What do you think?
Rate this book
Κοάλεμος #2
Τερμίτες
Ο Ηρακλής Ανδρέου δεν έχει προλάβει να συνέλθει από τα γεγονότα του Αυγούστου και καλείται να λύσει μια αυτοκτονία που κρύβει πίσω της έναν ξεχασμένο κόσμο.
Ο κολλητός του πέφτει θύμα απαγωγής, η κοπέλα του απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο κι ο Κοάλεμος αποφασίζει να του κάνει επίθεση κατά μέτωπο.
Όταν δεν τον αγνοεί.
Παράλληλα, ένα τέρας πιο τρομακτικό από εφιάλτη κάνει την εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη κι απαγάγει μωρά. Ο Ηρακλής αντιμετωπίζει νέους και παλιούς δαίμονες που, σαν άλλοι τερμίτες, τρώνε από μέσα την αγαπημένη ομάδα.
Το πρώτο βιβλίο αγαπήθηκε, έγινε best seller και βραβεύτηκε δύο φορές. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο βιβλίο με τη συνέχεια της ιστορίας, γεμάτη μυστήριο, καταιγιστική δράση, ενδοσκόπηση και αδιάκοπο χιούμορ.
Θα προλάβει ο Ηρακλής να λύσει την υπόθεση πριν φάνε οι τερμίτες ό,τι έχει απομείνει από τον εαυτό του;
Ο κολλητός του πέφτει θύμα απαγωγής, η κοπέλα του απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο κι ο Κοάλεμος αποφασίζει να του κάνει επίθεση κατά μέτωπο.
Όταν δεν τον αγνοεί.
Παράλληλα, ένα τέρας πιο τρομακτικό από εφιάλτη κάνει την εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη κι απαγάγει μωρά. Ο Ηρακλής αντιμετωπίζει νέους και παλιούς δαίμονες που, σαν άλλοι τερμίτες, τρώνε από μέσα την αγαπημένη ομάδα.
Το πρώτο βιβλίο αγαπήθηκε, έγινε best seller και βραβεύτηκε δύο φορές. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο βιβλίο με τη συνέχεια της ιστορίας, γεμάτη μυστήριο, καταιγιστική δράση, ενδοσκόπηση και αδιάκοπο χιούμορ.
Θα προλάβει ο Ηρακλής να λύσει την υπόθεση πριν φάνε οι τερμίτες ό,τι έχει απομείνει από τον εαυτό του;
- GenresFantasy
376 pages, Paperback
First published May 12, 2021
9 people are currently reading
147 people want to read
About the author
Στέλιος Ανατολίτης
2 books174 followersΟ Στέλιος Ανατολίτης είναι Stand-up κωμικός και ενεργός Youtuber. Είναι από την Θεσσαλονίκη αλλά ζει στην Αθήνα. Σπούδασε χημεία και θέατρο και γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Κέρδισε το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό συγγραφής «Λέξεις σε πραγματικό χρόνο» με το διήγημα Αλτσχάιμερ. Έχει γράψει το θεατρικό έργο Ο Γάιδαρος που μισούσε τα Χριστούγεννα. Είναι ιδρυτικό μέλος του Μαιευτήριο Comedy Club, της σχολής Θεατρικών Κωμικών Αυτοσχεδιασμών (Improv Comedy) και του Felizol Improv Theatre Group στην Θασσαλονίκη. Συμμετείχε στην παράσταση StandUp for U και παρουσίασε τον πρώτο του κωμικό μονόλογο με τίτλο Μάχες με Νεράιδες στο Athens Comedy Festival το 2018.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
June 16, 2021
ΝΑΙ ΓΕΙΑ ΣΑΣ αγαπώ αυτά τα βιβλία και ανυπομονώ για το επόμενο!
Η ιστορία γίνεται όλο και καλύτερη, οι χαρακτήρες αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο βάθος, και δένει πολύ ωραία όλο αυτό με την εξαιρετική γραφή και το χιούμορ του Στέλιου Ανατολίτη ❤️
Η ιστορία γίνεται όλο και καλύτερη, οι χαρακτήρες αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο βάθος, και δένει πολύ ωραία όλο αυτό με την εξαιρετική γραφή και το χιούμορ του Στέλιου Ανατολίτη ❤️
May 19, 2021
Στους Τερμίτες, η πολύ καλά δομημένη πλοκή συνδυάζεται με το χιούμορ στα πιο αγωνιώδη σημεία και σε αφήνουν να αναρωτιέσαι γιατί γελάς, ενώ γύρω πέφτουν μπουνιές. Οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί -όσο μπορεί να είναι κάποιος σε ένα σύμπαν με βρικόλακες και δράκους-, και σε σημεία εξαιρετικά σκοτεινοί. Τέλος, ένα θέμα που μου έκανε θετική εντύπωση, όπως και στο Κινούμενη Άμμος, οι ΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρες είναι έτσι γραμμένοι, ώστε να είναι ολοκληρωμένοι και όχι απλώς να υπάρχουν εξαιτίας της σεξουαλικότητας τους. Η ενσυναίσθηση και η ευαισθησία του βιβλίου είναι πάντα to the point, χωρίς να φαίνεται φτιαχτή. Γενικά τρομερό βιβλίο και ανυπομονούμε για το επόμενο!
January 13, 2023
Όπως και με το Κινούμενη άμμος έτσι και με αυτό έχω πάρα πολλά θέματα.
Αλλά πρώτα στα θετικά:
-Διαβάζεται γρήγορα και εύκολα και ίσως είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να του δώσω. Μόνο γι' αυτό κάπως το προτείνω. Ίσως όχι σε στυλ "τράβα αγόρασε το αμέσως!" αλλά "κάποια στιγμή γιατί όχι;"
-Το ευχαριστήθηκα περισσότερο από το πρώτο, κυρίως γιατί ένα από τα προβλήματα που είχα ήταν οι αλλεπάλληλες αναφορές, κυρίως στο Χάρι Πότερ. Δεν είναι πως εδώ λείπουν οι αναφορές γενικά, αλλά δεν λειτουργούν και σαν παράσιτα όπως στο πρώτο βιβλίο.
Και τώρα το χάος:
-Δεν πείθομαι ρε φίλε! Δεν μπορώ να το πω διαφορετικά και αν μπορούσα να σηκώσω το δάχτυλο και να δείξω το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχω για να απολαύσω αυτά τα βιβλία είναι αυτό: δεν μπορούν να με πείσουν. Δεν με πείθει ο κόσμος, δεν με πείθουν οι χαρακτήρες, το βιβλίο δε μπορεί να με παραμυθιάσει αρκετά ώστε να αράξει ο εγκέφαλος μου πίσω και να δεχθεί την ιστορία.
-Όπως λοιπόν και στο πρώτο βιβλίο, έτσι κι εδώ η ιστορία κινείται σε δύο άξονες. Έχουμε το παρόν μας με έναν πιο έμπειρο Ηρακλή και το παρελθόν μας όπου είναι στο Χόγκουαρτς από τα Λιντλ. Και όπως και στο πρώτο βιβλίο, η ιστορία στο παρόν είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τα χρόνια του Ηρακλή στην Ακαδημία. Και αν νομίζετε πως πέταξα "κακιούλες" με τον σχολιασμό "Χόγκουαρτς από τα Λιντλ", το γράφω με όλο τον σεβασμό αλλά πιστεύω πως είναι η σωστή τοποθέτηση. Μπορεί να μη με κούρασε το βιβλίο με συνεχόμενες αναφορές στο Χάρι Πότερ, αλλά όλα τα κεφάλαια στην Ακαδημία τα αισθανόμουν σαν κάτι να μυρμηγκιάζει το μυαλό μου και αυτό που διαβάζω να φαίνεται γνώριμο, αλλά να μην είναι. Υπήρχαν αμέτρητα σημεία που απλά με έβρισκαν, "οκ, αυτό σίγουρα το έχω διαβάσει στο Χάρι Πότερ" και δεν λέω ο συγγραφέας να μην εμπνευστεί από κάτι που του αρέσει, αλλά μασκάρεψε το και λίγο! Είναι λες και το βιβλίο είναι κάτω από μια σκιά και δε μπορεί να της ξεφύγει. Επίσης, τουλάχιστον στο πρώτο τα κεφάλαια στην Ακαδημία είχαν λόγο ύπαρξης, εδώ μου τα βρήκα φίλερ.
-Worldbuilding: Είτε παρελθόν, είτε παρόν, είτε σε μια μαγική Ακαδημία, είτε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, το worldbuilding το βρήκα ρηχό. Δεν ένιωσα ποτέ πως "πάτησα" το πόδι μου στην Ακαδημία, δεν ένιωσα ποτέ πως ξέρω έστω και στο ελάχιστο την γεωγραφία κάποιου χώρου, δεν αισθάνομαι πως η "κοινωνία" του βιβλίου είναι ένας ζωντανός οργανισμός όπου κινείται έχω-δεν έχω το βιβλίο ανοιχτό. Εξωτερικά έχει την εμφάνιση ωκεανού, αλλά μόλις βουτήξεις το πόδι σου έχει το βάθος μιας λακκούβας του δρόμου που γέμισε από βροχόνερο.
