แตกสลาย

by Kanae Minato, ธนพล ศักดิ์สมุทรานันท์ (Translator)

จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงอากิโกะวัยสิบขวบ เขียนลงชื่อไว้ว่าเป็น อากิโกะ ในวัยสามสิบ
ข้อความในจดหมายเป็นการให้กำลังใจอากิโกะวัยสิบขวบ หลังจากที่เธอสูญเสียพ่อไป
จดหมายฉบับนั้น จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้อากิโกะในวัยเด็ก เขียนทุกอย่างที่เธอต้องพบเจอลงไปในจดหมาย
ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับแม่ ความสัมพันธ์ของแม่และชายอื่น
เรื่องราวการถูกกลั่นแกล้งที่โรงเรียน รวมถึงเหตุฆาตกรรมที่เธอเข้าไปพัวพันโดยไม่ได้ตั้งใจ

จุดเริ่มต้นจากจดหมายหนึ่งฉบับ ที่กุมความลับ ความลวง ความเชื่อและความหวัง
ทุกสิ่งที่นำไปสู่เรื่องราวที่จะทำให้หัวใจบอบช้ำทุรนทุราย จนแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

Genres: Fiction, Mystery, Japanese Literature

366 pages, Paperback

First published January 1, 2018

About the author

Kanae MINATO (湊 かなえ, born 1973) is a Japanese writer of crime fiction and thriller.

She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.

She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.

Reviews

[gam s (Haveyouread.bkk) · Rating 4 out of 5]

★★★★ 4 Stars
「English Review Below」

■ เหมือนโดนก่อการร้ายทางความรู้สึก เล่นงานเราซ้ำๆจนไปต่อไม่ไหว แต่ก็ยังไหวเพราะในใจยังหวังว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีอย่างที่มีการสัญญิงสัญญาเอาไว้ตั้งแต่เริ่มเรื่อง (ซึ่งหลายตอนก็อบอุ่นและเปี่ยมหวังจริงๆ) แต่คนเราจะสามารถแบกรับความทุกข์ใจได้เท่าไหร่กันนะ กว่าหัวใจจะแตกสลายอย่างสิ้นเชิง?

□ ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้กับการอ่านหนังสือ น่าจะเป็นตอนอ่าน A Little Life (แต่เล่มนั้นยานากิฮาระดูจงใจจะเล่นงานเราเยอะเกิน) เล่มนี้ดูมีความดำดิ่งสู่สังคมญี่ปุ่นแบบที่รู้สึกว่าบิดเบี้ยว ร้าวราน แต่เป็นธรรมชาติและสมจริงกว่ามากๆ

■ คานาเอะ มินาโตะ อาจจะมีความซ้ำเดิมกับเทคนิคการเล่าเรื่องอยู่บ้าง แต่อ่านมาสี่เล่มก็ยังไม่มีเล่มไหนที่รู้สึกว่ามันไม่ว้าว มันมีบางอย่างในสูตรการเล่าเรื่องของเขาที่ถูกโฉลกกับเรา

□ สำหรับเล่มนี้ ให้รู้เท่าที่หลังปกบอกก็พอ ว่ามันเกี่ยวกับอะไร ที่เหลือปล่อยใจให้เป็นหน้าที่ของ อจ. ที่จะพาเราเดินทางไปสอดส่องหลากหลายชีวิตที่โคจรรอบ ดญ.อากิโกะ ผู้ได้รับจดหมายจากอนาคต พร้อมคำสัญญาว่าทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น แต่เมื่อเธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เราอาจจะเริ่มตั้งคำถามแล้วว่า การไม่รับรู้อนาคตเลย กับการถูกกระตุ้นให้สร้างความคาดหวังจากชีวิตขนาดนั้น อะไรมันโหดร้ายกว่ากัน

■ สุดยอดมาก ครบทุกรส ชอบมาก เขียนเก่งมาก แต่ก็ช้ำในทรวงมากจ้า โดยรวมบอกได้เต็มปากว่าเป็นหนังสือเรื่องเยี่ยมอีกเล่มหนึ่ง ที่เราอาจจะไม่หยิบมาอ่านซ้ำไปอีกนานแสนนาน

....

Wow. This. Fucking. Book.

You can't guess what's gonna happen in this superbly written book about...the most twisted secrets surrounding these contemporary Japanese lives. Akiko (10) got a letter from her thirty-year-old self saying how things would come around for the better as she was grieving her father's untimely death. She was convinced it was real, and thus convinced thing would definitely get better.

But as Akiko progressed through life...she started guessing whether that letter was just someone's insanely cruel joke, because not only her life wouldn't turn around for the better, things just got a lot worse....really worse.

This book was so dark and gritty. The last time a book ever made me feel this way was A Little Life.

[osa · Rating 5 out of 5]

ถึงกับเหม่อเลยทีเดียว...

ดำเนินเรื่องช่วงแรกไปอย่างเนิบช้า เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ไม่ว่าจะมีความตายมาเกี่ยวข้องแต่ทุกอย่างยังอยู่ในที่ในทาง เข้ารูปเข้ารอยจนเริ่มคิดว่านี้กำลังอ่านหนังสือของ "มินะโตะ คะนะเอะ" อยู่หรือเปล่า? จู่ๆ เกิดความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูง ความสุขดับวูบอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างโดนกลืนสลายหายไปจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ทุกอย่างแทนที่ด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง กดดัน บีบคั้น เต็มไปด้วยความอึดอัด ถึงอย่างนี้ก็ยังไม่ลืมที่จะป้อนความหวังอันริบหรี่ให้คนอ่านมีแรงใจในการอ่านต่อไป

