ในแดนวิปลาส: บันทึกบาดแผลสามัญชนบนโลกคู่ขนาน

by รัช

"แด่สังคมอันสุขสงบ
ที่มีความวิปลาสอยู่คู่ขนาน"

ความเรียงว่าด้วยชะตากรรมของคนธรรมดาสามัญชนที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤติการเมืองไทยเมื่อทศวรรษก่อนหน้า ผ่านสายตาของนักข่าวท่านหนึ่ง

Genres: Fiction

128 pages, Paperback

Published April 1, 2021

Reviews

[สฤณี อาชวานันทกุล · Rating 4 out of 5]

บทบันทึกเรื่องราวและความร้าวรานของผู้ต้องหาคดี 112 ซึ่งถึงแม้จะไม่เอ่ยชื่อกฎหมายและหลายอย่างอยู่ระหว่างบรรทัด ไม่ได้เขียนออกมา ก็ดังกึกก้องโดยไม่ต้องสื่อด้วยภาษา

นับเป็นความสามารถของผู้เขียนที่ใช้ภาษาสวยแต่เรียบง่าย ใช้คำอย่างเหมาะเจาะไม่ฟุ่มเฟือย และเรียงร้อยโดยเลือกเว้นจังหวะอย่างเหมาะเจาะว่า ช่วงไหนที่จะปล่อยให้ผู้อ่านเข้าใจได้เองโดยไม่ต้องพูด

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

เมื่อดูข่าว
สิ่งที่เรามองไม่เห็นจากข่าว .. คือความเป็นมนุษย์
แต่หนังสือเล่มนี้นำเบื้องหลังเหล่านี้มาเล่า
โดยลดทอนรายละเอียดของคดีความ
ผู้เขียนทำให้เรามองเห็นความเป็นมนุษย์
มองเห็นความเป็นคนเท่าๆ กัน
มีทุกข์ มีสุข ได้เหมือนๆ กันกับเรา
เพียงแค่มีความคิดเห็นต่างกัน
แต่เขาถูกตัดสินจากความเห็นต่างนั้น

ก่อนจะตัดสินว่าใครผิด ใครถูก
และก่อนจะเลือกยืนข้างฝ่ายไหน ด้อยค่าฝ่ายไหน
ขอให้เราเริ่มต้นจากความเท่าเทียม
เริ่มจากความเป็นคนเท่าๆ กัน
หนังสือเล่มนี้ ถ่ายทอดความเป็นคนเช่นนั้น
ให้เราได้สัมผัส และเปิดใจ
ดูข่าวครั้งต่อไป จะได้มองเห็นเขา ..
ในฐานะของคนที่เท่าเทียมกัน

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่เรียบง่ายอย่างน่าทึ่ง ตั้งคำถามสามัญธรรมดาที่ควรจะอยู่ในมโนสำนึกของคนทั่วไป แต่ในแดนวิปลาส ทั้งหมดดูต่างออกไป คนในเมืองนี้ไร้มนุษยธรรม ขาดการตั้งคำถาม และไม่เคยสงสัยด้วยซ้ำว่าคนที่ตนด่าทอหยาบคายเขาทำอะไรผิด และโทษที่เขาได้รับสมเหตุสมผลหรือไม่

ผู้เขียนเล่าเรื่องที่เงียบแต่ดังกึกก้องได้อย่างตรงไปตรงมา เผยโฉมหน้าความบิดเบี้ยวแบบกระจะตา ถ่ายทอดสมจริงราวบันทึกความทรงจำ เส้นเรื่องราวกับสัจนิยมมหัศจรรย์ แต่เราทุกคนรู้ว่ามันคือความจริง

ชวนอ่านครับ

[Chawanat · Rating 5 out of 5]

ในสังคมไทยมีโลก 2 แบบซ้อนทับกันอยู่ โลกที่คนบางส่วนใช้ชีวิตอย่างปกติสุข กับโลกที่คนอีกส่วนถูกจองจำและทำให้สูญหายเพียงเพราะพวกเขามองเห็นความผิดปกติบางอย่างของสังคม

อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วเหมือนได้ยินเสียงเล็กๆ ของพวกเขาดังก้องในหัว เสียงที่เคยถูกทำให้เงียบหายมานาน แต่ต่อจากนี้จะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

