Wanneer professor Morse via een koerier verneemt dat zijn vrouw ernstig ziek is, spoedt hij zich naar huis, maar daar kan hij enkel haar overlijden vaststellen. Dit spoort hem aan om de morsecode te ontwikkelen, zodat communicatie voortaan sneller kan. Op datzelfde moment in Rusland lijdt een jong meisje, Irina Ivanov, aan een mysterieuze ziekte, waardoor ze niet kan communiceren. Moeder Ivanov wil haar dochter laten portretteren voor het te laat is. In een café in Le Havre haken de verhalen in elkaar. Een wereldvondst zet de communicatie in gang. Maar dan slaat het noodlot toe. Er zijn schuldigen en onschuldigen. Kan de code bevrijding brengen?
Je reist in het zog van de verschillende protagonisten en beleeft het meeslepende verhaal door hun ogen.
Thrillers à la M.J. Arlidge of Stieg Larsson verleiden me elke bladzijde opnieuw om er nog eentje extra te lezen. De Morsecode is één van de weinige romans (als in niet-thriller dus) die net hetzelfde met me doen. Een echte pageturner!
Een aangename en vlotte combinatie van een fictief verhaal tegen een historische achtergrond. Tijdens het lezen had ik, bij vlagen, het gevoel alsof ik Kris Van Steenberge of John Boyne aan het lezen was. En dat mag de schrijfster zeker als een compliment beschouwen!
Kunstenaar Finley Morse heeft er te weinig van. Dat beseft hij maar al te goed wanneer als hij ver van huis is en de brief ontvangt dat zijn vrouw op sterven ligt. Hij zal niet op tijd terugkeren, een afscheid niet mogelijk.
De jonge Irina Ivanov heeft daarentegen geen gebrek aan tijd. Een mysterieuze ziekte heeft haar tot complete stilstand gedwongen. Praten lukt niet, luisteren naar iedereen om haar die doorgaat is het enige wat ze kan. Het eindeloze niks is beangstigend.
En Siyah… Siyah moet nog ontdekken wat zij met haar tijd gaat doen.
De morsecode van Nathalie Briessinck is een creatief en mooi verhaal over het overbruggen van tijd, afstand en stilte.
“We hoorden de letters als binaire signalen. Punten en strepen kenden voor ons geen geheim meer.”
De kaft van De Morsecode trok meteen mijn aandacht, zo mooi in zijn eenvoud. Natuurlijk was ik benieuwd of er ook écht een tekst achter de morsetekens in die opvallende letter M zat. Wat een boeiende start voor dit interessante verhaal. Nathalie Briessinck schreef reeds poëzie, kortverhalen en een roman. Aan haar schrijfstijl merk je meteen dat ze een ervaren auteur is. Het thema tijd, dat zo mooi wordt verwoord in de proloog, loopt als een rode draad door dit boek.
“De tijd raast over je heen als een wervelwind van gebeurtenissen, van gedachten, gevoelens en al dan niet ingeloste verlangens. Hij scheurt langs je.”
Nadat Morse te laat is voor de begrafenis van zijn geliefde vrouw Lucretia, geeft hij de tijd de schuld. De brief die hem op de hoogte moest brengen dat zijn vrouw zo ziek was, was veel te lang onderweg geweest tussen Washington en New Haven. Hoe had hij dit eerder kunnen weten? Deze vraag blijft door zijn gedachten spoken. Morse laat zijn kinderen bij zijn broer achter en vlucht naar de andere kant van de wereld. Hij hoopt in Europa door te breken als kunstschilder. De Franse generaal Marquis de La Fayette is alvast een van zijn klanten. Na zijn omzwervingen keert hij toch terug naar huis. Op zijn terugweg, met de pakketboot Sully, raakt Morse in een interessant gesprek verwikkeld over elektrotechniek met de heren Charles Thomas Jackson en John Lovely. Een gesprek dat bepalend zal zijn voor de toekomst.