-Χαρακτήρες/μαγικά πλάσματα: Απλά μη με ρωτήσεις, ό,τι είπα και για το worldbuilding. 376 σελίδες μετά δε μπορώ να πω πως ξέρω κάτι περισσότερο απ' ότι 376 σελίδες πριν. Το μεγαλύτερο φάουλ για εμένα είναι ο πρωταγωνιστής. Σχεδόν αντιπαθώ τον Ηρακλή, το οποίο είναι αστείο γιατί θεωρητικά θα έκανα καλή παρέα μαζί του. Παίζουμε ίδια παιχνίδια, διαβάζουμε ίδια κόμικς/βιβλία, ίσως τα πηγαίναμε καλά. Αλλά 376 σελίδες μέσα στο κεφάλι του κουράστηκα! Δε με πείθει ό,τι κάνει και ό,τι λέει. Πιο πολύ μου θυμίζει ένα pick-me girl αντίστοιχο για το είδος του Φανταστικού παρά ό,τι προσπαθεί να μου πουλήσει. Στο μυαλό μου έχει πιο πολλά κοινά με χαρακτήρες του Βιν Ντίζελ από ταινίες όπως Fast & Furious και xXx όπου ο Ντίζελ είναι στην πραγματικότητα νέρντουλας και υποδύεται ρόλους όπως τα παιδάκια στο δημοτικό φαντάζονται τους άντρακλες. Κριντζ, δήθεν και thank you, next.
-Αφήγηση: Η γραφή που έχουμε εδώ είναι σαν προφορικός λόγος (όπως και στο πρώτο) και ενώ δεν με ενόχλησε τόσο στην αρχή κάπου μετά τη μέση του βιβλίου, και αφού είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με τους ξύλινους διαλόγους, άρχισα να το παρατηρώ... και να το παρατηρώ... ε και τελικά δεν μου αρέσει.
Εν κατακλείδι, τώρα που τα ξαναδιαβάζω νομίζω πως έχω τα ίδια θέματα που είχα με το πρώτο βιβλίο, αλλά τώρα δεν ψήνομαι να διαβάσω την συνέχεια.
Αλλά πρώτα στα θετικά:
-Διαβάζεται γρήγορα και εύκολα και ίσως είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να του δώσω. Μόνο γι' αυτό κάπως το προτείνω. Ίσως όχι σε στυλ "τράβα αγόρασε το αμέσως!" αλλά "κάποια στιγμή γιατί όχι;"
-Το ευχαριστήθηκα περισσότερο από το πρώτο, κυρίως γιατί ένα από τα προβλήματα που είχα ήταν οι αλλεπάλληλες αναφορές, κυρίως στο Χάρι Πότερ. Δεν είναι πως εδώ λείπουν οι αναφορές γενικά, αλλά δεν λειτουργούν και σαν παράσιτα όπως στο πρώτο βιβλίο.
Και τώρα το χάος:
-Δεν πείθομαι ρε φίλε! Δεν μπορώ να το πω διαφορετικά και αν μπορούσα να σηκώσω το δάχτυλο και να δείξω το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχω για να απολαύσω αυτά τα βιβλία είναι αυτό: δεν μπορούν να με πείσουν. Δεν με πείθει ο κόσμος, δεν με πείθουν οι χαρακτήρες, το βιβλίο δε μπορεί να με παραμυθιάσει αρκετά ώστε να αράξει ο εγκέφαλος μου πίσω και να δεχθεί την ιστορία.
-Όπως λοιπόν και στο πρώτο βιβλίο, έτσι κι εδώ η ιστορία κινείται σε δύο άξονες. Έχουμε το παρόν μας με έναν πιο έμπειρο Ηρακλή και το παρελθόν μας όπου είναι στο Χόγκουαρτς από τα Λιντλ. Και όπως και στο πρώτο βιβλίο, η ιστορία στο παρόν είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τα χρόνια του Ηρακλή στην Ακαδημία. Και αν νομίζετε πως πέταξα "κακιούλες" με τον σχολιασμό "Χόγκουαρτς από τα Λιντλ", το γράφω με όλο τον σεβασμό αλλά πιστεύω πως είναι η σωστή τοποθέτηση. Μπορεί να μη με κούρασε το βιβλίο με συνεχόμενες αναφορές στο Χάρι Πότερ, αλλά όλα τα κεφάλαια στην Ακαδημία τα αισθανόμουν σαν κάτι να μυρμηγκιάζει το μυαλό μου και αυτό που διαβάζω να φαίνεται γνώριμο, αλλά να μην είναι. Υπήρχαν αμέτρητα σημεία που απλά με έβρισκαν, "οκ, αυτό σίγουρα το έχω διαβάσει στο Χάρι Πότερ" και δεν λέω ο συγγραφέας να μην εμπνευστεί από κάτι που του αρέσει, αλλά μασκάρεψε το και λίγο! Είναι λες και το βιβλίο είναι κάτω από μια σκιά και δε μπορεί να της ξεφύγει. Επίσης, τουλάχιστον στο πρώτο τα κεφάλαια στην Ακαδημία είχαν λόγο ύπαρξης, εδώ μου τα βρήκα φίλερ.
-Worldbuilding: Είτε παρελθόν, είτε παρόν, είτε σε μια μαγική Ακαδημία, είτε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, το worldbuilding το βρήκα ρηχό. Δεν ένιωσα ποτέ πως "πάτησα" το πόδι μου στην Ακαδημία, δεν ένιωσα ποτέ πως ξέρω έστω και στο ελάχιστο την γεωγραφία κάποιου χώρου, δεν αισθάνομαι πως η "κοινωνία" του βιβλίου είναι ένας ζωντανός οργανισμός όπου κινείται έχω-δεν έχω το βιβλίο ανοιχτό. Εξωτερικά έχει την εμφάνιση ωκεανού, αλλά μόλις βουτήξεις το πόδι σου έχει το βάθος μιας λακκούβας του δρόμου που γέμισε από βροχόνερο.
-Χαρακτήρες/μαγικά πλάσματα: Απλά μη με ρωτήσεις, ό,τι είπα και για το worldbuilding. 376 σελίδες μετά δε μπορώ να πω πως ξέρω κάτι περισσότερο απ' ότι 376 σελίδες πριν. Το μεγαλύτερο φάουλ για εμένα είναι ο πρωταγωνιστής. Σχεδόν αντιπαθώ τον Ηρακλή, το οποίο είναι αστείο γιατί θεωρητικά θα έκανα καλή παρέα μαζί του. Παίζουμε ίδια παιχνίδια, διαβάζουμε ίδια κόμικς/βιβλία, ίσως τα πηγαίναμε καλά. Αλλά 376 σελίδες μέσα στο κεφάλι του κουράστηκα! Δε με πείθει ό,τι κάνει και ό,τι λέει. Πιο πολύ μου θυμίζει ένα pick-me girl αντίστοιχο για το είδος του Φανταστικού παρά ό,τι προσπαθεί να μου πουλήσει. Στο μυαλό μου έχει πιο πολλά κοινά με χαρακτήρες του Βιν Ντίζελ από ταινίες όπως Fast & Furious και xXx όπου ο Ντίζελ είναι στην πραγματικότητα νέρντουλας και υποδύεται ρόλους όπως τα παιδάκια στο δημοτικό φαντάζονται τους άντρακλες. Κριντζ, δήθεν και thank you, next.
-Αφήγηση: Η γραφή που έχουμε εδώ είναι σαν προφορικός λόγος (όπως και στο πρώτο) και ενώ δεν με ενόχλησε τόσο στην αρχή κάπου μετά τη μέση του βιβλίου, και αφού είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με τους ξύλινους διαλόγους, άρχισα να το παρατηρώ... και να το παρατηρώ... ε και τελικά δεν μου αρέσει.
Εν κατακλείδι, τώρα που τα ξαναδιαβάζω νομίζω πως έχω τα ίδια θέματα που είχα με το πρώτο βιβλίο, αλλά τώρα δεν ψήνομαι να διαβάσω την συνέχεια.
September 9, 2021
***Πιθανά spoilers παρακάτω***
Διάβασα την "Κινούμενη Άμμο" στην αρχή του καλοκαιριού και τόσο το στόρι, όσο και ο τρόπος γραφής με κέρδισε. Με κέρδισε τόσο έτσι ώστε να αγοράσω και το δεύτερο βιβλίου του Ανατολίτη, τους Τερμίτες. Το δεύτερο, λοιπόν, βιβλίο όχι απλώς με κέρδισε... με συνεπήρε!!! Για αρχή, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω πολύ καλύτερα τον Ηρακλή και να δεθώ μαζί του. Για μία ακόμη φορά απήλαυσα με την ψυχή μου κάθε γραμμή, κάθε φράση και λέξη με το απίστευτο χιούμορ του συγγραφέα.