อ่านจบได้แต่ถอนหายใจยาวๆ
อยากจะร้องเพลง ‘อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ บอกให้เธอฟังไม่ได้ซักคำ’

การแสดงความคิดเห็นบางอย่างกลายเป็นสิ่งต้องห้ามได้อย่างไรในประเทศที่บอกว่าเป็นประชาธิปไตย

ผลลัพธ์ของการพูดสิ่งที่คิดโหดร้ายเหลือเกิน โหดร้ายถึงแก่ชีวิต มันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

ภาษาเรียบง่าย เล่าเรื่องเรื่อยๆ แต่หดหู่เหลือเกิน

[Afew* · Rating 4 out of 5]

บันทึกความป่วยไข้และความวิปลาสของประเทศชาติ น่าหดหู่ แต่คือความจริงแสนจริง

[Ke'Ai · Rating 5 out of 5]

ต่อให้คุณได้ยินเรื่องราวของผู้ต้องหาคดี 112 มามากแค่ไหน คุณก็ยังทำใจคุ้นชินและนิ่งเฉยกับมันไม่ได้หรอก รัชเล่าเฉพาะเรื่องที่ควรเล่า และเล่าด้วยน้ำเสียงธรรมดา ซึ่งนั่นล่ะที่ทำให้หนังสือเล่มนี้ยิ่งเจ็บลึก - เอาคนอ่านถึงตาย

[Nhan · Rating 5 out of 5]

"คนส่วนมากเมื่อต้องเข้าคุกก็เหมือนเข้าสู่โรงงานถอดรื้อชิ้นส่วนความคิด ความฝัน ศักดิ์ศรี เอกลักษณ์ ฯลฯ "

เป็น 128 หน้าที่อ่านแล้วขนลุก รวดร้าว ใจหายวาบอยู่ตลอดเวลา เพราะเรารู้สึก 'คุ้นเคย' กับหลายเรื่อง หลากตัวละคร ที่วนเวียนอยู่ในหน้ากระดาษจากปลายปากกาของรัช

ในแดนวิปลาส ชวนคนอ่านตั้งคำถามกับ status quo ในโลกคู่ขนานแห่งหนึ่ง โลกที่กำหนดบรรทัดฐานดี-ชั่ว ผิด-ถูก โดยหมุนรอบตัวแปรแค่อย่างเดียว โลกที่, ซ้ำร้าย, พร้อมลงดาบผู้เห็นต่าง ไม่ว่าความต่างนั้นจะแตกแถวออกมาแค่มิลลิเมตรเดียวก็ตาม

ปกไม่ได้สวยอย่างเดียว แต่มองด้วยตาจะเห็นว่ามีสัญญะแทรกอยู่ เช่น นกพิราบขาว ตาชั่ง ปืน ฯลฯ อันนี้เราลองไปหาข้อมูลเพิ่มแล้วพบว่าผู้ออกแบบปกได้ใช้เทคนิค Tradtional Collage และแจงรายละเอียดองค์ประกอบต่างๆ ไว้อย่างชัดเจน ลองไปเสิร์ชดูได้

ที่สุดแล้ว... ถึงแม้ ในแดนวิปลาส จะถูกแปะป้ายหรือขึ้นทะเบียนในหมวด 'นวนิยายไทย' แต่เรื่องราวที่อัดแน่นอยู่ด้านในคือ 'ความจริง' สำหรับใครหลายๆ คนอย่างแน่นอน

[Le Gongdong Blur · Rating 5 out of 5]