Tijdens deze overtocht klopt Siyah aan bij zijn hut. Zij is de boodschapper van mevrouw Ivanov. Deze Russische dame wil graag een portret van haar dochter Irina laten maken. De tijd dringt. Door een ziekte is Irina aan haar rolstoel gebonden. Ze kan niet bewegen, niet praten, geen emoties tonen. Kan Morse haar op tijd vereeuwigen in een portret?
Het is knap hoe Nathalie Briessinck een mooi geheel heeft gemaakt van de drie verschillende vertelperspectieven. Afwisselend komt de lezer meer te weten over Morse, De Stille en De Boodschapper. De verhaallijnen staan mooi in verbinding met elkaar. De gedachten van Irina, De Stille, worden zo eerlijk verwoord. En de bijzondere en liefdevolle band tussen Siyah en Irina is mooi en ingetogen in beeld gebracht. Taal bestaat uit zoveel meer dan enkel woorden.
“Ze was meer dan een lichaam. Haar ogen spraken, maar kozen er vaak voor om te zwijgen. Uit gewoonte, of omdat ze het had opgegeven te moeten vechten voor mensen die toch niet naar haar stilte wilden luisteren.”
Een belangrijke en hachelijke reis per koets door Europa, een bijzonder stel oude mannen in Parijs, een mooie vriendschap, een moord, de guillotine,… er gebeurt heel wat in dit verhaal. Kan Morse redding brengen? Is de tijd hem deze keer wel goed gezind?
“De Morsecode. Ik moest mensen redden. Of het nu uit liefde voor mezelf, voor Lucretia of voor wie dan ook was. Of het nu uit wraak of egoïsme was.”
Het verhaal is enorm boeiend en veelzijdig. Een stukje geschiedenis, de technische kant van de totstandkoming van de morsecode, spanning, romantiek,… alles wordt mooi gedoseerd in De Morsecode. De schrijfstijl én het verhaal zijn toegankelijk voor een breed lezerspubliek. Historische feelgood met een filosofisch tintje geschreven door een literair talent? De stijl is moeilijk in een bepaald genre te vatten, en dat hoeft natuurlijk ook niet. Geniet gewoon van dit boek!
Voor mij was De Morsecode een meeslepend verhaal over taal en communicatie, over stilte, over het ontbreken van woorden. Taal kan ook gebracht worden in tekens, strelingen, oogcontact, handen en lippen. Mooi, mooi!
“De stilte van die kus verklaarde meer dan alle antwoorden die we elkaar hadden kunnen geven. Er werden geen vragen meer gesteld.”
Dit verhaal over het overbruggen van afstand en tijd geef ik graag 4 sterren!
De flaptekst van dit boek had me eigenlijk al meteen in zijn greep. Soms weet je gewoon aan de combinatie uitgeverij, cover en flaptekst dat je een goed boek in je handen hebt. De Morsecode is zo een boek en het voldeed volledig, zo niet meer aan de verwachtingen.
De auteur, Nathalie Briessinck, heeft een ontzettend mooie, beeldende manier van schrijven. Poëtisch zelfs. Vanaf de eerste zin, tot de allerlaatste zin is dit boek een plezier om te lezen dankzij die manier van schrijven. Je hebt geen andere keuze dan van dit boek te gaan houden.
‘De tijd wacht niet. De tijd heeft geen begin of einde. De tijd is een leermeester die je af en toe wakker schudt, neerslaat en lachend achterlaat. Zijn ogen zijn hol en donker. Hij kijkt nooit achterom, gaat alleen vooruit. Je kunt de tijd niet vangen.’
Het verhaal van Morse, Mevrouw/moeder Ivanov, haar dochter Irena is bezaaid met emoties maar het is zo mooi. De auteur slaagt erin om daar waar woorden falen en niet toegankelijk zijn - bij Irena - jou als lezer toch feilloos mee te geven wat er bedoeld wordt. Dat is zo schoon.
Alles klopt in dit boek. Het verhaal, de schrijfstijl, de personages, de perspectieven waarin verteld wordt, historiek, romantiek, verbaal, non-verbaal, spanning… alles zit gewoon goed in deze roman. Lees hem en geniet van elke pagina, van elk woord. Meer dan geslaagd dit boek.