***Πιθανά spoilers***
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα σημεία "συναισθηματικής έκρηξης" που υπήρχαν κυρίως όσον αφορά την Μάρα και την αποκάλυψη των συναισθημάτων της. Πολύ πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ο τρόπος επικοινωνίας που ανέπτυξε ο ήρωας με τον Κοάλεμο. Συμπαθέστατη μορφή η Κιμ Κατράκου (την οποία συμπάθησα ιδιαιτέρως στο πρώτο) και χάρηκα που έκανε την εμφάνισή της και στο δεύτερο βιβλίο. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη για τη συνέχεια, θέλω πάρα πολύ να βγει και τρίτο βιβλίο του Κοάλεμου, στο οποίο ελπίζω να σώσουν τον Ρόθμπαρτ, τον οποίο για κάποιο λόγο εξ αρχής συμπαθούσα και δεν ήθελα να φυλακιστεί. Με στενοχωρεί βέβαια που ο Ηρακλής του παρελθόντος πλέον είναι Απόφοιτος της Ακαδημίας, γεγονός που σημαίνει ότι δεν θα έχουμε κεφάλαια - αναδρομές στις περιπέτειες του Ηρακλή στον Υπερφυσικό Φοιτητόκοσμο! Τέλος, πόσο έξυπνη ιδέα να ενσωματώσει στην ιστορία μία μορφάρα όπως ο Πάρης!!
Υ.Γ. Ακόμη δεν μπορώ να ξεπεράσω την φάση Σαμπίνα - Κριστιάν...
Διάβασα την "Κινούμενη Άμμο" στην αρχή του καλοκαιριού και τόσο το στόρι, όσο και ο τρόπος γραφής με κέρδισε. Με κέρδισε τόσο έτσι ώστε να αγοράσω και το δεύτερο βιβλίου του Ανατολίτη, τους Τερμίτες. Το δεύτερο, λοιπόν, βιβλίο όχι απλώς με κέρδισε... με συνεπήρε!!! Για αρχή, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω πολύ καλύτερα τον Ηρακλή και να δεθώ μαζί του. Για μία ακόμη φορά απήλαυσα με την ψυχή μου κάθε γραμμή, κάθε φράση και λέξη με το απίστευτο χιούμορ του συγγραφέα.
***Πιθανά spoilers***
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα σημεία "συναισθηματικής έκρηξης" που υπήρχαν κυρίως όσον αφορά την Μάρα και την αποκάλυψη των συναισθημάτων της. Πολύ πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ο τρόπος επικοινωνίας που ανέπτυξε ο ήρωας με τον Κοάλεμο. Συμπαθέστατη μορφή η Κιμ Κατράκου (την οποία συμπάθησα ιδιαιτέρως στο πρώτο) και χάρηκα που έκανε την εμφάνισή της και στο δεύτερο βιβλίο. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη για τη συνέχεια, θέλω πάρα πολύ να βγει και τρίτο βιβλίο του Κοάλεμου, στο οποίο ελπίζω να σώσουν τον Ρόθμπαρτ, τον οποίο για κάποιο λόγο εξ αρχής συμπαθούσα και δεν ήθελα να φυλακιστεί. Με στενοχωρεί βέβαια που ο Ηρακλής του παρελθόντος πλέον είναι Απόφοιτος της Ακαδημίας, γεγονός που σημαίνει ότι δεν θα έχουμε κεφάλαια - αναδρομές στις περιπέτειες του Ηρακλή στον Υπερφυσικό Φοιτητόκοσμο! Τέλος, πόσο έξυπνη ιδέα να ενσωματώσει στην ιστορία μία μορφάρα όπως ο Πάρης!!
Υ.Γ. Ακόμη δεν μπορώ να ξεπεράσω την φάση Σαμπίνα - Κριστιάν...
Read
January 18, 2026Το τελείωσα με ανάμεικτα συναισθήματα.
Από την μια, ήταν καλύτερο από το πρώτο.
Από την άλλη, νιώθω ότι οι δύο άξονες που κινείται η ιστορία, δεν έχουν διαφορά δέκα χρόνων, αλλά δέκα λεπτών.
Αφήνει χώρο και για τρίτο, θα ήθελα να το δω πως προχωράει, αλλά δεν θα εσκαγα κιόλας αν δεν το μάθαινα.
Από την μια, ήταν καλύτερο από το πρώτο.
Από την άλλη, νιώθω ότι οι δύο άξονες που κινείται η ιστορία, δεν έχουν διαφορά δέκα χρόνων, αλλά δέκα λεπτών.
Αφήνει χώρο και για τρίτο, θα ήθελα να το δω πως προχωράει, αλλά δεν θα εσκαγα κιόλας αν δεν το μάθαινα.
March 10, 2023
Mixed συναισθήματα και για το δεύτερο μέρος. Θα το πάω πρώτα τα αρνητικά και μετά τα θετικά, μπας και μπει σε μια τάξη το νιονιό μου.
-Το βασικό που εξακλουθεί να με χαλάει πάρα πολύ είναι η αφήγηση δύο παράλληλων ιστοριών στη διάρκεια ΟΛΟΥ του βιβλίου. Οι σκηνές δράσης μπλέκονται μεταξύ τους και ήθελε ανά περιόδους απίστευτη προσπάθεια για να συνειδητοποιήσω τι γίνεται, πού βρισκόμαστε, και ποιοι είναι οι βασικοί παίκτες. Οι ιστορίες είναι και οι δύο πολύπλοκες, με άπειρους χαρακτήρες, και κατά ένα μεγάλο ποσοστό ασύνδετες μεταξύ τους, αντί να βρίσκεται η μία εκεί για να εξυπηρετεί την άλλη. Σε μια τέτοια περίπτωση, θεωρώ ότι θα ήταν καλύτερο να έχουν εκδοθεί δύο βιβλία αντί για ένα.
- Piggybacking on that, για δεύτερη φορά δεν με κάλυψε η παρελθοντική ιστορία. Μου φάνηκε πως εξακολουθεί να χαριποτερίζει παρά την έλλειψη των άμεσων αναφορών. Τι εννοώ. Νιώθω ότι σε σειρές όπως το Χάρι Πότερ δικαιολογείται κάπως η ανάμειξη των μαθητών σε επικίνδυνες καταστάσεις και σε τάτσι μίτσι κότσι με τους καθηγητές καθαρά επειδή είναι παιδικά/εφηβικά βιβλία και αυτό περιμένει το κο��νό. Σε βιβλία για ενήλικες δεν με κάλυψε το τι συνέβαινε στην Ακαδημία και στο κάστρο κι έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι αν σε οποιοδήποτε πιθανό εκπαιδευτικό σύστημα θα υπήρχε τέτοια αντιμετώπιση. Θα μου πείτε, ρε Στηβ, είναι φαντασίας, δε μας χέζεις. Εδώ έρχομαι λοιπόν στο τρίτο, που
- δυστυχώς, δεν με έπεισε ιδιαίτερα ο κόσμος. Ενώ πολύ ευφάνταστα όλα, δεν ένιωσα ότι διαβάζω για έναν κόσμο που υπάρχει πέρα από τις σελίδες του βιβλίου. Το μιξ των δεκάδων φανταστικών πλασμάτων, με τις μυστικές υπηρεσίες, με τα πιστολίδια, δεν μου έδεσε με την περιγραφή της απλής καθημερινότητας στη Θεσσαλονίκη. Όχι ΤΟ ΟΤΙ ήταν σετ στη Θεσσαλονίκη, ε - λατρεύω το urban fantasy και το λατρεύω ειδικά σε ελληνικό περιβάλλον, γι' αυτό ξεκίνησα (και τα συνέχισα) αυτά τα βιβλία. Νιώθω ότι μου λείπει λίγο η επίδραση του μυστικού κόσμου στον φανερό - αν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας, τι καλύψεις χρησιμοποιούν οι μυστικοί, πώς είναι διαφορετικά τα πράγματα σε έναν τέτοιο κόσμο, τι πρωτοσέλιδα βγαίνουν για να εξηγήσουν το χαμό, αν υπάρχουν μάρτυρες και τι τους κάνουμε... τέτοια πράγματα.
- Τέλος, νιώθω πως στο τρίτο βιβλίο ο Ηρακλής θα πρέπει να αποφασίσει τι είναι: chosen one σούπερ μαγικό πλάσμα και γαμιάς των πάντων, ντόπιος μπρο με εσάνς τριαντάρη λούζερ (affectionate), ή Βιν Ντίζελ στα ντουζένια του. Κάπως ακροβατεί σε ένα μιξ όλων αυτών, χαίρομαι που η Μάρα τον ξέχεσε λίγο, κι ελπίζω να βρει κάπως τον εαυτό του και την πορεία του στο τρίτο.
