Zonder enig bedenken had de mensheid zijn eigen wereld vervuild. Toen zij tot inzicht kwam was het te laat: water, bodem en lucht waren verpest door miljarden auto's, onverwoestbare afvalstoffen, machines en fabrieken. De dampkring wordt langzamerhand maar zeker aan flarden gescheurd door een roekeloos systeem. De zon vindt een onbeschermde planeet, brengt hem langzaam tot koken, trekt en plukt met dodende heliumkracht.
Dit is het uitgangspunt van de SF-verhalen van de Nederelandse schrijver Felix Thijssen. In zijn cyclus 'Ruimteverkenner Mark Stevens' beschrijft hij de avonturen van Mark Stevens, die uit een kunstmatig onwetend gehouden bevolking wordt uitgekozen om met de RO 5, de Zwerver, de nabije sterrenstelsels af te tasten naar mogelijke uitwijkplaneten.
SF-schrijver Felix Thijssen heeft een omvangrijk en gevarieerd oeuvre op zijn naam. Zijn achtdelige space-opera rond Mark Stevens beleefde tot dusver drie drukken, en hoort langzamerhand tot de klassieke Nederlandse SF.
Zijn psychologisch getinte romans De Mistral en Emmarg werden uitstekend ontvangen ('doet niet onder voor het betere Amerikaanse werk' schreef De Volkskrant).
Zijn boeken over Sterzon zou men kunnen beschouwen als SF-thrillers, waarin het oertype van de eenzame wolf in een onbekend, vijandig milieu centraal staat.
Van Felix Thijssen ben ik beter gewoon. Al krijgt hij het voordeel van de twijfel, mogelijk is dit een essentieel onderdeel van de reeks over Mark Stevens. Het boek heeft eigenlijk maar een klein SciFi gehalte maar is des te meer een (her)interpretatie van een bijbelverhaal. Vandaag zou dat zelfs heel erg aktueel en controversieel zijn, gezien de gebeurtenissen in Gaza en Israel. Thijssen benadrukt het verschil in mentaliteit tussen mensen over een periode van duizenden jaren - maar eigenlijk valt vooral de traditionele Arabische mentaliteit op: de Joden bezetten een stad (Jericho) en doden mannen, vrouwen en kinderen die er al leven, zonder onderscheid. De hoofdpersonages - zonder de Joden mee te tellen, die spelen enkel in dit deel mee - uit de groep rond Mark Stevens leren elkaar beter kennen en dat zorgt voor een aantal verrassingen. De Alma en De Persoon blijven ondoorgrondelijk maar de Alma geeft enkele geheimen prijs en blijkt op het einde zelfs "chanteerbaar". Geen humor, geen spanning, weinig echte SciFi elementen buiten ruitmeschip en tijdreizen, gelukkig ook niet woke, een beetje romantiek maar wel op een rare manier of gewoon pure lust/seks, een zicht in de psychologie en de domheid/blindheid van de fundamentalistische gelovige en toch nog een boel aktie. Maar niet de moeite buiten de Mark Stevens reeks.