Ένα χρόνο ύστερα από τα "Στηρίγματα της Κοινωνίας", στα 1878, ο Ερρίκος Ίψεν σχεδιάζει κιόλας το καινούριο έργο του. Βρίσκεται για την ώρα στο Μόναχο, με τη γυναίκα του και με το γιο του. Το πρόγραμμά του είναι να κατέβει στην Ιταλία, τη χώρα που τόσο είχε ευνοήσει την έμπνευσή του δέκα χρόνια πριν ("Μπράντ", "Πέερ Γκυντ), να περάσει το καλοκαίρι στη Ρώμη κι εκεί να εργαστεί. Αρχές Αυγούστου, φαίνεται πως το νέο έργο είναι κιόλας σχεδιασμένο, κι ας μην έχει ακόμα γραφτεί ούτε μία αράδα του. Για να το συλλάβει, ο Ίψεν είχε ανατρέξει σε κάποια προσωπική του γνωριμία: Το "Κούκλας σπιτικό" είναι από τα έργα που το κεντρικό τους πρόσωπο μπορεί με ασφάλεια ν' αναζητηθεί στον κόσμο των κάποτε ζωντανών. [...] Το θέμα του "Κούκλας σπιτικό" δεν είναι ούτε οι φεμινιστικές διεκδικήσεις, όπως το είχαν νομίσει στα 1880, ούτε ο θεσμός του γάμου με το αντίστοιχο δικαίωμα ή μη της παντρεμένης γυναίκας να παρατάει το σπίτι της, τον άντρα της και τα παιδιά της. Το θέμα του "Κούκλας σπιτικό" είναι το πρόβλημα του ζευγαριού αν μπορεί, και πως, να υπάρξει συμβίωση με περιεχόμενο ανθρώπινο, υψηλό. (Από την έκδοση)
Henrik Johan Ibsen was a major Norwegian playwright largely responsible for the rise of modern realistic drama. He is often referred to as the "father of modern drama." Ibsen is held to be the greatest of Norwegian authors and one of the most important playwrights of all time, celebrated as a national symbol by Norwegians.
His plays were considered scandalous to many of his era, when Victorian values of family life and propriety largely held sway in Europe and any challenge to them was considered immoral and outrageous. Ibsen's work examined the realities that lay behind many facades, possessing a revelatory nature that was disquieting to many contemporaries.
Ibsen largely founded the modern stage by introducing a critical eye and free inquiry into the conditions of life and issues of morality. Victorian-era plays were expected to be moral dramas with noble protagonists pitted against darker forces; every drama was expected to result in a morally appropriate conclusion, meaning that goodness was to bring happiness, and immorality pain. Ibsen challenged this notion and the beliefs of his times and shattered the illusions of his audiences.
Το πασίγνωστο - πρώιμο φεμινιστικό - αριστούργημα του Ερρίκου Ίψεν μιλάει για τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις κυρίαρχες ιδέες που στραγγαλίζουν τις σχέσεις, δηλητηριάζουν την αγάπη και δεν αφήνουν τους άντρες και τις γυναίκες να γνωριστούν πραγματικά. Δε σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα και τη χαρά. Οι άνθρωποι νομίζουν πως βρήκαν τον έρωτα και τη χαρά ψάχνοντας για χρόνια στα λάθος μέρη.