Dit boek was helaas geen verhaal en genre voor mij. Het eerste deel van het verhaal en bijkomend Professor Morse lieten me vrij koud, maar het verhaal van Siyah trok wel mijn aandacht. Siyah is een personage met een sterke achtergrond en duidelijke motieven. Ze bood een mooie extra insteek in de geschiedenis en ontstaan van de morsecode. De schrijfstijl voelde voor mij ook erg herhalend aan en de vele korte zinnen na elkaar is niet iets waar ik fan van ben. De schrijfster weet wel de gedachten van de personages op een prachtige manier te verwoorden, iets wat me wel kon bekoren. Ondanks dat, had ik niet echt een klik met de personages. Dit boek is zeker een aanrader voor lezers die houden van historische romans en die graag eens een ander inzicht zien van de geschiedenis van de morsecode.
Een bij momenten spannend, maar vooral meeslepend verhaal over tijd, communicatie en pure liefde--en hoe die concepten in essentie ook allemaal wel een beetje samenlopen. Hoewel ik het historische accurate verhaal van Morse zeker wist te appreciëren, begon het boek me vooral in deel 2 te intrigeren. De twee vrouwelijke protagonisten zijn dan ook de onbetwijfelde sterren van deze roman. Knap hoe de verhaallijnen elkaar afwisselend vinden en verliezen!
De Morsecode is een verrassende en spannende roman waarin auteur Nathalie Briessinck er met veel gevoel in slaagt om waar gebeurde feiten uit de negentiende eeuw en boeiende fictie naadloos met elkaar te verweven. Hoe komt de Amerikaan Samuel Morse, bedenker van de gelijknamige code, in het leven van een jonge Russische vrouw met een zeldzame spierziekte? En wat doet die jonge Française in dit verhaal? De auteur rijgt de verschillende werelden op heel natuurlijke wijze aan elkaar in een prachtige, beeldende schrijfstijl. Een mooi boek dat een breed lezerspubliek kan aanspreken.
Het verhaal verhaalt zich door de ogen van de verschillende verhaalmakers. Fictie die zo goed neer gezet is dat ze wel realiteit moet zijn. Dat en het belang van communicatie zelfs al is er enkel stilte.
Nathalie Briessinck debuteerde in 2016 met haar eerste roman Tot de duivel het schip keert, dat zich afspeelt in het Antwerpse rederijmilieu in het begin van de 20ste eeuw. Net als in dit met lef zelf uitgegeven debuut verwerkt ze in haar nieuwe boek De Morsecode, nu bij Uitgeverij Vrijdag, feiten uit de geschiedenis met een fictief verhaal en een goede dosis spanning.
Samuel Morse reist halsoverkop terug van New Haven (Connecticut) naar Washington (DC) als hij via een koerier verneemt dat zijn vrouw Lucretia ernstig ziek is, maar hij komt te laat en zijn vrouw is reeds begraven als hij thuis komt. We zitten dan in het jaar 1825. Hierdoor stort de wereld van de kunstschilder die populair is voor zijn portretwerk in elkaar en gaat hij reizen. De dood van zijn vrouw zet hem er toe aan om over methoden te gaan nadenken om sneller over langere afstanden te communiceren. Als hij op de terugweg op een boot van het Franse Le Havre naar New York twee wetenschappers hoort spreken over het verband tussen elektriciteit en het recent ontdekte fenomeen magnetisme, zet dit hem aan het denken. Zijn creatieve geest, een must voor zowel de kunstenaar als de wetenschapper, zal ertoe leiden dat hij de Morsecode zal ontwikkelen.
Op het zelfde schip staat Siyah, de Franse jonge vrouw die een boodschap moet overbrengen van een Russische vrouw, al voor de deur van zijn hut. De dochter van de vrouw, Irina Ivanov, lijdt aan een mysterieuze ziekte en kan niet communiceren met de buitenwereld. Haar moeder wil dat Samuel Morse haar portretteert voor het te laat is. Morse doet een belofte aan Siyah die hij gestand wil houden. Ook al moet de Russische familie op een lange reis per koets naar Frankrijk reizen, waar ze afspreken om het portret te laten maken, en ook hij terug de overtocht moet maken.