Τώρα, θα μου πείτε, αν είχα τόσα παράπονα, γιατί το συνέχισα; Γιατί έτσι, αρχικά, αλλά να τα λέμε κι αυτά:
- Το χιούμορ. Σπάνια γελάω δυνατά σε βιβλία εξαιρουμένων Τέρι Πράτσετ και Ντάγκλας Άνταμς γιατί είμαι μια ξιπασμένη σνομπαρία, αλλά ρε φίλε, γέλασα, και σε σημεία γέλασα πολύ. Μου πάει το συγκεκριμένο χιούμορ, ρε παιδιά. Μερικές στιλιστικές επιλογές ειδικά με τσακίσανε. Άκου "κοακόλα" ρε μαλάκα, λατρεύω.
- Οι διάλογοι είναι σε γενικές γραμμές πολύ δυνατοί. Ανυπομονούσα για τις στιγμές που αλληλεπιδρούν οι χαρακτήρες μεταξύ τους, κι ειδικά όταν ήταν ο Ιάσωνας στη σκηνή. Έχουμε και τις αδυναμίες μας.
- Θεωρώ ότι η βελτίωση στο γράψιμο και στις περιγραφές του Ανατολίτη έχουν πάρει τρελά λέβελ από το πρώτο βιβλίο. Οι σκηνές δράσης με άφηναν αρκετές φορές με κομμένη την ανάσα, και οι περιγραφές της εμφάνισης του Κοάλεμου γίνονταν όλο και πιο ωμές και μπρουτάλ κατά τη διάρκεια του βιβλίου, δίνοντας μια πολύ ωραία κλιμάκωση και ψηλά stakes. Χα, χα, βαμπιρο-pun, υποθέτω.
- Επίσης είχα ξεχάσει ότι έχουμε τρανς ρεπρεζεντέησιο σ' αυτό το βιβλίο. Είχα παρακολουθήσει την παρουσίαση του βιβλίου και ο Ανατολίτης είχε μιλήσει γι' αυτό, αλλά έχουν περάσει και δυο χρόνια και δεν θυμόμουν ντιπ. Πολύ, ΠΟΛΥ οκ η αντιμετώπιση του Πάρη από την αφήγηση, πράμα τρελά σπάνιο γενικά κι όχι μόνο στην Ελλάδα, και long story short ο Πάρης είναι γιος μου τώρα και θα περάσετε πάνω από το πτώμα μου για να τον πάρετε από τα άπληστα ρακουνοχεράκια μου. Θα σκότωνα λάμιες για πάρτη του, επιπτώσεις be damned.
Ο λόγος που δεν ξέρω αν θα συνεχίσω τα βιβλία στο μέλλον είναι καθαρά επειδή τα πράγματα που με χαλάνε φαίνεται να είναι στιλιστικές επιλογές που απλά δεν μου ταιριάζουν, κι από ένα σημείο και μετά δεν είναι οκ να γκρινιάζω. Από την άλλη, με τρώει κι ο κώλος μου. Οπότε σόρι προκαταβολικά, φολκς, δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα. Ο χρόνος θα δείξει.
-Το βασικό που εξακλουθεί να με χαλάει πάρα πολύ είναι η αφήγηση δύο παράλληλων ιστοριών στη διάρκεια ΟΛΟΥ του βιβλίου. Οι σκηνές δράσης μπλέκονται μεταξύ τους και ήθελε ανά περιόδους απίστευτη προσπάθεια για να συνειδητοποιήσω τι γίνεται, πού βρισκόμαστε, και ποιοι είναι οι βασικοί παίκτες. Οι ιστορίες είναι και οι δύο πολύπλοκες, με άπειρους χαρακτήρες, και κατά ένα μεγάλο ποσοστό ασύνδετες μεταξύ τους, αντί να βρίσκεται η μία εκεί για να εξυπηρετεί την άλλη. Σε μια τέτοια περίπτωση, θεωρώ ότι θα ήταν καλύτερο να έχουν εκδοθεί δύο βιβλία αντί για ένα.
- Piggybacking on that, για δεύτερη φορά δεν με κάλυψε η παρελθοντική ιστορία. Μου φάνηκε πως εξακολουθεί να χαριποτερίζει παρά την έλλειψη των άμεσων αναφορών. Τι εννοώ. Νιώθω ότι σε σειρές όπως το Χάρι Πότερ δικαιολογείται κάπως η ανάμειξη των μαθητών σε επικίνδυνες καταστάσεις και σε τάτσι μίτσι κότσι με τους καθηγητές καθαρά επειδή είναι παιδικά/εφηβικά βιβλία και αυτό περιμένει το κο��νό. Σε βιβλία για ενήλικες δεν με κάλυψε το τι συνέβαινε στην Ακαδημία και στο κάστρο κι έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι αν σε οποιοδήποτε πιθανό εκπαιδευτικό σύστημα θα υπήρχε τέτοια αντιμετώπιση. Θα μου πείτε, ρε Στηβ, είναι φαντασίας, δε μας χέζεις. Εδώ έρχομαι λοιπόν στο τρίτο, που
- δυστυχώς, δεν με έπεισε ιδιαίτερα ο κόσμος. Ενώ πολύ ευφάνταστα όλα, δεν ένιωσα ότι διαβάζω για έναν κόσμο που υπάρχει πέρα από τις σελίδες του βιβλίου. Το μιξ των δεκάδων φανταστικών πλασμάτων, με τις μυστικές υπηρεσίες, με τα πιστολίδια, δεν μου έδεσε με την περιγραφή της απλής καθημερινότητας στη Θεσσαλονίκη. Όχι ΤΟ ΟΤΙ ήταν σετ στη Θεσσαλονίκη, ε - λατρεύω το urban fantasy και το λατρεύω ειδικά σε ελληνικό περιβάλλον, γι' αυτό ξεκίνησα (και τα συνέχισα) αυτά τα βιβλία. Νιώθω ότι μου λείπει λίγο η επίδραση του μυστικού κόσμου στον φανερό - αν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας, τι καλύψεις χρησιμοποιούν οι μυστικοί, πώς είναι διαφορετικά τα πράγματα σε έναν τέτοιο κόσμο, τι πρωτοσέλιδα βγαίνουν για να εξηγήσουν το χαμό, αν υπάρχουν μάρτυρες και τι τους κάνουμε... τέτοια πράγματα.
- Τέλος, νιώθω πως στο τρίτο βιβλίο ο Ηρακλής θα πρέπει να αποφασίσει τι είναι: chosen one σούπερ μαγικό πλάσμα και γαμιάς των πάντων, ντόπιος μπρο με εσάνς τριαντάρη λούζερ (affectionate), ή Βιν Ντίζελ στα ντουζένια του. Κάπως ακροβατεί σε ένα μιξ όλων αυτών, χαίρομαι που η Μάρα τον ξέχεσε λίγο, κι ελπίζω να βρει κάπως τον εαυτό του και την πορεία του στο τρίτο.
Τώρα, θα μου πείτε, αν είχα τόσα παράπονα, γιατί το συνέχισα; Γιατί έτσι, αρχικά, αλλά να τα λέμε κι αυτά:
- Το χιούμορ. Σπάνια γελάω δυνατά σε βιβλία εξαιρουμένων Τέρι Πράτσετ και Ντάγκλας Άνταμς γιατί είμαι μια ξιπασμένη σνομπαρία, αλλά ρε φίλε, γέλασα, και σε σημεία γέλασα πολύ. Μου πάει το συγκεκριμένο χιούμορ, ρε παιδιά. Μερικές στιλιστικές επιλογές ειδικά με τσακίσανε. Άκου "κοακόλα" ρε μαλάκα, λατρεύω.
- Οι διάλογοι είναι σε γενικές γραμμές πολύ δυνατοί. Ανυπομονούσα για τις στιγμές που αλληλεπιδρούν οι χαρακτήρες μεταξύ τους, κι ειδικά όταν ήταν ο Ιάσωνας στη σκηνή. Έχουμε και τις αδυναμίες μας.
- Θεωρώ ότι η βελτίωση στο γράψιμο και στις περιγραφές του Ανατολίτη έχουν πάρει τρελά λέβελ από το πρώτο βιβλίο. Οι σκηνές δράσης με άφηναν αρκετές φορές με κομμένη την ανάσα, και οι περιγραφές της εμφάνισης του Κοάλεμου γίνονταν όλο και πιο ωμές και μπρουτάλ κατά τη διάρκεια του βιβλίου, δίνοντας μια πολύ ωραία κλιμάκωση και ψηλά stakes. Χα, χα, βαμπιρο-pun, υποθέτω.