ก่อนอ่านไม่ได้ทำใจอะไรไว้ก่อนเลย แค่อยากอ่านเพราะชอบเรื่อง Confessions (คำสารภาพ) มาก จนอยากติดตามผลงานอื่นๆของมินะโตะ คะนะเอะต่อ จำลายเซ็นการเล่าเรื่องได้ดี เลยไม่คิดว่าเรื่องอื่นๆจะเป็นแนวสดใสหรือ feel good เท่าไหร่นัก แต่ไม่คิดว่าจะดิ่งลงลึกสุดเหวได้ขนาดนี้ dark ชนลิมิต ทุกอย่างบีบคั้น อึดอัดจนต้องมีจังหวะพักหายใจ สร้างปมและปูมหลังของตัวละครไว้ได้ดีมาก สุดท้ายมาบรรจบกันได้อย่างลงตัว มีการปิดท้ายด้วยปลายเปิดเหมือนแสงสว่างส่องลงมาที่ความหวังว่าชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป แต่การพิพากษาต่อการกระทำต่างๆในเรื่องราวคงยกให้คนอ่านเป็นคนตัดสินเอง

ชอบมาก ชอบจริงๆ เหมือนได้อ่านอะไรที่ทำให้รู้สึกไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ แม้เรื่องราวจะเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ผิดศีลธรรมอันดี บิดเบี้ยวหรือผิดแปลกไปจากบรรทัดฐานของสังคมที่กำหนด ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราทุกคนอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ที่ไม่ได้ขาวสะอาดอย่างสมบูรณ์

-

• ในโลกนี้ย่อมมีคนที่ใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างเข้มแข็ง ทว่าฉันยังคงเรียกร้องหาใครสักคนอยู่เป็นนิตย์ อาจเพราะเหตุนั้นจึงต้องรู้สึกถึงความโดดเดี่ยว

• ตราบใดที่ฉันไม่เขียนเรื่องเกินจริงพลางเจือคำโกหก ความทรงจำที่คลุมฝุ่นหนาอยู่ในหลืบลึกของสมองก็สามารถหวนกลับมาแจ่มชัดได้ทุกเมื่อ

• เหตุผลที่ตัวเองเกิดมา เหตุผลที่มีชีวิตอยู่ พอคิดเรื่องเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนสมองถูกโยกเขย่าให้วิงเวียน คล้ายสัญญาณระวังภัยดังเตือน ฉันเป็นที่่รักของใครบ้าง รักใครคนอื่นได้บ้าง มีใครให้ความสำคัญบ้าง ตัวเองเห็นใครเป็นคนสำคัญ แม้ก่อร่างสร้างคำถามไร้คำตอบแค่ไหน ก็มีเพียงความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้น

• ฉันเองก็อยากหาคำตอบร่วมกัน ฉันไม่กล้าพูดตรงนั้น ด้วยรู้สึกว่าการขอติดสอยห้อยตามความฝันของคนอื่นที่บ่มเพาะมาเนิ่นนานอาจเป็นการดูแคลนความฝันของคนนั้นเสียเอง

[Tanan · Rating 4 out of 5]

<<เรื่องย่อ>> ตัวเองในอนาคตอีกยี่สิบปีข้างหน้าส่งจดหมายมาหา ฉันในวัยสิบขวบจึงเขียนจดหมายตอบกลับไป แล้วเรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น (ย้อย่อ)

พล็อตเดินทางข้ามเวลาแบบนี้จะว่าเกร่อก็เกร่อ จะเขียนแนวแฟนตาซีก็ได้ ดราม่าก็ได้ ลึกลับก็ได้ ซาบซึ้งก็ได้ แอ๊คชั่นก็ยังได้ ขึ้นอยู่กับนักเขียนว่าจะปั้นออกมาแนวไหน

แต่พอพล็อตแบบนี้มาอยู่ในมือของมินาโตะ คานาเอะ จดหมายข้ามเวลาเลยออกมาดาร์กตามสไตล์การเขียนของเธอ แถมผมดันหยิบมาอ่านตอนสถานการณ์บ้านเมืองน่าหดหู่พอดี อารมณ์ที่ได้เลยท่วมทวี ดาร์กคูณสองจนดำปิ๊ดปี๋ (เหมือนเคยได้ยินใครสักคนให้ฉายาเธอว่า นักเขียนแม่บ้านโรคจิต อืมม ดูเสียดสีไปหน่อย แต่ก็เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพ)

เล่มนี้เป็นอีกเล่มที่ลายเซ็นของมินาโตะ คานาเอะชัดมากไม่แพ้ #คำสารภาพ อึดอัด หดหู่และหมองหม่น ยังดีที่ในเล่มยังมีแสงแห่งความหวังอยู่บ้างสมกับชื่อเรื่อง 'มิไร(อนาคต)'

ออ ชื่อเรื่องภาษาญี่ปุ่นคือ 'มิไร(อนาคต)' ครับ แต่ชื่อฉบับแปลภาษาไทยคือ 'แตกสลาย' อันที่จริงก่อนอ่านรู้สึกว่าชื่อตามต้นฉบับเดิมก็ไพเราะและสมกับพล็อตเรื่องด้วย แต่พออ่าน ๆ ไปรู้สึกว่าชื่อภาษาไทยว่า 'แตกสลาย' ก็เหมาะสมดี ทั้งสองคำเป็นคีย์เวิร์ดของเนื้อเรื่องทั้งคู่

พาลให้นึกไปถึงโพสต์ก่อนหน้าของสำนักพิมพ์เอาคำว่า #คินสึงิ มาเล่นด้วย รู้สึกว่าเข้ากับเนื้อเรื่องดี เข้าใจเลือกคำมาขยี้ เหมือนตัวละครในเรื่องแตกสลาย แล้วกอบเศษร่างตัวเองมาประสาน แตกสลายอีกครั้ง กอบเศษร่างมาต่อใหม่อีกครั้ง วนอยู่แบบนี้จนกว่าจะไปถึงอนาคตด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแผล

เด็กที่เติบโตในสังคมอันเหลวแหลก ต้องแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกสักกี่ครั้งกัน ผู้ใหญ่ถึงสำนึกได้ว่ากำลังทำลายอนาคตเด็กอยู่

แนะนำให้อ่านได้ครับ ถ้าชอบสไตล์นี้

[Rattatouille · Rating 4 out of 5]

อ่านจนใจเจ็บไปหมดแล้ว ชื่อหนังสือช่างเหมาะกับเรื่องนี้เหลือเกินแตกสลายไม่เหลือเลย ไม่รู้ว่าคุณนักเขียนเคยมีปมอะไรแบบนี้มาบ้างรึเปล่าถึงเขียนได้เหมือนเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของทุกตัวละครในเรื่อง มันเจ็บปวดบาดลึก หดหู่ มีหลายช่วงที่เราแบบ ขอหยุดอ่านแปปนึง เพราะมันบีบใจมาก คือใครก็ได้ช่วยน้องๆ ที แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งแบบทำไมมีแต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด คนเขียนจะพาเราจมดิ่งไปตลอดจนจบเลยเหรอ แต่สุดท้ายก็ยังดีที่ตอนจบยังมีความหวังปลอบประโลมใจให้ทั้งตัวละครในเรื่องและคนอ่านอย่างเราบ้าง

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวชีวิตของ ‘อากิโกะ’ เด็กหญิงวัยสิบขวบ ที่ต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์มากมายที่พร้อมจะทำให้ใจของเธอสลายได้ทุกเมื่อ แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ได้รับจดหมายหนึ่งฉบับ เป็นจดหมายจากอนาคตที่ตัวเธอเองในวัยสามสิบเขียนถึงเธอ อากิโกะจึงเริ่มเขียนจดหมายกลับด้วยการเล่าเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตเธอให้อากิโกะวัยผู้ใหญ่ฟัง

ถ้า ‘โปรดฟังให้จบ (Broadcast)' เป็นหนังสือที่ทำให้เราเห็นไฟแห่งความหวังและพลังวัยรุ่นมากที่สุด ’แตกสลาย‘ เล่มนี้คงเป็นหนังสือที่ให้ความรู้สึกตรงกันข้ามอย่างสุดขั้ว

เริ่มต้นเรื่องด้วยชีวิตของ ’อากิโกะ‘ เด็กหญิงวัยสิบขวบ ที่เพิ่งสูญเสียคุณพ่อผู้เป็นที่รักไป เธอจึงต้องอาศัยอยู่แม่ที่ดูเซื่องซึมไม่ปกติ อากิโกะจึงต้องกลายเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ต้องคอยดูแลทั้งตัวเองและเป็นที่พึ่งให้แม่ นอกจากเรื่องที่บ้านแล้ว สถานการณ์ที่โรงเรียนของเธอก็ไม่ดีเท่าไหร่ เธอมักถูกแกล้งจากเพื่อนร่วมชั้นอยู่เสมอ แต่เพราะเธอได้รับจดหมายจากอากิโกะวัยสามสิบ จดหมายฉบับนั้นเป็นเหมือนกำลังใจสำคัญให้กับเธอ เธอจึงพยายามใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งและพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เธอเขียนจดหมายตอบกลับไปยังอาอิโกะวัยผู้ใหญ่ เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เธอผู้นั้นฟัง มีทั้งเรื่องสุขและเรื่องเศร้า และมีความหวังอยู่เสมอว่าถ้าเธอเป็นเด็กดี อนาคตที่ดีงามย่อมรอเธออยู่แน่นอน

แต่การได้อ่านจดหมายตอบกลับพวกนั้นทำเอาเราเศร้าทุกครั้งเลย เหมือนชีวิตอากิโกะมีความสุขเพียงชั่วครู่ และความทุกข์อยู่ติดตัวนิรันดร์ยังไงไม่รู้ แม้จะแข็งแรงและยิ้มสู้ แต่ก็ดูเป็นการสู้ทั้งน้ำตาเพราะสถานการณ์รอบตัวกดดันให้อยู่ในสภาพนั้น เป็นชีวิตที่ย่ำแย่ในทุกแง่มุมสุดๆ หันไปไหนก็เจอแต่อุปสรรคปัญหา เป็นชีวิตที่แตกสลายสมชื่อหนังสือเลยค่ะ

เป็นนิยายที่เน้นดราม่าแบบเต็มสตรีม ดราม่าแบบ 100% หดหู่มาก แต่ก็น่าติดตาม เราอ่านรวดเดียวจนจบเลย เพราะอยากเห็นอากิโกะมีความสุขแบบไร้ข้อกังวลเสียที

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 4 out of 5]

อ่านบทแรกๆ แล้ว งง ว่ารอบนี้มินะโตะมาสายอบอุ่นหัวใจหรอวะ แต่อ่านไปเรื่อยๆก็แบบ โอเค ฉันไม่ควรเชื่อใจนักเขียนที่ชื่อว่ามินะโตะ คะนะเอะ ความดาร์กของผลงานนางยังคงเสมอต้นเสมอปลาย แม้จะอยากบอกว่า 'เนื้อเรื่องมัน serreal ไป ในชีวิตจริงมันไม่มีแบบนี้หรอก' เราก็บอกไม่ได้เพราะในเบื้องลึกของใจ เราทุกคนต่างก็รู้ว่าเรื่องราวในเล่มนี้มีอยู่จริง และเกิดขึ้นจริงๆ กับใครสักคน ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนที่เจอประสบการณ์นี้กับตัวจริงๆ เขาจะ 'แตกสลาย' แค่ไหน
แต่ส่วนตัวเราชอบเล่มคำสารภาพมากกว่าเล่มนี้นะ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเล่มนี้มันหนาและมีเนื้อหาเยอะเกินไปด้วยแหละ

(แต่ส่วนตัวนี้ชอบการตั้งชื่อของ 'Dream land' มากๆ แบบเออ เข้ากับเรื่องมากเลย)