"พวกเขาทำสิ่งสามัญซึ่งเป็นไปไม่ได้ให้เกิดขึ้นตรงหน้า เมื่อเราอยู่ในที่มืดนานเกินไปก็ย่อมไม่มีจินตนาการถึงฟ้าสีฟ้ากระจ่างใส และหากใครทำท่าจะจินตนาการถึงมันแม้เพียงเล็กน้อย ทุกสรรพเสียงจะป่าวร้องห้ามปรามด้วยหวังดี ไม่อยากให้คนผู้นั้นพบเจอโศกนาฏกรรม
.
ชายหนุ่มขี้อายแสนสุภาพได้กลายสภาพเป็นภัยความมั่นคงของชาติ มีเพียงผู้ลืมตาแล้วเท่านั้นที่มองเห็นว่า 'ชาติ' ต่างหากที่ปลุกปั้น 'ภัย' นั้นขึ้นมากับมือ ปั้นมันด้วยเลือดเนื้อ จิตวิญญาณของคนมากมายหลายทศวรรษมาแล้ว"
.
.
อ่านจบเล่ม ถึงรู้ว่า เล่มนี้ไม่มีเลขหน้าที่ 112
เล่มบางๆ แต่เล่นซะซึมเลย

[Thanyanuch Tantikul · Rating 5 out of 5]

ในความสั้นกระชับแสดงความร้าวรานอย่างลึกซึ้งไว้ ไม่จำต้องเขียนอย่างฟูมฟาย ผู้เขียนทำให้คนอ่านจุกไปกับแต่ละฉากชีวิตได้ โดยใช้เพียงไม่กี่หน้ากระดาษ เป็นงานที่สำแดงพลังของวรรณกรรมในการขับเคลื่อนประเด็นทางสังคมโดยแท้

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

ในแดนวิปลาส: บันทึกบาดแผลสามัญชนบนโลก��ู่ขนาน - บันทึกบาดแผลของสามัญชนโดยใช้ภาษาเรียบง่ายแต่เเข็งแรงโดยรัช นักข่าวสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งที่นำเรื่องราวของราษฎรสามัญผู้ได้รับผลกระทบจากคดีการเมืองซึ่งไม่ได้มีเเค่คดี ป.อาญา มาตรา 112 เท่านั้น แต่ยังมีคดีการเมืองอื่น ๆ ด้วย นอกจากจำเลยจะได้รับผลร้ายในคดีแล้ว ครอบครัว ญาติสนิท เพื่อน ย่อมได้รับผลกระทบเชิงลบไปตามกัน ดั่งมะเร็งร้ายที่ลุกลามและแก้ไม่หาย

ภายใต้ภาษาธรรมดาของหนังสือเล่มนี้กลับส่งผลต่ออารมณ์ของผู้อ่านอย่างไม่ธรรมดา ถ้าหากใครติดตามการเมืองไทยเป็นประจำ จะร้องอ๋อทันทีว่าเหตุการณ์ในเล่มที่ถูกหยิบยกมาเล่านั้นเป็นอย่างไร ใครเป็นใคร ใครถูกอุ้มหายไปบ้าง บาดแผลของครอบครัวยังไม่จางหายไปไหน ยังรอวันพวกเขากลับสู่บ้าน กลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวที่เขารัก

โลกคู่ขนานที่หนึ่งของประเทศไทย เป็นประเทศที่อุดมสมบูรณ์ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว แผ่นดินของเรานั้นแสนอุดมสมบูรณ์ ใครไม่รักบ้านก็ออกจากบ้านไปซะ ขณะเดียวกัน อีกโลกคู่ขนานหนึ่ง ประเทศไทยเป็นประเทศไม่พัฒนา มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นประจำ มีความเหลื่อมล้ำสูง ประชาธิปไตยไม่เเข็งแรง และศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบพรรคการเมืองอันดับหนึ่งที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนอีกครั้ง ไม่เพียงเป็นการทำลายประชาธิปไตย ซ้ำร้ายยังเป็นการทำร้ายราษฎรอีกด้วย - บนโลกคู่ขนาน ในแดนวิปลาศ ที่มีชื่อว่าประเทศไทย

"สักวันหนึ่งเราจะกลับมาพบกันเพื่อนรัก คงไม่นานนัก ถ้าตีนยังเหยียบย่ำอยู่บนดิน แม้อยู่ใต้ฟ้า ชะตากำหนดจากคนบนดิน
ก่อนร่างจะพลิกลงดิน ผีเสื้อจะบินไปถึงดวงดาว" - P. 113.