- Επίσης είχα ξεχάσει ότι έχουμε τρανς ρεπρεζεντέησιο σ' αυτό το βιβλίο. Είχα παρακολουθήσει την παρουσίαση του βιβλίου και ο Ανατολίτης είχε μιλήσει γι' αυτό, αλλά έχουν περάσει και δυο χρόνια και δεν θυμόμουν ντιπ. Πολύ, ΠΟΛΥ οκ η αντιμετώπιση του Πάρη από την αφήγηση, πράμα τρελά σπάνιο γενικά κι όχι μόνο στην Ελλάδα, και long story short ο Πάρης είναι γιος μου τώρα και θα περάσετε πάνω από το πτώμα μου για να τον πάρετε από τα άπληστα ρακουνοχεράκια μου. Θα σκότωνα λάμιες για πάρτη του, επιπτώσεις be damned.
Ο λόγος που δεν ξέρω αν θα συνεχίσω τα βιβλία στο μέλλον είναι καθαρά επειδή τα πράγματα που με χαλάνε φαίνεται να είναι στιλιστικές επιλογές που απλά δεν μου ταιριάζουν, κι από ένα σημείο και μετά δεν είναι οκ να γκρινιάζω. Από την άλλη, με τρώει κι ο κώλος μου. Οπότε σόρι προκαταβολικά, φολκς, δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα. Ο χρόνος θα δείξει.
August 13, 2022
3.5/5
Ωραίο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, το οποίο κυλάει καταπληκτικά γρήγορα, αλλά.
Όπως και στο Κινούμενη Άμμος, αυτή η γραφή που μοιάζει με προφορικό λόγο, μπορώ να πω με σιγουριά ότι με πειράζει. Ναι μεν δίνει στην αμεσότητα και νιώθεις σαν να σου διηγείται ένα άτομο την ιστορία του, απλά εμένα με κούραζε και σε πολλά σημεία ένιωθα ότι χανόταν το νόημα.
Επίσης παρατήρησα ένα μοτίβο που παρουσιάζεται και στα 2 βιβλία. Η ιστορία που υφαίνει, είναι αρκετά πολύπλοκη και χτίζει το μυστήριο καθόλη τη διάρκεια του βιβλίου με τέτοιο τρόπο ώστε όταν έρθει η ώρα των αποκαλύψεων, να είναι τόση η πληροφορία, τα ονόματα, το παρών/παρελθόν που κατέληξε να αισθάνομαι κάπως πελαγωμένος.
Τέλος, η εναλλαγή σε παρών/παρελθόν, ενώ στο πρώτο βιβλίο ήταν ένα πολύ ωραίο τέχνασμα για να κτίσει του χαρακτήρες και να δώσει πληροφορία στα άτομα που διαβάζουν το βιβλίο, στο 2ο δεν μου πολυκολλάει. Παρουσιάζει πράγματα τα οποία έχουν συμβεί πριν το παρών του πρώτου βιβλίου, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ εκεί.
Η φαντασία του Ανατολίτη είναι τρομερή, έχτισε έναν ωραίο κόσμο με φρέσκες ιδέες για το πως διέπεται. Τα γεγονότα που περιγράφει σε σε κρατάνε σε αγωνία και σε ωθούν να διαβάσεις παρακάτω.
ΥΓ σε (ομολογουμένως) λίγα σημεία, το κείμενο περιέχει κάποιες ομοφοβικές εκφράσεις και συμπεριφορές τοξικής αρρενωπότητας. Ενώ χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, ξέροντας (απο βίντεο και συνεντεύξεις) το πόσο προσεκτικός και σωστός είναι σε αυτά τα θέματα ο Ανατολίτης, θα μπορούσαν να λείπουν.
Ωραίο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, το οποίο κυλάει καταπληκτικά γρήγορα, αλλά.
Όπως και στο Κινούμενη Άμμος, αυτή η γραφή που μοιάζει με προφορικό λόγο, μπορώ να πω με σιγουριά ότι με πειράζει. Ναι μεν δίνει στην αμεσότητα και νιώθεις σαν να σου διηγείται ένα άτομο την ιστορία του, απλά εμένα με κούραζε και σε πολλά σημεία ένιωθα ότι χανόταν το νόημα.
Επίσης παρατήρησα ένα μοτίβο που παρουσιάζεται και στα 2 βιβλία. Η ιστορία που υφαίνει, είναι αρκετά πολύπλοκη και χτίζει το μυστήριο καθόλη τη διάρκεια του βιβλίου με τέτοιο τρόπο ώστε όταν έρθει η ώρα των αποκαλύψεων, να είναι τόση η πληροφορία, τα ονόματα, το παρών/παρελθόν που κατέληξε να αισθάνομαι κάπως πελαγωμένος.
Τέλος, η εναλλαγή σε παρών/παρελθόν, ενώ στο πρώτο βιβλίο ήταν ένα πολύ ωραίο τέχνασμα για να κτίσει του χαρακτήρες και να δώσει πληροφορία στα άτομα που διαβάζουν το βιβλίο, στο 2ο δεν μου πολυκολλάει. Παρουσιάζει πράγματα τα οποία έχουν συμβεί πριν το παρών του πρώτου βιβλίου, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ εκεί.
Η φαντασία του Ανατολίτη είναι τρομερή, έχτισε έναν ωραίο κόσμο με φρέσκες ιδέες για το πως διέπεται. Τα γεγονότα που περιγράφει σε σε κρατάνε σε αγωνία και σε ωθούν να διαβάσεις παρακάτω.
ΥΓ σε (ομολογουμένως) λίγα σημεία, το κείμενο περιέχει κάποιες ομοφοβικές εκφράσεις και συμπεριφορές τοξικής αρρενωπότητας. Ενώ χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, ξέροντας (απο βίντεο και συνεντεύξεις) το πόσο προσεκτικός και σωστός είναι σε αυτά τα θέματα ο Ανατολίτης, θα μπορούσαν να λείπουν.
August 23, 2021
Μου άρεσε ιδιαίτερα η τροπή που παίρνουν οι χαρακτήρες μέσα από την όλη εξέλιξη της πλοκής. Το δε (κατ' εμέ) γαμάτο ύφος που μας έκανε να λατρέψουμε τη σειρά στο πρώτο βιβλίο συνεχίζει, ακάθεκτο, ακόμα πιο βλαμμένο, αλλά και ακόμα και πιο σοβαρό, έτσι γιατί γιατί όχι. Ο ίδιος του ο συγγραφέας το χαρακτήρισε, χωρίς καμιά υπερβολή και χωρίς καμία προκατάληψη "το απόλυτο summer book με πρωταγωνιστή έναν Σαλονικιό που σίδερα μασάει και λυγάει και είναι η συνέχεια του πρώτου που ήταν κι εκείνο το απόλυτο summer book". Και έχει δίκιο. Έτσι ακριβώς.
Ο μόνος λόγος για τα 4 αστέρια είναι ότι αλλιώς δε θα μας πάρει στα σοβαρά η πλατφόρμα. Και ίσως γιατί το "Έγκλημα και Τιμωρία" να είναι λίγο πιο πάνω. Ίσως. Αυτό και τίποτ' άλλο.
Ο μόνος λόγος για τα 4 αστέρια είναι ότι αλλιώς δε θα μας πάρει στα σοβαρά η πλατφόρμα. Και ίσως γιατί το "Έγκλημα και Τιμωρία" να είναι λίγο πιο πάνω. Ίσως. Αυτό και τίποτ' άλλο.
May 25, 2021
Εξαιρετικό βιβλίο, η ποιότητα της ιστορίας παραμείνη ίδια με το πρώτο, φοβερό storytelling και επίσης γαμάτα cliffhangers!!
August 17, 2021
Αν σας άρεσε το πρώτο βιβλίο, αυτό θα σας αρέσει επί 1000. Περιμένω τη συνέχεια καρτερικά και ανελλιπώς!
Read
February 20, 2022Για άλλη μια φορά ο Ηρακλής Ανδρέου με καθήλωσε. Το παρεάκι απο το βιβλίο "Κινούμενη Άμμος" ανακατέβεται πάλι εκεί που ¨δε πρέπει¨ και σιγά σιγά ξεδιπλώνεται το μυστήριο της Θεσσαλονίκης. Μάχες με υπερφυσικούς, παλιοί και νέοι έρωτες, σχέσεις που κρατάνε μετά απο τόσες κακουχίες.
Περιμένω με ανυπομονησία να αποκαλυφθεί τι κρύβεται στο διαμέρισμα του Στεργίου και πώς (και γιατι;) ο Κοάλεμος συνδέεται με τον Ηρακλή!
Περιμένω με ανυπομονησία να αποκαλυφθεί τι κρύβεται στο διαμέρισμα του Στεργίου και πώς (και γιατι;) ο Κοάλεμος συνδέεται με τον Ηρακλή!