[Shirlee Chia · Rating 5 out of 5]

很喜歡的一本書，大概是因為受到了衝擊。故事開始在章子失去爸爸，精神狀態一直不好的媽媽變成了章子的責任。小小的人要支撐起失去精神與經濟支柱的家，看得人心都酸了。
然後心酸漸漸升級。這社會能向女孩男孩和女人丟來的惡意接踵而來。班導被騙去拍色情短片、同學的弟弟自殺、章子爸爸和媽媽過去的秘密都讓人慢慢地感到愈來愈絕望。
有些人真的該殺。
校園霸凌那些看似幼稚但實則不然地欺凌。旁觀的時候能理智說出解決方案，但身陷其中的時候，每句話，每個行為和每一天的每一秒鐘所遭受到的事情都是直擊心靈的。沒經歷過的人才會雲淡風輕。
在故事中那些忘了自己身為人的基本準則的男人們讓我非常噁心。最不能原諒的是身為文乃的父親，我希望他的靈魂一直留在葬身火海的那一刻，一直到海枯石爛。
開放式的結局很不錯。我相信一切都沒問題的。

[Nuttawat Kalapat · Rating 5 out of 5]

ดาร์คยิ่งกว่า กำเนิดบาปทาโกปี้ อีก อ่านไปต้องวาง ทำใจหลายทีแล้วอ่านต่อ มืดมนสุดๆเลยครับ

[Sahachad Bank · Rating 5 out of 5]

5 ดาวเต็ม

อากิโกะในวัยสิบขวบได้รับจดหมายที่ถูกส่งโดยคนที่อ้างว่าคือตัวเธอในอนาคตวัยสามสิบปี เขียนให้กำลังใจเธอเพื่อรอวันที่อนาคตสดใส ระหว่างทางอากิโกะพบเจอปัญหาร้อยแปดพันอย่าง ..................

คุณมินะโตะ คานะเอะ เขียนเรื่องนี้โดยหยิบยกประเด็นปัญหาในสังคมออกมาได้ครบเครื่อง ไม่ว่าจะเป็นปัญหาความรุนแรงในครอบครัว การกลั่นแกล้งในโรงเรียน คุณครูเพิกเฉยต่อความรุนแรง ความเหลื่อมล้ำในสังคม ฯลฯ โดยหนังสือจะถูกเขียนในมุมมองของอากิโกะ เพื่อนของอากิโกะ คุณครูของอากิโกะ และคุณพ่อของอากิโกะ ซึ่งทำให้เรื่องน่าสนใจ ไม่น่าเบื่อ แต่ระหว่างทางที่อ่านรู้สึกว่าค่อนข้างหนักหน่วง เจ็บปวด สะเทือนใจ คอยเอาใจช่วยให้อากิโกะผ่านพ้นอุปสรรคในชีวิตให้ได้ ทำไมเด็กวัยสิบขวบต้องแบกรับความโหดร้ายของชีวิตขนาดนี้ ในขณะที่เด็กวัยเดียวกันได้ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานอย่างที่ควรจะเป็น

ความรู้สึกในขณะที่อ่านหนังสือเล่มนี้เปรียบเหมือนการเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง แล้วตามด้วยคลื่นยักษ์สึนามิถาโถมชายฝั่ง ต่อมาก็ภูเขาไฟระเบิด และจบลงด้วยการเก็บกวาดซากปรักหักพังหลังทุกอย่างสงบลง

[Kurogirl]

แตกสลายได้สุดๆจริงๆ ยิ่งอ่านยิ่งดาร์กลงเรื่อยๆ
บทนำ เริ่มเกรินเรื่องราวมาก่อน บทต่อมาคือบทอากิโกะ ที่มาแนวเขียนจดหมายถึงตัวเองในอนาคต แต่จริงๆเธอก็บอกเองว่าเหมือนเขียนไดอารี่นั้นแหละ เด็กคนหนึ่งที่ควรจะมีอนาคตที่ดี แต่กลับต้องมาพบกับจุดเปลี่ยนผัน จนชีวิตตกลงเหวไปในที่สุด บอกเลยว่าสำหรับเธอแล้ว ไม่มีอนาคตที่จะมีความสุขได้จริงๆหรอก ถ้าไม่มีใครมาช่วย ซึ่งจริงๆก็คือไม่มีเลย

บทแรกคือเล่าเรื่องราวผ่านชีวิตของอาริสะ เพื่อนของอากิโกะที่ชีวิตไม่ได้ดีเท่ากับอากิโกะ มีทั้งเรื่องของความรุนแรงในครอบครัว เป็นเด็กอีกคนที่ไม่มีทางออกให้แก่ชีวิต���หมือนกัน

บทที่2 เล่าเรื่องราวของคุณครูที่ถูกกล่าวถึงเล็กน้อยในบทอากิโกะ เรียกว่าเป็นบทที่ดูสว่างไสวที่สุดล่ะ แต่ก็ยังดำมืดอยู่ดี คือถ้าเธอมีความพยายามอีกนิด อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเด็กสองคนได้ แต่น่าเสียดายที่นักเขียนไม่พาเราไปยังจุดนั้น

บทที่3 เป็นบทที่อยากจะโยนหนังสือทิ้งที่สุดแล้ว เลวมาก เลวแบบไม่มีความดีเจือปน เป็นจุดเริ่มต้นของบทอากิโกะเลยก็ว่าได้ เรื่องราวทั้งหมดมันมาจากบทนี้แหละ ไม่ขออธิบายมาก เพราะบทนี้มันแย่จริงๆ

มาจนบทสรุปที่สรุปความตั้งใจของอากิโ���ะและอาริสะ บอกเลยว่า มองไม่เห็นอนาคตจริงๆ

[Я Ξ Π Ζ Ξ · Rating 5 out of 5]