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

2563 เราเริ่มมีความหวังว่า เมล็ดพันธุ์ที่เก็บตัวเงียบมาเนิ่นนาน กำลังจะเบ่งบาน แต่เราก็เหมือนถูกพยายามทำลายและย่ำยีไม่ให้เติบโตอยู่ร่ำไป ถึงตอนนี้ 2568 เราก็ยังคงถูกเหยียบอยู่แบบนั้น พวกมันหวังให้เราจมดิน แต่หารู้ไม่รากใต้ดินกำลังชอนไชและเติบโตไปไกล รอวันแตกหน่อผลิบานอีกครั้ง จนพวกมันเหยียบย้ำไม่หวาดไม่ไหว แค่นั้นเอง...

ฉันจะรอ...

[Olé Vorawee · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วพูดไม่ออก ถ้า Introduction to No.112 ได้ตีแผ่ความพิลึกพิลั่นของ 112 ในระดับสังคม เล่มนี้ก็ตีแผ่ความพิลึกพิลั่นของผู้ที่ต้องต่อสู้กับ 112 (และการรัฐประหาร) ในระดับปัจเจก

แม้จะไม่ได้เล่าเรื่องแบบเปิดเผยข้อมูลของคดีต่างๆ โดยตรง แต่รัชได้ถ่ายทอดความรู้สึกต่อคดีต่างๆ ได้อย่างสะเทือนอารมณ์

[w. · Rating 4 out of 5]

เรื่องเล่าของคนตัวเล็กที่ได้รับผลกระทบและความสูญเสียจากเหตุการณ์มาตรา 112 ระหว่างที่อ่านก็รู้สึกเศร้ากับสิ่งที่ประชาชนในประเทศนี้ต้องเจอ แต่พออ่านจบก็พบว่าสิ่งที่ยึดเราไว้คือความหวัง หวังว่าสักวันจะไม่มีใครได้รับผลกระทบจากการบังคับใช้กฎหมายนี้อีก

[bluebae]

ภายใต้รูปปั้นสีทองอร่ามหรือรูปภาพที่ไม่มีวันไหม้ ใครจะรู้ว่าได้ทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ให้ประชาชนผู้ตั้งคำถามมากมายขนาดนี้

[Nutdanai · Rating 3 out of 5]

A little reminder that we still have hope in this country.

ท่านเด็ดดอกไม้ทิ้งจะยิ่งบาน

[Bew · Rating 5 out of 5]

มิตรสหายคนหนึ่งกล่าวว่า "ความเจ็บปวดของสามัญชนหลั่งไหลเข้าหากันได้" ความแปลกแยกถูกทำลาย ใจอยากรับรู้ความทุกข์ ความกลัว ความกล้า และความหวัง ที่สามัญชนมีร่วมกัน โดยถูกลดทอนน้อยที่สุดเท่าที่สื่อจะมีเสรีภาพ เราจึงหยิบเรื่องนี้ขึ้นมา

ความจริง เรื่องราวของคนจริง ๆ ทำให้แตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า ตามด้วยความแค้น ความโกรธ มันเป็นชะตาของชนชั้นที่ถูกกำหนดมาให้ต่อสู้ แม้ผู้เขียนจะใช้สำนวนที่ไม่ปรุงแต่ง เรียบง่าย พยายามให้มันตลกบ้าง แต่มันก็เป็นตลกที่ขมขื่นในการแลกเปลี่ยนเรื่องเล่าที่ยากจะสื่อสารออกมา และยากที่จะรับ

แต่การแตกสลายก็ทำให้มีความหวังขึ้นได้ เพราะแม้ยุคสมัยจะปกคลุมด้วยความสิ้นหวัง แต่สามัญชนที่ลุกขึ้นสู้นั้นย่อมห่างไกลความโดดเดี่ยว จะว่าพวกเรามีหัวใจเดียวกันก็ได้ มันจึงถูกเฉือนทุกครั้งเมื่อได้ยินเรื่องราวความอยุติธรรม วิปริต บิดเบี้ยว แต่นั่นเองก็ทำให้นักสู้ไม่ยอมแพ้

“ก่อนร่างจะพลิกลงถึงดิน ผีเสื้อจะบินไปถึงดวงดาว”
“ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นกว่าเดิม”

[Mirai · Rating 3 out of 5]