January 5, 2023
Εξαιρετικός Ανατολίτης! Χιούμορ, δράση, ζωντανές εικόνες! Σαν την πρώτη εμπειρία με την Κινουμενη Αμμο δεν ένιωσα, αλλά περιμένω με αγωνία γο επόμενο!
September 3, 2021
Συγχαρητήρια και μπράβο στον κ. Ανατολίτη. Θέλω να το δω ταινία ή σειρά. Τέλος!!!
December 25, 2024
Πολύ ωραία συνέχεια του πρώτου, αν και έχει τα ίδια θέματα με το πρώτο, λίγη παραπάνω φλυαρία από ότι θα ήθελα. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και σίγουρα θα διαβάσω το τρίτο.
July 1, 2021
Ένα πολύ περιγραφικό και καλογραμμένο βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος. (non-spoil review)
Γενικά ως ''fan'' της σειράς <<Κοάλεμος>> από το πρώτο κι όλας βιβλίο(<<Κινούμενη Άμμος>>) είχα εκπλαγεί με τις τεχνικές του Στέλιου. Οι περιγραφές του κρατάνε τον αναγνώστη μόνιμα σε μία κατάσταση μικρού άγχους, τρόμου ίσως, φρίκης σε μερικά σημεία(πάντα με τη καλή έννοια) και σε αρκετά σημεία ένα κωμικοτραγικό στοιχείο, χωρίς να ξεφεύγει από το κλίμα.
Επίσης, οι χαρακτήρες. Όλοι παίζουν κάποιο μικρό ρόλο στη πλοκή των βιβλίων.
Ειλικρινά, αν είστε λάτρης της φαντασίας, των γρήγορων αστείων, των όμορφων και ολοκληρομένων περιγραφών και τους προσεγμένους χαρακτήρες σε μία πλοκή από ένα μυαλό όπου παλεύει με νεράϊδες. Διαβάστε το. Ακόμα και εάν δεν είστε απαραίτητα του είδους, ίσως σας φανεί ενδιαφέρον ο τρόπος όπου γράφει ο κύριος Στέλιο Ανατολίτης.
Γενικά ως ''fan'' της σειράς <<Κοάλεμος>> από το πρώτο κι όλας βιβλίο(<<Κινούμενη Άμμος>>) είχα εκπλαγεί με τις τεχνικές του Στέλιου. Οι περιγραφές του κρατάνε τον αναγνώστη μόνιμα σε μία κατάσταση μικρού άγχους, τρόμου ίσως, φρίκης σε μερικά σημεία(πάντα με τη καλή έννοια) και σε αρκετά σημεία ένα κωμικοτραγικό στοιχείο, χωρίς να ξεφεύγει από το κλίμα.
Επίσης, οι χαρακτήρες. Όλοι παίζουν κάποιο μικρό ρόλο στη πλοκή των βιβλίων.
Ειλικρινά, αν είστε λάτρης της φαντασίας, των γρήγορων αστείων, των όμορφων και ολοκληρομένων περιγραφών και τους προσεγμένους χαρακτήρες σε μία πλοκή από ένα μυαλό όπου παλεύει με νεράϊδες. Διαβάστε το. Ακόμα και εάν δεν είστε απαραίτητα του είδους, ίσως σας φανεί ενδιαφέρον ο τρόπος όπου γράφει ο κύριος Στέλιο Ανατολίτης.
July 19, 2021
Εκπληκτική δουλειά του Στέλιου. Σκοτεινό βιβλίο, ξεκάθαρα αστείο, γεμάτο δράση, ατακάρες και δράση που δεν σε αφήνει να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από την σελίδα. Βγήκε μονορούφι και σταματάει πάνω στο πιο κρίσιμο σημείο στην πορεία του Ηρακλή, με το κακό και καλό να μπλέκονται αφήνοντας μόνο γκρίζα μονοπάτια απάτητα για το Κοαλεμος 3.
Είμαι σίγουρος ότι ο Στέλιος έχει να μας δώσει και αλλά στα επόμενα.
Αναμένουμε!
Είμαι σίγουρος ότι ο Στέλιος έχει να μας δώσει και αλλά στα επόμενα.
Αναμένουμε!
May 18, 2021
Άψογο genre-bending από τον Στέλιο Ανατολίτη, που μπλέκει τη λογοτεχνία του φανταστικού και την κωμωδία και παραδίδει ένα θρίλερ με έντονο σασπένς που σε κρατάει από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα! Ακόμα καλύτερο από την "Κινούμενη Άμμο". Μπράβο στον συγγραφέα, αναμένουμε ανυπόμονα τη συνέχεια! Το διάβασα μονορούφι μέσα σε 2 μέρες! (αν δεν χρειαζόμουν ύπνο δε θα το άφηνα από τα χέρια μου)
November 12, 2021
Μου αρέσει η αναφορά σε παρελθοντικά γεγονότα "σαν να τα ξέρουμε" ενώ δεν τα ξέρουμε, κάτι που με πεισμώνει να διαβάσω παρακάτω.
Μου αρέσει που οι χαρακτήρες, και ειδικά οι πρωταγωνιστές, δεν είναι "άσπρο-μαύρο".
Αν και στην αρχή παρατήρησα ότι ήταν λίγο αργό, έκανε ένα "μπαμ" και το υπόλοιπο έφυγε με μια ανάσα.
Αναμένω "πεισματικά" το επόμενο!
Μου αρέσει που οι χαρακτήρες, και ειδικά οι πρωταγωνιστές, δεν είναι "άσπρο-μαύρο".
Αν και στην αρχή παρατήρησα ότι ήταν λίγο αργό, έκανε ένα "μπαμ" και το υπόλοιπο έφυγε με μια ανάσα.
Αναμένω "πεισματικά" το επόμενο!
January 1, 2023
Ο Ηρακλής, ο Ιάσωνας και η Μάρα είναι η καλοκαιρινή μας παρέα. Η γραφή του Στέλιου όπως πάντα σε αφοπλίζει με τον τρόπο που προσεγγίζει τις καταστάσεις, με χιούμορ που κρύβει μια σοβαρότητα. Η πλοκή σου κρατάει το ενδιαφέρον, θες να διαβάσεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο για να δεις τι γίνεται παρακάτω.
Ευελπιστώ να γίνει τριλογία, γιατί δεν νοείται καλοκαίρι δίχως Κοαλεμο.
Ευελπιστώ να γίνει τριλογία, γιατί δεν νοείται καλοκαίρι δίχως Κοαλεμο.
September 18, 2021
Το πρώτο βιβλίο (Κοαλεμος-κινουμενη άμμος) όπως και το δεύτερο βιβλίο (Κοάλεμος - Τερμίτες), έχουν δράση, σε βάζουν σε έναν ολόκληρο κόσμο! O τρόπος που εμβαθύνει στους χαρακτήρες και δη στους πρωταγωνιστές, μου θύμησε λίγο μια πιο "ενήλικη" ιστορία που θα μπορούσε να έχει γράψει η J. K Rowling σε μια πιο "ενήλικη" εκδοχή του Harry Potter. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Εξαιρετικό έργο!
June 10, 2021
Λάτρεψα. Είναι το φανταστικό που όλοι χρειαζόμαστε και μπορούμε εύκολα να ταυτιστούμε. Προσγειώμενοι, αληθινοί χαρακτήρες που τους αγαπάς και τους θέλεις φίλους σου. Ευχάριστο και αγωνιώδες ταυτόχρονα. Με τέλεια δομή και δυνατά cliffhanger. Προσμένω το επόμενο!
May 18, 2021
Υπέροχο βιβλίο! Μετά και το δεύτερο βιβλίο εμπιστεύομαι τον συγγραφέα με κλειστά τα μάτια!
May 18, 2021
Ό,τι και να πω είναι λίγο, το βιβλίο είναι πραγματικά καθηλωτικό από τ ην αρχή μέχρι το τέλος. Δεν έχει καλά καλά μια εβδομάδα που βγήκε κι ανυπομονώ ήδη για το επόμενο!
May 31, 2021
Απίστευτα όμορφο, με αληθινούς διαλόγους, τρομερές εικόνες, συναίσθημα και... φαντασια. Δώστε του ευκαιρία και δε θα απογοητευτείτε
March 15, 2024
Εξαιρετικό! Η ιστορία γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη και ενδιαφέρουσα, η γραφή του Στέλιου Ανατολίτη γίνεται όλο και καλύτερη και χιουμοριστική! ανυπομονώ για το επόμενο!
January 20, 2023
Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για αυτό το αριστούργημα. Είμαι πολύ περήφανη που υπάρχουν καλλιτέχνες σαν τον Στέλιο Ανατολίτη στην Ελλάδα! Και ελπίζω με τον καιρό να πάρει αυτό το βιβλίο την αναγνωρισιμότητα που του πρέπει!