ยกให้เล่มนี้เป็นอันดับหนึ่งของคุณมินาโตะเลย มันพีคมาก 😱😱😱😱 เป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิงวัยประถมที่เพิ่งเสียพ่อไป แต่ได้จดหมายจากตัวเองในอนาคต เขียนให้กำลังใจว่าทุกอย่างจะดีขึ้น จากนั้นในเรื่องจึงเป็นเหมือนจมที่เด็กผญ พยายามเขียนกลับไปหาตัวเองในอนาคต

คือเล่มนี้ดาร์คมากกกกกกก ชอบการบรรยายของเขา เหมือนเข้าไปอยู่ในจิตใจของตัวละคร เราว่าเขาถ่ายทอดถึงผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อของการทำร้ายทั้งทางร่างกายและจิตใจ รวมถึงการถูกคาดหวังแบบประหลาดๆ จากคนในสังคมได้ดี อ่านแล้วทั้งเจ็บปวดแต่ก็ไม่ถึงกับสิ้นหวัง คือเล่มนี้ดีมากๆ อ่านรวดเดียวจบเลย

ความเจ๋งคือเราได้เห็นตัวละครเติบโตขึ้นพร้อมกับเนื้อหาในตัวจดหมายที่ตัวละครเขียน คือภาษาเปลี่ยน ความคิดเปลี่ยน แต่แก่นแท้ของตัวละครยังเหมือนเดิมอ่ะ ยังเหนี่ยวรั้งกับสิ่งเดิมๆ เอาไว้ ซึ่งเราว่ามันเป็นอะไรที่เขียนยากมากเลย

[Daisy · Rating 4 out of 5]

┊ 我想告訴妳，只是走過悲傷，就可以看到燦爛的未來。┊

看起來很正向快樂的封面跟書名…實際上是洋蔥一般一層又一層悲慘的故事。

開頭是30歲的章子寫給10歲的章子的信，接著是章子寫給「未來的自己」的回信，童稚的口吻讓我有點讀不下去，幸好隨著章子的成長有改變。

在惡劣環境下成長的小孩子沒辦法求救，有時候甚至也不知道這樣的情況「不正常」。有的時候會煩惱自己生存的意義和未來。

書裡沒有奇蹟，只有奮力脫離虐待、霸凌的人們。結局讓我有種一切繞了一圈、又回到原點的感覺。啊啊，心情複雜的時候看了這本書更加複雜了😂

喜歡這本書也可以看看#換身雙子

[Patthamon Wongnak · Rating 4 out of 5]

นิยายมินะโตะ คะนะเอะที่แตกสลายสมชื่อ ทั้งดาร์ก เศร้าสลด หดหู่จิตจนต้องถามตัวเองเป็นพักๆ ว่าอ่านทำไม ไม่มีจุดที่ให้ความหวังรังรองเลย ตัวละครหลักต่างถูกดันหลังลงนรกทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเอง ควรติด Trigger Warning โตๆ ทั้ง Violence, Rape, Domestic Violence etc.

ถามว่าเป็นเรื่องที่เขียนดีไหมก็คือดี แต่ไม่น่าจะมีรอบ 2 แล้ว เพราะเรื่องมันหนักมากเกินใจจะรับ 😢

[Kosuke Kamiya · Rating 5 out of 5]

感想
もし私が未来の自分から手紙を受け取ったらどうするだろう。きっとこの物語と同じように最初は一縷の希望として大切な宝物となるかもしれない。でも、私はすぐ捨ててしまうと思う。未来を知ることは、楽しみも半減させてしまう。好きな人と結婚できることが書いてあれば、プロポーズした時、成功した喜びなどきっと些細なものになってしまう。希望でもあるが、退屈な人生に誘引するものと気づきすぐに捨ててしまうだろう。
このように考えられる私は恵まれているのだと、この感想を抱いたときに感じた。
主人公、章子にとっては、この手紙は一縷の希望でもあり、自己を保つための宝物となっていた。それほどまでに章子は追い込まれていた。いじめ、犯罪、不倫などが主人公を苦しめる。しかし、母、文乃の真の優しさに気づいたとき章子は手紙が一縷の希望と変わる。
母から子へ、文（乃）から章（子）へ、絶望から希望へ、現在から未来へ。
湊さんだから描ける人間味溢れる素晴らしい作品だった。
ぜひ皆さんにも読んでいただきたい。

[Fatina Putri M. · Rating 4 out of 5]

English review following after Japanese.

「こんにちは、章子。わたしは20年後のあなたです」ある日、突然届いた一通の手紙。送り主は未来の自分だという……。

子供の貧困、家庭内暴力、いじめ問題など重いテーマを扱っている中、すらすらと読めたのは多分子供の視点で書かれていたからだろうか。
ミステリーなら次の展開を考えながら読むことが多い。しかしこれは良くも悪くものめり込んでしまい、辛くなって泣いてしまったので家では読まずに最終的には外出する際に読むことにしていた笑。
読了後、こういうことを経験している子供が現実にもいるのだろうと思うと、言語化できない感情でしばらく落ち込んでしまった。ニュース等では伝わらない。子供に限らず大人も、どうして周りの人に頼らない日本社会になっているのか、助けを求める声を聞いた者はどうしてシャットアウトしてしまうのか考えさせられた。

"Hello, Akiko. I am you from 20 years later." One day, a letter arrives out of the blue. The sender says it is her future self....

This book deals with serious themes such as poverty, domestic violence, and bullying among children, but I found it easy to read (in a bad way, maybe) because it was written from a child's point of view(mostly it sounds like diary because she sends the letter to her future self).
I often read mysteries while thinking about what will happen next. But this one, for better or worse, I was so engrossed in it that I ended up reading it on my way out of the house instead of reading it at home because it became too painful and made me cry.
After reading the book, I felt depressed for a while with emotions that I couldn't verbalize when I thought that there must be children experiencing this kind of thing in real life. This cannot be conveyed in the news. It made me think about why Japanese society, not only children but also adults, do not rely on the people around them, and why those who hear their voices calling for help shut them out.

