, Πειραιάς, Χαλκίδα.
Όλγα, Γρηγόρης, Μαριανή, γιαγιά Μόρφω, Μιχάλης, Αθανάσης, Γαβρίλης, Λίνος, Προκόπης, Κουρτ, Έρνεστ. Χαρακτήρες που αφήνουν το αποτύπωμα τους μέσα στο μυθιστόρημα σε ένα ταξίδι με προορισμό την Αλήθεια.
Οι ήρωες του μυθιστορήματος, μας αποκαλύπτουν τις πιο βαθιές τους σκέψεις, τις πράξεις και τα απωθημένα τους.
« Η ιστορία των απλών ανθρώπων θάβεται, ξεχνιέται, μαζί και οι κόποι, οι χαρές και οι λύπες όλων όσοι πρωταγωνίστησαν σ’ αυτήν. Και το σημαντικότερο είναι πως η αλήθεια συνήθως δεν μαθαίνεται ποτέ.»
Μια περίπλοκη ιστορία ξεδιπλώνεται με μαεστρία από την πένα του Γιώργου Πολίτη. Με γλαφυρά χρώματα αποτυπώνει τα χρόνια της κατοχής. Μια αναδρομή αμφίδρομη από το 1961, στο 1941 και πάλι πίσω μέχρι να καταλήξει στο 2000 και να ολοκληρωθεί.
Ολοζώντανοι και ολοκληρωμένοι χαρακτήρες παίρνουν σάρκα και οστά, μέσα από την ζωντανή και χειμαρρώδη γραφή του συγγραφέα.
Με ιδιαίτερη γραφή ο Γιώργος Πολίτης, σε μαγεύει και σε κρατά δέσμιο στα δίχτυα της.
Ανάλογη όπως και η ζωή του κάθε χαρακτήρα. Άμεση, παραστατική, απλή, μάγκικη, λυρική, εναλλάσσεται μέσα στο μυθιστόρημα, δίνοντας χρώμα και μορφή στους ήρωες του.
Συμπεριφορές και χαρακτήρες ερμηνεύονται, καλές ή κακές σύμφωνα με τα ήθη κάθε εποχής. Ήρωες απλοί καθημερινοί άνθρωποι που ονειρεύονται και ερωτεύονται με πάθος.
Ο συγγραφέας εστιάζει στους χαρακτήρες των ηρώων , στην έντονη προσωπικότητα τους, στην προσωπική τους πορεία στη ζωή. Στις χαρές, τις λύπες, τα λάθη, στις επιθυμίες τους που τους κάνουν έρμαιο σε αυτές. Δρουν και ζουν, παλεύουν για να επιβιώσουν με κάθε κόστος.
Βαδίζουμε στα χνάρια της ζωής των ηρώων, που ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής, οι ίδιοι αμφισβητούν, κατακρίνουν, απορρίπτουν τις αποφάσεις τους, την στάση τους στην ζωή. Ιστορίες ανθρώπων που η μοίρα πλέκει επάνω τους το υφάδι της.
«Το τελευταίο φιλί», είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, με έντονη πλοκή, μυστικά καλά κρυμμένα, μνήμες χαραγμένες ανεξίτηλα στο βιβλίο της ζωής των ηρώων του.
Ένα φιλί που δεν δόθηκε, ένα φιλί συγκινητικό, ένα φιλί αγάπης, πίκρας, χωρισμού ή ίσως και προδοσίας. Ένα τελευταίο φιλί, μέσα από μια συναρπαστική γραφή.