"ใครบางคนเคยพูดกับฉันว่า คำพิพากษาจำนวนไม่น้อยทำให้เขาสับสนกับบทอาเศียรวาท ฉันบอกทริคไปว่า เมื่อสติเริ่มหลุดลอยให้คอยจับคำว่า 'พิเคราะห์แล้วเห็นว่า' จะทำให้สามารถหาทางกลับมาห้องพิจารณาได้" (หน้า 55)

ในตอนนั้น เราซื้อเล่มนี้มาโดยบังเอิญเพราะอยากรู้ว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร ได้ผลสรุปว่า เล่มนี้เป็นเหมือนสารคดีเชิงประวัติศาสตร์การเมืองไทยในช่วงหนึ่งที่แสนยาวนาน ซึ่งเขียนโดยนักข่าวท่านนึงที่มีโอกาสได้เข้าไปรู้จักหรือคลุกคลีกับญาติพี่น้องของผู้ต้องหาหรือแม้แต่ตัวผู้ต้องหาเอง โดยเล่าเรื่องราวอีกมุมนึงของคนเหล่านั้นในฐานะของ "สามัญชน" ทั่วไป โดยผู้เขียนไม่แม้แต่จะลงลึกในเนื้อหาคดีความ แต่มุ่งเน้นถ่ายทอดความเจ็บปวดและความสูญเสียของพวกเขาอย่างตรงไปตรงมา

เล่มนี้เป็นหนังสือเล่มบางที่แบ่งออกเป็น 3 หมวดใหญ่; พ่อ ไพล่ และพายุ
อัดแน่นไปด้วยหลากหลายเรื่องราว หลากหลายคดีความ เต็มไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้าและสิ้นหวัง ผู้เขียนเล่าเรื่องด้วยภาษาที่เรียบง่ายไม่หวือหวา แต่กลับรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวและความสะเทือนใจของผู้คนที่อยู่ในเรื่องราวเหล่านั้น เป็นเหมือนบันทึกระบายความอัดอั้นในใจของผู้เขียนเพื่อให้ทุกคนทราบว่า ภายใต้ภาพบ้านเมืองที่ดูสงบสุขแห่งนี้ กลับมีความวิปลาสบางอย่างแอบแฝงอยู่ในทุกอณูเรื่องราวเหล่านั้น

[Anupong · Rating 4 out of 5]

"ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นกว่าเดิม"
-หนังสือ���ล่มเล็กๆที่เล่าเรื่องราวของผู้ที่ถูกตีตราเป็นอาชญากรทางความคิด จากกฎหมายมาตรา 112 และความวิปราศในสังคมที่ขาดการตั้งคำถาม หนังสือเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็ไม่ลืมที่จะฝาก"ความหวัง"ให้ผู้อ่านว่าซักวันแดนวิปราศจะเปลี่ยนไป

[THEERADON SAKPETCH · Rating 5 out of 5]

"แด่สังคมอันสุขสงบ ที่มีความวิปลาศอยู่คู่ขนาน"

ในแดนวิปลาส เป็นหนังสือที่มอบเนื้อหนัง ความรู้สึก และความเป็นมนุษย์ในระดับสามัญชน ความลำบากและการต่อสู้ของบุคคลตัวเล็ก ชวนให้เศร้าไปกับความเป็นจริง และเห็นใจในผลกระทบต่อชีวิตของทั้งตัวเองและบุคคลรอบข้างอย่างจับใจ

[Astroboy · Rating 4 out of 5]

เรียบง่าย ร้าวราน และคับแค้น

[Kom Komsan · Rating 5 out of 5]

แดนวิปลาส
คนกลุ่มหนึ่งเป็นเทพ
คนกลุ่มหนึ่งเป็นเศษฝุ่น
คนที่ต้องการเห็นคนเท่ากันกลับต้องโทษจองจำ ต้องหลบหนี ต้องเจ็บปวด ต้องสูญเสียมากมาย

วิปลาส

[Thursday,nightmare · Rating 5 out of 5]

ตอนอ่านจบคือชาไปหมดเลย เป็นรวมเรื่องสั้นที่สะท้อนปัญหาความวุ่นวายของช่วงรัฐประหารได้ดี เรื่องราวถูกเล่าด้วยโทนเงียบๆ แต่กลับก้องดัง