Some of Kanae Minato's works already have the English translation, so I hope this one will be translated soon (or is this out yet?) because for me it's quite a masterpiece.

[BaiLing · Rating 3 out of 5]

四個「我」分別講述自己的故事，像四條不同顏色線段這裡那裏、一個兩個分別打上結。不同的「我」說故事時，總是會留下看不清楚顏色的絲結，就得靠其他的「我」說故事時，輕巧地慢慢解開，讓四條線段回到平滑順當的模樣。

第一個「我」，10歲的章子。在父親得病過世後照顧有精神疾病的母親時，收到20年後的自己寫來的信。也喜歡寫東西的章子決定記錄生活作為回信，希望熬過在校被同學霸凌，在家被母親新男友家暴的日子。

第二個「我」，章子的同學，亞里沙。在學校幫章子抵擋霸凌，兩人因而成了朋友。在母親病逝後，傷心的亞理莎和弟弟相依為命，但並沒有察覺越來越不快樂的弟弟是被父親「獻」給富人玩樂。直到有苦難言弟弟自殺後得知真相，於是下定決心要殺父為弟報仇。

第三個「我」，篠宮老師。由外婆含辛茹苦扶養長大，在外婆過世後，不負責任的母親回來奪產。在日後努力實踐對外婆的諾言當上老師，卻被學生家長發現之前在金錢的誘因下拍攝的色情伴唱帶。在即將丟掉工作前因不放心章子和亞理沙兩名學生，希望藉由20年後的「自己來信」來鼓勵她們，能勇敢面對「未來」。

第四個「我」，章子的父親。高中時和議員之子不打不相識而成為朋友，慢慢捲入朋友家外表光鮮內裡腐臭的世界—父親性侵女兒，哥哥把妹妹當收費玩樂器，女孩陷入精神異常的狀態。為了結束這種變態的悲劇，哥哥希望在他和父親都因安眠藥昏睡時，朋友能幫他放火燒屋並帶走妹妹。

五個破碎家庭；兩女一男的孩子被性侵；同學霸凌；拒學；無從逃脫於是或自殺、或火燒屋、下毒殺人；精神疾病；家暴……。這真是本無法歡樂的故事，所有登場的人都在淹沒毀滅下掙扎。

「20年後自己的來信」到底有什麼意義？當章子和亞理沙對向她們施暴的人(章子媽媽的男友，亞理沙的爸爸)下毒後，坐上夜車前往「夢幻樂園」，在清晨陽光下排在長長的入園行列時，她們終於發現，即使進入夢幻樂園，快快樂樂玩上一兩天，但殘忍的現實仍在樂園外等著她們。於是她們終於明白，即使想不通為何會有「20年後自己的來信」，但因為收到這樣的一封信，讓她們願意相信她們會有「未來」，會有個和現在不一樣的「未來」。所以為了未來，為了那個很長的未來，現在應該是大聲求救的時候了。

「20年後自己的來信」給了更多堅持和奮戰的勇氣。

很灰黑的故事，雖然最後給了如朝陽般的清新亮光，但闔上書後，心情還是在蓋黑布。

以為到了谷底終究會反彈的想法，是不是太過天真了？想到《辛德勒名單》中一幕，當富裕的猶太人拿著簡單的行李被驅趕到Ghetto和好幾個家庭擠在窄窄的房子裡時，穿著貴重毛皮大衣的妻子對著丈夫喃喃地說，還會更糟糕。焦躁憤怒的丈夫大聲斥責：怎麼糟糕？怎麼會更糟糕？都已經這樣慘了，你告訴我，還會慘到什麼樣？

事實證明，之後還有更多難以想像的慘狀(集中營，大屠殺)在未來等著。

以為到了谷底會反彈，萬一其實是在沒有底的洞裡，不停地下墜呢？

但，但，但，撐過了集中營大屠殺，只要活下來，只要「倖存」，真的就可以脫離以為會無止盡的下墜。

未來會搶在生命到達終點以前，出現個讓雙腳扎實站穩的小角落，可以讓你屈膝，蹲下，然後用力……

反彈………………

未來可以不一樣的。

未來可以很不一樣的。

[Eye_Candy · Rating 4 out of 5]

อากิโกะวัยสิบขวบได้รับจดหมายจากตัวเองในวัยสามสิบปี เนื้อความในจดหมายบอกว่า “เบื้องหน้าถัดจากความเศร้าโศกนี้ มีอนาคตส่องสว่างรออยู่” แทนที่จะคิดว่าเป็นการเล่นพิเรนทร์ของใครบางคนอากิโกะตัดสินใจเขียนจดหมายตอบกลับถึงตัวเองในอนาคต…
.
จากการตอบจดหมายถึงตัวเองในอนาคตนี่เองที่ทำให้เราได้ค้นพบกับเรื่องราวอันแสนโหดร้ายในชีวิตของเธอ มันเศร้า หม่น บีบคั้นจิตใจ ไม่ใช่แค่ตัวละครอากิโกะ แต่ตัวละครแทบทุกตัวในเรื่องต่างก็ต้องเจอกับเรื่องราวที่ทำให้แตกสลายด้วยกันทั้งนั้น
.
คุณมินะโตะนี่เป็นนักเขียนที่มีลายเซ็นของตัวเองชัดเจนมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นการกระจายปมและบทบาทให้กับทุก ๆ ตัวละคร ถ้าเธอเขียนให้ใครทำอะไร นั่นหมายความว่าผลจากการกระทำของใครคนนั้นสามารถส่งกระทบอย่างรุนแรงมาถึงอีกคนได้เสมอ เป็นงานเขียนที่ดี แต่หดหู่ ไม่น่าอ่านซ้ำ และมักจะมีตัวละครที่ทำให้เราสนใจมาก ๆ และเฝ้ารอดูว่าใครจะได้แสดงเป็นตัวละครนี้ตอนเป็นภาพยนตร์ได้เสมอ ในเล่มนี้ยกให้ ‘เซอิจิโร่ โมริโมโตะ’ เป็นตัวละครที่รักไม่ได้เกลียดไม่ลง เป็นตัวละครที่มีมิติมาก ภายใต้ความน่ารังเกียจ กวนโอ๊ย นั้นมีความน่าสงสารซ่อนอยู่ ชอบไดอะล็อกของตัวละครนี้ด้วย มันกวนทีนแบบเศร้า ๆ ดี อีกตัวละครนึงที่ชอบคือ ‘ฮาระดะคุง’ เป็นความอบอุ่นเดียวที่พอจะชุบชูใจจากจากความโหดร้ายของเรื่องนี้ได้อะนะ