Δεν διαβάζω συχνά φαντασία, ούτε έχω διαβάσει αρκετή ίσως για να έχω άποψη του κόσμου. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως το ξετύλιγμα και η πολυπλοκότητα του κόσμου που αναπτύσσεται σε αυτή τη σειρά είναι εκπληκτικό. Από τα όντα μέχρι τις δυνάμεις των χαρακτήρων μέχρι το δέσιμο των προσώπων μεταξύ τους μέχρι τις ανατροπές που ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω... Μου φαίνεται επίσης απίστευτο που όλα αυτά εκτυλίσσονται στην Θεσσαλονίκη (στο τώρα του βιβλίου).
Πάντα θεωρώ επιπλέον δύσκολο για τον συγγραφέα ένα βιβλίο να διαδραματίζεται σε 2 διαφορετικά χρονικά πλαίσια σε όλο το μήκος του. Πιστεύω πως και στα δύο βιβλία της σειράς αυτής αυτό γίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κρατάει την αγωνία του αναγνώστη μέχρι το τέλος, με άπειρες ερωτήσεις, απορίες και απαντήσεις που νόμιζε ότι είχε πάρει αλλά τελικά έρχεται η ανατροπή! Θα προσπαθήσω να κρατήσω αυτή την κριτική spoiler-free αλλά προετοιμαστείτε για ένα rollercoaster συναισθημάτων!
Πιστεύω πως έχει γίνει ένα εξαιρετικά μοναδικό character building και development στη διάρκεια αυτού του βιβλίου! Η αλήθεια είναι ότι σε σημεία δεν καταλάβαινα γιατί συνέβαιναν διάφορα μεταξύ των χαρακτήρων αλλά στην πορεία βγάζουν όλα νόημα... Έχω φοβερή αγωνία για το επόμενο βιβλίο της σειράς! Συνήθως λένε ότι τα δεύτερα βιβλία στις τριλογίες είναι απλά fillers... Δεν ξέρω τι πρέπει να συμβεί στο τρίτο για να ισχύσει αυτό στη συγκεκριμένη σειρά... Μέχρι στιγμής πάντως, θεωρώ ξεκάθαρα τους Τερμίτες κλάσης ανώτερο βιβλίο από την Κινούμενη Άμμο, χωρίς εννοείται να θέλω να το υποτιμήσω σαν βιβλίο. Απλά εγώ βρήκα τον εαυτό μου να ερωτεύεται τους χαρακτήρες στο 2ο βιβλίο της σειράς και να μην μπορώ να το αφήσω κάτω, ειδικά στο τελευταίο μέρος του!
Θεωρώ ότι ο τρόπος γραφής είναι μοναδικός! Μπλέκει με αρμονία, που δεν την έχω ξαναδεί, αγωνία, χιούμορ, συναίσθημα, περιγραφές και άλλα πόσα που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ... Α ναι! Ήθελα να σχολιάσω και τις περιγραφές. Όσοι έχετε διαβάσει το 1ο ή και τα 2 βιβλία θα ξέρετε ότι παίζει πολύ ξύλο και αίμα... Δεν με ενόχλησε ουδεμία φορά η λεπτομέρεια στις περιγραφές. Μάλιστα θεωρώ ότι ήταν από τις πιο πετυχημένες που έχω διαβάσει... Χωρίς πολλά πολλά παραπανίσια σου περνάει αυτό που θέλει να σου πει και σου αφήνει και χώρο να το εξελίξεις με τη φαντασία σου. Ένα μεγάλο μπράβο γιατί δεν το λέω συχνά αυτό για περιγραφές σε βιβλία.
Επίσης, βρήκα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με φράσεις, που δεν είχαν να κάνουν με την βασική πλοκή του μυθιστορήματος, σε πολλά σημεία και πάντα το εκτιμώ αυτό σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Είναι υπέροχο συναίσθημα να βλέπεις ένα κομμάτι της ζωής σου ή των σκέψεών σου κάπου που δεν θα περίμενες ποτέ...
Τέλος, γιατί νομίζω αρκετά μακρυγόρησα, το χιούμορ δεν έλειψε ούτε από αυτό το βιβλίο! Γελούσα μέχρι και σε σκηνές που ίσως δεν θα έπρεπε... Λατρεύω το χιούμορ του Στέλιου Ανατολίτη σε ότι κι αν καταπιαστεί να κάνει!
Ένα τεράστιο μπράβο και ένα τεράστιο ευχαριστώ γι αυτό το αριστούργημα και τα όμορφα βράδια που μου κράτησε παρέα, Στέλιο! Περιμένω με χαρά τη συνέχεια σε ότι κάνεις! Πολλή αγάπη! <3
ΥΓ: συγγνώμη αν κάτι δεν βγάζει νόημα... Μόλις τελείωσα το βιβλίο και ακόμα δεν έχω συνέλθει εντελώς...
Δεν διαβάζω συχνά φαντασία, ούτε έχω διαβάσει αρκετή ίσως για να έχω άποψη του κόσμου. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως το ξετύλιγμα και η πολυπλοκότητα του κόσμου που αναπτύσσεται σε αυτή τη σειρά είναι εκπληκτικό. Από τα όντα μέχρι τις δυνάμεις των χαρακτήρων μέχρι το δέσιμο των προσώπων μεταξύ τους μέχρι τις ανατροπές που ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω... Μου φαίνεται επίσης απίστευτο που όλα αυτά εκτυλίσσονται στην Θεσσαλονίκη (στο τώρα του βιβλίου).
Πάντα θεωρώ επιπλέον δύσκολο για τον συγγραφέα ένα βιβλίο να διαδραματίζεται σε 2 διαφορετικά χρονικά πλαίσια σε όλο το μήκος του. Πιστεύω πως και στα δύο βιβλία της σειράς αυτής αυτό γίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κρατάει την αγωνία του αναγνώστη μέχρι το τέλος, με άπειρες ερωτήσεις, απορίες και απαντήσεις που νόμιζε ότι είχε πάρει αλλά τελικά έρχεται η ανατροπή! Θα προσπαθήσω να κρατήσω αυτή την κριτική spoiler-free αλλά προετοιμαστείτε για ένα rollercoaster συναισθημάτων!
Πιστεύω πως έχει γίνει ένα εξαιρετικά μοναδικό character building και development στη διάρκεια αυτού του βιβλίου! Η αλήθεια είναι ότι σε σημεία δεν καταλάβαινα γιατί συνέβαιναν διάφορα μεταξύ των χαρακτήρων αλλά στην πορεία βγάζουν όλα νόημα... Έχω φοβερή αγωνία για το επόμενο βιβλίο της σειράς! Συνήθως λένε ότι τα δεύτερα βιβλία στις τριλογίες είναι απλά fillers... Δεν ξέρω τι πρέπει να συμβεί στο τρίτο για να ισχύσει αυτό στη συγκεκριμένη σειρά... Μέχρι στιγμής πάντως, θεωρώ ξεκάθαρα τους Τερμίτες κλάσης ανώτερο βιβλίο από την Κινούμενη Άμμο, χωρίς εννοείται να θέλω να το υποτιμήσω σαν βιβλίο. Απλά εγώ βρήκα τον εαυτό μου να ερωτεύεται τους χαρακτήρες στο 2ο βιβλίο της σειράς και να μην μπορώ να το αφήσω κάτω, ειδικά στο τελευταίο μέρος του!
Θεωρώ ότι ο τρόπος γραφής είναι μοναδικός! Μπλέκει με αρμονία, που δεν την έχω ξαναδεί, αγωνία, χιούμορ, συναίσθημα, περιγραφές και άλλα πόσα που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ... Α ναι! Ήθελα να σχολιάσω και τις περιγραφές. Όσοι έχετε διαβάσει το 1ο ή και τα 2 βιβλία θα ξέρετε ότι παίζει πολύ ξύλο και αίμα... Δεν με ενόχλησε ουδεμία φορά η λεπτομέρεια στις περιγραφές. Μάλιστα θεωρώ ότι ήταν από τις πιο πετυχημένες που έχω διαβάσει... Χωρίς πολλά πολλά παραπανίσια σου περνάει αυτό που θέλει να σου πει και σου αφήνει και χώρο να το εξελίξεις με τη φαντασία σου. Ένα μεγάλο μπράβο γιατί δεν το λέω συχνά αυτό για περιγραφές σε βιβλία.
Επίσης, βρήκα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με φράσεις, που δεν είχαν να κάνουν με την βασική πλοκή του μυθιστορήματος, σε πολλά σημεία και πάντα το εκτιμώ αυτό σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Είναι υπέροχο συναίσθημα να βλέπεις ένα κομμάτι της ζωής σου ή των σκέψεών σου κάπου που δεν θα περίμενες ποτέ...
Τέλος, γιατί νομίζω αρκετά μακρυγόρησα, το χιούμορ δεν έλειψε ούτε από αυτό το βιβλίο! Γελούσα μέχρι και σε σκηνές που ίσως δεν θα έπρεπε... Λατρεύω το χιούμορ του Στέλιου Ανατολίτη σε ότι κι αν καταπιαστεί να κάνει!