Zowel professor Morse, de Stille als de Boodschapper krijgen in verschillende hoofdstukken het woord om hun verhaal te doen aan de lezer. Deze afwisseling in perspectieven evenals in plaatsen over de hele wereld zorgt voor een vlot te lezen verhaal. De landschappen die doorkruist moeten worden op het Europese continent vervagen bij de besognes van de verschillende personages die erdoorheen reizen, en nemen hier en daar de saaiheid van de reis over. Eens de Russische familie echter in Frankrijk toekomt, leiden interne conflicten onder het reisgezelschap tot het noodlot.
De belangrijkste personages zijn goed uitgewerkt, en ook de motieven van moeder Ivanov die weliswaar van veel eigenbelang getuigen, zijn perfect te begrijpen. Briessinck weet de aandacht van de lezer goed vast te houden door vele interessante anekdotes en verschillende belangen van de personages onder elkaar te mengen tot een meeslepend en veelzijdig verhaal. Ook Morse ziet in dat zijn drang om mensen te redden met zijn nieuwe uitvinding in feite eigenbelang is:
“De Morsecode. Ik moest mensen redden. Of het nu uit liefde voor mezelf, voor Lucretia of voor wie dan ook was. Of het nu uit wraak of egoïsme was.”
De spanning wordt opgedreven of de komst van Morse en zijn nieuw uitgevonden code er echt zal toe doen en een keerpunt kan betekenen voor de levens van Syrah en Irina die elkaar veel beter hebben leren kennen en een sterke relatie met elkaar hebben opgebouwd.
De manier waarop de schrijfster die Romaanse filologie studeerde dit soort historische verhalen ineen weet te steken, doet uitkijken naar nieuw materiaal. Ze schreef eerder al kortverhalen en poëzie, en won al de Concours de la Francophonie met het gedicht ‘Que fait-on s'il n'y a plus rien? On s'efface du monde’. Het wekt de nieuwsgierigheid naar hoe een hedendaags verhaal van haar hand er kan uitzien.
Dit is voor mij een boek van gemiste kansen. Het is gewoon nog niet af. Het boek zelf is fijn opgebouwd en je voelt dat de verhaallijn en de personagevorming een schitterend boek hadden kunnen vormen. De eerste drie van de zes delen waren saai en voorspelbaar, maar deel 4 tot 6 maakten dat absoluut goed met fijne onverwachte wendingen. De schrijfstijl is echter tenenkrullend. Alles wordt zo uitvoerig herhaald, uitgelegd en voorgekauwd dat het je als lezer slecht doet voelen. Het voelt alsof de schrijfster denkt dat de lezers te dom zullen zijn om te begrijpen wat ze wilt zeggen als ze het niet meerdere keren verduidelijkt. Er is geen plaats om zelf ook maar 1 gedachte of gevoel te interpreteren. De zinsconstructies waren vaak vermoeiend en onnodig cliché poëtisch met om de zoveel tijd een werkwoord of 2 te veel. Herschrijf het boek en haal alle overbodigheid eruit. Het wordt half zo dik, maar wel de moeite van het lezen waard. Dat was het voor mij nu niet.
Hoe verliep communicatie in de tijd voor Samuel Morse (de code), Cooke & Wheatstone (de telegraaf) of Bell (de telefoon) hun uitvindingen deden? Hoe was het leven halverwege de 19de eeuw in Frankrijk, Rusland of Amerika? De morsecode neemt de lezer mee naar die tijd en nodigt uit tot overpeinzingen over communicatie, over de tijd en over de beweegredenen voor de doelen die we onszelf stellen.
De twee verhaallijnen van het boek (het verhaal van Morse en het verhaal van Siyah en het Russische zieke meisje) zijn thematisch met elkaar verbonden en in de laatste delen komen de twee verhaallijnen mooi samen. De drempels om tot communicatie te komen, worden geslecht. De stilte wordt verbroken, het begrip en de openheid kan groeien.
De aangename, intelligente en rustige stijl van het boek heeft me bevallen. Via de personages en de beschrijvingen voel je de sfeer in de havenstad Le Havre, het wulpse Parijs of het harde Rusland en dat is fijn.