[Le Gongdong Blur · Rating 5 out of 5]

ดีที่สุดเท่าที่เคยอ่าน คะนะเอะ มา!!
.
เรื่องของ อากิโกะ วัย 10 ขวบ
ที่เพิ่งเสียป๊ะป๋า ผู้เป็นเหมือนโลกทั้งใบ
ให้อยู่กับหม่าม้าที่ป่วย
ที่บางทีมีอาการเหม่อลอย แน่นิ่งจนเหมือนตุ๊กตา
อากิโกะได้รับจดหมายจากอนาคต
จากตัวเธอตอนอายุ 30 ปี ให้มีแรงสู้ชีวิตต่อไป
.
เริ่มมาแบบปลอบโยนอย่างอบอุ่นเหมือนไม่มีอะไร
หลอกให้ตายใจ แล้วจิกหัวลากไปกระทืบๆๆ ซ้ำ
จนแตกสลายสมกับชื่อเรื่องเลย อ้ากกกกกก
สนุกมาก ไม่ง่วง ไม่เนือยเลย
ชอบตอนจบที่พอตีความจนเข้าใจ ก็แอบ เอ้อดีแฮะ
เนื้อเรื่องดาร์กมาก น่าจะมืดมนสุดของคะนะเอะแล้วมั้ง ?
สงสารตัวละครหลายตัวในนี้มากกกก
ที่ต้องมาเจอความอิ๊บอ๋ายอะไรเยอะแยะขนาดนี้
แบ่งๆ ไปเล่มอื่นบ้างก็ด๊ายยยยย
เล่มอื่นๆ ที่เคยอ่านนี่ดูฟรุ้งฟริ้งไปเลยเนี่ย
.
คำเตือน มีทั้งประเด็นเรื่องเพศ ฆาตกรรม
การใช้ความรุนแรง ตัวละคร ปสด. (และอาหาร)
อื่นๆ อีกเพียบ ไม่อยากสปอยล์ ไปอ่านเอง
แต่ถึงจะดาร์ก แต่ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในสังคม
ไม่คิดว่าจะกล้าเล่นประเด็นพวกนี้ด้วย
แต่บางประเด็นก็ไม่ได้ลงดีเทลมาก
เลยยังไม่ถึงขนาดอ่านแล้วจิตตก
(รึเราอ่านแนวนี้จนเริ่มชินแล้วก็ไม่รู้)
แต่ถ้าใครไม่ชิน อาจมีปวดตับ ซึมเป็นส้วมแน่นอน
.
อ่านจบ อยากปรบมือแหกปากตะโกน
ต้องแบบนี้สิ คะนะเอะที่ชั้นรอมานาน!!

[Nam · Rating 4 out of 5]

เริ่มต้นอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความคิดว่าคงได้อ่านนิยายแฟนตาซีที่ตัวละครส่งจดหมายโต้ตอบกับตัวเองในอนาคตได้ หรือได้รับรู้อนาคตของตัวเองผ่านจดหมายนั้น อ่านไปเรื่อย ๆ จนได้รู้ว่าเรื่องราวในหนังสือมันไม่ได้แฟนตาซีเลย มันเป็นความแตกสลายไม่รู้จบสิ้นของตัวละครแต่ละตัวที่อาจเคยเกิดขึ้นในชีวิตจริงของใครบางคนก็ได้ ใครบางคนอาจเคยมีช่วงเวลาที่แตกสลายแบบนั้นเหมือนกัน...

หนังสือสนุกมากกก แล้วก็แตกสลายมากสมกับชื่อเรื่อง ตัวละครแต่ละตัวเชื่อมโยงกันอย่างคาดไม่ถึง ทุกอย่างเริ่มขึ้นจาก ครอบครัว บ้าน... สิ่งแรกที่เกิดมาแล้วเจอ สิ่งแรกที่เกิดมาแล้วมี ถ้าได้พบครอบครัวที่ดี มีบ้านที่เป็นสถานที่ให้กลับไป คนคนหนึ่งอาจจะไม่แตกสลายมากขนาดนี้ก็ได้

[Benchaphorn Thammathorn · Rating 5 out of 5]

เล่มหนาแต่จบไวมาก น่าจะเป็นเล่มที่ดีลำดับที่สองรองจากคำสารภาพ
ชอบที่มินาโตะเขียนได้สนุกและไม่เฉลยมแบบเฉลยตรงๆ เล่าเรื่องเหมือนเป็นเรื่องของคนอีกคน แต่วนมาชนกับต้นเรื่องได้อย่างแนบเนียน
อ่านแล้วเจ็บหัวใจมาก ภาวนาให้โลกของเด็กญี่ปุ่นจริงๆไม่แย่เท่าในหนังสือ ไม่รู้เลยว่า อากิโกะที่ถูกแม่ neglect หรืออาริสะที่ถูก physical abuse หรือ มาจุและเคนโตะที่ถูก sexual harrasment ใครมันน่าเศร้ากว่ากัน ด้วยความขี้เกรงใจไม่ยุ่งกับเรื่องของคนอื่นของคนญี่ปุ่นในหนังสือ ทำให้ผู้ใหญ่ในเรื่องแต่ละคนไม่กล้ายุ่งเรื่องของเด็กที่ถูกทารุณกรรม ได้แต่ช่วยแบบไม่ช่วย ครูภาษาอะไรรรรรรรรรรร
ขอบคุณตอนจบที่ยังทำให้รู้สึกมีความหวัง
ดรีมแลนด์ = ดิสนีย์แลนด์ อยากไปบ้าง