Ένα τεράστιο μπράβο και ένα τεράστιο ευχαριστώ γι αυτό το αριστούργημα και τα όμορφα βράδια που μου κράτησε παρέα, Στέλιο! Περιμένω με χαρά τη συνέχεια σε ότι κάνεις! Πολλή αγάπη! <3
ΥΓ: συγγνώμη αν κάτι δεν βγάζει νόημα... Μόλις τελείωσα το βιβλίο και ακόμα δεν έχω συνέλθει εντελώς...
June 14, 2024
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς του Στέλιου Ανατολίτη «Κοάλεμος» συνεχίζει ακριβώς εκεί που τελείωσε το πρώτο. Ο Ηρακλής, μαζί με τον Ιάσωνα και τη Μάρα, έχοντας σώσει τη Θεσσαλονίκη, βρίσκουν τους εαυτούς τους αντιμέτωπους με μια νέα απειλή. Ο Ιάσωνας πέφτει θύμα απαγωγής και νέα πλάσματα, πολύ αρχαιότερα και δυνατότερα από τους βρικόλακες και τους λυκανθρώπους κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πιο πολλά δίχως να σποϊλάρω αυτό ή και το πρώτο βιβλίο της σειράς γι’αυτούς που δεν το έχουν διαβάσει ακόμα.
Το βιβλίο είναι γραμμένο ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο. Κεφάλαια που εναλλάσσονται μεταξύ παρελθόντος και παρόντος με το παρελθόν να ασχολείται με τα χρόνια του Ηρακλή στην Ακαδημία και το παρόν με τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Το απαράμιλλο χιούμορ παραμένει υπέροχο και συχνό με πολλά αστεία να δημιουργούν κανονικό γέλιο, σαν να βλέπεις παράσταση του Ανατολίτη. Το σωστό world building του πρώτου βιβλίου βοηθάει στο γεγονός να μην αναλύεται η ιστορία σε επεξήγηση του ποιος είναι ποιος στο δεύτερο βιβλίο, βοηθώντας έτσι στο να επικεντρωθούμε στην πλοκή και τους χαρακτήρες.
Σ’αυτό το βιβλίο οι εσωτερικές μάχες του πρωταγωνιστή είναι πολύ πιο έντονες, ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με τις εσωτερικές ανησυχίες τόσο του ίδιου όσο και των δικών του προσώπων με τον συγγραφέα να καταφέρνει έτσι να θίγει και θέματα της καθημερινότητας τα οποία πολλοί άνθρωποι αισθάνονται αλλά δυσκολεύονται να εκφράσουν.
Το τέλος του βιβλίου φανερώνει ξεκάθαρα πως η ιστορία θα έχει και συνέχεια και είναι πολύ ευχάριστο αυτό καθώς ο Κοάλεμος έχει τις προδιαγραφές προκειμένου να εξελιχθεί σε μια υπέροχη σειρά φαντασίας και να φτιάξει το δικό του σύμπαν στο κόσμο του φανταστικού, αρχικά στην Ελλάδα και αργότερα, γιατί όχι, και στο εξωτερικό.
Το βιβλίο είναι γραμμένο ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο. Κεφάλαια που εναλλάσσονται μεταξύ παρελθόντος και παρόντος με το παρελθόν να ασχολείται με τα χρόνια του Ηρακλή στην Ακαδημία και το παρόν με τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Το απαράμιλλο χιούμορ παραμένει υπέροχο και συχνό με πολλά αστεία να δημιουργούν κανονικό γέλιο, σαν να βλέπεις παράσταση του Ανατολίτη. Το σωστό world building του πρώτου βιβλίου βοηθάει στο γεγονός να μην αναλύεται η ιστορία σε επεξήγηση του ποιος είναι ποιος στο δεύτερο βιβλίο, βοηθώντας έτσι στο να επικεντρωθούμε στην πλοκή και τους χαρακτήρες.
Σ’αυτό το βιβλίο οι εσωτερικές μάχες του πρωταγωνιστή είναι πολύ πιο έντονες, ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με τις εσωτερικές ανησυχίες τόσο του ίδιου όσο και των δικών του προσώπων με τον συγγραφέα να καταφέρνει έτσι να θίγει και θέματα της καθημερινότητας τα οποία πολλοί άνθρωποι αισθάνονται αλλά δυσκολεύονται να εκφράσουν.
Το τέλος του βιβλίου φανερώνει ξεκάθαρα πως η ιστορία θα έχει και συνέχεια και είναι πολύ ευχάριστο αυτό καθώς ο Κοάλεμος έχει τις προδιαγραφές προκειμένου να εξελιχθεί σε μια υπέροχη σειρά φαντασίας και να φτιάξει το δικό του σύμπαν στο κόσμο του φανταστικού, αρχικά στην Ελλάδα και αργότερα, γιατί όχι, και στο εξωτερικό.
December 25, 2021
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς Κοαλεμος, το διάβασα αμέσως μετά από το πρώτο. Πιο σκοτεινό από την Κινούμενη άμμο θα έλεγα, με μεγαλύτερο βάθος στους χαρακτήρες και τον τρόπο που σκέφτονται. Λίγο πιο μπερδεμένο θα έλεγα στη πλοκή του, χωρίς όμως να χάνεσαι όσο το διαβάζεις. Το χιούμορ για άλλη μια φορά φοβερό. Και τα δύο βιβλία δημιουργούν πολύ έντονες εικόνες, τόσο που νομίζεις ότι στην επόμενη γωνία θα πετύχεις κανέναν δρακουλιαρη! Ανυπομονώ για την συνέχεια!
*Spoiler*
Αυτό που βρήκα πολύ ενδιαφέρον είναι ότι μας αποκαλύπτεται πως βλέπουν οι άλλοι τον Ηρακλή όταν "αλλάζει" και ότι είναι τελικά τρομακτικός και τους απομακρύνει από κοντά του. Πραγματικά ο τρόπος που κινήθηκαν οι χαρακτήρες γύρω από αυτό ήταν με τρόπο τόσο αληθινό, σε έναν κόσμο που μιλάμε με δαίμονες και ξωτικά! Φοβερή ανάπτυξη των χαρακτήρων.
*Spoiler*
Αυτό που βρήκα πολύ ενδιαφέρον είναι ότι μας αποκαλύπτεται πως βλέπουν οι άλλοι τον Ηρακλή όταν "αλλάζει" και ότι είναι τελικά τρομακτικός και τους απομακρύνει από κοντά του. Πραγματικά ο τρόπος που κινήθηκαν οι χαρακτήρες γύρω από αυτό ήταν με τρόπο τόσο αληθινό, σε έναν κόσμο που μιλάμε με δαίμονες και ξωτικά! Φοβερή ανάπτυξη των χαρακτήρων.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 4, 2022
Πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια της Κινούμενης Άμμου...
Με το ίδιο ιδιαίτερο στυλ γραψίματος - εναλλαγή παρόντος παρελθόντος (εγώ το λάτρεψα) - και το ίδιο χιούμορ και δεκάδες αναφορές στην ελληνική και μη πραγματικότητα.
Οι χαρακτήρες φαίνεται να βαθαίνουν και να αποκαλύπτονται σταδιακά όλο και πιο πολύ χωρίς όμως να προδιαγράφεται ξεκάθαρα η πορεία τους και αυτό διατηρεί το μυστήριο και το ενδιαφέρον σε όλο το βιβλίο.
Περιμένω με αγωνία την συνέχεια...
Ελπίζω να μην μας κρεμάσει (έχω καεί από άλλες ανοιχτές σειρές)
Με το ίδιο ιδιαίτερο στυλ γραψίματος - εναλλαγή παρόντος παρελθόντος (εγώ το λάτρεψα) - και το ίδιο χιούμορ και δεκάδες αναφορές στην ελληνική και μη πραγματικότητα.
Οι χαρακτήρες φαίνεται να βαθαίνουν και να αποκαλύπτονται σταδιακά όλο και πιο πολύ χωρίς όμως να προδιαγράφεται ξεκάθαρα η πορεία τους και αυτό διατηρεί το μυστήριο και το ενδιαφέρον σε όλο το βιβλίο.
Περιμένω με αγωνία την συνέχεια...
Ελπίζω να μην μας κρεμάσει (έχω καεί από άλλες ανοιχτές σειρές)
January 16, 2022
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς συνεχίζει στο ίδιο καθηλοτικο στο, σε ρουφάει σε σημείο να νομίζεις ότι παλεύεις με τους λύκους και με τέτοια λεπτομέρεια γραμμένο που νιώθεις τον πόνο του ήρωα σαν δικό σου!! Περιμένουμε το τρίτο βιβλίο να ολοκληρωθεί η ιστορία!!
Displaying 1 - 30 of 30 reviews