[may · Rating 5 out of 5]

- ส่วนตัวชอบเล่มนี้รองลงมาจาก คำสารภาพ
- เป็นนิยายที่อ่านแล้วหดหู่สไตล์เดิมของคุณมอนะโตะ เล่าเหตุการณ์เดียวกัน ผ่านตัวละครหลายตัว แต่ส่วยที่ชอบที่สุดของเรื่องเพราะ เป้นนิยายที่ให้ความหวังไปในตัวด้วย ถึงแม้ว่าจะมีสถานการณ์ที่เลวร้าย แต่หากเรามีความหวัง รวมทั้งมีคนที่มาช่วยเราแบกรับภาระนั้น แม้จะนิดเดียว ก็จะช่วยให้เราผ่านเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นไปได้
- หัวใจอาจแตกสลายได้ง่าย แต่ก็ถูกเยียวยาด้วยเรื่องง่าย ๆ ได้ด้วยเช่นกัน

[Niroon · Rating 5 out of 5]

อ่านงานของ​ Kanae Minato ครั้งแรก​ เป็นหนังสืออ่านง่าย​ ใช้ภาษาและแปลได้สวยงาม​มีการแบ่งเป็นบทๆ​ อธิบายมุมมองตัวละครแต่ละคน​ ใช้เวลาอ่าน​ ประมาณ​ 3​ วัน
​ เป็นเรื่องดราม่า​ หรือนิยายชีวิตของคนถูกกระทำ​ และแต่ละคนต่างกระทำกันและกัน, มีการตัดสินของสังคม​, แต่เมื่อเฉลยเหตุผลการกระทำแล้ว​ ทำให้เรารู้ว่า​ เป็นคนละเรื่อง​ คนสังคมมอิงไม่ดีอาจดี, คนทึ่สังคมเชิดชูก็มีด้านมืด

ข้อคิด​ จะมีใครที่มีชีวิต​ แบบนี้ไหม​ ผู้เขียนเอาเหตุการณ์​ แย่ที่สุดในสังคมมาใส่ในตัวละคร​ เช่น​ โดนข่มขืน, แก้แค้น, ฆ่าตัวตาย, ถูกหลอกถ่ายหนังโป๊, โรคมะเร็ง​ เป็นเรื่องจริงที่เห็นในข่าวอยู่ทุกวัน​ ตัวละครแต่ละคนผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ไปอย่างไร

[Muki · Rating 5 out of 5]

อ่านจบทำให้ขบคิด

แรก ๆ คือเป็นแก้ว บทแรก ๆ คือแก้วที่มีน้ำอยู่เต็มแก้ว
มีน้ำพอให้ดื่มชื่นใจ กลาง ๆ แก้วมันเริ่มร้าว น้ำค่อย ๆ รั่ว
อ่าน จนจบ แก้วร้าวมากขึ้น จนมันแตก น้ำหมด ไม่มีให้แก้กระหาย

คือแตกสลายสมชื่อ ตอนแรกก็อืม คงไม่มีอะไร
กลาง ๆ .. เอาล่ะ ความมืดมิดเริ่มแล้ว
ตอนใกล้จบ … ดำสนิท แตกสลายจริง

อ่านจบแล้วก็นังติดอยู่ในใจ
นิยายของ มินาโตะ ทำให้หัวใจเราได้ขบคิดเสมอ

[Mook · Rating 3 out of 5]

💔 นอกจากตัวละครที่แตกสลายแล้ว ใจคนอ่านเนี่ยแหละที่เหมือ��ถูกขยี้บี้ให้เหลวแหลกไปด้วย 💔 หดหู่ค่ะ หม่นไปถึงจุดต่ำสุดของมนุษย์ ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะอินกับเนื้อหาและเข้าใจว่าตัวละครทุกตัวมีเรื่องราวที่ผูกเชื่อมโยงกันหมดค่ะ

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

แม้ว่าตลอดทั้งเรื่องจะมีกราฟอารมณ์ขึ้นลงอยู่บ้าง
แต่ทั้งหมดคือความหดหู่ต่อเนื่อง ยาวนาน
แม้ในตอนจบ แสงแห่งความหวังยังถูกพรางรางเลือน
จวบจนหน้าสุดท้าย ก็ยังไม่มีความโล่งใจที่อ่านจบเลย
เป็นหนังสือแห่งความมืดมนโดยแท้

[P · Rating 5 out of 5]

อ่านไปเหม่อไป บีบหัวใจมาก เพราะครบเครื่องเรื่องความดาร์กจริงๆ สไตล์การเล่าคล้ายๆกับความลับ ที่จะเล่าผ่านที่ละมุมมองตัวละครไป แล้วก็ค่อยๆเฉลยเรื่องต่างๆนาๆ ซึ่งดีระดับเดียวกันเลยแหละ แค่เรื่องนี้หนักกว่าเยอะ

[Laluna Lune · Rating 4 out of 5]

หดหู่สุด ๆ ไปเลย เฮ้อ

[Mint · Rating 3 out of 5]

เนื้อหาหดหู่และดาร์คมากนะ แต่ไหงเรากลับไม่ได้รู้สึกแตกสลายและร้าวรานขนาดนั้นหว่า

[Masaka PST · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วอึดอัดแท้ แตกสลายตามชื่อเรื่อง

[Shin Otsuka · Rating 5 out of 5]

Audiobook